BLACK​ SHADOW​

เมื่ิอเขา ลีโอ อีเม​อร์สัน​ ผู้​ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความอารมณ์​ร้าย ขี้โมโห และแสนจะจริงจัง รู้ว่ามีคนมาลูบคมโดนนำรูปของเขาไปเป็นพระเอกนิยายออนไลน์!! การลากตัวสาวน้อยนักเขียนนิยายตัวดีมาลงทัณฑ์​ด้วยไฟสวาทสุดร้อนแรงจึงเริ่มขึ้น ...Shadow Black...

ตอนที่ 23 หนีไม่ได้ หรือไม่คิดจะหนี

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 หนีไม่ได้ หรือไม่คิดจะหนี

คำค้น : อ่านฟรี,เจ้าพ่อ,NC

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 59.9k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 13:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 หนีไม่ได้ หรือไม่คิดจะหนี
แบบอักษร

แสงแดดยามเช้าทำให้ลีโอค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขากะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงแดด ลีโอตะแคงไปด้านข้างเขาใช้มือรวบร่างบางไว้ในอ้อมกอดหลวมๆ ก่อนจะจุมพิตตรงหน้าผากสาวน้อยข้างกาย

**เขาไม่อยากปลุกเธอให้ตื่น เลยไม่ได้คิดที่จะทำอะไรมากกว่าการจุมพิต ทั้งที่ตัวตนของเขามันแข็งและปวดจนแทบขาดใจ ลีโอใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็เดินลงไปด้านล่าง

"ตื่นสายนะครับเนี้ย"

อีคอนแซวเพราะปกติลีโอจะตื่นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเป็นประจำ

"ไม่สายเพิ่งจะแปดโมงกว่าเอง"

"อ๋อ คิดอย่างงั้นหรอครับ"

"อย่ามากวนตีนแต่เช้าไออีคอน"

ลีโอเริ่มดุเมื่อคำพูดของอีคอนมันเหมือนกับกำลังกวนเขา ลีโอไม่พูดอะไรอีกเขานั่งลงตรงโซฟาเนื้อดีข้างๆ อีคอนอย่างไม่ถือตัว

"แกอ่านอะไรเยอะแยะวะ"

ลีโอถามขึ้นเมื่อเห็นหนังสือพิมพ์มากมายหลายฉบับกองอยู่บนโต๊ะกระจัดกระจายเต็มไปหมด

"เปล่าครับแค่หาดูว่ามีข่าวนายท่านกับมิ้มเล็ดลอดออกมารึเปล่า"

"งั้นหรอ เป็นห่วงกันขนาดนั้นเลยหรอ"

'เมื่อคืนก็ให้ยาคุม วันนี้ยังเช็กข่าวอีก'

"...."

อีคอนไม่ได้ตอบอะไรอีกเขาเพียงแค่ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ตรงหน้า แล้วจ้องมองลีโอเพียงเท่านั้น

"อะไร มองหน้าแบบนี้หมายความว่าไง"

"แล้วคิดว่าไงครับ"

"เลิกกวนประสาทก่อนที่ฉันจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้"

"โอเคๆ จะอธิบายให้ฟังผมไม่ได้คิดอะไรกับมิ้ม ไว้ใจได้ครับ แค่ปิดข่าวเพราะกลัวภาพลักษณ์ของนายท่านจะดูไม่ดี และคนที่นายท่านไม่น่าไว้ใจที่สุดน่าจะเป็นมะ..."

"หุบปาก!! ฉันไม่อยากได้ยินชื่อมัน"

ยังไม่ทัน ที่อีคอนจะพูดจบลีโอก็ตะคอกดังลั่น เขาไม่อยากได้ยินชื่อผู้ชายคนนั้น

"อยากให้ผมสืบเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนี้ให้ไหม"

"ไม่ ฉันไม่อยากรู้"

"ไม่อยากรู้ หรือกลัวที่จะรู้ครับ"

"ไออีคอน!!! "

"ครับ เลิกตะคอกสักห้านาทีเถอะครับผมเจ็บคอแทน"

จะไม่ให้เขาตะคอกได้ยังไงในเมื่ออีคอนมันเถียงคำไม่ตกฟากแบบนี้เขาไม่อยากสนใจว่ามิ้มจะเป็นอะไรกับแม็กนั่ม เขาสนแค่ตอนนี้เธอเป็นของเขาเท่านั้น

"อีคอนฉันไว้ใจแกให้ดูแลมิ้มได้ใช่ไหม"

"ถ้าบอกว่าไม่ได้อะ"

"งั้นจะตายแบบไหนเลือกมา"

"สงสัยว่าคงต้องดูแลให้ได้แล้วละครับ"

ณ.ห้องนอนลีโอ

มิ้มลืมตาขึ้นมาเธอใช้มือคว้านหาร่างใหญ่ที่กอดเธอเมื่อคืนอยากโหยหา

"ไม่มี เขาหายไปไหน"

อีกแล้วที่เธอตื่นมาพบว่ามีเพียงเธออยู่บนเตียงคนเดียวเท่านั้น

แต่ครั้งนี้ต่างแค่เธอยังใส่เสื้อผ้าครบชุด มิ้มเลยรีบจัดการตัวเองแล้วลงมาด้านล่าง

"ตื่นแล้วหรอไปทานข้าวสิเรามีเรื่องต้องทำกันอีกเยอะเลยวันนี้"

"นายท่านไปไหนหรอ หรือว่ารอที่ห้องทานข้าว"

"เปล่าออกไปทำงานแล้วล่ะ"

จุกความรู้สึกร้อนผาวๆ ที่ดวงตานี้เธอกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว

เมื่อคืนเขายังบอกว่าเริ่มชอบเธออยู่เลย แต่วันนี้เขากลับไม่แม้แต่จะกินข้าวร่วมโต๊ะกับเธอเลยด้วยซ้ำ

"กินข้าวให้เสร็จในยี่สิบนาทีนะ แล้วไปเจอกันที่สวนข้างบ้าน"

อีคอนพูดจบก็เดินหายออกไปทิ้งให้ร่างบางยืนจมอยู่กับความคิดน้อยอกน้อยใจเพียงลำพัง

'ลีโอเขาบอกแค่เริ่มชอบฉันนิ งั้นฉันต้องทำให้เขารักฉันให้ได้ มิ้มสู้ๆ '

เมื่อให้กำลังใจตัวเองเสร็จสับ มิ้มก็รีบกินอาหารเช้าแล้วออกไปยังสวนข้างบ้านทันที

"รักษาเวลาได้ดีมากเลย"

"ขอบคุณ"

"ไม่ได้ชมแค่บอก"

ดูๆ ดูความกวนส้นตีนนี้สิมันน่าตบให้ปากแตก

"นายท่านบอกให้ฉันช่วยดูแลเธอวันนี้เลยคิดว่าควรจะสอนเธอให้หัดยิง"

"ยิงปืนนะหรอ"

มิ้มมองไปยังด้านหน้าเธอที่มีเป้ายิงตั้งเด่นอยู่ตรงหน้า เกิดมาชีวิตนี้เคยจับแค่มีดปอกผลไม้แต่ตอนนี้จะต้องจับปืนตื่นเต้นดีจัง

"ในชีวิตนี้ฉันคิดว่าไม่มีใครจะดูแลเราได้ดีไปกว่าการที่เราดูแลตัวเอง หน้าที่ของเธอก็แค่ยิงให้เข้าเป้าจำนวนสิบนัดก็พอ ง่ายๆ เนอะ"

"ไหนปืนล่ะ"

"นี้ไง"

"......"

มิ้มมองวัตถุที่ถูกวางลงบนมือด้วยความรู้สึกที่ยากจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

"เป็นเด็กเป็นเล็กเล่นปืนมันไม่ดี หัดยิงหนังสติ๊กแล้วกันนะ"

"ไหนบอกว่าจะให้มิ้มหัดยิงปืนไง"

"ได้ยินอย่างงั้นเหรอ ผมบอกว่าให้หัดยิง ไม่ได้บอกว่าหัดยิงปืน"

ยอมเธอยอมใจกับความเจ้าเล่ห์นี้

"เจ้าเล่ห์เหมือนนายท่านไม่มีผิด"

"ก็ช่วยไม่ได้เราเป็นพี่น้องกัน"

"อะไรนะ!! เมื่อกี้อีคอนนายว่าไงนะ"

"ถ้าอยากรู้ก็ยิงให้ได้สิบนัดเข้ากลางเป้าแล้วจะเล่าให้ฟัง"

อีคอนบอกแค่นั้นก่อนจะเดินหายไปไหนอีกก็ไม่รู้

'แค่สิบนัดจะทำให้เกินเลยคอยดู'

ยี่สิบนาทีผ่านไป...

"โอ๊ย!! ทำไมมันยากแบบนี้วะ"

มิ้มรู้สึกว่าตอนนี้เหมือนแขนเธอจะหักเธอยืดแขนไปด้านหน้าแล้วหมุนเพื่อให้ช่วยคลายความเมื่อยล้า

'เดี๋ยวนะ นี่มันใช่เวลาที่เธอมาทำบ้าอะไรแบบนี้ไหม เธอต้องหนีสิมิ้ม'

ร่างบางคิดได้ดังนั้นก็มองซ้ายมองขวาก็ไม่พบว่ามีอีคอนคอยเฝ้าซึ่งเขาก็หายไปตั้งนานแล้ว

เธอเดินลัดเลาะจนมาถึงกำแพงรั้วด้านหลังคฤหาสน์

"หวังว่าจะไม่มีหมาโรคจิตโผล่มาอีกนะ"

ขาเล็กเริ่มก้าวไปยังจุดหมายเผื่อต้องการปีนหนีออกไปหาคำตอบจากพี่ชายว่ามันคืออะไรยังไง

'กึก!! '

ขาคู่สวยของมิ้มหยุดนิ่งเธอไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้เพราะใบหน้าของผู้ชายที่เธอรักกลับลอยขึ้นมา

'ถ้าฉันออกไปก็เท่ากับว่าฉันหนี ถ้าลีโอกลับมาไม่เจอคงโกรธแน่ๆ ฉันอยากอยู่ที่นี่ ฉันจะทำไงดี จะหนีหรืออยู่ต่อ'

"นั้นเธอกำลังคิดจะทำอะไร"

"นายท่าน!! มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

มิ้มตกใจเมื่ออยู่ๆ เสียงของผู้ชายที่เธอคิดถึงกลับดังขึ้นด้านหลัง และถึงเขาจะไม่ได้ตะคอกถามแต่เสียงราบเรียบแบบนี้มันทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

มิ้มมองผู้ชายที่เธอรักยืนกอดอกมองเธอด้วยแววตาเรียบเฉยตรงหน้าอย่างยากที่จะเดาว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน

"ฉันถามว่าเธอมาทำอะไรตรงนี้"

"เออคือว่า มิ้มจะกินมะม่วงค่ะ"

มือเล็กชี้ไปทางต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ตรงกำแพง

"หือ จะกินมะม่วงงั้นหรอ"

ลีโอหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบางตรงหน้า

มือหนายื่นไปหามือเล็กที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น

"วางหนังสติ๊กแล้วตั้งสตินะ นั่นมันต้นหูกระจง"

"⊙_⊙"



หูกระจงควรปลูกให้ห่างจากตัวบ้านจริงๆ ด้วย ๕๕๕๕ ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่าน เข้ามาถูกใจและเข้ามาเมนท์นะครับ มันคือแรงผลักดันและกำลังใจสำหรับผมเป็นอย่างมาก**

ความคิดเห็น