Genrei

ขอขอบคุณที่สนับสนุน ^^

​บทที่ 17 : ไถเงิน

ชื่อตอน : ​บทที่ 17 : ไถเงิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2561 13:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่ 17 : ไถเงิน
แบบอักษร

​บทที่ 17 : ไถเงิน

“นี่แกไม่คิดจะให้เงินกับพวกเรางั้นเหรอ?”


ใบหน้าของปากวนถึงกับมืดลง เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเฉียนเป่ย ในความคิดของเขา เฉียนเป่ยสมควรจะมอบเงินให้กับเขาและพวกลูกน้องของเขาถึงจะถูก


“แกกล้าที่จะไม่แบ่งเงินให้กับพวกเราเหรอ? อยากจะถูกซ้อมรึไง?” หยงกั้วพูด พลางทำท่าทางหักนิ้วหักมือของตัวเองอย่างไม่พอใจ 


เขาคิดไม่ถึงว่าขนาดตกอยู่ในวงล้อมของพวกเขาถึงห้าคนแล้ว เฉียนเป่ยยังไม่คิดจะให้เงินอีก หากเป็นคนอื่น ป่านนี้คงจะยอมให้เงินมาแล้ว


สีหน้าของคนอื่นๆ อีกสามคนก็มีท่าทางไม่พอใจเหมือนกันกับหยงกั้ว พวกเขาเริ่มเดินเข้ามาหาเฉียนเป่ยมากขึ้น 


หนึ่งในนั้นพลันพูดออกมา “แกจะให้หรือไม่ให้!”


ใบหน้าของเฉียนเป่ยซีดมากขึ้น เขารู้สึกหวาดกลัวต่อพวกคนตรงหน้านี้อย่างมาก แต่เขาก็ไม่อยากที่จะให้เงินกับพวกเขา 


เพราะว่าหากเขาให้ไป เขาก็จะไม่มีเงินเหลือพอที่จะซื้อฟิกเกอร์นามิจังที่เป็นตัวละครจากอนิเมะวันพีช


“ฉัน...ฉันจะไม่ให้เงินกับพวกนาย!” เฉียนเป่ยตะโกนออกมา เขาเริ่มคิดที่จะหนี เขาเริ่มมองหาช่องว่างจากการถูกล้อมกรอบ เมื่อเขามองเห็นแล้ว เขาก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว


อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่สามารถที่จะวิ่งออกไปได้ ปากวนแสยะยิ้มอย่างเย็นชา เขายื่นขาออกไปขวางทางการวิ่งออกเฉียนเป่ยไว้ 


สุดท้ายเฉียนเป่ยก็ล้มลงถลาไปกับพื้น เนื่องจากขาของเขาชนเข้ากับขาของปากวน แว่นตาที่เขาสวมใส่อยู่ต่างเต็มไปด้วยเศษฝุ่นดิน


“โอ้ย...เจ็บ!” เฉียนเป่ยต้องร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อล้มลงถลากับพื้นดินอย่างแรง ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขาถลอก จนมีเลือดซึมออกมา


“ไอ้นี่ คิดจะไม่ให้เงินกับพวกเราแล้วหนีเหรอ? แกคิดง่ายไปแล้ว!” หยงกั้วหัวเราะเยาะออกมา พลางเดินเข้ามาเตะไปที่ท้องของเฉียนเป่ยทีหนึ่ง จนเฉียนเป่ยต้องร้องโหยหวน ตัวงอเป็นกุ้ง


“พะ...พวกนายไม่กลัวว่าฉันจะไปฟ้องอาจารย์หรือไง? ทำไมถึงทำแบบนี้” 


เฉียนเป่ยพยายามไม่ร้องออกมา เขาพูดออกมาแทน ขณะเดียวกัน เขาก็มองขึ้นไปยังพวกปากวนอย่างหวาดกลัว


“อาจารย์เหรอ? คนไหนล่ะ? แกคิดว่าอาจารย์จะเชื่อแกรึไง แกมีเพียงคนเดียว แต่พวกฉันมีกันห้าคน แล้วแกจะเอาหลักฐานและพยานมาจากไหน?” ปากวนยิ้มเล็กน้อย เขารู้สึกว่าโอตาคุแว่นเฉียนเป่ยคนนี้โง่มาก “ทางที่ดีมอบเงินให้กับพวกเรา แล้วพวกเราจะปล่อยแกไป”


“พวกนาย....” เฉียนเป่ยถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้ยินคำพูดของปากวน 


แต่เขาก็คิดว่าปากวนนั้นพูดได้ถูกต้อง ถ้าหากว่าเขาไปบอกพวกอาจารย์ พวกอาจารย์คงจะไม่เชื่อแน่ ไม่แน่ว่าพวกอาจารย์คงจะหาว่าเขาเป็นเด็กขี้โกหกด้วยซ้ำ


สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจออกมา ในตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกแล้ว เขาจำเป็นต้องให้เงินกับพวกเขา เพราะถ้าเขาไม่มีให้ มีหวังถูกซ้อมแน่ และเขาก็ไม่อยากที่จะถูกซ้อมด้วย “พวกนายต้องการเท่าไหร่?”


ปากวน หยงกั้วและคนอื่นๆ ถึงกับยิ้มออกมา พวกเขาคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องได้เงิน เนื่องจากคนที่พวกเขาไถเงินมาไม่ได้มีแค่เฉียนเป่ย แต่มีหลายคนแล้ว และคนเหล่านั้นก็ต้องมอบเงินให้กับพวกเขากันหมดทุกคน


“เอามาสัก 10,000 หยวนแล้วกัน บ้านแกรวยหนิ แค่นี้ขนหน้าแข้งคงจะไม่ร่วงหรอก” ปากวนพูดด้วยรอยยิ้มของความโลภ


เฉียนเป่ยต้องเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะร้องออกมาเสียงดัง “10,000 หยวน! บ้าไปแล้ว! ฉันจะไปมีเงินมากขนาดนั้นได้ยังไง? ในตัวของฉันมีเพียงแค่ 500 หยวนเท่านั้น!” 


“อะไรนะ? นี่แกคิดจะให้เศษเงินเพียง 500 หยวนกับพวกเรางั้นเหรอ? พี่กวน พวกเราซ้อมมันเลยดีไหม?” 


หยงกั้วรู้สึกหัวใจเต้นแรง เมื่อได้ยินจากเฉียนเป่ยว่ามีเงิน 500 หยวน เพราะแต่ละครั้งพวกเขาไถเงินจากคนอื่นได้เพียงแค่ 50-60 หยวนเท่านั้น และมากสุดก็คือ 80 หยวน


แต่สิ่งที่ทำให้เขายังคงพูดออกมาแบบที่เพิ่งจะพูดออกมานั้น เป็นเพราะว่าเขาต้องการขู่ให้เฉียนเป่ยกลัวเท่านั้น 


แน่นอนว่าที่ปากวนบอกกว่าต้องการ 10,000 หยวนก็เป็นเพียงเรื่องโกหก มันเป็นคำพูดปกติที่เขาจะใช้เอาไว้ไถเงินคนอื่นอยู่แล้ว ซึ่งผลของมันนั้นดีมาก มันจะทำให้เหยื่อที่ถูกไถเงินบอกจำนวนเงินที่มีออกมาอย่างถูกต้อง


“500 หยวน งั้นเหรอ? ก็ดีนี้!” ปากวนอดพึงพอใจกับการไถเงินในวันนี้ไม่ได้ เพราะนี้ถือเป็นจำนวนเงินมากที่สุดที่เขาไถได้ ตั้งแต่ที่เขาเริ่มรวมกลุ่มกับพวกลูกน้องเพื่อไถเงินคนอื่นๆ ในโรงเรียน


เฉียนเป่ยถอนหายใจออกมา เมื่อได้ยินว่าปากวนพอใจกับเงิน 500 หยวนที่เขามี หากว่าพวกเขาต้องการ 10,000 หยวนจริงๆ เขาจะยอมถูกซ้อมจะดีกว่า เขาไม่มีทางมีเงินระดับนั้นอยู่แล้ว


เพราะถึงแม้ว่าบ้านของเขาจะรวยมาก แต่เขาก็ถูกจำกัดการใช้เงินในแต่ละวันอยู่ที่ 500 หยวนเท่านั้น


ลูกน้องของปากวนคนอื่นๆ ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา พวกเขาทำเพียงยิ้มเท่านั้น ดูเหมือนว่าวันนี้พวกเขาจะได้กินอะไรอร่อยๆ หลายอย่างจากเงินที่ไถได้


เฉียนเป่ยค่อยๆ ลุกขึ้นมายืน เขารีบล่วงมือเข้าไปในถุงกางเกง เพื่อจะเอาเงินออกมาให้กับพวกปากวน แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้น 


“ไถเงินเหรอ? อากวนเพื่อนรัก ดูเหมือนว่านายจะว่างมากนี่?”


ทุกคนต้องหันไปมองยังเจ้าของเสียง ปากวนพลันหดดวงตาแคบลง เมื่อเขาเห็นว่าเป็นเสียงของใคร “อาเฉิน?”


แน่นอนว่าเจ้าของเสียงย่อมเป็นไป๋เฉิน เขาได้รู้แล้วว่าพวกนี้มีปัญหาอะไรกัน ซึ่งปัญหานี้ ไม่อาจเรียกได้ว่ามีปัญหากัน เพราะผู้ที่สร้างปัญหาคือพวกของปากวน ที่ต้องการจะไถเงินของเฉียนเป่ย


ตอนแรกเขายังพอยืนดูอยู่ได้ แต่เมื่อเห็นเรื่องบานปลายขนาดถึงขั้นจะทำร้ายร่างกาย และเฉียนเป่ยยอมจะมอบเงินให้แล้ว เขาก็ไม่อาจที่จะอยู่เฉยได้ 


เพราะหากเป็นแบบนั้น มีหวังภารกิจของเขาคงจะต้องล้มเหลวแน่!


“เป็นฉันเอง ฉันให้เวลาพวกนายสิบวินาที ถ้ายังไม่รีบไปจากที่นี่ พวกนายโดนดีแน่!” 


ไป๋เฉินเดินมาหยุดลงตรงหน้าของพวกปากวน เขาพูดออกมาอย่างมั่นใจ คำพูดที่มั่นใจของเขานี้ ย่อมมาจากการที่เขาได้รับทักษะการต่อสู้ระดับต่ำมา


ถ้าหากว่าเขาไม่ได้รับทักษะการต่อสู้ระดับต่ำมา มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่จะทำให้เขามั่นใจขนาดนี้ เพราะเขาคงจะจัดการพวกปากวนทั้งห้าคนไม่ไหว


จบบทที่ 17

ความคิดเห็น