แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -29- ...สัตว์พิทักษ์...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -29- ...สัตว์พิทักษ์...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2558 16:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -29- ...สัตว์พิทักษ์...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ที่ 29

 

...สัตว์ผู้พิทักษ์...

 

 

 

            “เอาละ...วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปยังหมู่บ้านที่สาปสูญเพื่อทดสอบพลังของเจ้า” เสียงของหลุยส์ดังขึ้นขณะที่ไอเดียลูซดาร์คและหลุยส์กำลังวิ่งตัดผ่านป่าหมอกโดยมีหมาป่าไล่ตามอยู่สองถึงสามตัว

 

 

 

            “ทำไมเราต้องไปทดสอบพลังที่นั้นด้วยละครับ” ไอเดียพูดถามเพราะถ้าหากจะทดสอบพลังละก็ลูซและดาร์คก็น่าจะทำให้ได้

 

 

 

            “เพราะที่นี้มีคนที่จะสอนเจ้าโดยเฉพาะเลยละ” หลุยส์พูดบอก

 

 

 

            ทั้งสี่สามารถมาถึงจุดหมายโดยที่ไม่ต้องสู้รบปรบมือกับหมาป่านอกรีคซึ่งไอเดียก็ไม่เห็นว่ารีคอนจะออกมาไล่ตนเองเลย

 

 

 

            “ที่นี้มัน...” ไอเดียพูดขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆมันเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ท้ายๆของป่าหมอกดูเหมือนกับว่าหมู่บ้านนี้จะร้างมานานนับหลายร้อยปีเพราะดูจากสภาพที่อยู่แล้วราวกับไม่มีใครอยู่ในหมู่บ้านนี้เลยสักคน

 

 

 

            “กลัวมั้ย” ดาร์คพูดถาม ไอเดียส่ายหน้าไปมาเบาๆเพราะถึงบรรยากาศจะน่ากลัวแต่ถ้าหากลูซและดาร์คยังอยู่ข้างๆไอเดียก็ไม่กลัวอะไรแล้ว

 

 

 

            “จับมือพวกข้าไว้ก็ได้” ลูซพูดบอกไอเดียจึงยกมือขึ้นไปจับมือของทั้งสอง หลุยส์ส่ายหน้ายิ้มๆและพาเดินไปยังบ้านหลังใหญ่ที่สุดและเก่าที่สุด หลุยส์ยกมือขึ้นไปกดออดที่หน้าบ้าน

 

 

 

            แอ๊ดดดด....

 

 

 

            เสียงเปิดประตูบ้านดังขึ้นแต่ก็ยังไม่เห็นใครโพล่ออกมา หลุยส์พาเดินมาข้างในบ้าน

 

 

 

            พรึบ!

 

 

 

            “เฮ้ย!...” ไอเดียรีบหลบหลังลูซทันทีเมื่อจู่ๆเทียนในบ้านก็ติดขึ้นให้ความรู้สึกเหมือนมาบ้านผีสิง

 

 

 

            “ฮ่าๆ” ลูซหลุดขำออกมาทันทีและยกมือมากอดเอวของไอเดียเอาไว้ ไอเดียทุบเข้าที่อกของลูซแก้ขัดเพราะเมื่อกี้ตนอุสาห์ทำเก๊กไม่กลัวแต่ดันหลุดกะอีแค่เทียนมันจุดเอง

 

 

 

            เอี๊ยดดดด

 

 

 

            “สะ...เสียงอะไรอ่ะ..” ไอเดียพูดถามขึ้นมือยังคงเกาะลูซเอาไว้ไม่ยอมปล่อยแถมยังเกาะแน่นขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

            “บ้านมันเก่าแล้ว มันก็เลยมีเสียงอย่างนี้ละ เจ้ากลัวอะไรเล่าเมื่อกี้ยังบอกไม่กลัวอยู่เลย” ลูซพูดว่ายิ้มๆ

 

 

 

            “หมดกันแวมไพร์ที่มีกระทั่งสายฟ้าที่แข็งแกร่งโถ่ๆ...” ดาร์คพูดล้อบ้าง ไอเดียจึงทำหน้างอใส่

 

 

 

            “เออ ล้อกันเข้าไปถึงทีผมแล้วอย่ามาว่านะ” ไอเดียพูดว่า

 

 

 

            “ออกมาได้แล้ว เจ้าทำให้หลานสะใภ้ข้ากลัวไปหมดแล้ว” หลุยส์พูดว่า ไอเดียมองรอบบ้านอย่างหวาดกลัวเพราะมันไม่มีกลิ่นของอะไรเลย ไม่มีกลิ่นของมนุษย์ กลิ่นของหมาป่า กลิ่นของแวมไพร์ กลิ่นของปีศาจ ไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงแต่กลิ่นอับที่อยู่ภายใน

 

 

 

 

            วูบ!!

 

 

 

            “ว๊ากกกกก!!!” ไอเดียร้องลั่นเมื่อจู่ๆกลับมีใบหน้าโพล่ออกมาจากมุมมืดและตรงมาหยุดที่หน้าของไอเดียใบหน้าของไอเดียกับใบหน้าของหญิงปริศนาอยู่ห่างกันเพียงสองเซ็นต์

 

 

 

            “อุ๊บ!...ฮ่าๆๆๆๆๆ” ลูซดาร์คและหลุยส์หลุดขำออกมาทันทีเมื่อได้ยินไอเดียร้องเสียงหลง ไอเดียถึงกับเข่าอ่อนจนลูซต้องประคองเอาไว้หญิงสาวปริศนาอ้าปากพะงาบ ๆ เมื่อเห็นว่าไอเดียตกใจหน้าของตนถึงขนาดร้องเสียงหลงแบบนี้

 

 

 

            “ตายจริง ข้าน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรอ” เสียงหวานดังขึ้นจากริมฝีปากของหญิงสาว

 

 

 

            “ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังล่าท้าผีอยู่เลยครับ!” ไอเดียตอบทันควันยิ่งทำให้หลุยส์ ลูซและดาร์คหัวเราะขึ้นไปอีก

 

 

 

            “ว้าย ปากเสียข้าแค่อยากลองทดสอบดูเฉยๆว่าเจ้าจะกลัวพวกภูติผีปีศาจรึเปล่าเท่านั้นเอง” หญิงสาวพูดบอกออกมาอีกก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาสีแดงใบหน้าของหญิงสาวนั้นน่ารักมากสวยขาวซีดแต่มันก็ไม่ได้ลดอาการกลัวของไอเดียเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

            “มานั่งสิ่” หญิงสาวพูดบอกลูซและดาร์คจึงพาไอเดียมานั่งซึ่งไอเดียเลือกนั่งที่โซฟาห่างจากหญิงสาวพอสมควร

 

 

 

            “แล้วเจ้ามาหาข้าเนี้ยมีเรื่องให้ช่วยอะไรงั้นหรอ” หญิงสาวหันไปถามหลุยส์

 

 

 

            “เจ้าเป็นแวมไพร์ที่สามารถใช้สายฟ้าได้และข้าอยากจะให้เจ้าสอนเรื่องการควบคุมให้กับหลานสะใภ้ของข้าเสียหน่อย” หลุยส์พูดบอก

 

 

 

            “ทำไมข้าไม่เห็นจะรู้สึกถึงพลังที่อยู่ในตัวของเด็กนี้เลย” หญิงสาวพึมพำ

 

 

 

            “เจ้าชื่ออะไร” หญิงสาวหันไปถามไอเดีย

 

 

 

            “ไอเดียครับ” ไอเดียถูดตอบ

 

 

 

            “เดินมาใกล้ๆข้าสิ” หญิงสาวพูดบอก ไอเดียจึงลุกจากที่นั่งเดินเข้าไปใกล้ๆหญิงสาว

 

 

 

            “ยกมือขึ้นมา...ข้างซ้าย” ไอเดียทำตามที่หญิงสาวบอก หญิงสาวยกมือขึ้นมากุมมือไอเดียเอาไว้พร้อมกับพูดอะไรบางอย่างที่ไอเดียไม่รู้จัก

 

 

 

            “โอเค...ตามข้ามาสิพวกเจ้าจะรอนี้หรือจะตามไป” หญิงสาวพูดบอกไอเดียและหันไปถามลูซและดาร์ค

 

 

 

            “พวกข้าจะตามไป เจ้าชอบทำอะไรแปลกๆข้าไม่ไว้ใจเจ้า” ดาร์คพูดตอบ

 

 

 

            “เจ็บจังเลยนะคำพูดเจ้านะ” หญิงสาวพูดบอกและเดินนำไปยังด้านท้ายของบ้าน

 

 

 

            “ข้าขออัญเชิญเจ้าผู้พิทักษ์ในนามของข้าริฮานน่าเจ้าจงปรากฏกายต่อหน้าของข้ารีโอน่า!” หญิงสาวพูดขึ้นก่อนที่แสงสีน้ำเงินเข้มก็เริ่มออกมาจากฝ่ามือพร้อมกับค่อยๆปรากฏร่างกายอันแข็งแกร่งของสิ่งโตสีครามตัวหนึ่ง

 

 

 

            “เรียกข้ามีอะไรอย่างงั้นรึ” เสียงเข้มของชายวัยกลางคนดังขึ้นใบหน้าของสิงโตนั้นหันมามองไอเดียพร้อมกับจ้องลึกลงไปในดวงตาของไอเดีย

 

 

 

            “ข้าแค่อยากให้เจ้ามองหานายใหม่ก็เท่านั้นเอง” หญิงสาวพูดตอบ

 

 

 

            “นายของข้ามีแค่เจ้าก็พอแล้ว” รีโอน่าพูดบอก

 

 

 

            “ข้านะอยู่กับเจ้ามานับหลายร้อยปีแล้วเวทย์ของข้าก็เริ่มอ่อนแอลงแล้วถ้าเวทย์ของข้าไม่พอที่จะหล่อเลี้ยงเจ้า เจ้าก็จะตายนะรีโอน่า” หญิงสาวพูดบอกออกมาอีกและหันมาหาไอเดีย

 

 

 

            “รีโอน่านั้นเป็นสัตว์พิทักษ์ประเภทใช้สายฟ้านะพิเศษกว่านั้นคือถ้าหากรีโอน่าเจอคนที่แข็งแกร่งกว่าเจ้านายของตนมันจะไปจงรักภักดีกับคนๆนั้น พูดง่ายๆก็คือถ้าหากเจ้าแข็งแกร่งกว่าข้า ข้าจะมอบรีโอน่าให้กับเจ้า” หญิงสาวพูดบอก

 

 

 

            “มอบให้...” ไอเดียพึมพำและหันไปมองสิงโตสีครามที่กำลังมองมาทางไอเดียอยู่เช่นเดียวกัน

 

 

 

            “เรามาเริ่มกันเลยมั้ย ?” หญิงสาวพูดยิ้มๆ ลูซและดาร์คเดินถอยห่างจากไอเดียเพราะกลัวว่าตนจะเป็นตัวเกะกะสำหรับไอเดีย

 

 

 

            ครึม...

 

 

 

            เสียงฟ้าร้องดังขึ้นพร้อมกับเมฆขนาดย่อมเริ่มเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ไอเดีย ไอเดียรีบกระโดดหลบสายฟ้าที่จู่ๆก็ผ่าลงมา

 

 

 

            “แสดงพลังของเจ้าออกมา พยายามนึกถึงสิ่งที่เจ้าเกลียดที่สุดซะสิ” หญิงสาวพูดบอก

 

 

 

            “สิ่งที่ผมเกลียดงั้นหรอ” ไอเดียพึมพำแต่สิ่งที่ไอเดียเกลียดนั้นไม่มีเลยสักอย่าง มันอาจจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่ภายในจิตใจของคนเราจะไม่เกลียดอะไรเลย แต่ไอเดียกลับไม่รู้สึกเกลียดถ้าหากจะเกลียดที่แวมไพร์เป็นคนที่พรากพ่อแม่ไปจากตนแต่ถ้าหากเกลียดลงไปก็เท่ากับว่าไอเดียได้เกลียดตนเองเกลียดลูซและดาร์คไปด้วย

 

 

 

            “ไม่ได้ผลงั้นหรอ” หญิงสาวพูดว่าก่อนจะหันไปหาลูซและดาร์คและฟาดฟันสายฟ้าใส่ลูซด้วยความเร็ว

 

 

 

            “อ๊ากก!...” ลูซร้องขึ้นทันทีเพราะสายฟ้านั้นมันรุนแรงกว่าสายฟ้าที่ไอเดียปล่อยออกมาตอนธาตุปะทุมาก

 

 

 

            “หยุดนะ!” ไอเดียร้องขึ้นก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหมายจะเตะเข้าที่ลำตัวของหญิงสาวแต่หญิงสาวกลับหลบได้

 

 

 

            “ของแค่นั้นทำอะไรข้าไม่ได้หรอกนะ” หญิงสาวพูดว่าและใช้สายฟ้าฟาดลงมาแต่ไม่ได้ฟาดใส่ไอเดียเพียงแค่ฟาดใส่ดาร์คเพื่อกระตุ้นความโกรธของไอเดียเพียงเท่านั้น ไอเดียรีบวิ่งเข้าไปหาลูซและดาร์คทันที

 

 

 

            “ถ้าหากเจ้าไปยอมปลดปล่อยพลังคนรักของเจ้าก็จะต้องตาย” หญิงสาวพูดกระตุ้นออกมาอีก

 

 

 

            เปรี้ยง! คลืนนนน เปรี้ยง!

 

 

 

 

            จู่ๆสายฟ้าก็ผ่าลงมาที่หญิงสาว ไอเดียกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ ใบหน้าหวานสะบัดไปมาเพื่อไล่ความคิดที่เป็นห่วงลูซและดาร์คออกไป

 

 

 

 

            “ผมไม่ยอมหรอก..” ไอเดียพูดเสียงแผ่วและฟาดสายฟ้าใส่หญิงสาวไม่ยั้ง หญิงสาวก็พยายามปัดออกและฟาดสายฟ้าเข้ามาใส่ไอเดียด้วย

 

 

 

            เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

 

 

 

            ทั้งสองสะบัดสะบอมไม่ต่างกันแต่ก็ยังไม่มีใครยอมใคร ลูซและดาร์คมองการต่อสู้อย่างอึ้งๆราวกับว่านี้เป็นารต่อสู้ของพวกระดับสู้เพียงเท่านั้น

 

 

 

            เปี้ยง!!

 

 

 

            “กรี๊ดดด!!” หญิงสาวกรี๊ดออกมาทันทีเมื่อสายฟ้าของไอเดียผ่าเข้าที่ตัวของหญิงสาวพร้อมกับเส้นสายฟ้าบางๆรัดตัวหญิงสาวเอาไว้

 

 

 

            “ริฮานน่า!!” รีโอน่าร้องขึ้นอย่างตกใจและรีบเข้ามาป้องกันหญิงสาวที่เป็นนายของตนโดยสัญชาตญาณของสัตว์พิทักษ์

 

 

 

            “พอ! หยุด! พอได้แล้ว!” รีโอน่าร้องบอกไอเดีย ไอเดียจึงพยายามดึงสายฟ้าออกมา เมื่อดึงสายฟ้าออกมาจากตัวของริฮานน่า รีโอน่าก็กลายเป็นมนุษย์ที่มีหูและหางก่อนจะวิ่งไปรับตัวริฮานน่าเอาไว้

 

 

 

            “หึ ถ้าหากเจ้าจะทำก็ทำได้นิหน่า” หญิงสาวพูดยิ้มๆ

 

 

 

            “ตามสัญญาข้าจะยกรีโอน่าให้กับเจ้า” หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง รีโอน่ามองไอเดียนิ่งๆและหลุบตาลงต่ำ

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ยี่สิบเก้า!!++++++++++

 

 

ความคิดเห็น