วิโอเล็ตต้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่3 มอบกายถวายตัว NC+

ชื่อตอน : บทที่3 มอบกายถวายตัว NC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2561 16:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่3 มอบกายถวายตัว NC+
แบบอักษร

บทที่ 3

**“**ฝ่าบาทได้โปรด หม่อมฉันทรมาน อื้อ!”

พอสิ้นเสียง หยางจิ้งเหยียนก็ดันนิ้วกลางเข้าไปในถ้ำเล็กที่ปิดสนิทอย่างช้าๆ

“อื้อ! ฝ่าบาท!” นางพยายามหุบเข่า แต่ก็ถูคนตัวโตกว่าจับตรึงแนบกับเตียงจนขยับไม่ได้

ความคับแน่นและแรงตอดรัดที่นิ้ว ทำให้หยางจิ้งเหยียนแทบทนไม่ไหว มังกรที่อยู่ใต้ผ้าคลุมแข็งชันและเริ่มขยายตัวขึ้นอีก

อยากจะจับยัดแล้วกระแทกให้หนำใจเสียจริง

“ช่างคับแน่นเสียจริงหงส์น้อย” หยางจิ้งเหยียนรำพึงเสียงแหบพร่า เขาดันนิ้วได้เพียงครึ่งท่อนก็ฝืดแน่นจนดันเข้าไปต่อไม่ได้ จึงหยุดหมุนควงนิ้วเป็นวงกลมส่วนนิ้วโป้งก็บดขยี้เม็ดทับทิมไม่หยุด

“อ๊า อ๊า อ๊า” ร่างบางเริ่มดิ้นพล่านมือไม้ขยุ้มผ้าห่มแน่นโยกสะโพกเข้าหานิ้วแกร่งอย่างลืมตัว

หยางจิ้งเหยียนยกยิ้มมุมปากถอนนิ้วออกมาช้าๆจนเกือบสุดจากนั้นก็กระแทกเข้าไปทีเดียวจนสุดนิ้ว

ปึก!

อ๊า!

หยางเลี่ยงเฟิ่งสะดุ้งสุดตัวทั้งเจ็บทั้งเสียวภายในรูเล็กฉ่ำแฉะตอดรัดนิ้วหยาบไม่หยุด

“อ่าหงส์น้อย” หยางจิ้งเหยียนขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ มองจุดเชื่อมที่มีนิ้วเขามุดเข้าออกไม่หยุดส่วนมืออีกข้างปล่อยจากร่างบางมาเคล้นคลึงมังกรยักษ์ของตัวเอง

ปัก! ปัก! ปัก!

นิ้วแกร่งกระแทกเร็วขึ้น

“อ๊ะ!  อ๊ะ!  อ๊ะ!” นางหายใจแทบไม่ทันในช่องท้องเริ่มบิดมวนเหมือนเกลียวคลื่นอีกนิดอีกนิด

อ๊ายยย!

ร่างบางบิดเกร็งก่อนจะกระตุกปลดปล่อยน้ำออกมาครั้งแรก ครั้งแรกที่สุขสมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

หยางเลี่ยงเฟิ่งหอบหายใจอย่างหนัก ดวงตาพร่าเบลอไปหมด

หยางจิ้งเหยียนถอนนิ้วออกมาอย่างช้าๆลุกขึ้นถอดชุดคลุมอย่างรวดเร็วสายตายังคงจับจ้องรูเล็กที่เต้นตุบๆไม่กระพริบ

ร่างสูงแทรกเข้าหว่างขางามทันที มือหนึ่งลูบไล้กลีบสาวฉ่ำแฉะไปมาอีกมือก็รูดสาวแท่งมังกรที่แข็งตัวตั้งลำนานแล้ว

“อือ” หยางเลี่ยงเฟิ่งยังคงมึนงงไม่ได้สติ

“หงส์น้อยข้าทนไม่ไหวแล้ว” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่าใช้มือแบะกลีบอวบนิ่มก่อนจะดันหัวมังกรยักษ์เข้าไปในรูเล็ก

“อ๊ะ!” ความเจ็บแสบตรงปากรูทำให้นางได้สติก้มลงมอง

ด้วยขนาดร่างที่ต่างกันมากทำให้การสอดใส่เข้าไปยากยิ่ง เพียงเเค่ส่วนหัวก็คับรัดเสียจนเสียวไปทั้งลำ

“อ๊ะ!!” นิ่งเขาพยายามดันก็ยิ่งเจ็บ นางพยายามผลักหน้าท้องแกร่งออก “เจ็บ”

“นิดเดียวหงส์น้อย ซี๊ดด” เขาจับมือนางด้วยมือข้างเดียวส่วนอีกมือจับสะโพกของนางไว้แน่น “ไม่ไหวแล้ว!”

ปึก!!

“กรี้ดดด!!”

เขากระแทกฝ่าเยื่อบางๆเข้าอย่างแรง แต่เข้ามาได้เพียงครึ่งลำ

ร่างบางเจ็บจนดิ้นพล่านนางทั้งดิ้นทั้งสะบัดตัวออก

“อ่าา ซี๊ดด ขอโทษหงส์น้อย แต่ข้าไม่ไหวแล้ว!”

ปึก!  ปึก!  ปึก!

หยางจิ้งเหยียนกระแทกเข้าออกอย่างแรงและเร็วติดๆกันจนเข้าไปสุดลำ เขาปล่อยมือนางเปลี่ยนมาบีบก้นนิ่มไว้แน่นสวนกระแทกเข้าออกต่อเนื่องอย่างรุนแรง

เขาไม่ไหวแล้วจริงๆถ้าให้ทำช้าๆเขาขาดใจตายแน่!

ปึก! ปึก! ปึก!

“กรี้ดดดด เจ็บบ!!” นางพยายามดันเขาออกแต่ก็ไร้ประโยชน์ครั้งแรกของนางช่างป่าเถื่อนนัก “ฝ่าบาทได้โปรดเบาลงหน่อย อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ”

หยางจิ้งเหยียนมองร่างบางที่โยกคลอนอยู่ใต้ร่าง เต้าตูมน่ารักก็โยกตามแรงกระแทก

จ๊วบ!

ปากหยักก้มลงไปกลืนเต้างามทั้งเต้า มันทั้งนิ่มทั้งเด้งอยู่ในปากยิ่งกระแทกแรงยิ่งเด้ง

ปึก! ปึก! ปึก!

“โอ๊ยยย! อึก! ฮือออ!”

ไร้ซึ่งความอ่อนโยน ร่างบางกรีดร้องแทบขาดใจเบื้องล่างถูกแท่งร้อนกระหน่ำแทงอย่างไร้ปราณี นางรับรู้เพียงความเจ็บปวดและความคับแน่นที่สอดแทงมาไม่หยุด

“โอว! หงส์น้องข้าจะขาดใจแล้ว ซี้ด!” แรงตอดรัดจากเนื้อนุ่มภายในทำให้เขาแทบขาดใจยิ่งยามก้มมองท่อนมังกรยักษ์ที่กำลังพุ่งเข้าออกกลีบดอกไม้งามก็ยิ่งทำให้เขาแทบคลั่ง

…อา! เขาคุมตัวเองไม่ไหวแล้ว!

ปึก!! ปึก!! ปึก!!

กรี้ดดดดด

“อ่าาา ซี๊ดด อีกนิดเดียวๆ ใกล้แล้วๆ”

หยางจิ้งเหยียนกระหน่ำลงมาไม่ยั้งเมื่อเห็นปลายทางอยู่รำไร

“ซี๊ดดดดหงส์น้อย! หงส์น้อย! อ่าาาาา!” เขาโยกกระแทกสี่ห้าครั้งก่อนจะเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำอุ่นๆเข้าไปในร่างบางจนหมด

“หงส์น้อยของข้า” หยางจิ้งเหยียนฟุบหน้าลงที่ซอกคอบางสูดดมกลิ่นหอมอย่างหลงใหลขณะที่สะโพกสอบยังโยกเข้าออกช้าๆ

“ฮือ ฝ่าบาทพอก่อนเถิด หม่อมฉันเจ็บ” หยางเลี่ยงเฟิ่งเอ่ยเสียงแผ่วเบายามนี้นางเจ็บจนไม่มีแรงจะกระดิกตัว

หยางจิ้งเหยียนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้างามที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขาจุมพิตที่หน้าผากคราหนึ่งก่อนจะยอมถอนตัวออกมา “เจ็บมากฤาไหนข้าดูหน่อย”

เขาก้มมองกลีบบุปผาที่ตอนนี้แดงเรื่อโดยเฉพาะรูเล็กที่แดงช้ำและเจิ่งนองไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นกับสีแดงของเลือดพรหมจรรย์ที่ค่อยๆไหลออกมา

หยางจิ้งเหยียนยกยิ้มน้อยๆคลึงนิ้วโป้งไปที่ปากรูเบาๆ

“อือ ฝะ ฝ่าบาท” หยางเลี่ยงเฟิ่งร้องท้วงนางเจ็บและเพลียจนขยับขาไม่ขึ้นแล้ว

“เข้าใจแล้วๆเอาไว้คราวหลังแล้วกันครานี้เจ้าคงเจ็บนัก” หยางจิ้งเหยียนยื่นมือไปปาดคราบน้ำตาบนแก้มนวลอย่างเอ็นดู

ในยามปกติหากเป็นสตรีอื่นเขาคงไล่กลับไปแล้วเรียกคนอื่นมาแทน เขาไม่ชอบให้ใครมาคร่ำครวญยามเสพสมนักมันน่ารำคาญ แต่หงส์น้อยมิใช่สตรีเหล่านั้น




ฮ่องเต้เย่ว์ไท่เจิ้ง (หยางจิ้งเหยียน) อายุ 38

เดิม คือ ตวนอ๋องหยางจิ้งเหยียน มีตำแหน่งแต่ไม่มีอำนาจในราชสำนัก แต่แอบซ่องสุมกองกำลัง พอฮ่องเต้แห่งแคว้นเย่ว์สิ้นพระชนม์ ก็นำกำลังทหารเข้าแย่งชิงบัลลังก์กับหวงไท่จื่อ แล้วสถาปนาตัวเองเป็นฮ่องเต้


----------------------------


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น