Genrei

ขอขอบคุณที่สนับสนุน ^^

​บทที่ 13 : โมโห

ชื่อตอน : ​บทที่ 13 : โมโห

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2561 13:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่ 13 : โมโห
แบบอักษร

​บทที่ 13 : โมโห

ไป๋เฉินค่อยๆ หมุนตัวอย่างช้าๆ กลับไปมองที่หญิงสาวอัจฉริยะ ที่ใตอนนี้เธอมีใบหน้าที่จริงจังเป็นอย่างมาก “มีอะไรเหรอพี่สาว? หรือว่าคุณเปลี่ยนใจแล้ว?”


“นาย...นายรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังจะตาบอด?” ​หญิงสาวอัจฉริยะพูด สายตาที่เย็นชาของเธอ มองไปที่ใบหน้าของไป๋เฉิน ถึงแม้ว่าภาพที่เธอได้เห็นนั้นจะมัวและเบลอ ไม่ชัดเจนก็ตาม


ในใจของเธอล้วนเต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นตระหนก เธอสงสัยว่าทำไมชายหนุ่มคนนี้ ถึงได้รู้เรื่องที่เธอกำลังจะตาบอด ซึ่งเรื่องนี้ นอกจากตัวของเธอเองแล้ว เธอก็ไม่ได้บอกกับใครเลย ไม่เว้นแม้แต่พ่อกับแม่ของเธอ 


แน่นอนว่าสาเหตุที่ทำให้เธอไม่บอก ก็เพราะว่าไม่ต้องการให้คนอื่นๆ เป็นกังวล 


เมื่อไป๋เฉินสามารถบอกได้ว่าเธอกำลังจะตาบอดแบบนี้ แล้วเธอจะไม่รู้สึกสงสัย ทั้งยังมีความรู้สึกตตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อขึ้นมาได้ยังไง 


หากว่าเธอเคยรู้จักเขามาก่อน เธอคงจะคิดว่าเขาแอบตามดูเธออย่างลับๆ แล้ว


ไป๋เฉินกระพริบตาปริบๆ เขามองไปที่หญิงสาวอัจฉริยะ ก่อนจะเผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กน้อย 


“ผมเป็นหมอดูนะพี่สาว แค่ลองตรวจดูดวงของคุณนิดๆ หน่อยๆ มันไม่มีอะไรยากเลยที่จะรู้”


หญิงสาวอัจฉริยะได้เงียบไป เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาเป็นเวลานานหลายวินาที แต่สายตาของเธอก็ยังคงจ้องมองไปที่ไป๋เฉิน เธอไม่รู้ว่าเขากำลังโกหกหรือพูดความจริงกันแน่ 


เนื่องจากเธอไม่รู้จักเขา ไม่รู้ว่าเขามีความน่าเชื่อถือมากแค่ไหน


เหนือสิ่งอื่นใด ก็คือเธอคิดว่าเขามาชวนเธอคุย ก็เพื่อที่จะจีบเธอ หากเขาไม่พูดว่าเธอกำลังจะตาบอดออกมา เธอจะไม่แม้แต่จะสนใจเขาเลย


“พี่สาว ถ้าคุณไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ผมคงต้องขอตัวก่อนนะ เพราะเวลาตอนนี้ก็ห้าโมงครึ่งแล้ว เดี๋ยวผมจะกลับบ้านไปดูละครหลังข่าวไม่ทัน” ไป๋เฉินพูด 


แต่แน่นอนว่าเขาไม่ได้ต้องการที่จะกลับบ้านตอนนี้ เขาเพียงแค่กระตุ้นหญิงสาวอัจฉริยะเท่านั้น 


เขาต้องการกระตุ้นให้เธอบอกให้เขาดูดวงให้ เขาจะแกล้งดูดวงมั่วๆ ให้กับเธอ จากนั้นเขาจะมอบแว่นตาวิเศษให้เธออย่างเนียนๆ และบอกเธอว่าถือเป็นโชคชะตาที่ได้พบกัน


หญิงสาวอัจฉริยะ พลันปรากฏความลังเลขึ้นมา “นายดูดวงได้จริงๆ?”


“แน่นอน หากพี่สาวให้ผมดูดวงให้ แน่นอนว่าพี่สาวจะไม่ตาบอด” 


คำพูดของไป๋เฉิน ราวกับเป็นน้ำมันที่ราดลงบนเปลวเพลิง ร่างของหญิงสาวอัจฉริยะสั่นเทาเบาๆ อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดออกมา


เพราะขนาดหมอที่มีฝีมือยังมีเพียงวิธีผ่าตัดเปลี่ยนดวงตา แล้วชายหนุ่มอายุ 18 ปี คนหนึ่งจะมีวิธีที่จะทำให้เธอไม่ตาบอดที่ดีกว่าได้ยังไง? 


เห็นได้ชัดว่าต่อให้เขาอมพระมาพูด เธอก็ไม่มีทางที่จะเชื่อเขาเด็ดขาด!


“งั้นก็ได้ นายลองดูดวงให้ฉันหน่อยแล้วกัน” แต่สุดท้ายด้วยความสงสัย เธอก็ต้องยินยอมรับการดูดวงจากชายหนุ่มแปลกหน้า เธอต้องการดูว่าเขาจะดูดวงของเธอออกมาเป็นยังไง?


ไป๋เฉินยิ้มให้กับเธอ ก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ เธอ ซึ่งครั้งนี้เขานั่งใกล้กับเธอเป็นอย่างมาก ระยะห่างเพียงหนึ่งฝ่ามือเท่านั้น 


การกระทำของเขาทำให้หญิงสาวอัจฉริยะขมวดคิ้วขึ้นมา เธอมองเขาอย่างเย็นชา “นายคิดจะทำอะไร?”


“การดูดวงก็ต้องแบมือออกมา ถ้าหากว่าผมไปนั่งอยู่ห่างๆ แล้วผมจะดูดวงให้กับพี่สาวได้ยังไง?” ไป๋เฉินอธิบายออกมาอย่างสงบ 


เขาเคยดูพวกหมอดูที่ดูดวงเก่งๆ ผ่านทีวีมาหลายครั้ง พอที่จะจดจำได้อยู่บ้างว่า การดูดวงนั้นมีหลายวิธี และหนึ่งในวิธีเหล่านั้น ก็คือการดูดวงผ่านลายมือ 


เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือว่าเขาดูดวงเป็น ไป๋เฉินจึงต้องตีเนียนเข้ามานั่งใกล้ๆ กับเธอ


หญิงสาวอัจฉริยะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่แค่เพียงสายตาและท่าทีการแสดงออกของเธอ ก็เพียงพอที่จะบอกแล้วว่าเธอรู้สึกไม่พอใจที่ไป๋เฉินเข้ามานั่งใกล้กับเธอแบบนี้ 


“ยื่นมือออกมาและแบออก ผมรับรองว่ามันจะใช้เวลาไม่นาน และยิ่งเป็นสาวสวยอย่างพี่สาวแล้ว ผมยินดีที่จะละเว้นค่าบริการให้ ต้องรู้ก่อนนะผมคิดว่าบริการไม่ใช่ถูกๆ” ไป๋เฉินบอกกับสาวสวยอัจฉริยะด้วยรอยยิ้ม 


ขณะเดียวกันเขาก็พยายามที่จะอยู่ในท่าทีปกติ ด้วยการที่เขาเข้ามานั่งใกล้กับเธอมาขนาดนี้ ทำให้เขาได้กลิ่นหอมจากร่างของเธอ ซึ่งมันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง และมีอารมณ์ปั่นป่วน


เขารู้สึกว่าตัวเองไม่สมกับเป็นตาลุงอายุ 30 ปีเลยสักนิดที่ต้องมาเป็นแบบนี้ เพียงเพราะกลิ่นหอมหวนจากร่างของหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าหลายปี 


แต่ยังไงจะโทษเขาก็ไม่ได้ เพราะเขาไม่เคยได้ใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ยิ่งเป็นผู้หญิงที่สวยๆ ด้วยแล้วยิ่งแล้วใหญ่


หญิงสาวอัจฉริยะขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้สึกไม่ชอบเขาอย่างบอกไม่ถูก แต่เธอก็ปฏิบัติตามที่เขาบอก เธอยื่นมือที่ขาวเนียนออกมา


ไป๋เฉินก้มหน้าลงมองไปที่มือที่ละเอียดอ่อนสีขาวของเธอ เขาพบว่ามือของเธอนั้นสวยงามเป็นอย่างมาก ถ้าลองได้สัมผัสดูต้องนุ่มมากแน่ๆ เขาพลันส่ายหน้าไปมา เพื่อสลัดเอาความคิดที่ไม่ดีออกไป


หลังจากดูที่ฝ่ามือของหญิงสาวอัจฉริยะอยู่ครู่หนึ่ง เขาพลันเงยหน้าขึ้น จ้องมองสบกับดวงตาที่เย็นชาของเธอ พลางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “พี่สาวดวงของคุณดีมาก คุณจะไม่ตาบอด”


“อย่ามาพูดไร้สาระ! ตกลงว่านายกำลังล้อเล่นกับฉันอยู่ใช่ไหม?!” 


เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋เฉิน หญิงสาวอัจฉริยะก็โมโหขึ้นมาแทบจะทันที เธอคิดว่าตัวเองคิดผิดอย่างมากที่ให้เขาดูดวงให้ เพราะเขาก็เพียงแค่พ่นเรื่องไร้สาระออกมาจากปากเท่านั้น


มันจะเป็นไปได้ยังไงที่เธอจะไม่ตาบอด สามารถเห็นได้ชัดโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความเลยว่า...คำพูดของเขามันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระเรื่องหนึ่งเท่านั้น!


ไป๋เฉินไม่ได้แปลกใจกับการแสดงออกอย่างโมโหของหญิงสาวอัจฉริยะเลย เพราะหากเป็นใคร เมื่อมาอยู่ในสถานการณ์แบบเดียวกันกับเธอ ก็ต้องแสดงออกมาอย่างโมโหเหมือนกันกับเธอกันทั้งนั้น


เขาไม่ได้พูดอะไรออก พลันหยิบแว่นตากรอบทองอันสวยงามในกระเป๋าเสื้ออกมา ขณะเดียวกันเขาก็ลุกยืนขึ้น เตรียมที่จะมอบแว่นตาวิเศษให้กับเธอ


จบบทที่ 13

ความคิดเห็น