Genrei

ขอขอบคุณที่สนับสนุน ^^

​บทที่ 10 : ไม่ได้รับสิทธ์การสุ่มเสมอไป

ชื่อตอน : ​บทที่ 10 : ไม่ได้รับสิทธ์การสุ่มเสมอไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2561 13:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่ 10 : ไม่ได้รับสิทธ์การสุ่มเสมอไป
แบบอักษร

​บทที่ 10 : ไม่ได้รับสิทธ์การสุ่มเสมอไป

ไป๋เฉินใช้เวลาเดินอยู่ไม่นานเขาก็มาถึงเป้าหมาย เขามองเห็นแมวกลุ่มหนึ่งที่มีอยู่สิบกว่าตัว บางตัวกำลังนอนอย่างสบายอารมณ์ บางตัวก็วิ่งเล่นกันอยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่ง 


ดูเหมือนว่าแมวจรจัดกลุ่มนี้จะไม่ได้หวาดกลัวคนเลย เพราะขนาดเขาเดินเข้ามาใกล้พวกมันหลายก้าวแล้ว พวกมันก็ยังไม่ได้ขยับตัวไปไหน ยังคงนอนและวิ่งเล่นอยู่เหมือนเดิม


เขาเดินมาหยุดลงตรงหน้าของกลุ่มแมวจรจัดที่มีหลากหลายสีสันและหลายสายพันธุ์ ในสายตาของเขาอย่างน้อยๆ ก็มีสามสายพันธุ์ในกลุ่มแมวจรจัดทั้งสิบกว่าตัวนี้ และส่วนมากก็เป็นพวกแมวสายพันธุ์ผสม


ไป๋เฉินยืนมองเหล่าแมวจรจัดอยู่สักพัก เขาก็สังเกตเห็นว่าพวกมันมีทั้งตัวเล็กและตัวใหญ่ แต่ส่วนมากจะเป็นตัวใหญ่เสียทั้งหมด มีตัวเล็กอยู่เพียงสามตัวเท่านั้น


เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่พวกทาสแมวที่จะหลงใหลในแมวจนหักปักหัวปำ เพราะหากว่าเขาเป็นทาสแมว เขาคงจะอดใจไม่ไหวและวิ่งเขาไปลูบพวกมันแล้ว


ไป๋เฉินไม่อยากที่จะรออะไรอีก เขาต้องการทำภารกิจให้เสร็จๆ ไป เขาจึงเตรียมที่จะให้อาหารกับพวกแมวจรจัด อย่างไรก็ตาม เขาพลันนึกขึ้นมาได้ว่าเขาไม่มีถาดรองใส่อาหารให้กับพวกมัน


“ถ้ารู้จะเป็นแบบนี้ เราน่าจะซื้อมาด้วย” ไป๋เฉินพึมพำกับตัวเองอย่างอดไม่ได้ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความเสียดายที่ไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้ตอนอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต 


แต่ทันใดนั้นก็เหมือนว่าโชคจะเข้าข้างเขา เมื่อเขาเหลือบมองไปเห็นถาดรองใส่อาหารที่วางอยู่ติดกับต้นไม้ด้านหลังของพวกแมวจรจัด


“ดูเหมือนว่าจะเป็นของใครบางคนที่เอาอาหารมาให้พวกแมวจรจัดแล้วลืมไว้ ขอยืมใช้หน่อยก็แล้วกัน” เขาไม่รอช้า รีบเดินอ้อมพวกแมวจรจัดไปยังถาดรองใส่อาหารอันนั้น


ทันทีที่เขาเดินมาหยุดลงที่ตรงหน้าถอดรองใส่อาหารแมวที่ค่อนข้างจะมีขนาดใหญ่ มันยาวและกว้างถึง 1 เมตรเลยทีเดียว


มองไปที่ไป๋เฉินที่กำลังหันหลังให้อยู่ ดวงตาของพวกแมวจรจัดก็แหลมคมขึ้นมาทันตาเห็น พวกมันรีบวิ่งไปรอที่หน้าถาดรองใส่อาหารอย่างรวดเร็ว ไม่มีตัวไหนเลยที่ไม่วิ่งไป


เหตุการณ์นี้ถึงกับทำให้ไป๋เฉินแปลกใจ เขาก้มหน้าลงมองพวกแมวจรจัดด้วยสายตาแปลกๆ เขาไม่คิดเลยว่าพวกมันจะฉลาดกันมากขนาดที่รู้ว่าเขาจะเอาอาหารมาให้และมายืนรอกันแบบนี้


แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขารีบเปิดถุงอาหารแมวออก ก่อนจะเทลงบนถาดรองใส่อาหารทั้งหมด เขาเทมันรวดเดียวเลย จนมันพูนขึ้นเป็นภูเขา เขาใช้มือเขี่ยอาหารแมวให้เต็มถาด ให้อยู่ในระดับเดียวกัน จากนั้นเขาก็ถอยออกไปหลายก้าว ปล่อยให้พวกแมวจรจัดได้กินอาหาร


เมื่อเห็นว่าเจ้ามนุษย์ถอยออกไปแล้ว พวกแมวจรจัดทั้งสิบกว่าตัวก็เริ่มลงปาก กินอาหารแมวอย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ไม่ได้สนใจไป๋เฉิน ผู้เอาอาหารมาให้เลยแม้แต่น้อย


ไป๋เฉินมองไปที่พวกมันด้วยสายตาคาดหวัง เขากำลังรอให้เสียงของภารกิจสำเร็จดังขึ้น เขายืนรออยู่ไม่ถึงห้านาที เขาก็ได้ยินเสียงในที่สุด


ติ้ง! 

--- 

[ภารกิจสำเร็จ!]


​ภารกิจที่ 2: ให้อาหารแมวจรจัดที่สวนสาธารณะ​ (สำเร็จ)


รางวัลที่ได้รับ: คุณได้รับ 10 คะแนน 

---


ดวงตาของไป๋เฉินขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเขามองไปที่หน้าต่างของระบบที่เด้งขึ้นมา 


“มะ...ไม่มี! ไม่ได้รับสิทธ์การสุ่มได้รับทักษะพิเศษหรืออุปกรณ์พิเศษ!” ริมฝีปากของเขาสั่นเล็กน้อย เขายืนมองอย่างงุนงงไปที่หน้าต่างแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จที่เด้งขึ้นมา


“หรือว่ามันอาจจะได้รับในบางภารกิจเท่านั้น?” ไป๋เฉินพลันคิดถึงความเป็นไปได้นี้ขึ้นมา เขาต้องส่ายหน้าสลัดความงุนงงออกไป จากนั้นเขาก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ “มีความเป็นไปได้มากทีเดียว”


ขณะที่เขากำลังยืนอยู่กับที่นั้น แมวตัวน้อยสองตัวก็เดินมาคลอเคลียกับขาของเขา ไป๋เฉินก้มหน้าลงมองพวกมัน ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย “ดูเหมือนว่านี่จะเป็นความสนิทสนมส่วนหนึ่งที่ภารกิจบอกเอาไว้”


ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่พวกทาสแมว เขาก็นั่งยองๆ ลง และลูบไปที่ขนที่นุ่มลื่นของแมวตัวน้อยสองตัว พวกมันแสดงท่าทีที่น่ารักออกมาไม่ใช่น้อยเวลาที่เขาลูบตัวของพวกมัน


ไป๋เฉินเล่นกับแมวน้อยทั้งสองตัวอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินไปหาตู้กดน้ำอัตโนมัติ เพราะเขาเริ่มที่จะคอแห้งและหิวน้ำขึ้นมา 


เขาใช้เวลาหาอยู่ไม่นาน เขาก็เห็นตู้ขายน้ำอัตโนมัติตู้หนึ่งที่ตั้งอยู่ติดกับเก้าอี้ไม้ยาว ที่สามารถนั่งได้อย่างน้อยสามคน


เขาเดินมาที่ข้างตู้ขายน้ำอัตโนมัติและทิ้งถุงอาหารแมวที่ว่างเปล่าลงในถังขยะที่อยู่ติดกับตู้ขายน้ำอัตโนมัติ จากนั้นเขาก็เดินมาตรงหน้าของตู้ขายน้ำอัตโนมัติ เขาใช้เงิน 10 หยวนที่เหลือกดเอาโคล่าเย็นๆ ออกมา 1 กระป๋อง


ด้วยความที่โคล่ากระป๋องละ 5 หยวน ทำให้เขาได้รับเงินทอน 5 หยวน ทำให้ในตอนนี้เขามีเงินติดตัวอยู่เพียง 5 หยวนเท่านั้น เรียกได้ว่าวันนี้ไป๋เฉินแทบจะใช้เงิน 50 หยวนที่ได้รับมาไปจนหมด


เขาเปิดกระป๋องโคล่าและเดินมานั่งตรงม้านั่งยาวที่มีที่พิงหลัง เขาเอนกายนั่งลง ก่อนจะดื่มโคล่าเอาไปหลายอึก สีหน้าของเขาดูสดชื่นขึ้นมาในทันตาเห็น เมื่อได้ดื่มโคล่าเย็นๆ


หลังจากดื่มโคล่าไปหลายอึก ไป๋เฉินก็เรียกหน้าต่างระบบออกมาดู เขาต้องการดูภารกิจใหม่ รวมไปถึงดูว่าหญิงสาวอัฉริยะที่กำลังจะตาบอดอยู่ที่ไหน เขาจะได้ไปทำภารกิจให้เสร็จ


--- 

[ระบบเปลี่ยนชีวิต]


ผู้ใช้: ไป๋เฉิน


อายุ: 18 ปี


เลเวล: 1 (40/100)


คำอธิบาย : คุณขาดคะแนนเป็นจำนวน 60 คะแนน เพื่อเพิ่มระดับเลเวลของคุณ 


คำแนะนำ: หากคุณอยากจะเปลี่ยนแปลงชีวิตให้เป็นไปตามที่ตัวเองปรารถนา จงทำภารกิจที่ระบบมอบให้!


[ภารกิจ]


ภารกิจที่ 4: ช่วยเหลือหญิงสาวอัฉริยะที่กำลังจะตาบอด (คะแนนที่ได้รับ 30 คะแนน)


ภารกิจที่ 5: นอนหลับพักผ่อน 1 คืน (คะแนนที่ได้รับ 5 คะแนน)


คำอธิยาย: คุณสามารถทำภารกิจไหนก่อนก็ได้ หลังทำภารกิจเสร็จสิ้น คุณมีโอกาสได้รับสิทธิ์การสุ่ม เพื่อได้รับทักษะพิเศษหรืออุปกรณ์วิเศษบางอย่างที่สามารถช่วยเปลี่ยนแปลงชีวิตของคุณได้ดียิ่งขึ้น! 

---


จบบทที่ 10

ความคิดเห็น