nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : คืนฝนพรำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 78

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2561 01:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
คืนฝนพรำ
แบบอักษร

ลดานั่งยิ้มอยู่คนเดียวภายในรถระหว่างทางกลับบ้าน ทรงยศลอบมองก่อนส่ายหน้าอย่างระอากับอารมณ์ที่แปรปรวน​ของแม่คนท้องตัวดี นี่คงคิดแผนอะไรแปลกๆอยู่อีกเป็นแน่

   พิมพลอยออกเดินทางจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดโดยมีมารดามายืนส่งที่หน้าบ้าน หญิงสาวหน้าตาอิดโรยดูไม่สดใสขอบตาคลำดำเนื่องจากร้องไห้ ผู้เป็นแม่เองก็ทำได้เพียงสงสารและห่วงว่าการเดินครั้งนี้จะทำให้ลูกสาวหายเศร้าใจเสียที   

นรินทร์​ได้รับโทรศัพท์ดาวเทียมที่ส่งมาจากทางหน่วยว่ามีภารกิจ​พิเศษด่วน ในคราแรกนายทหารหนุ่มปฏิเสธเพราะรู้สึกร่างกายและจิตใจยังไม่พร้อมที่จะปฏิบัติภารกิจใดใดทั้งสิ้น แต่คำสั่งเบื้องบนจำเพาะเจาะจงว่าต้องเป็นเขาซึ่งชายหนุ่มก็ไม่อาจขัดได้ นรินทร์​ดูแผนที่ระบุพิกัดสถานที่ของภารกิจ​ ก่อนถอนหายใจ 

 "เปลี่ยนบรรยากาศบางก็ดี" ชายหนุ่ม​บ่นกับตัวเองวาดเป้ขึ้นสะพายหลังก่อนเดินไปบอกลาอูเล​ คะฉิ่นและมะเมียะ   

"ลูเอครับผมจะต้องไปทำภารกิจด่วนที่อื่นยังไม่มีกำหนดกลับถ้าพิมพลอยกลับอูเลช่วยติดต่อผมด่วนเลยนะครับ" นรินทร์​ยกมือขึ้นไหว้ มะเมีย​ะกับคะฉิ่นโบกมือลาอย่างอาลัยยืนส่งนรินทร์ที่ขึ้นรถจิ๊บทหารไปจนไกลลิบตา​ สำหรับคนที่นี่แล้วถึงจะเป็นระยะเวลาเพียงไม่นานนักที่นายทหารหนุ่มอยู่ที่หมู่บ้านนี้แต่ทุกคนก็ได้รู้ซึ้งในน้ำใจของนายทหารหนุ่มยิ่งนัก    

หลังจากลงเครื่องที่สนามบินพิมพลอยเดินไปขึ้นรถที่มารอรับที่สนามบิน หญิงสาวนั่งเหม่อตลอดทางไม่ได้ชื่นชมบรรยากาศความสวยงามของข้างทางเลยแม้แต่น้อย รถเลี้ยวเข้าทางอุโมงค์ต้นไม้เขียวขจีแผ่กิ่งก้านสาขาเป็นร่มเงาบดบังแสงอาทิตย์ไปตลอดทาง หญิงสาวทอดสายตาใจลอยจนรถมาหยุดที่หน้าเรือนไม้สักหลังงาม​ แม้สภาพจะเก่าบ้างตามกาลเวลาแต่ก็ยังคงบ่งบอกว่าถูกดูแลรักษาเป็นอย่างดี คนขับรถหิ้วกระเป๋าพิมพลอยขึ้นไปไว้ข้างบนบ้านพร้อมบอกกับพิมพลอยว่าตนกับภรรยาอยู่เรือนหลังเล็กข้างๆบ้านมีอะไรสามารถเรียกใช้ได้ตลอดแต่จะอยู่ถึงแค่ช่วงเย็น พิมพลอยพยักหน้ารับ เดินขึ้นบันได้เข้าไปด้านในตัวบ้านที่ตกแต่งสไตล์คันทรี หญิงสาวทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวงามที่ห้องโถ่งกลางบ้านหลับตานิ่งพักสายตามือนวดหัวตาเบาๆเพราะเมื่อยล้าจากการเดินทาง   

พิมพลอยรู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่อย่างประหลาดทำให้เธอสุขและสงบใจได้มากขึ้นแต่เธอจำไม่ได้ว่าเคยมาที่นี่หรือไม่ กลิ่นหอมของมวลดอกไม้ที่ชูช่ออวดความสวยงามอยู่รอบๆบ้านทำให้หญิงสาวผ่อนคลาย หญิงสาวรู้สึกง่วงนอนอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกหลังจากที่ไม่ได้หลับอย่างเต็มที่มาเป็นเวลานาน 

นายทหารหนุ่มขับรถจิ๊บเป็นระยะเวลายาวนานแดดร้อนของแสงอาทิตย์แผดเผาจนเงื่อไหลโทรมกาย​ยังดีที่มีหลังคาผ้าใบบังเสียแต่ว่าไม่มีแอร์​ อากาศร้อนอบอ้าวกับหนทางที่ขึ้นลงเขาสลับทำให้ชายหนุ่มขับรถได้ไม่เร็วนัก

พิมพลอยเผลอหลับที่โซฟาเป็นเวลานานเท่าไห​ร่ไม่ทราบ แต่เมื่อตื่นขึ้นมาท้องฟ้าเป็นสีดำสนิทมีฝนตกโปรยปรายลงมาอย่างหนัก​แสงอัสนีบาตฟาดลงมาตามด้วยเสียงฟ้าร้อง​คำรามแสดงถึงศักดาอานุภาพของธรรมชาติ แสงไฟจากหลอดรุ่นเก่ากระพริบถี่ๆคล้ายจะดับ หญิงสาวมองไปรอบๆมีอาหารจัดไว้บนโต๊ะแต่ไม่มีผู้ใดเลย​คนขับรถกับภรรยาคงกลับไปแล้ว     

ฝนตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย เทลงมาคล้ายกับฟ้ารั่วนรินทร์เบือนหน้าหลบเม็ดฝนที่สาดเข้ามาภายในตัวรถระยะทางมืดและเปลี่ยวนรินทร์ใช้สายตาเพ็งมองเข้าไปในความมืดที่มีเพียงไฟหน้ารถนำทาง ที่ปัดน้ำฝนทำงานอย่างหนักปัดขึ้นปัดลงตามหน้าที่​ นรินทร์ชะลอรถจอดข้างทางกางแผนที่ขึ้นด้วยปากคาบไฟฉายกระบอกเล็กส่องหาจุดหมายปลายทางในแผนที่    

"อีกอึดใจเดียวก็ถึงแล้ว ทนหน่อยอีกหน่อยนะดีกว่าต้องทนหนาว"ชายหนุ่มพูดกับรถที่ตนขับพร้อมตบพวงมาลัยหน้ารถเบาๆก่อนขับไปต่อท่ามกลางสายฝน   

หญิงสาวรีบลุกจากโซฟาหาไฟฉายเพราะท่าทางคืนนี้ไฟคงดับเป็นแน่ หญิงสาวเดินหาจนทั่วบ้านมีแค่เพียงเทียนที่อยู่บนเชิงเทียนสามเล่มเท่านั้น​ กล่องไฟขีดเก่าๆอยู่ข้างเตาพิงที่ไม่มีฝืน พิมพลอยจุดเทียนเล่มแรกหลังจากที่ไฟฟ้าดับสนิท​ แสงเทียนแสนริบหรี่เมื่อเทียบกับบ้านหลังใหญ่แต่ฉันสาวต้องประหยัดไว้เทียนไว้ใช้เพราะไฟอาจดับทั้งคืน   

รถจิ๊บฝ่าสายฝนมาถึงจุดหมายในพิกัด นรินทร์จอดรถมองไปรอบๆด้านนอกมืดสนิทมีเพียงเม็ดฝนที่โปรยปรายจนมองแทบไม่เห็นทาง ชุดของนายทหารหนุ่มเปียกจนชุ่มเขาคว้าเป้และไฟฉายอันเล็กส่องเดินฝ่าสายฝนไปยังจุดหมาย   

พิมพลอยพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างเธอนอนไม่หลับเพราะเพิ่งตื่น​ บรรยากาศในวันนี้ช่างคล้ายวันกับที่เธอพบชายหนุ่มครั้งแรกเสียจริง  หญิงสาวนอนระลึกถึงความหลัง​ ก่อนจะคิดขึ้นได้ว่าแรกเจอรู้สึกไม่ชอบหน้าคนตัวโตเลยแต่บัดนี้กลับคิดถึง    

 โครม!   เสียงดังมาจากด้านนอกพิมพลอยถลันตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจ นึกขึ้นได้ว่าลืมล็อคประตูลมคงพัดบานประตูเปิดออกเป็นแน่ หญิงหยิบเทียนเล่มน้อยเปิดประตูห้องนอนออกไปเพราะกลัวฝนสาดเข้าบ้าน แต่เปลวเพลิงจากเทียนเพียงน้อยนิดเมื่อโดนลมก็ดับวูบลง ร่างบางยืนหลับตานิ่งตั้งสติปรับสายตาให้ชินกับความมืดก่อนทำใจดีสู้เสีอก้าวออกไปเพื่อปิดประตู​ 

 กรี๊ด!!! เสียงหญิงสาวหวีดร้องลั่นเมื่อเห็นเหงาดำยืนจังก้าอยู่หน้าประตู ความทรงจำ​ในอดีตที่แสนน่ากลัวผุดเข้ามาอีกครั้งหัวใจหญิงสาวสั่นระรัว 

 เปรี้ยง! แสงอัสนีบาตสาดลงในบ้านสว่างวาบเพียงครู่แสดงให้เห็นภาพเบื้องหน้า 

 "นรินทร์.." 

 "พิมพลอย"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น