BLACK​ SHADOW​

เมื่ิอเขา ลีโอ อีเม​อร์สัน​ ผู้​ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความอารมณ์​ร้าย ขี้โมโห และแสนจะจริงจัง รู้ว่ามีคนมาลูบคมโดนนำรูปของเขาไปเป็นพระเอกนิยายออนไลน์!! การลากตัวสาวน้อยนักเขียนนิยายตัวดีมาลงทัณฑ์​ด้วยไฟสวาทสุดร้อนแรงจึงเริ่มขึ้น ...Shadow Black...

ตอนที่ 21 วันซวยๆ ของแม็กนั่ม

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 วันซวยๆ ของแม็กนั่ม

คำค้น : อ่านฟรี, ไม่ติเหรียญ,อิโรติก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 56k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 13:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 วันซวยๆ ของแม็กนั่ม
แบบอักษร

เพราะแม็กนั่มเห็นว่ามิ้มน้องสาวเขาใฝ่ฝันอยากจะเปิดร้านเสื้อผ้าเป็นของตัวเอง แต่เขากลับพบว่ามันเกิดปัญหา มีคนแอบแฝงมาเป็นสถาปนิกทำให้โครงสร้างของตึกไม่สมดุลถล่มลงมาจนเสียหาย

**"มันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง!! "

เสียงตะโกนกึกก้องของแม็กนั่มทำให้เหล่าบรรดาคนก่อสร้างที่ยืนเรียงตัวหน้ากระดานตรงหน้าเขาก้มหัวชนิดที่ถ้าก้มถึงพื้นได้คงทำไปแล้ว

"เป็นความสะเพร่าของผมเองครับที่ไม่เช็กประวัติของคนงานให้ดี"

นายหน้าก่อสร้างคนหนึ่งพูดขึ้น ด้วยน้ำเสียงอันสั่นกลัว

"มีคนได้รับบาดเจ็บรึเปล่า"

"ไม่มีครับ/ไม่มีค่ะ"

คนงานก่อสร้างทั้งหญิงทั้งชายต่างตอบพร้อมเพรียงกันเหมือนนักเรียนที่กล่าวคำขอบคุณอาจารย์หลังจบคลาสเรียน

"เอาเถอะไม่มีคนได้รับบาดเจ็บก็ดี และถึงกูจะยิงมึงให้ตายมันก็ไม่ช่วยให้งานมันเร็วขึ้น กูหวังว่าต่อจากนี้จะตรวจเช็กและทำงานให้ละเอียดรอบคอบมากกว่านี้ ไม่งั้นกูไม่ไว้ชีวิตพวกมึงแน่"

หลังจากเขาสั่งงานคนงานต่างๆ จนเรียบร้อย แม็กนั่มเดินกลับที่พักในแบบที่อารมณ์ยังฉุนเฉียว และยังไม่คลายความกังวล

"ความเสียหายที่เกิดขึ้นมูลค่าเท่าไหร่ เอ็กเตอร์"

เขาหันไปถามลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ไม่มากเท่าไหร่ครับแค่ประมาณ ล้านกว่าบาท"

เอ็กเตอร์ตอบด้วยเสียงราบเรียบ เขาไม่ได้ประชดมันน้อยจริงๆ เมื่อเทียบกับความเสียหายที่เคยเกิดขึ้นในครั้งก่อนๆ

"ผมพบสิ่งนี้หลังจากตรวจสอบพื้นที่ครับคุณแม็ก"

"อีกแล้วหรอ"

แม็กนั่มจ้องมองสร้อยคอที่รับมาจากเอ็กเตอร์มันมีสัญลักษณ์ของตราประจำตระกูลของใครคนคนหนึ่งที่เขาจำได้ขึ้นใจ

"ท่านคิดว่าจะใช่คนของลีโอมันจริงๆ หรอครับ"

"ฉันไม่สามารถตอบแกได้ในตอนนี้ แต่มันดูไม่บังเอิญเกินไปหรอ ที่เราจะเจอตรานี้เกือบทุกครั้งที่เราโดนลอบเล่นงาน"

แม็กนั่มพูดจบก็ยื่นสร้อยนั้นคืนให้เอ็กเตอร์ก่อนจะสั่งการให้กำชับดูแลเรื่องงานอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะสั่งไปแล้วก่อนหน้านี้ก็ตาม

"วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีจะออกไปข้างนอกสักหน่อยไม่ต้องตามมาล่ะ"

"ครับ"

ณ.ร้านอาหารภูผา

"เฮ้ย!! ไอแม็กเป็นไงมาไงถึงโผล่มาร้านกูได้วะ"

ชายผิวขาวตาตี๋ตามสไตล์หนุ่มชาวเหนือคนหนึ่งยืนขึ้น โบกไม้โบกมือฉีกยิ้มกว้างจนตาแทบปิดสนิท

แต่รอยยิ้มและความเป็นหนุ่มขี้เล่นนี้แหละคือเสน่ห์ของเขาชนิดที่ว่าสาวๆ ที่เห็นเป็นต้องละลาย

"พอเลยไอภูอายคนบ้างสิวะ ทำตัวไม่สมกับเป็นเจ้าของร้าน"

"ก็ดีใจนี้นา ที่เพื่อนสมัยมหาลัยมาหาถึงที่ แกอยากกินอะไรสั่งได้เลยเดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง"

ภูผายิ้มรับแล้วเอามือตบหน้าอกของตัวเองเหมือนบอกว่าเขาคือพ่อบุญทุ่มเลี้ยงไม่อั้น สายเปย์

"เหอะ ถึงไม่เลี้ยงก็ไม่คิดจะจ่ายวะ"

"เออเห็นเพื่อนเป็นเจ้าของร้านหน่อยแล้วเอาเปรียบใหญ่นะ แกขึ้นไปนั่งรอที่ห้องชั้นสองก่อนเดี๋ยวตามไป แล้วเอาสาวๆ สวยๆ สักคนสองคนไหม"

"ไม่ อารมณ์ไม่ดีขออยู่เงียบๆ "

"โอเค ตามใจ"

ภูผาพูดจบก็เดินหายเข้าไปในหลังร้านซึ่งคงเป็นห้องครัว

ไอภูหรือภูผาเป็นเพื่อนที่มหาลัยของแม็กนั่มที่เขาสนิทและเชื่อใจที่สุดเลยก็ว่าได้

ถึงแม้เขาจะเป็นลูกครึ่งแต่เขาก็เลือกที่จะเรียนมหาลัยในประเทศไทยเพราะได้ช่วยพ่อและแม่ดูแลงานไปด้วย

แม็กนั่มขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสองตามคำบอกของภูผา ร้านของภูผาเป็นร้านอาหารขนาดกลาง ไม่ระบุว่าเป็นร้านอาหารเชื้อชาติไหน เพราะมันมีทั้งอาหารไทยและอาหารต่างประเทศ ชั้นหนึ่งก็เหมือนกับร้านอาหารทั่วไป ชั้นสองถูกออกแบบให้เป็นห้องอาหารส่วนตัวและชั้นสามถึงชั้นห้าเป็นห้องพัก

'ติ้ง!! '

เสียงลิฟต์ที่ส่งเสียงเป็นสัญญาณว่าถึงจุดหมายแต่ก่อนที่ขาของแม็กนั่มจะก้าวออกจากประตูลิฟต์ ก็มีผู้หญิงวิ่งเข้ามา เธอใช้มือผลักแม็กนั่มจนเขาถอยไปชิดด้านในลิฟต์แผ่นหลังกว้างชนกับผนังลิฟต์เพราะเขาไม่ทันตั้งตัวก่อนมือบางจะกดปิดประตูลิฟต์รัวๆ ปุ่มมันจะพังไหมล่ะนั่น

'ตึง ติ้ง! '

"นี่คุณทำอะไรของคุณนะ"

หญิงสาวตรงหน้าหันมองแม็กนั่มตาเขียวเมื่อเข้าใช้เท้าไปขัดประตูลิฟต์จนมันเปิดออกอีกรอบ

"คุณต่างหากทำอะไร ผมมาถึงชั้นที่ผมต้องการ แล้วหนีอะไรไม่เห็นมีอะไรสักอย่าง"

แม็กนั่มตอบก่อนชะโงกหน้าหันซ้ายทีขวาทีก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไร

"ไม่!! ฮือๆ ๆ ได้โปรดช่วยฉันด้วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที ไม่!! "

แม็กนั่มมองหญิงสาวตรงหน้าที่อยู่ๆ ก็ทรุดตัวลงไปนั่งเอามือปิดหูส่ายหน้าไปมาอย่างงงใจ และไม่เข้าใจว่าเขาต้องช่วยอะไรยังไง

'หน้าตาก็ดีไม่น่าบ้าเลย เฮ่อ~วันนี้เจอแต่เรื่องน่าปวดหัว'

"กรี๊ดดด มันมาแล้ว พรึบ!! "

ร่างบางข้างๆ เขากรี๊ดออกมาสุดเสียงตามด้วยไฟในลิฟต์ที่ดับลงพูดง่ายๆ คือลิฟต์ค้างนั่นเอง

"เห้ย!! ไรวะนี้กรี๊ดจนไฟดับเลยหรอวะ"

แม็กนั่มใช้นิ้วชี้แคะหูเหมือนเป็นวิธีที่จะลดอาการหูอื้อของเขาในตอนนี้

"คะ คุณช่วยฉันด้วย ฮือๆ ๆ ได้โปรด"

"เป็นอะไรของคุณ ยาหมดหรอ คนไข้โรงพยาบาลไหนละ"

แม็กนั่มย่อตัวลงมานั่งข้างหญิงสาวที่ร้องไห้จนน้ำตาเปื้อนเต็มใบหน้า

'หมับ!! '

"เห้ย!! จะกอดทำไมเนี้ย"

แม็กนั่มสบถอย่างหัวเสียเมื่อร่างบางตรงหน้าโถมตัวกอดเขาจนเสียงหลักล้มลงจนก้นกระแทกพื้น

"ทำไม สะ เสียง มะ มันหายไปแล้ว"

"เสียงอะไรหาย"

"เสียง ผะ ผี"



ตึงโป๊ะ ตึง ตึง!! เธอเป็นใคร เธอหนีอะไร เธอมาจากไหน แล้วผีอาราย!! คงต้องบอกว่ารอติดตามเต็มๆ ในเรื่องหน้านะครับ ผมกะจะแต่งในเรื่องนี้แต่มันคงยาวไปเพราะใส่รายละเอียดมากไม่ได้ และอยากให้พี่แม็กแกเป็นพระเอกมากกว่าพระรอง ขอบคุณทุกคอมเมนท์ และ ♡ ที่มอบให้กันนะครับ**

ความคิดเห็น