YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

[คนโปรด : 15.1]*(ลบnc)

ชื่อตอน : [คนโปรด : 15.1]*(ลบnc)

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 92

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2561 14:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 15.1]*(ลบnc)
แบบอักษร

คนโปรด 15.1

** **

**[ลบncเนื่องจากผิดกฎของเว็บไซต์ กรุณาติดตามในช่องทางอื่น]**​


สิ้นสุดการลงโทษของวันนี้

ชายหนุ่มรอให้มังกรอ่อนตัวก่อนจะถอนกายออก ใช้ทิชชู่เช็ดทำความสะอาดของตัวเองแล้วเดินไปหยิบเสื้อคลุมขึ้นสวม เขาเหลือบมองร่างเล็กที่นอนสะอื้นแทบสลบอย่างเย็นชาก่อนจะเปิดประตูเดินออกจากห้องไป

สมิธกัดปากแน่น มือแทบไม่มีแรงยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาด้วยซ้ำ ไม่นานร่างบางก็หลับไปเพราะความทรมานของร่างกาย

++++++++++++

สมิธตื่นขึ้นมาอีกที คือเกือบสองทุ่ม เขาย้ายร่างพังๆของตัวเองไปชำระร่างกาย แช่น้ำอุ่นพอให้ร่างกายรู้สึกดีขึ้นบ้าง

ดวงตาคู่สวยยังแดงช้ำจากการร้องไห้ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องน้ำ เป็นทิวทัศน์ที่เป็นเนินเขาเล็กๆสลับกันไปมา มีป่าสนทึบๆอยู่ไกลลิบ

ไม่รู้ว่ามันพาเขามาขังไว้ที่ไหน แต่คิดว่าคงไกลจากลอนดอนมาก เพราะเดินทางบนรถยนต์เป็นสิบชั่วโมง

ครั้งแรกที่เขาเหยียบย่างเข้าบ้านหลังนี้...ไม่สิ ต้องเรียกว่าปราสาทจึงจะถูกกว่า

มันเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่สไตล์ปราสาทอังกฤษยุคกลาง มีความคลาสสิคหรูหราแต่ก็แฝงความโมเดิร์นเข้าไปแบบเนียนๆไม่ให้กลบมนต์เสน่ห์แห่งความคลาสสิค

สมิธถูกพามายังชั้นสองของบ้านฝั่งตะวันตก ซึ่งจะเห็นทิวทัศน์ด้านหลังที่เป็นเนินเขา มีป่า และทะเลสาบสีเขียว

มันสวยมากๆเวลาแดดส่องกระทบ

สมิธคงจะมีความสุขมากกว่านี้ถ้าไม่ถูกกระทำราวกับไม่ใช่คน มันทำเหมือนเขาเป็นตุ๊กตายางที่ใช้ระบายความใคร่

ปากก็บอกว่าเป็นคนโปรด ถ้าเป็นแล้วถูกทำแบบนี้สู้ฆ่าเขาให้ตายไปเลยยังดีซะกว่า

เด็กหนุ่มหลับตาลงอย่างเจ็บปวด ตามเนื้อตัวมีแต่รอยแดงจากปาก จากมือมัน ไม่มีว่างเว้น รอยใกล้จะหายเมื่อไหร่ก็จะโดนมันทำอีก

น้ำตาเม็ดเล็กๆไหลซึมลงมาอีกรอบ มือบางรีบยกขึ้นมาปาดทิ้งอย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่ไม่อยากร้องไห้ให้คนอย่างมันแท้ๆ

แต่ไอ้หัวใจเจ้ากรรมมันดันทรมาน เจ็บแล้วเจ็บอีกไม่ยอมเข้มแข็งสักที

ตอนรักมันก็รักง่ายๆ แต่พอจะเลิกรักทำไมมันยากเย็นเหลือเกิน

ก็อกๆ เสียงเคาะประตูห้องน้ำทำให้สมิธสะดุ้งด้วยความตกใจ

"รีบๆอาบจะได้ออกมาทานข้าว"เสียงเข้มของลูคัสเอ่ย

"..."สมิธเงียบไม่ยอมตอบ

"ได้ยินไหมมิทตี้?"เสียงเข้มกดต่ำลง มันเริ่มโกรธแล้ว

"ได้ยิน"เด็กหนุ่มตอบกลับออกไปเรียบๆ

"พี่ให้อีกห้านาที อย่าให้ต้องเข้าไปตาม รู้ใช่ไหมว่าจะโดนอะไร?" สมิธตัวสั่นไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากตอบ แต่ก็ได้ยินเสียงปิดประตูห้องทำให้เด็กหนุ่มหยุดสั่นได้

สมิธรีบชำระร่างกายแล้วขึ้นจากอ่าง เวลามองอ่างบางครั้งก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาบ้างเพราะเคยโดนมันทำในนี้เหมือนกัน

ร่างเล็กฝืนแต่งตัวอย่างรวดเร็วแม้จะรู้สึกเจ็บไปทั้งร่าง มือบางเปิดประตูออกจากห้อง

การ์ดสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องสมิธ เมื่อเห็นร่างบางออกมาก็รีบนำทางไปห้องอาหารตามคำสั่งของเจ้านาย

สมิธเดินตามบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนเงียบ เพราะไม่ใช่คนคุ้นเคยที่เขารู้จัก อยู่ที่นี่มาเกือบสองเดือนสมิธคุยกับคนอื่นนอกจากลูคัสนับครั้งได้ เพราะแทบไม่ได้ออกจากห้องด้วยซ้ำ จะได้ออกมาเฉพาะตอนถูกเรียกไปทานอาหาร

เรียกว่าเขากลายเป็นนายบำเรอกามน่าจะเหมาะกว่า

ร่างบางยิ้มเยาะๆตัวเองขณะคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ราวๆห้านาทีสมิธก็ถึงห้องอาหารสุดหรูหรา โต๊ะสไตล์คลาสสิคสีทองลวดลายวิจิตรตัวยาวที่นั่งทานได้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบ ขณะนี้มีลูคัสนั่งรอที่หัวโต๊ะอยู่คนเดียว สมิธถูกพาไปนั่งด้านซ้ายมือลูคัส อาหารอังกฤษแท้ๆราว7-8อย่าง วางเรียงอย่างสวยงามอยู่ตรงน้ำ

สมิธถูกเมดวางผ้าเช็ดปากที่พับอย่างสวยงามไว้บนตัก ก่อนจะเริ่มทานอาหารโดยไม่พูดอะไรกับลูคัส

ชายหนุ่มก็เริ่มทานบ้างโดยไม่ได้สนใจอะไรร่างบางมากนัก แต่เมื่อเห็นร่างบางเขี่ยผักออกเต็มข้างจานก็เริ่มขมวดคิ้วเข้ม

"ทำไมไม่ทานผัก?"

"..."สมิธจิ้มไก่เข้าปากโดยไม่สนใจตอบคำถามจากอีกคน

"มิทตี้ พี่ถาม!"สมิธกัดฟันกรอด มือบางกำมีดกับส้อมแน่นจนมือใส่

"กูไม่ชอบ"

"ไม่ชอบก็ต้องทาน มันมีประโยชน์"

"กูไม่กิน"

"กินเดี๋ยวนี้!"ลูคัสเอ่ยเสียงเข้มบังคับ แต่สมิธหลับมองหน้าชายหนุ่มนิ่งๆแล้วเอ่ยถ้อยคำเจ็บแสบ

"ไม่ต้องมาเสือก!มึงไม่ใช่พ่อกู!"

เพี๊ยะ! สมิธหน้าหันตามแรงตบจากชายหนุ่ม ลูคัสลุกขึ้นไปกระชากคอเสื้อเล็กขึ้นจนเท้าลอย เขาก้มหน้าลงกระซิบเสียงเข้ม

"กูไม่ใช่พ่อ แต่เป็นผัวมึง! เป็นเจ้าของชีวิตมึง จำไว้!"ลูคัสเหวี่ยงกายเล็กลงกับพื้น ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องล็อคร่างสมิธไว้

ลูคัสหยิบผักในจานที่สมิธเขี่ยไว้ในมือ มือแกร่งบีบแก้มเล็กจนสมิธยอมเปิดปากด้วยความเจ็บปวด จากนั้นชายหนุ่มก็ยัดผักในมือใส่ปากเล็กทันที เขาปิดปากอิ่มไว้ไม่ให้คาย มืออีกข้างก็บีบจมูกโด่งเชิดไว้บังคับให้กลืน

สมิธจำใจเคี้ยวผักและฝืนกลืนจนสำลักไอ ลูคัสจึงยอมละมือออก

"กูบอกก็ฟัง! อย่ามาปากดีกับพี่ไม่อย่างนั้นนายนั่นแหละที่จะเจ็บตัว"ลูคัสบอกสมิธด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่สมิธก็เงยหน้ามองตาสีเขียวเข้มนั้นอย่างไม่ยอมแพ้ มุมปากช้ำเหยียดยิ้มให้กับชายหนึ่งโดยไม่เกรงกลัว

"ถ้ายุ่งยากนัก ทำไมไม่ฆ่ากูทิ้งซะล่ะ? อย่างมึงคงทำได้ไม่ยาก"สมิธเอ่ยด้วยน้ำเสียงอวดเก่งพยายามข่มความเจ็บปวดไว้ในใจ

"แล้วทำไมพี่ต้องทำตามที่นายต้องการ...พี่ยังไม่เบื่อนายเลย"ลูคัสแสยะยิ้มเย็นชาคืนบาง

สมิธชะงักกับคำพูดนั้น

เบื่อ?

ต้องรอมันเบื่อสินะถึงจะตายได้

ดูไร้ค่าชะมัด

สมิธหลุดหัวเราะฝืดๆ ดูเหมือนเป็นเรื่องตลกร้ายที่ขำไม่ออก

"แล้วแต่เลยลุค ทำร้ายกูให้พอเอาให้สมใจมึง แล้วอย่าให้ถึงทีกูบ้างละกัน...กูจะทำให้มึงเจ็บจนกระอักเลือดเลย"

"คงไม่มีวันนั้น"ลูคัสเอ่ยอย่างมั่นใจ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องอาหารไป

++++++++++++

ตกดึก สมิธลุกขึ้นจากที่เตียงคิงไซส์หลังใหญ่ หยิบสิ่งที่ซ่อนจากใต้หมอนมาถือไว้แน่น

มีดหั่นสเต็ก เขาแอบหยิบซ่อนไว้ในช่วงชุลมุน

เด็กหนุ่มก้าวเข้าไปนั่งในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่ไร้น้ำ พระจันทร์เต็มดวงที่สาดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้มองเห็นแม้ไม่ไดเปิด

ดวงตาคู่ตาสีฟ้ามหาสมุทรเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้าที่ไร้ดาวอย่างเศร้าสร้อย

มือบางกดมีดที่ข้อมือและเฉือนอย่างแรง ด้วยความคมของมีดแบบใบเลื่อยทำให้สมิธต้องกัดฟันกั้นเสียงร้องเอาไว้จนฟันแทบแตก

เขาเจ็บเหลือเกิน...ทรมานกับความรู้สึกนี้มากพอแล้ว

เขาแบกรับมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

น้ำตาเม็ดโตหยดแล้วหยดเล่าไหลแข่งกับเลือดที่ข้อมือที่เริ่มเจิ่งนอง

มิเชล...สมิธคิดถึงแม่

ผมอ่อนแอ

ผมขอโทษนะ

ผมจะไปรอแม่ในที่ที่ไกลแสนไกล แต่ผมอาจมีความสุขมากกว่านี้

ดีกว่าอยู่ที่ตรงนี้ให้เขาทำร้ายหัวใจ

+++++++++++

ลูคัสตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำกลางดึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชายหนุ่มเหลือบมองพระจันทร์เต็มดวงด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ในใจเขารู้สึกทรมานกระวนกระวายแปลกๆ

ลูคัสสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปและรีบทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ เขาเดินออกจากห้องน้ำแล้วกลับไปล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง

พลิกตัวไปมาหลายครั้งก็ไม่ยอมหลับ จึงตัดสินใจลุกไปห้องทำงานเพื่อเคลียร์เอกสารต่างๆฆ่าๆเวลา ในห้องทำงานของลูคัสมีจอทีวีจอใหญ่สำหรับดูกล้องวงจรปิดในบ้าน เขาไล่มองผ่านๆแต่ไปสะดุดตากับภาพช่องหนึ่ง

มันเป็นกล้องตัวที่อยู่ในห้องน้ำในห้องสมิธ แม้จะปิดไฟแต่เขาก็พอมองออกเพราะแสงจันทร์สาดเข้าไป

สมิธไปทำอะไรอยู่ตรงนั้น?

ลูคัสพยายามเพ่งมองเพราะเห็นสมิธนอนนิ่งอยู่หลายนาที จนในที่สุดดวงตาเรียวสวยก็เห็นบางอย่างตกอยู่ข้างมือสมิธ

บ้าเอ้ย!!!

ชายหนุ่มรีบวิ่งไปคว้าโทรศัพท์ ขณะวิ่งไปห้องสมิธก็กดเบอร์โทรหมอทั้งมือสั่นๆ นานเกือบสายหลุดคุณหมอก็กดรับสาย

(ครับคุณลูคัส)

"รีบมาที่บ้านผม"

(ตอนนี้เหรอครับ)

"กูบอกให้มาตอนนี้!!!ถ้ามึงไม่อยากตายก็รีบมา!!!"ลูคัสตะคอกเสียงดังลั่นราวเสียสติ

ชายหนุ่มวิ่งตรงดิ่งไปทางห้องสมิธอย่างรีบร้อนจนลูกน้องที่เฝ้าอยู่หน้าห้องสมิธมองอย่างตกใจ

"พวกมึงเฝ้าเมียกูยังไง!! ถึงปล่อยให้มันเป็นแบบนี้!"ลูคัสตะคอกอย่างโกรธจัด แต่เขาไม่มีเวลามาชำระความกับลูกน้องตอนนี้ เขารีบเปิดประตูพุ่งเข้าห้องสมิธ ก้าวขายาวๆไปยังห้องน้ำ เมื่อเปิดไฟก็เห็นภาพสมิธนอนจมกองเลือดอยู่ในอ่างเต็มตา

เหงื่อชายหนุ่มหยดเป็นเม็ดๆทั้งๆที่อากาศเย็นชื้น หัวใจเขาทั้งเต้นและสั่นอย่างรุนแรง

ลูคัสถอดเสื้อตัวเองออกก่อนจะนำไปพันแผลห้ามเลือดสมิธไว้

ร่างบางหน้าซีดเผือดเลือดก็ยังซึมออกมาไม่หยุดเพราะปากแผลใหญ่มาก

ชายหนุ่มอุ้มร่างบางออกจากอ่าง ขายาวก้าวตรงไปยังเตียงหลังใหญ่ วางร่างเล็กบนเตียงอย่างเบามือ

เขาจับชีพจรที่ต้นคอขาว มันยังเต้นอยู่ แต่ก็อ่อนลงทุกทีๆ

"อย่าตายมิทตี้ ห้ามตาย!"ลูคัสแนบหน้าผากกับหน้าผากเล็กเอ่ยสั่งเสียงเข้มดุ เขากำลังร้อนรนและทำอะไรไม่ถูก

โยฮันเนสวิ่งเข้ามาในห้อง เห็นสมิธก็ตกใจกับสภาพร่างบาง

"หมอมารึยัง!!!"ลูคัสตะคอกด้วยความเดือดดาล

"อีกไม่เกินห้านาทีครับ"

"ถ้าไม่ทัน มันตาย!"

"ย้ายสมิธไปห้องพยาบาลเถอะครับนาย หมอมาจะได้พร้อมรักษา"โยฮันเนสเอ่ยเตือนเมื่อเห็นเจ้านายเอาแต่กอดร่างบางไว้แน่น

ลูคัสอุ้มสมิธไปห้องพยาบาลที่สร้างไว้เหมือนเป็นห้องผ่าตัดในโรงพยาบาล มีอุปกรณ์รักษาครบครัน

เมื่อหมอมาพร้อมผู้ช่วยทุกคนก็ถูกกันให้ออกจากห้องปลอดเชื้อ

เกือบหนึ่งชั่วโมงที่หมอออกมาจากห้องพยาบาลด้วยสีหน้าโล่งอกพร้อมบอกข่าวดีว่าสมิธปลอดภัยแล้ว ทำให้ทุกคนพลอยให้ใจคล่องคอได้บ้าง

เพียงแต่ลูคัสที่เปลือยท่อนบนยังคงใบหน้าถมึงทึงไว้ไม่คลาย เขากลับห้องนอนด้วยสีหน้าคิดหนัก

ส่วนสมิธต้องนอนในห้องปลอดเชื้อต่อจนกว่าจะฟื้น

เกือบสองวันที่สมิธฟื้นขึ้นคืนสติ คนที่เขาคิดว่าหนีพ้นแล้วกับปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า

สมิธหลับตาลงอย่างหนีความจริงเมื่ออาการเจ็บแปลบที่ข้อมือบอกได้ว่าเขายังไม่ตาย

"ไง ถึงกับหลับหนีความจริงหรือไง"ลูคัสเอ่ยปากขึ้นก่อน

"..."

"อย่าคิดว่าการฆ่าตัวตายจะหนีพี่พ้น ถ้าพี่ไม่ยอมก็อย่าหวัง!"สมิธลืมตามองลูคัสด้วยสายตาหงุดหงิด ก่อนจะตอบลูคัสด้วยเสียแหบแห้ง

"ครั้งนี้ไม่ตาย ก็ใช่ว่าจะไม่มีครั้งหน้า"

"ก็ลองสิ ถ้านายอยากให้แม่นายตายตามไปด้วย"ลูคัสชูรูปที่มิเชลกำลังนอนอาบแดดที่ฮาวายให้สมิธดู

"มึง!"

"จำเอาไว้ ถ้านายคิดจะฆ่าตัวตายอีกเมื่อไหร่ พี่จะส่งมิเชลตามนายไปด้วยวิธีที่ทรมานและเจ็บปวดที่สุด ถ้าไม่อยากให้แม่ตายก็จงอยู่และดูแลตัวเองให้ดีซะ"ลูคัสกล่าวอย่างเย็นชา สมิธกำแน่นด้วยควาทโกรธ

"มึงมันเลวร้ายที่สุดเท่าที่ชีวิตกูเคยเจอมา!"

"ก็ไม่หวังจะเป็นคนดีอยู่แล้ว แต่ชั่วชีวิตของมิทตี้ต้องอยู่กับคนเลวๆอย่างพี่นี่แหละ"

สมิธจ้องลูคัสด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะหลับตาไม่ตอบโต้อะไรอีก

เถียงไปก็เท่านั้น ยังไงก็แพ้มันอยู่ดี

แม้แต่ความตายของเขามันยังเอาชนะได้เลย!

+++++++++++

เป็นตอนที่เขียนไปแล้วก็น้ำตาซึม สงสารสมิธโว้ยยยย

ป.ล.ตอนหน้าจะพยายามปั่นให้เร็วขึ้น รออีกนิสน้าาา❤

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น