facebook-icon Twitter-icon

Hi everyone, Let's come to join with me. It's free

ตอนที่ 2 : งานๆๆแล้วก็งาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 : งานๆๆแล้วก็งาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 230.1k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 : งานๆๆแล้วก็งาน
แบบอักษร

 

วีทำงานและกลับถึงบ้านดึกเนื่องจากเร่งทำออเดอร์ด่วนที่หัวหน้าสั่ง โดยขากลับก็ไม่ลืมแวะซื้ออาหารดีๆจากร้านเต็มไม้เต็มมืดกลับมาฝากพ่อตามที่รับปากเอาไว้ แต่พอมาถึงพ่อกลับไม่อยู่บ้านเช่นเคย ซึ่งไม่ต้องคาดเดาเลยเพราะรู้อยู่เต็มอกว่าพ่อนั้นหายไปไหน

“  เราก็ว่ากลับดึกละนะ พ่อยังดึกกว่าอีกเหรอ “. วีบ่นเบาๆแล้วจึงวางถุงกับข้าวไว้ในฝาชี จากนั้นก็เอาของไปเก็บแล้วหยิบเพียงโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ติดตัวออกจากบ้านไป

 

“  พี่ๆๆ  ”    วีโบกมอเตอร์ไซค์วินที่ขับผ่านมาพอดีหลังจากยืนรอซักพักถามถึงบ่อนที่อยู่ใกล้ที่สุดและให้พาไปส่ง และเมื่อวีถึงก็เห็นบ่อนที่เป็นอาณาจักรใหญ่โตหรูหราและไม่คิดว่าเค้าจะให้พ่อตนเข้าไปเล่นได้

“ ทำไมมันใหญ่นักวะ  แล้วพ่อมาบ่อนระดับนี้เลยหรอ  ทำไมเค้าถึงให้เข้าได้  ”

“  ไอ้น้อง!  มาม่องๆมองๆอะไรวะ  ”   ชายชุดดำแถวนั้นตะโกนถามเสียงดังแล้วเดินเข้ามาเรื่อยๆ

“  ผมมาตามพ่อ ”        วีตอบกลับไปตรงๆ

“  พ่อน้องคือใครล่ะ มาถูกที่ป่ะเนี่ย  ”

“  ขอเข้าไปได้มั้ย  ”        วีเอนตัวมองหาทางเข้าบ่อนเผื่อพ่อจะอยู่ข้างในจริงๆ

“  ได้!  ”   ชายชุดดำตอบกลับ และยืนมองวีที่เอนตัวมองหาทางเข้าบ่อนและชายชุดดำนั้นก็พาเดินเข้าด้านในอย่างรวดเร็ว

 

 

เมื่อวีเข้ามาด้านในแล้วก็ได้เห็นผู้คนมากมายกำลังยืนโยกย้ายประกอบเสียงเพลง ดื่มและชนกันด้วยรอยยิ้มและเต้นนัวเนียกันบ้างในชั้นแรกของบ่อน จากนั้นก็เดินมาขึ้นลิฟท์ เพื่อไปที่ชั้นบน ซึ่งเป็นบ่อนตามคลาส สร้างความแปลกตาแปลกใจให้กับวีอย่างมากเช่นกัน

“ ธง!  มึงพาใครเข้ามา  ”    น้ำเสียงเรียบนิ่งเยือกเย็นถามลูกน้องเมื่อปลายตาเห็นหนุ่มร่างบางแปลกหน้าเข้ามาด้านใน

“  น้องมันบอกว่ามาตามหาพ่อครับนาย  ”       ธงลูกน้องคนคุมบ่อนด้านหน้าตอบกลับนายแล้วก้มหัวลงอย่างเคารพนับถือ

“  สถานที่แบบนี้ใช่ที่มาตามหาพ่อมั้ย!!  เอามันออกไป!  ”. เสียงตวาดดังลั่น ทำเอาหนุ่มร่างบางผู้มาตามหาพ่อตกใจ เสียงที่ช่างน่ากลัว ฟังดูโหดเหี้ยมยังไงชอบกล

“  ขอผมได้ตามพ่อกลับบ้านเหอะ มาถึงที่นี่ละ  ”  หนั่มร่างบางเอ่ยขอก่อนที่จะโดนลากออกไป

“  บ่อนกูไม่ใช่พื้นที่ใต้สะพาน ตามถนน  ”    คำพูดร้ายๆจากปากมาเฟียทำเอาวีเงียบไป

“  น้องกลับไปซะ  กลับๆเร็ว ”

 

วีถอดใจและคิดว่าไม่อยากมีเรื่องกับคนโหดเหี้ยมและใจร้ายคนนั้น  แต่พอเดินออกมาได้ไม่ไกลก็ได้ยินเสียงคล้ายๆกับพ่อตัวเองจึงเดินกลับไปดู ก็เห็นพ่ออยู่ไกลๆนั่นจริงๆ วีจึงยืนดูอย่างเงียบๆ ซึ่วลุงวัฒหรือพ่อของวีกำลังยืนรอการพิจารณาจากมาเฟียเรื่องวงเงินที่เสียไปและกำลังจะขอยืมต่อเพื่อไปแก้มืออยู่ และดูเหมือนจะได้ผลเพราะมาเฟียสั่งลูกน้องให้ปล่อยเงินให้ลุงอีกโดยขู่ด้วยว่า ถ้าไม่มีจ่ายจะต้องตาย และลุงวัฒก็ตอบอย่างมั่นใจว่ามีคืนแน่นอน

“  งั้นก็เชิญครับลุง  ”      ชายชุดดำผายมือแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะนั้นพร้อมกับลุงวัฒ

“  พ่อ!!  กลับบ้าน  ”     วีตะโกนเสียงดังเพื่อให้คนอยู่ไกลได้ยินเสียงเรียกตน

“  ใครพ่อมึง  ผิดคนแล้วไอ้หนู  ”    ลุงวัฒเหลือบไปเห็นลูกชายก็ตกใจรีบพูดออกไปว่าไม่รู้จัก

 

“  ไอ้น้องยังไม่กลับไปอีก ไป!  ”

“  เอามันออกไปจากบ่อนกูได้ละ ถ้ายังอยู่พวกมึงเจอดีแน่  ”   มาเฟียชี้หน้าสั่งการจนลูกน้องแถวนั้นจนรีบวิ่งไปหิ้วปีกวีออกมานอกบ่อนให้เร็วที่สุด วีเองก็ถอดใจที่จะตามพ่อกลับบ้านและคงทำให้พ่อกลับใจจากผีพนันไม่ได้จริงๆ  วีจึงตัดสินใจโบกมอเตอร์ไซค์วินกลับมายังบ้าน กินข้าวแล้วก็เข้านอนทันที

 

 

 

 

เพล้งงงงงงงงง!           ตุ้บบบบบบบบ

 

โอ๊ยยยยยย

 

เสียงดังโครมครามหน้าบ้านทำเอาวีตื่นขึ้นตอนดึก เปิดโทรศัพท์ดูนาฬิกาเพิ่งตี 2 พลางคิดไปว่าใครมาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้. วีจึงลุกขึ้น เปิดไฟแล้วเดินออกมาดูเสียงดังกล่าว ก็เห็นพ่อตัวเองนอนซมที่พื้นหน้าบ้าน

“  พ่อ  มานอนอะไรตรงนี้  ”

“  หมดตัว…แม่ง วันซวย  ”       ลุงวัฒครวญครางทุบพื้นบ่นจนฟังไม่เป็นภาษามนุษย์

“  เข้าบ้านก่อนพ่อ  ”       ร่างบางเดินเข้าไปพยุงให้พ่อลุกแล้วพาเข้ามาในบ้าน

“  ไอ้วี  มึงมีเงินซัก 2 แสนมั้ยวะ  ”

ในขณะที่วีกำลังปิดประตูบ้านล็อกหนาแน่น ก็ตกใจกับสิ่งที่พ่อถามแล้วหันกลับไปมองพ่อตาค้าง

“  ฮะ!!! ไม่มีหรอก เยอะขนาดนั้น  5000 ที่ขอไปผมยังไม่มีให้พ่อเลย  ”

“  มึงจะไม่มีได้ไง  ”      ลุงวัฒเอ่ยถามอย่างสงสัยงานการวีก็ทำแต่ปากบอกไม่มีเงิน

“  แล้วจะมีได้ไง หามาก็ใช้ ไหนพ่อจะเอาไปกินเหล้า เล่นพนันอีก  ”

“  แต่...ถ้ามึงไม่มี กูจะซวยนะเว้ย  ”    ลุงวัฒตอบกระอึกกระอักหลังจากลูกชายไม่มีเงินให้

“  พ่อพูดจริงป่ะเนี่ย  ”     วียังคงสงสัยจำนวนเงินที่มากมายขนาดนั้น

“  เออ!  กูยืมมาแสนนึงแล้วแม่งหมด กูเลยขอต่ออีกแสนแล้วกูก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลยแถมติดเงินเค้าไปอีกเนี่ย  ”     คนเป็นพ่อพูดพลางเอามือลูบหน้าอย่างเครียดๆ

“  แล้วนี่พ่อหนีกลับมาได้ไง  ”   วีถามพลางนึกถึงภาพเมื่อเช้าที่มีคนโดนรุมจึงถามพ่ออย่างแปลกใจ

“  เค้าให้เวลากูอาทิตย์หนึ่ง หาเงินมาคืน  ”

“  พ่อ! 7 วัน 2 แสนใครจะหาได้ฮะ ”

“  มึงไง!  มีหน้าที่หาก็หาสิ รีบๆหาด้วย กูไม่อยากตาย  ”      ลุงวัฒกำชับลูกชายเพราะรู้ผลที่จะตามมาถ้าไม่มีจ่าย. ทำให้วีรีบลุกขึ้นยืนส่ายหัวอย่างเครียดๆ แล้วก็เดินไปยกกับข้าวมาวางให้พ่อที่พื้น จากนั้นก็เข้าห้องนอนตัวเองไป

 

“  ปวดหัวจังวะ  7 วันกูจะไปหาเงินจากไหนมาให้พ่อใช้หนี้ได้  โอ๊ยยยยยยยย  ”

 

 

 

 

“  พ่อ!  ผมไม่กลับนะทำโอที  “. เมื่อคืนหลังจากที่วีรู้ว่าต้องหาเงินมากถึง 2 แสนก็ทำเอาวีนอนไม่หลับลุกขึ้นอาบน้ำไปทำงานต่อในวันต่อมา

“  วี ขอร้อยนึงดิ ไว้กินข้าว  ”

“  อยู่ในลิ้นชัก  วันนี้ไม่ต้องเข้าบ่อนนะ ผมขอล่ะ  ”

“ เออ  ”           ลุงวัฒตอบรับลูกชายอย่างเชื่อฟัง

หนุ่มร่างบางไปทำงานแต่เช้าแล้วก็ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ทำโอทีมาหลายคืนจนเวลาครบ 1 สัปดาห์ตามกำหนด ซึ่งเป็นสิ้นเดือนที่เงินเดือนออกพอดี  ร่างบางจึงเบิกเงินกลับบ้านมาก็พบว่าพ่อไม่อยู่ที่บ้านตามเคย แต่คราวนี้ร่างบางไม่ไปตาม  แล้วก็เอาเงินมาเก็บไว้ในลิ้นชักล็อกกุญแจไว้อย่างดี หลังจากนั้นก็อาบน้ำเข้านอนตามปกติ  ตื่นเช้าไปทำงาน  ไม่บ่นพ่ออีกเลย

 

 

 

“  วี!  มึงทำโอทีมาหลายวันได้เท่าไรวะ  ”

“  ถามทำไม  ไม่ต้องรู้หรอก  ”            ร่างบางตอบกลับพ่ออย่างเคืองๆ

“  เอ้าไอ้ห่านี่ พ่อมึงถามนะโว้ย  ”     ลุงวัฒพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่ได้ยินลูกพูดอย่างนั้น

“  ผมไปทำงานนะ  ค่าข้าวอยู่บนโต๊ะที่เดิม  ”. วียกมือไหว้ผู้เป็นพ่อแล้วก็เดินออกมาที่ปากซอยนั่งรถเมล์ไปทำงาน

 

เมื่อวีมาถึงที่ทำงาน เดินไปตรอกสแกนบัตรเข้าทำงาน จากนั้นก็เข้าไปที่แผนกของตัวเอง แล้วก็เจอกับรั่นพี่ที่มาทำงานแล้ว โดยรุ่นพี่เองพอเห็นวีก็เดินเข้ามาทักทาย ละถามไถ่อย่างเป็นห่วง

“  ช่วงนี้เอาเวลาไหนพักผ่อนฮะวี  ”    หัวหน้ามาทำงานแต่เช้าก็เห็นวียืนทำงานอยู่แล้ว

“  ก็พอมีเวลานอนบ้างแหละหัวหน้า ”

“   มีปัญหาอะไรรึเปล่า   ”

“  มันด่วนใช้เงิน  ผมจะให้ยืมมันก็ไม่เอา  ”    นนท์เห็นว่าวีไม่ตอบหัวหน้า นนท์จึงตอบแทน

“   ต้องการเท่าไหร่ล่ะ  ”   หัวหน้าหันกลับมาที่วีและถามจำนวนเงินเผื่อจะช่วยเหลือได้

“  2 แสนครับ  ”     วีตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“  กูว่าป่านนี้ไม่ใช่แค่ 2 แสนละมั้ง  ”      นนท์เงยหน้าจากเครื่องใช้ไฟฟ้าบอกกับเพื่อน

“  ค่าอะไรวะ เยอะขนาดนั้น ทำงานกี่เดือนจะได้ครบ  ”

“  ค่า...เอ่อ  พ่อไปก่อหนี้ไว้น่ะครับ  ”                 ร่างบางเลี่ยงที่จะตอบไปตามตรง

“  ไปมึง  หาข้าวแดกแล้วค่อยมาทำงานกัน  ”

นนท์กอดคอวี แล้วก็เดินไปที่โรงอาหารของบริษัท ซื้อข้าวมานั่งกินแล้วก็กลับมาตั้งใจทำงาน

 

 

 

 

อีกฟากฝั่งของชีวิตที่สุดแสนจะสมบูรณ์  มาเฟียอย่างอิทธิตอนนี้กำลังอยู่ในบรรยากาศของห้องประชุมอันเคร่งเครียด  เนื่องจากกำลังมีแพลนที่จะเปิดบ่อนใหม่ในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งมีคนแย้งและไม่เห็นด้วยอยู่หลายเสียงโดยให้เหตุผลว่าจะเป็นการสร้างศัตรูเพิ่มขึ้น เนื่องจากบริเวณนั้นไม่มีบ่อน แถมยังมีมาเฟียคู่อริอาศัยอยู่ใกล้ๆ

“  ผมอยากจะเปิดในญี่ปุ่น พวกคุณไม่เห็นด้วยก็เสนอมาสิว่าจะให้เปิดที่ไหน  ”   อิทธิพูดในที่ประชุม

“ ทำไมต้องเป็นญี่ปุ่นครับ  ”         กรรมการบริษัทคนหนึ่งเอ่ยถามอิทธิ

“  เพราะญี่ปุ่นมีการตลาดดี  น่าจะสร้างรายได้ให้เราได้มาก   ”       มือซ้ายของมาเฟียตอบแทนนาย

“  และญี่ปุ่นยังไม่ค่อยมีคาสิโนหรือบ่อนเปิดด้วยครับ  ”   เลขาของอิทธิเสริมขึ้นอีก

“  ฉันไม่เห็นด้วยที่ญี่ปุ่น  เพราะมันจะทำให้เกิดความไม่มั่นคงต่อกิจการ  ”      กรรมการอีกคนแย้งเพิ่ม

“  งั้นก็เสนอมา ว่าควรเป็นที่ไหน!!  แต่ผมอยากได้ที่ญี่ปุ่น  ”          อิทธิพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“  ที่ซัปโปโรดีมั้ยครับคุณอิท  ”         กรรมการคนเกือบท้ายโต๊ะร่วมเสนอ

“  ซัปโปโร ก็เป็นเป้าหมายหนึ่งของนายเช่นกันครับ  ”            มือซ้ายก้มลงเช็คแล้วพูดออกไป

“  ฉันจะพิจารณาดู  ”                 อิทธิหยุดการหมุนปากกาแล้วเสียบลงที่กระเป๋าเสื้อด้านซ้ายมือ

“  แต่ฉันว่าที่โอซากาก็น่าลงทุนนะคะ  ”         กรรมการผู้หญิงท่านที่ 2 เสนอความคิดเพิ่ม

“  คุณไปเถียงกันให้พอ  ประชุมครั้งหน้าเอามาเสนอผม ขอเหตุผลดีๆที่มันจะทำให้ผมเปลี่ยนใจจากโตเกียวไปเป็นที่อื่นด้วย  ”

“ รับทราบค่ะ/ครับ  ” 

ทุกๆคนต่างตอบรับทราบพร้อมๆกันและอิทธิก็ปิดการประชุมลง หลังจากนั้นก็กลับมาที่บ้านพักสไตล์โมเดิร์นที่ซื้อไว้ที่ญี่ปุ่นเพื่อพักผ่อนก่อนที่จะออกไปพบกับลี่เตียวหู นักธุรกิจจีนที่ติดต่อขอเข้าพบในช่วงเย็น

“  แล้วกาเบียลไปไหน ไม่เห็นตั้งแต่เช้า  ”      มาเฟียถามหาลูกน้องมือขวาของตน

กาเบียล มือขวาของอิทธิ  ลูกครึ่งวัย 42 รูปร่างกำยำ แข็งแรง รับใช้งานมาตั้งแต่รุ่นพ่อของอิทธิโดยเข้ามาเป็นมือซ้ายของพ่ออิทธิตั้งแต่ อายุ 20 ต้นๆด้วยฝีมือทั้งด้านการต่อสู้ การใช้อาวุธ การทำงาน มีความสามารถมากยิ่ง และมือซ้ายของอิทธิ กรรณ หนุ่มวัย 29 รุ่นราวคราวเดียวกันกับนาย เก่งด้านการตลาดและการค้า  ฝีมือการต่อสู้ไม่พ่ายแพ้ใครนอกจากผู้เป็นนายและกาเบียล

“  พี่กาเบียลไปดูงานให้นายที่ภูเก็ตไงครับ  ”

“  อือ  ”

“  รับของว่างมั้ยคะนาย  ”           สาวใช้เดินเข้ามาถามผู้เป็นนายที่เดินเข้ามานั่งที่โซฟาห้องนั่งเล่น

“  กรรณ เอามาให้กูที่ห้อง  ”

“  ห้องไหนครับนาย  ”                มือซ้ายถามกลับเพราะตอนนี้นายนั่งอยู่ห้องนั่งเล่น

“ กูจะไปนอน ที่ห้องไหนล่ะ  ”           มาเฟียเลิกคิ้วถามลูกน้องกลับ

“ ครับๆ ”

ผู้เป็นนายสั่งเสียงแข็งกับลูกน้อง จากนั้นก็เดินขึ้นมาที่ห้องพักเอนตัวลงนอนที่เตียงเพื่อพักผ่อน ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เมื่อนายอนุญาต  กรรณก็เปิดประตูเข้ามาเห็นคนเป็นนายหลับตาพักผ่อนจึงวางชาไว้ที่โต๊ะหัวนอนให้ จากนั้นก็กดล็อกห้องให้นายและรีบเดินออกจากห้องไปอย่างเบาที่สุด

 

 

 

 

 

 

#ชอบผู้ชายลุคดุๆ โหดๆจัง ต้องเท่มากแน่เลย 555555

#สวัสดีค่าาาา  เข้ามาอ่าน ติชม กันมาได้เด้อ ดีไม่ดีบอกได้ จะปรับปรุงแก้ไขให้ไม่ว่ากัน   มานะจ๊ะมาเม้นกัน  อิอิ รอ

#ขอบคุณทุกคนมากๆนะที่เข้ามาอ่าน ไรท์กำลังแก้ไขบทสนทนาให้นะ แล้วกำลังนำเอาทุกคำติชมมาพัฒนาปรับปรุงอยู่ รอก่อนเด้อ...

❤️

ความคิดเห็น