star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.23 ลูกใครหว่า?【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.23 ลูกใครหว่า?【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.23 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2561 17:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.23 ลูกใครหว่า?【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

​Update on 29.05.2018



【EP.23 ​ลูกใครหว่า?】​

ตอนนี้ห้องผมเต็มไปด้วยนักสืบมือหนึ่ง พันทิพย์ต้องแพ้ โคนันยังไม่กล้าสู้เลยครับ เพราะ..... 



"เฮ้ย! ลูกเฮียโคตรน่ารักเลยอ่ะ" 



ป๊าบ!!!! 



"ไอ้ห่านัน มึงจะพูดอะไรมึงช่วยดูหน้าเพื่อนมึงด้วย" ไอ้นันลูบหัวปอยๆ เมื่อถูกฝ่ามืออรหันต์ของไอ้บี้เข้าไป เออดีกูไม่ต้องเสียแรงลงไม้ลงมือเอง 


"ถ้าจะมาปากหมาไม่ได้ช่วยอะไรมึงกลับบ้านมึงไปเลยไอ้นัน สัส!!"  



คราวนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เมียกูเอง!!  



"โหห... มึงก็ว่าไปนั่น กูพูดเล่นเว้ยเพื่อน หน้าตาไม่เห็นจะเหมือนเฮียตรงไหนเลย จริงป่ะไอ้ทีน" 


"พอๆ พวกมึงหุบปากกันสักห้านาทีได้ไหมวะ กูเริ่มปวดหัวแล้ว" ผมกุมขมับแน่น 



ติ๊ง.... //กูอยู่หน้าห้องล่ะ//

ไอ้ฟิวส่งข้อความมาหาผม



"เป็นเหี้ยอะไรไม่กดกริ่งหน้าห้อง" อารมณ์กูตอนนี้สวิงสุดๆ ไปเลย 


"ใคร?" มินหันมาถาม "มินไปเปิดประตูให้ไอ้ฟิวดิ"  


"อืม..." มันตอบแล้วลุกขึ้นไปเปิดประตูให้ไอ้ฟิวตามที่ผมบอก



แกร็ก.... 



"สวัสดีครับ" 


"หึ... หน้าตาเคร่งเครียดเลยนะเรา ยิ้มหน่อยดิ ทำหน้าแบบนี้ไอ้ทิวมันเครียดตามแล้วมั้ง หึหึ"  


"ยิ้มไม่ออกพี่ผมเหนื่อย"  


"ใจเย็นๆ เชื่อใจไอ้ทิวมันหน่อย" ไอ้เนย์ตบลงที่ไหล่มินเบาๆ  


"มากันครบเลยเว้ย!" ไอ้มาร์เดินมานั่นลงข้างไอ้ทีน


"ทำไมมาช้านักวะ?" ผมถามขึ้น 


"รอไอ้หมอ มันเพิ่งออกเวร" 


"แล้วไอ้ปูหายหัวไปไหนวะ?" 


"มันไปรับเมียมันดิ มึงหัวร้อนอะไรขนาดนั้นวะใจเย็นๆ ดิ" 


"มึงไม่เป็นกูมึงไม่รู้หรอกไอ้มาร์ แม่งกูปวดหัวฉิบ" 


"เอาน่า... ไหนๆ กูขอดูหน้าหลานกูหน่อยดิ" ไอ้มาร์พูดขึ้น 



ไอ้สัส!! กูเพื่อนมึงไหม  



"โหหห... น่าตาโคตรน่ารักเลยวะ" 



ไอ้หมอมึงอยากตายใช่ไหม ห๊ะ!! 



"มึงเอาไงต่อ?" ไอ้ฟิวหันไปผลักหัวไอ้ห่ามาร์แล้วหันกลับมาถามผม 


"กูว่าจะลงไปขอดูกล้องวงจรปิด กูโทรลงไปบอกผู้จัดการที่ดูแลที่นี่แล้ว" 


"อืมก็ดี งั้นไปกันเลยไหมเผื่อจะได้รู้อะไรเพิ่มบ้าง มินเจอข้อมูลอะไรที่เกี่ยวกับเด็กคนนี้บ้างไหม?" ไอ้ฟิวหันไปถามมิน 


"ไม่มีเลยพี่ ค้นในกระเป๋าก็มีแต่ใบเสร็จซื้อของเอกสารอะไรก็ไม่มี" 


"อย่ามองกูแบบนั้นดิ" มินหันมามองผมด้วยสายตาโคตรน่ากลัว น่ากลัวเรื่องจะจบยากวะ 


"เออๆ งั้นกูว่าพวกเราเริ่มจากดูกล้องวงจรปิดแล้วกัน" 


"งั้นมึงลงไปกับกู มินด้วย ส่วนคนอื่นรออยู่นี่แหละ"  



ทุกคนพยักหน้ารับทราบ ส่วนผมกับมินแล้วก็ไอ้ฟิวลงไปข้างล่างเพื่อขอดูกล้องวงจรปิดจากทางคอนโด



...




"สวัสดีครับคุณทิว"  


"สวัสดีครับ พอดีผมแจ้งผู้จัดการไว้ว่าจะขอดูกล้องวงจรปิดน่ะครับ" 


"อ่อได้ครับได้ ผู้จัดการแจ้งผมไว้แล้วครับ เชิญคุณทิวทางนี้เลยครับ" 



พวกผมสามคนเดินตามพี่พนักงานไปที่ห้องควบคุมภายในคอนโด เราสามคนถูกเชิญให้นั่งรอที่โซฟารับแขกก่อนที่พนักงานสาวอีกคนเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำเย็นๆ สามแก้ว 



"น้ำค่ะ" พนักงานยิ้มให้ผม 


"ขอบคุณครับ" ผมตอบรับเธอตามมารยาท แล้วเธอก็เดินออกไป 


"คอนโดนี้ดูแลลูกบ้านดีจริงๆ ว่ะ มีน้ำเย็นๆ พร้อมรอยยิ้มซะด้วย หึหึ" ผมหันไปมองไอ้ฟิว 


"หึ!"  


"หึอะไร?" ผมหันไปถามมิน 


"กูหึเเฉยๆ ไม่ได้ไง!"  


"แล้วมึงจะหึเเฉยๆ ทำไม?"  


"เรื่องของกู!!" พูดจบมันก็หยิบโทรศัทพ์ขึ้นมากด ผมนี่งงแดกไปเลย 


"เฮ้ยๆ พอ อย่าเพิ่งหาเรื่องเพิ่ม มึงเอาเรื่องนี้ให้จบก่อนไอ้ทิว"  


"กวนตีนกูตลอด" ผมผลักหัวมินด้วยความมันเขี้ยว มันมองหน้าผมตาเขม็งเลย 


"คุณทิวเชิญทางนี้ครับ" 



ผมลุกขึ้นเดินไปหยุดยืนที่หน้าจอ CCTV ขนาดใหญ่ มินกับไอ้ฟิวก็เดินตามมาด้วยเช่นกัน 



"ผมเริ่มเปิดให้ดูตามวันและช่วงเวลาที่คุณทิวแจ้งเลยนะครับ" 


"ได้ครับ ขอบคุณมาก" 




ภาพในกล้องวงจรปิดเริ่มฉายหลังจากที่ผมและมินกลับมาที่ห้องหลังจากออกไปข้างนอกวันนั้น ช่วงเวลาหลังจากกลับเข้ามาประมาณครึ่งชั่วโมงก็มีคนที่อาศัยอยู่ในคอนโดชั้นเดียวกับผมเดินเข้าออกตามปกติ แต่ภาพที่ผมเห็นในนาทีที่ห้าสิบหกคือภาพที่ประตูลิฟท์เปิดออกแล้วมีผู้หญิงหนึ่งคนเดินเข็นรถเข็นเด็กออกมาจากลิฟท์แล้วเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องผม 




"เฮ้ยๆ นี่ไงทิวไอ้เด็กนั่นอ่ะ" 


"เออ... กูเห็นแล้ว" 


"กูเห็นหน้าผู้หญิงไม่ชัดว่ะ แต่กูทำไมรู้สึกว่าสวยวะ" ไอ้ฟิวพูดขึ้น 


"ไอ้ฟิว!!"  


"เออๆ กูขอโทษ ฮ่าๆ ดูต่อเนอะ"




ผู้หญิงคนนี้หยิบกระเป๋าสองใบที่ห้อยอยู่ที่รถเข็นเด็กและที่เธอสะพายมาอีกใบยัดใส่ใต้รถเข็นเด็กอย่างรีบร้อน หลังจากเธอจัดแจงทุกอย่างเสร็จเธอก็ก้มลงไปคุยกับเด็กคนนั้นก่อนจะยื่นมือเข้าไปในรถเข็นแล้วทำอะไรสักอย่าง เธอมองซ้ายมองขวาอยู่สักพักก็เริ่มกดกริ่งหน้าห้องของผมหลายต่อหลายครั้งแล้วก็เดินหายไปทางบันไดหนีไฟ โดยที่ทิ้งเด็กคนนั้นไว้หน้าห้องผม 



"แม่ง!! มาง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอวะ" มินพูดขึ้น 


"มึงคุ้นหน้าไหมไอ้ทิว?" ไอ้ฟิวมันถามผม 


"โหห... พี่ฟิวถ้ามันจำหน้าคนที่มันนอนด้วยได้หมดก็เทพแล้วมั้ง!!" 


"มิน!!" ผมเรียกชื่อมันเป็นการเตือน




เอาจริงๆ ผมไม่คุ้นหน้าเธอเลยจริงๆ ที่มินมันพูดก็มีถูกแต่ผมไม่ชอบที่มันมาพูดประชดผมตอนนี้ ในคลิปผู้หญิงคนนี้ยืนก้มหน้าตลอดไม่ค่อยเงยหน้าเลยทำให้ผมมองไม่ค่อยถนัด 




"โทษนะครับ ช่วงเวลาที่นี้ไม่มีคนนั่งเฝ้ากล้องวงจรปิดเหรอครับ?" ผมถามพี่พนักงาน 


"น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ผมกับน้องอีกคนผลัดเปลี่ยนกันครับ ผมกลับมานั่งดูจออีกทีก็เห็นคุณทิวออกมาเข็นรถเข้าห้องพอดี ก่อนหน้านี้ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ เพิ่งมาเห็นพร้อมคุณทิวนี่แหละครับ และผมก็เห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติผมกก็เลย...."  พี่พนักงานอธิบายให้ผมฟัง ผมได้ยินอย่างนั้นถึงขั้นถอนหายใจเเฮื้อกใหญ่ 



"แล้วมีกล่องไหนจับภาพผู้หญิงคนนี้ได้อีกไหมครับ" มินถามขึ้น 


"รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเช็คให้" พี่พนักงานรีบเช็คให้ทันที 


"กูว่าต้องมีก่อนหน้านั้นอีก ผู้หญิงคนนี้อาจจะเคยตามมึงมาที่ห้องก่อนหน้านี้ก็ได้ เพราะดูแล้วเธอค่อนข้างรู้ทางเข้าออกได้ดี" ไอ้ฟิวหันมาพูดกับผม 


"กูก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน" 


"มีภาพที่ทางหนีไฟครับ เธอเดินไปลงอีกชั้นแล้วเดินไปลงลิฟท์ครับคุณทิว" 




ผมมองภาพตามที่พี่พนักงานเปิดให้ดู มีภาพเธอคนนี้เดินออกจากลิฟท์ชั้นล่างแล้วเดินไปยังลานจอดรถหน้าคอนโด 



"พี่ๆ หยุดภาพแป๊ปครับ" มินพูดขึ้นหลังจากยืนเงียบมาสักพัก  


"ทิวเลขทะเบียน พี่ฟิวตามเลขทะเบียนได้นิ" 


"พี่ครับ ช่วยขยายภาพนี้ให้ผมหน่อย"  


"ได้ครับ" พี่พนักงานหยุดภาพแล้วทำตามที่ผมขอ 


"แบบนี้ก็ง่ายขึ้นอีกนิด" ไอ้ฟิวตบไหล่ผมเบาๆ 


"ผมถ่ายรูปไว้ได้ไหมครับ?" มินถามพี่พนักงาน 


"เอ่อ...." พี่พนักงานทำท่าลำบากใจ 


"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมโทรคุยกับผู้จัดการคอนโดเอง เดี๋ยวยังไงผมรบกวนพี่ช่วยเช็คภาพย้อนไปอีกสักหนึ่งอาทิตย์หรือสองอาทิตย์ก็ได้ ถ้ามีอะไรที่ผิดปกติผมรบกวนพี่แจ้งผมทีนะครับ" ผมบอกพี่พนักงาน 


"ได้ครับ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีว่ามันเป็นกฏของทางคอนโด ถ้าผมไม่ได้รับคำสั่งจากทางหัวหน้าผมไม่สามารถให้ข้อมูลออกไปจากห้องนี้ได้จริงๆ ครับ" 


"ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ ผมขอให้พี่ช่วยเช็คให้ผมอีกทีแล้วกันนะครับ ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้ทุกเวลา" 


"ได้ครับ เดี๋ยวผมรีบเช็คกล้องให้เลยครับ ขอบคุณมากนะครับที่เข้าใจผม" 


"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือในครั้งนี้ครับ"




พวกผมสามคนเดินออกจากห้องควบคุมโดยมีพี่พนักงานเดินออกมาส่งที่หน้าห้อง มินทำท่าหงุดหงิดที่ไม่ได้ถ่ายรูปทะเบียนรถออกมาด้วย ผมหันไปมองแล้วส่ายหัวเล็กน้อย  




"ทำไมไม่ได้วะแค่ถ่ายรูปแค่นี้เอง"  


"มันเป็นกฏของเขา มึงก็เข้าใจเขาหน่อย" 


"แล้วมีคนแปลกหน้าเอาเด็กมาทิ้งหน้าห้องง่ายๆ แบบนี้ใครรับผิดชอบวะ"  



ผมหยุดเดินแล้วหันไปมองมิน มันจ้องหน้าผม หงุดหงิดง่ายจริงๆ เมียกู 



"มานี่ดิ" ผมเรียกมิน 


"อะไรอีก!!"  มันเดินทำหน้าหงุดหงิดเข้ามาหาผม ไอ้ฟิวก็เดินขำท่าทางของมิน 


"มึงใจเย็นๆ ได้ข้อมูลแค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว ใช่ไหมวะไอ้ฟิว?"  


"เออ... หึหึ" ไอ้ฟิวตอบ ผมกอดคอมินแล้วผิวปากอารมณร์ดี 


"หมายความว่าไง?" มินถามผม 


"มึงคิดว่าไอ้ฟิวเพื่อนกูเป็นคนยังไงล่ะ?" ผมถามกลับ 


"พี่ฟิวทำไมวะ กูจะรู้ไหมล่ะ!! มึงจะพูดอะไรก็พูดมาเลยทิว" 


"หึหึ แค่ทะเบียนแค่นี้ไอ้ฟิวมองแค่สามวิมันก็จำได้แล้ว มึงคิดว่าเพื่อนกูธรรมดารึไง" 



ผมขยี้หัวมินด้วยความมันเขี้ยว 




อารมณ์ดีขึ้นเยอะเลยครับเพราะอย่างน้อยผมก็รู้ทะเบียนรถผู้หญิงคนนั้นแล้ว ต่อไปข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้คงไม่ยากเกินความสามารถของผมกับเพื่อนๆ หรอก 




"จริงดิพี่ฟิว?" มินหันไปถามไอ้ฟิว 


"อืม... ทะเบียนก็ชัดอยู่นะ เดี๋ยวพี่จัดการต่อให้" ไอ้ฟิวตอบ 


"โหหห... เจ๋งวะ" มินยิ้มแฉ่ง 


"สบายใจยัง?" ผมถามมิน 


"ยัง!!"  


"ทำไม?"  


"กูยังไม่ได้คำตอบทั้งหมดไง!!" มันว๊ากใส่ผม ไอ้ฟิวขำกร๊ากเลยครับ




เฮ้อออ.... งานนี้กูคงต้องเหนื่อยไปอีกสักพัก




ภาพที่ผมเห็นหลังจากลงไปดูกล้องวงจรปิดคือ..... 




แง~~ แง~~ 




"เฮ้ยๆ มึงรับผิดชอบเลยไอ้ทีน มึงทำลูกเฮียร้องไห้" 


"อะไร!! กูไม่ได้ทำไรเลยเหอะ ไอ้นันมึงนั่นแหละเมื่อกี้แย่งกูอุ้มลูกเฮียเลยร้องไห้เลย" 


"เฮ้ย!! กูยังไม่ทันได้อุ้มเลยเหอะ มึงอุ้มอยู่คนเดียว" 


"ไอ้สัส!! เมื่อกี้มึงแย่งกูอุ้ม" 


"กูเปล่า!!" 


"มึงแย่ง!!" 


"เฮียเนย์เอาน้ำมาสาดหน่อยดิ หมาแม่งกัดกันว่ะ" ไอ้บี้หัวเราะชอบใจ 




แง~~ แง~~ 




"กูว่าพวกมึงควรหาทางให้เด็กหยุดร้องก่อนไหม" ไอ้เนย์พูดจบก็หันไปกดโทรศัพท์ต่อ 


"แต่เฮียเป็นหมอนะ ช่วยหน่อยดิ" 


"อ้าว!! กูไม่ใช่หมอเด็กไอ้ฟาย!! ลูกเมียกูก็ยังไม่มีกูทำไม่ได้เว้ย!!" ไอ้เนย์หันไปว๊าก




พวกผมสามคนเดินเข้ามาในห้องแล้วยืนมองความวุ่นวายอยยู่สักพักพวกมันยังไม่รู้ตัว พวกมันเถียงกันดังลั่นแข่งกับเสียงเด็กร้องไห้ 




แง~~ แง~~ 




"โอ๋ๆๆ พี่ขอโทษน้า หยุดร้องนะครับ เดี๋ยวป๊าหนูฆ่าพี่ทำไงอ่ะ พี่ขอโทษคร๊าบบ..." 




ไอ้ทีนวางเด็กลงบนผ้านวมแล้วก้มกราบหวังว่ามันจะหยุดร้องไห้ โถไอ้สัส!! ควายล้วนๆ ไม่มีวัวปน 




"เอาแล้ว... กูว่างานนี้มึงไม่รอดแน่ ทำลูกเฮียร้องไห้ไม่หยุดเลย"




...




"เฮ้ออ... กูว่าพวกมันมาสร้างความฉิบหายมากกว่ามาช่วยคิดนะ" ไอ้ฟิวพูดขึ้น 




ทุกคนได้ยินดังนั้นจึง.... 




"เฮียยยยย...." 



พวกมันแหกปากเรียกขึ้นพร้อมกัน 



"พวกมึงทำอะไรกันวะ" ผมเดินไปนั่งลงที่โซฟา ไอ้สามตัวนั้นเลื้อยลงไปนั่งพื้นกันหมด  


"พวกมึงทำไรมัน?" 



มินเดินเข้าไปนั่งลงที่พื้นกับพวกเพื่อนๆ มัน ส่วนไอ้ฟิวเดินมานั่งข้างผม 



แง~~ แง~~ 



"มินๆ น้องมันมองมึงอ่ะ นั่นๆ ควักมือเรียกมึงด้วย" 



ป๊าบ!! 



ฝ่ามือย่อมๆ ฟาดลงที่กลางหัวไอ้ทีน 



"ควักมือเรียกบ้านมึงดิ" 




คือเด็กไม่ได้ควักมือเรียกอย่างที่ไอ้บี้มันพูดหรอกครับ แต่เด็กมันมองมินคนเดียวแล้วเหมือนอยากจะให้มินอุ้มมากกว่ามั้ง เพราะมันพยายามกระดื้บๆ ไปหามิน เหมือนมันจะคลานแต่มันพยุงตัวเองยังไม่ได้มั้งครับ 




"มินอุ้มมันดิ มันอยากให้มึงอุ้มมั้ง" ผมพูดบอกมิน 


"มึงรู้ใจมันขนาดนั้นเลย"  


"อ้าว!! กูเห็นมันกระดื้บเป็นหนอนไปหามึงขนาดนั้น" 


"รู้ดี! มานี่ไอ้อ้วน"  



มินยื่นมือทำท่าจะอุ้มไอ้เด็กนั่นก็ดิ้นใหญ่เลย มันหยุดร้องแล้วครับแต่น้ำหูน้ำตานี่เต็มหน้าไปหมด  



oO!! 



พวกผมทุกคนมองหน้ากัน 



"มึงเรียกใครไอ้อ้วนวะ?" ไอ้นันเสี่ยงชีวิตถาม 


"ก็ไอ้เด็กนี่ไง อ้วนขึ้นอีกนิดก็ตัวแตกแล้วมั้ง" มินอุ้มมันขึ้นนั่งบนตัก 


"หึหึ..." ผมหลุดขำอย่างกลั้นไม่อยู่ 


"มึงขำไรทิว?" มินมันหันมาถามผม 


"ป่าวๆ กูว่ามึงเรียกมันได้เหมาะดี ไหนๆ มันก็ยังไม่มีชื่อก็เรียกมันแบบนี้ไปก่อนแล้วกัน" 


"ไอ้อ้วนๆ ไอ้อ้วน ฮ่าๆๆ น่ารักดีวะ" 



ไอ้บี้ไอ้ทีนเรียกไอ้เด็กนั่นพร้อมกับหัวเราะชอบใจ แต่มึงเอ้ย!! ไม่ได้ดูหน้าเพื่อนมึงเลย! 



"หุบปาก!!" 



พวกไอ้ทีนโดนว๊าก สมน้ำหน้ามึงไม่รู้เวล่ำเวลาเลย! พวกมันสามคนหันไปทำปากมุบมิบใส่กันเฉย แม่งไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตานะพวกมึงเนี่ย 




"เฮียสรุปว่าไง ลงไปดูกล้องแล้วเจอไรบ้างเล่าดิ" ไอ้นันถามขึ้น 


"เห็นหน้าไม่ชัดแต่ได้เลขทะเบียนรถมา" ผมตอบมัน 


"แล้วเอาไงต่ออ่ะเฮีย?" ไอ้ทีนถามต่อ 


"ไม่เอาไง รอไอ้ฟิวไปหาข้อมูลมาก่อน" 


"แล้วไอ้เด็กนี่ล่ะ มึงจะเอาไง?" มินหันควับมาถามทันที 


"ก็คงต้องเลี้ยงมันไปก่อนมั้ง" 


"มั้ง? เมื่อไหร่! ต้องเลี้ยงมันถึงเมื่อไหร่ กี่ชั่วโมง กี่วัน กี่เดือนห๊ะ!!" 


"เฮ้ยมินมึงใจเย็นๆ ก่อนดิ" ไอ้ทีนสะกิดเพื่อนตัวเอง 


"เอาไปฝากแม่กูไว้ก่อนก็ได้นิ กูไม่ให้มึงเลี้ยงมันหรอกน่า" 


"แล้วมึงบอกพ่อแม่มึงยังว่ามึงมีลูกโผล่มาให้เขาเลี้ยงเนี้ยะ แล้วมันใช่เรื่องที่มึงจะไปผลักภาระให้ผู้ใหญ่เขามาเดือดร้อนกับมึงด้วยรึป่าวทิว เรื่องมันเกิดจากมึงนะมึงต้องเป็นคนจัดการแล้วแก้ปัญหาดิไม่ใช่ไปรบกวนพ่อกับแม่" 




เป็นชุดเลยกู สรุปกูควรทำยังไงวะเนี้ยะ!! ปวดหัวฉิบหาย 




"อ้าว!! แล้วมึงจะให้กูทำยังไงให้มึงพอใจล่ะ ถ้าเอาไว้นี่มันก็เป็นภาระมึงกับกูอีก ไหนมึงจะมาว๊ากกูเพราะเรื่องไอ้เด็กนี่อีก" 


"ถ้ามึงเป็นกูล่ะ มึงจะรู้สึกยังไง!" 




ผมกับมันต่างจ้องหน้ากัน ตามันนี่แถบจะถลนออกมาจากเบ้าอยู่ล่ะ ไอ้เหี้ยน่ากลัวฉิบหาย ส่วนไอ้พวกที่นั่งอยู่ก็หลบเข้ามุมถอดวิญญาณกันหมด 




"เฮ้ออ... มันจะไปยากอะไรวะ"  




ทุกคนหันไปมองไอ้เนย์ด้วยสายตาเดียวกัน เพราะมันเป็นหน่วยกล้าตายที่เดินฝ่ามากลางสงครามเย็น ไอ้เนย์เก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเอนหลังพิงโซฟาก่อนจะนั่งไขว่ห้างอย่างสบายใจ 




"มึงสองคนก็เอาเด็กไปตรวจ DNA ซะก็จบเรื่องจะได้เลิกเถียงกันว่าลูกใคร" 


"เออๆ ผมเห็นด้วยๆ ใช่เลยเฮีย" ไอ้ทีนยกมือเห็นด้วยทันที 


"เออว่ะ ทำไมกูคิดไม่ออกวะ"  


"มึงคงจะคิดออกหรอกไอ้ทิว มึงเล่นสงครามประสาทกับแฟนมึงก็เสียเวลาไปเท่าไหร่แล้วล่ะ แทนที่จะไปตรวจตั้งแต่แรกก็รู้นานล่ะ" ไอ้เนย์พูดต่อ 


"เออดี งั้นไปตรวจกันเลยจะได้จบๆ กูปวดหัวจะตายล่ะ" 




แล้วภาพก็ตัดมาที่ไอ้อ้วนที่กำลังนอนดูนิ้วทำตาแป๋วมองพวกผมอยู่ที่ตักมิน มันกรอกตามองพวกผมก่อนจะดึงนิ้วออกแล้วหัวเราะขึ้นมาดื้อๆ 




"มันเจ็บไหมอ่ะพี่ เด็กตัวแค่นี้เองถ้าโดนเข็มเจาะขนาดนั้นจะไม่เจ็บเหรอพี่เนย์" 


"เดี๋ยวนี้การแพทย์ไทยก็ไม่ได้น้อยหน้าชาติใดในโลก ถ้ากรณีเป็นเด็กทารกเราจะทำการเจาะเลือดที่ส้นเท้าซึ่งจะแตกต่างจากผู้ใหญ่ที่เจาะเลือดตรวจตามปกติ แต่พี่จะตรวจด้วยการเก็บตัวอย่างจากเซลล์ในกระพุ้งแก้มฉะนั้นไม่ต้องห่วง ไม่เจ็บตัวแน่นอน แต่เอ๊ะ! เรานี่ยังไงกัน สรุปอยากรู้ว่าเป็นลูกไอ้ทิวจริงหรือป่าวทำไมถึงห่วงเด็กคนนี้จังวะ หึหึ" 


"ก็ป่าว... ก็เด็กไหมพี่ ขนาดผมเป็นผู้ใหญ่ยังไม่ค่อยชอบฉีดยาเลย แต่กก็ดีแล้วที่มันไม่ต้องเจ็บตัวเพราะเรื่องนี้ ผมค่อยโล่งใจหน่อย" 



พูดจบมินก็ก้มหน้าลงไปมองเด็กน้อยที่กำลังดึงชายเสื้อมินมากัดเล่น ท่าทางน่ารักเหมือนหมาน้อยที่กำลังเล่นกับเจ้าของ  


"ทิวกูว่ามันคงหิวนมแล้วมั้ง มึงไปเอามาดิ" ทุกคนหันไปมองมินสายตาเดียวกัน 


"เออๆ แป๊ป" ผมลุกขึ้นไปเอานมตามคำสั่ง 


"มองอะไร!!" คนซวยคือไอ้ทีนที่เสือกทำท่าอ้าปากค้างจนเกินเหตุ 


"ฮ่าๆๆ พี่ว่ามินก็ออกจะเอ็นดูเด็กคนนี้อยู่นะ"  



ไอ้เนย์มึงกล้ามาก!! ผมรีบเดินเอานมมายื่นใส่มือมินแล้วเดินไปนั่งหายใจนิ่งๆ ที่เดิม 



"อะไรพี่!! ผมจะไปเอ็นดูล่ะไรมันล่ะ เอามันไปตรวจเลยพรุ่งนี้!" พูดจบมินก็ยัดนมให้ไอ้เด็กอ้วนดูด ไอ้นี่ก็ไวปากยังกับเครื่องจักรดูดนมเสียงดังฉิบหาย 


"แล้วถ้าตรวจแล้วเป็นลูกไอ้ทิวมันจริงๆ ล่ะจะทำไงต่อ?"  


"ไอ้เหี้ยฟิว!! มึงไม่ต้องพูดก็ได้ไหม" ผมหันไปว๊ากเพื่อนตัวเอง ไอ้เพื่อนเลวหาเรื่องให้กูอีกล่ะ 


"อ้าวก็เรื่องจริง เตรียมใจไว้บ้างเพราะถ้ามันเกิดเป็นความเรื่องจริงขึ้นมาพวกมึงจะได้คิดหาทางออกกันต่อไง" 


"แล้วถ้าไม่ใช่ลูกเฮียทิวล่ะเฮียฟิวจะทำไงต่อไป?" ไอ้นันพูดต่อ 



ไอ้สัส!! กูนั่งเหงื่อตกรอเลย ชีวิตกูวุ่นวายหนักกว่าเดิมแน่ 



"นั่นดิ มึงคิดยังไอ้ทิว?" ไอ้เนย์หันมาถามผม  




ไอ้สาดดดด.... หันมาถามกูเร็วไปไหม กูยังไม่ทันคิดคำตอบเลยนะเว้ย!! สายตาที่กูกลัวตอนนี้คือเมียกู มึงเห็นไหมมันมองกูลูกตากลมๆ ของมันแถบจะหลุบออกจากเบ้าแล้ว อร๊ากกก!! ไอ้ทิวผู้น่าสงสาร 




"กูก็ตามหาแม่มันดิแล้วเอาไปคืนไง ใช่ป่ะมินเนาะๆ ไม่ใช่ลูกกูแล้วกูจะเลี้ยงมันทำไมล่ะ"  



เหงื่อแตกพลั่กๆ เลยกู แอร์หัองกูเสียเหรอวะแม่งร้อนฉิบ!! 



"มึงไม่ต้องถามกูเลย"  



มินแม่ง!! ตัดพ้อกูอีกล่ะ อร๊ากกกก 



"พอๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว กูสรุปให้เองแล้วกัน พรุ่งนี้ไอ้ทิวมึงพาเมียกับลูกมึงไปหากูที่โรงพยาบาลตอนสิบโมง" 


"เฮ้ย!! เมียไร ไหนเมียกูไอ้เหี้ยเนย์!!"  


"อ้าว!! ก็นั่นไงเมียกับลูกมึง" มันชี้มาที่มินกับไอ้เด็กอ้วนนั่นครับ ห่า! กูใจเสียหมด 


"ร้อนตัวนะมึง" มินหันมามองตาเขียว 


"ฮ่าๆๆ ขำเฮียว่ะ" 




ป๊าบ!! 




"โอ๊ย!! ไอ้มินมึงตบหัวกูทำไมเนี้ยะ!" 


"หยุดเห่าได้ล่ะไอ้สัส รำคาณ!!" 




แม่ง!! กูจะขำหรือจะร้องไห้ดีวะเนี้ยะ หลายอารมณ์ฉิบหาย กูปรับอารมณ์ไม่ถูกล่ะ สวิงเหี้ยๆ เลย 




"งั้นตกลงเอาตามที่ไอ้เนย์บอกแล้วกัน ส่วนเรื่องทะเบียนรถกูจัดการต่อให้ ถ้าผลออกมาเป็นยังไงค่อยมาว่ากันต่อ วันนี้แยกย้ายเว้ย!!" 



ไอ้ฟิวตัดฉับ!! ดีมากเพื่อน วันนี้กูเหนื่อยมาก 



"ดีเหมือนกัน กูขี้เกียจฟังมันสองเถียงกันวะ หึหึ" 



ไอ้หมอเนยย์ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจก่อนจะกอดคอไอ้ฟิวเพื่อนรักแล้วยิ้มมุมปากใส่กัน 



"งั้นพวกกูก็กลับเลยนะไอ้มิน มึงก็อย่าเถียงเก่งขนาดนั้น ช่วงนี้ก็ช่วยๆ เฮียเลี้ยงลูกไปก่อน โถถ... เด็กน้อยผู้น่าสงสารของน้า"  


"ไอ้เหี้ยทีน!! ไสหัวกลับไปเลยไป!!"  



มินยกตีนขึ้นทำท่าจะถีบไอ้ทีน ขวดนมหลุดออกจากปากไอ้เด็กอ้วน มือป้อมๆ กำเสื้อมินไว้แน่น 



"ฮ่าๆๆ งั้นพวกผมกลับเลยนะเฮีย เดี๋ยวพวกผมช่วยเฮียฟิวตามล่าหาข้อมูลอีกทาง" 


"เออ... ขอบใจพวกมึงมาก ถึงจะไม่ค่อยได้ประโยชน์สักเท่าไหร่"  


"โหหห... เฮียก็ชอบพูดความจริงวะ" 


"งั้นพวกกูกลับล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูโทรหาอีกที" ไอ้ฟิวเดินมาตบไหล่ผม 


"เออ... ขอบใจมึงมากว่ะ" 


"มินอย่าชวนเพื่อนพี่ทะเลาะมากนักล่ะ เดี๋ยวมันเครียดตายซะก่อน หึหึ" ไอ้เนยย์หันไปพูดกับมินที่ย้ายขึ้นไปนั่นข้างบนโซฟา แล้วทิ้งไอ้เด็กอ้วนให้นอนดูดนมอยู่บนผ้านวมที่พื้น 


"ขอบคุณมากนะพี่" 


"อืม... ไม่เป็นไร" 


"พวกกูไปล่ะ บายเว้ย" 




พวกมันก็ทยอยเดินออกจากห้องโดยไม่ลืมที่จะบอกลาไอ้เด็กอ้วนด้วยการหยิบที่แก้มยุ้ยๆ ของมัน มันทำท่าจะร้องพวกไอ้ทีนเลยถอยกรูวิ่งออกจากห้องตามไอ้เนย์กับไอ้ฟิวออกไปทันที




ห้องทั้งห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง โดยเหลือเราไว้สามคน ผมมองหน้ามิน มินมองหน้าผม แล้วสายตาเราสองคนก็แพลนไปที่ไอ้เด็กอ้วนที่นอนเคลิ้มทำท่าจะหลับเพราะฤทธิ์นม




"ทำไมหลับง่ายอย่างนี้วะ"  มินก้มลงไปดึงปลายผ้านวมขึ้นมาพันตัวไอ้เด็กอ้วนไว้  


"ไอ้ตัวป่วนเอ้ย" ผมนั่งยองๆ ลงข้างๆ มันแล้วดึงขวดนมออกจากปากมัน 








"มองหน้ากูทำไม?"  



"คืนนี้เราเอาไงต่อดี?" 




"ตัวใครตัวมันโว๊ย!!" 




"เฮ้ย!! ที่รักกกก... รอกูด้วย!"





มึงไม่ควรทิ้งกูไว้แบบนี้นะที่รัก ไอ้เด็กนี่มันน่ากลัวจริงๆ นะ ช่วยกูด้วย!!





TBC.



ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ สำหรับใครที่ถามหาหนังสือภาค 1 รอรอบรีปริ้นน้า.. ขอบคุณที่ชอบและติดตามอ่านนิยายค่ะ ฝากกดหัวใจใส่คอมเม้นให้ด้วยน้า ขอบคุณมากค่า เยิฟๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}