Genrei

ขอขอบคุณที่สนับสนุน ^^

​บทที่ 20 : เธอหมายถึงเดท?

ชื่อตอน : ​บทที่ 20 : เธอหมายถึงเดท?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2561 13:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่ 20 : เธอหมายถึงเดท?
แบบอักษร

​บทที่ 20 : เธอหมายถึงเดท?

หลังจากไม่เห็นหลี่หลินพูด ไป๋เฉินก็คิดว่าเธอคงจะยังไม่ยกโทษให้เขา แต่เขาต้องทำให้เธอยกโทษให้ให้ได้ ส่วนหนึ่งเพราะความรู้สึกผิดและอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะภารกิจ​


“ว่ายังไง? หรือเธอต้องการให้ฉันทำอะไรให้ เธอถึงจะยกโทษให้” เขาพูดพร้อมกับยื่นถุงขนมมันฝรั่งไปตรงหน้าของเธอ “นี่ถือว่าฉันชดใช้ให้ในตอนนั้นที่ฉันแย่งขนมของเธอไป”


หลี่หลินได้ยินคำพูดของเขา เธอกระพริบตาคู่กลมโตน่ารักอย่างสับสน บอกตามตรง เธอยังคงทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์นี้ เธอจึงไม่รู้จะทำยังไงดี 


แต่ในทันใดนั้นก็มีเสียงเยาะเย้ยดังขึ้นมา


“นี่นายไม่เห็นเหรอว่าหลี่หลินไม่พอใจ ยังคิดจะมาจีบเธออีกเหรอ? แล้ววิธีการจีบของนายมันอะไร? ซื้อขนมมั่นฝรั่งอบกรอบราคาถูกๆ มาให้เธอเนี่ยนะ?”


ชายหนุ่มในชุดที่ดูดีราคาแพง ได้เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีแดงในมือ ใบหน้าของเขาดูหล่อเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับหล่อมาก เรียกได้ว่าจัดอยู่ในหมวดพอดูได้


ไป๋เฉินหันหน้ากลับ เขามองยังคนที่พูดและเดินเข้ามาในห้อง เขาจดจำได้ในทันทีที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ชายหนุ่มคนนี้มีชื่อว่าอ้าวสง เป็นลูกของครอบครัวที่มีฐานะดีมาก แต่ก็ไม่ถึงกับรวย 


อย่างไรก็ตาม เขาชอบอวดรวยมากและชอบดูถูกเพื่อนในห้องเรียนด้วย ว่ากันว่าเขาตามจีบหลี่หลินมาเป็นเวลานานแล้ว เพราะต้องการที่จะจับเธอ


ด้วยพื้นฐานทางครอบครัวของหลี่หลิน ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือฐานะ ทำให้เธอเป็นดอกไม้งามเพียงหนึ่งเดียวของโรงเรียนซิงเซียง ใครที่ได้เป็นแฟนของเธอคงจะโชคดีกันทั้งนั้น


ด้วยเหตุผลเหล่านี้ จึงทำให้อ้าวสงต้องการที่จะจับเธอ จับที่ว่าก็คือการที่จะได้กลายเป็นคนรวยขึ้นมาในทันทีที่ได้แต่งงานกับเธอ เขาหวังว่าจะทำให้ตัวเองเป็นคนรวยได้...อยู่ดีกินดีตลอดชีวิตโดยไม่ต้องทำอะไร


หลี่หลินไม่ชอบอ้าวตง เธอรังเกียจผู้ชายคนนี้มากกว่าไป๋เฉินอีก เพราะเขาตามติดเธอราวกับแมลงวันที่ไล่ยังไงก็ไม่ยอมไป 


“ขอโทษด้วย ฉันไม่ได้ต้องการจะจีบเธอเลย” ไป๋เฉินพูดกับอ้าวสงอย่างสงบ ก่อนจะหันหน้ากลับมามองที่หลี่หลินและพูด “ถ้าเธอไม่อยากยกโทษให้ฉันก็ไม่เป็นไร”


พอพูดจบเขาก็หันหลังและเดินออกไปจากห้องในทันที


ทิ้งให้หลี่หลินจ้องมองอย่างงุนงง รวมไปถึงอ้าวสงด้วย เขาก็จ้องมองอย่างงุนงงเหมือนกัน 


ความจริงเขาคิดว่าไป๋เฉินจะตอบโต้อะไรบ้างเสียอีก แต่นี่กับไม่เลย เขาไม่ได้ทำอะไรเลย ทำเพียงเดินออกไปแบบนี้เท่านั้น


ส่วนคนอื่นๆ ภายในห้องนั้นมองแตกต่างออกไป ในสายตาของพวกเขา คิดได้อย่างเดียวว่าไป๋เฉินถูกหลี่หลินปฏิเสธ ด้วยความที่ทนขายหน้าไม่ไหว เขาจึงเดินออกจากห้องไป


“ลูกพี่รอด้วย!” เฉียนเป่ยที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ รู้สึกสงสารลูกพี่ไป๋อย่างมาก เขารีบตะโกนออกมา พร้อมกับวิ่งออกจากห้องเพื่อไปปลอบไป๋เฉิน


“ขี้ขลาดจริงๆ” 


สุดท้ายอ้าวสงก็หายจากความงุนงง เขาแค่นเสียงออกมา ก่อนจะปั้นรอยยิ้มเดินเข้ามาหาหลี่หลิน “หลี่หลิน ดูสิวันนี้ฉันซื้อกุหลาบช่อใหญ่มาให้เธออีกแล้วนะ เธอคิดได้หรือยังว่าจะเป็นแฟนของฉันน่ะ?”


หลี่หลินก็หายจากความงุนงงแล้วเหมือนกัน เธอไม่สนใจอ้าวสง พลันรีบเดินออกจากห้องตามไป๋เฉินไป 


เธอลองคิดในใจเกี่ยวกับเรื่องนี้และทบทวนมันอย่างละเอียดดู ก็รู้สึกว่ามันเป็นเพียงเรื่องในสมัยอนุบาลเท่านั้น 


เธอจะผูกใจโกรธและเกลียดชังเขาไปเพื่ออะไร? ในเมื่อเขายอมมาขอโทษเธอด้วยความจริงใจแล้ว หากว่าเธอไม่ยอมรับคำขอโทษของเขา เธอจะไม่กลายเป็นคนใจแคบไปรึไง?


เมื่อเห็นว่าหลี่หลินเดินผ่านร่างของเขาออกไปจากห้องอย่างไม่สนใจเขา อ้าวสงก็รู้สึกโกรธอยู่ในใจ เขาได้แต่ขบฟันไปมาอย่างหงุดหงิดและไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะระบายออกมาได้


ไป๋เฉินเดินค่อนข้างเร็ว เขาเดินมาถึงบันไดที่จะลงไปชั้นล่างแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้เดินลงไป เพราะเขาได้ยินเสียงของเฉียนเป่ยร้องเรียกมาจากข้างหลัง


ด้วยเสียงเรียกของเฉียนเป่ยต้องทำให้เขาหันกลับไปมอง เขาเห็นอีกฝ่ายวิ่งมาด้วยความเร็ว ก่อนจะหยุดลงมาตรงหน้าของเขา 


“ลูกพี่อย่างเศร้าใจไปเลย ผู้หญิงมีอีกเยอะแยะ” 


เมื่อมาถึงคำพูดแรกที่เฉียนเป่ยพ่นออกมาก็คือการปลอบเขา


ไป๋เฉินไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาอยากจะบอกว่าเขาไม่ได้ต้องการที่จะจีบหลี่หลิน เขาเพียงแค่ต้องการขอโทษเธอ เกี่ยวกับเรื่องในวัยเด็กเท่านั้น 


แต่เมื่อคิดดูแล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายให้เฉียนเป่ยฟังเลย สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไม่พูด


ส่วนสาเหตุที่ทำให้เขาเดินออกมาจากห้องนั้น ไม่ใช่อะไรอื่นเลย นอกจากต้องการให้หลี่หลินตามมา


ในความคิดของคนอายุ 30 ปี เธอก็เป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง ย่อมไม่อยากจะรู้สึกผิดกับเรื่องที่ไม่ยอมยกโทษให้เขาแน่ เขาเชื่อแบบนี้


และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด หลี่หลินตามมาจริงๆ เขาต้องพูดกับเฉียนเป่ยที่กำลังปลอบเขาอย่างแผ่วเบา “นายกลับห้องไปก่อนไป”


“......” เฉียนเป่ย


เฉียนเป่ยอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเห็นสายตาของไป๋เฉินมองผ่านเขาไป เขาต้องหันหน้ากลับไปมองอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเห็นว่าหลี่หลินกำลังเดินมา เขาก็พูดไม่ออก 


ดูเหมือนว่าความคิดเขาจะตื่นเขินเกินไป เขาอดยกนิ้วโป้งให้กับไป๋เฉินไม่ได้ ก่อนจะเดินสวนกลับหลี่หลินเพื่อกลับห้องเรียน


หลี่หลินเดินมาหยุดลงตรงหน้าของไป๋เฉิน เธอยื่นมือที่ละเอียดอ่อนสีขาวเนียนออกมา “เอามา”


ไป๋เฉินยิ้มและส่งขนมมันฝรั่งอบกรอบที่เขาถืออยู่ให้เธอแต่โดยดี 


“เธอยอมยกโทษให้ฉันแล้วใช่ไหม?”


“ใช่...แต่ยังไม่ทั้งหมด พรุ่งนี้นายต้องไปซื้อของกับฉัน ฉันต้องการให้นายเป็นเบ้ให้หนึ่งวัน ฉันถึงจะยอมยกโทษให้นายจริงๆ” หลี่หลินพูด


เขาคิดไม่ถึงว่าหลี่หลินจะพูดออกมาแบบนี้ เขาคิดเรื่องนี้เล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “เธอหมายถึงเดท?” 


“เดทบ้านนายสิ!” ดวงตาคู่กลมโตน่ารักของหลี่หลินเบิกกว้างขึ้น เมื่อได้ยินที่เขาพูด เธอรีบฟาดเขาด้วยถุงมั่นฝรั่งอบกรอบแทบจะในทันที


“ไม่ใช่เหรอ?” ไป๋เฉินยกมือลูบหน้าของตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่เจ็บอะไรเลยสักนิด ส่วนที่เขาตื่นเต้นกับเรื่องเดท ก็เพราะว่าเขาไม่เคยไปเดทกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยในช่วงชีวิตก่อนหน้านี้


จบบทที่ 20

ความคิดเห็น