Genrei

ขอขอบคุณที่สนับสนุน ^^

​บทที่ 9 : สวนสาธารณะซิงเซียง

ชื่อตอน : ​บทที่ 9 : สวนสาธารณะซิงเซียง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2561 13:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่ 9 : สวนสาธารณะซิงเซียง
แบบอักษร

​บทที่ 9 : สวนสาธารณะซิงเซียง

“นายจำไม่ได้เหรอ?” ใบหน้าน่ารักเหมือนตุ๊กตาของหลี่หลิน พลันดุร้ายขึ้นในทันควันที่ได้ยินคำพูดของไป๋เฉิน เธอกัดฟันจ้องมองเขาราวกับว่าเขาได้ไปทำไปทำลายบ้านของเธอยังไงยังงั้น


“จำอะไรของเธอ? ฉันจำไม่ได้ว่าเคยไปทำอะไรให้เธอ หรือว่าเป็นเรื่องผลการเรียน?” 


ไป๋เฉินมีสีหน้างุนงง แม้เขาจะเป็นตาลุงอายุ 30 แต่เขาก็ไม่เคยเข้าใจจิตใจของผู้หญิง เพราะเขาใช้ชีวิตอยู่ในเรือนจำมาตลอดตั้งแต่อายุ 18 ปีที่ถูกยัดข้อหามียาเสพติดในครอบครองกว่าสองแสนเม็ด


“นายมันเป็นคนน่ารังเกียจจริงๆ ด้วย น่าแค้นใจนัก นายรอก่อนเถอะ สักวันฉันจะทำให้นายร้องไห้จนขี้มูกโปร่ง เหมือนกับที่นายเคยแกล้งฉันไว้ตอนอนุบาล!” หลี่หลินมองเขาอย่างดุร้าย เหมือนกับจะพ่นไฟออกมา เธอพลันสะบัดหน้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะหันมองมาเขาอีก


ไป๋เฉินที่มีสีหน้างุนงงพลันกระจ่างวูบหนึ่ง “สมัยอนุบาล? มันเป็นไปได้ไหมว่าเธอก็คือเด็กผู้หญิงอ้วนคนนั้น?”


เขาเหมือนจะนึกขึ้นมาได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งในสมัยอนุบาลที่เขาไปแย่งขนมของเด็กผู้หญิงอ้วนคนหนึ่งมากิน จนทำให้เธอร้องไห้ขี้มูกโปร่ง แต่เขาก็จดจำชื่อของเธอไม่ได้เพราะมันก็นานมากแล้ว


“ที่แท้ก็เป็นเธอ ดูเหมือนว่าที่เธอมาเข้าเรียนที่โรงเรียนซิงเซียงก็เพื่อที่จะแก้นแค้นฉัน คนอะไรเนี่ย?” ไป๋เฉินถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลี่หลินจะเป็นเด็กคนนั้น และกระทั่งมาเรียนที่เดียวกันกับเขาเพื่อแก้นแค้น​


“เอาเถอะ ไว้ซื้อขนมไปขอโทษเธอทีหลังก็ได้” เขาตัดสินใจที่จะพักเรื่องนี้เอาไว้ก่อน จากนั้นเขาก็เลือกดูอาหารแมวที่ราคาถูกๆ เพราะเขาไม่ได้มีเงินอยู่มาก 


วันๆ หนึ่งเขาได้รับจากพ่อแม่เพียง 50 หยวนเท่านั้น เมื่อหักตอนที่ซื้ออาหารกลางวันไป เขาก็เหลือเงินเพียงแค่ 40 หยวนเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่ามันเพียงพอที่จะซื้ออาหารแมวได้ 


สายตาของไป๋เฉินกวาดมองไปบนชั้นวางอาหารแมวอย่างรวดเร็ว เขามองหาอันที่ใหญ่ๆ และราคาถูกๆ เนื่องจากเขาไม่รู้ว่าที่สวนสาธารณะซิงเซียงมีแมวจรจัดอยู่มากแค่ไหน เขาจึงจำเป็นที่จะต้องซื้อถุงใหญ่ๆ เอาไว้ก่อน


ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นถุงอาหารแมวที่มีขนาดใหญ่ มันเป็นของบริษัทที่มีการรับรองว่าได้อันดับ 1 ราคาของมันอยู่ที่ 30 หยวน และมีน้ำหนัก 1.5 กิโลกรัม


ไป๋เฉินตัดสินใจได้ในทันที เขาเอื้อมสองมืออกไปหยิบอาหารแมวถุงนี้ออกมาในทันที เขาพบว่ามันค่อนข้างที่จะหนักทีเดียว แต่ความหนักแค่นี้ก็ไม่นับว่าหนักเท่าไหร่สำหรับเขา จากนั้นเขาก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน เพื่อสำระเงิน


เมื่อเดินมาถึงตรงเคาน์เตอร์ชำระเงิน เขาก็พบเห็นคนต่อแถวอยู่หลายคน เคาน์เตอร์ชำระเงินที่ร้านซูเปอร์มาร์เก็ตหูหยางแห่งนี้มีอยู่สองเคาน์เตอร์ด้วยกัน แต่ทั้งสองเคาน์เตอร์ในตอนนี้นั้นไม่มีเคาน์เตอร์ไหนว่าง เคาน์เตอร์ทั้งสองล้วนมีคนต่อแถวเพื่อชำระสินค้า


ไป๋เฉินเลือกเคาน์เตอร์ที่มีคนต่อแถวอยู่สามคน เขายืนรออย่างใจเย็น แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีหญิงสาวตัวเล็กที่มีความสูงถึงเพียงช่วงหน้าอกของเขาเดินมาต่อแถวข้างหลัง


“นายน่ารังเกียจ นายซื้ออาหารแมวไปทำอะไร?” หญิงสาวที่มาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหลี่หลิน ตะกร้าในมือของเธอมีอาหารแมวถุงขนาดกลางและพวกขนมขบเคี้ยว เธอมองไปที่ถุงอาหารแมวขนาดใหญ่ที่อยู่ในมือทั้งสองข้างของไป๋เฉินด้วยความสงสัย


ไป๋เฉินหันหน้ากลับไปมองเธอ ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย “แน่นอนว่าฉันซื้อไปให้อาหารแมวจรจัดที่สวนสาธารณะ เธอจะไปด้วยกันไหม?”


“คะ...ใครอยากจะไปกับนาย!” หลี่หลินถลึงตาใส่ไป๋เฉินอย่างเกลียดชัง เธอเกลียดรอยยิ้มของเขา เธอรีบสะบัดหน้าหนีไป และเดินไปต่อแถวอีกเคาน์เตอร์หนึ่งในทันที


ไป๋เฉินกระพริบตาปริบๆ รู้สึกได้เลยว่าหญิงสาวคนนี้เกลียดเขาจริงๆ แต่เขาก็คิดว่ามันช่วยไม่ได้ เพราะเขาเคยไปแย่งขนมมาจากเธอตอนสมัยอนุบาล เขาพลันละสายตาจากเธอและยืนรอเพื่อชำระเงิน


ยืนรออยู่ไม่นานก็มาถึงคิวของเขา ไป๋เฉินวางถุงอาหารแมวลงที่เคาน์เตอร์ ป้าวัยกลางคนผู้สวมใส่ชุดพนักงานร้านซูเปอร์มาร์เก็ตหมุนถุงอาหารแมว เพื่อหาบาร์โค้ด จากนั้นเธอก็กดที่เครื่องสะแกนบาร์โค้ด เพื่อสะแกน 


เสียง ‘ติ๊ด’ ดังขึ้นครั้งหนึ่ง


“30 หยวนจ๊ะพ่อหนุ่ม” ป้าวัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้มแห่งการค้า


ไป๋เฉินหยิบเงิน 30 หยวนออกมาและส่งมันให้กับป้าวัยกลางคน หลังจากที่ป้าวัยกลางคนรับไป เธอก็รีบจัดการคิดเงินและนำสลิปใบเสร็จส่งมอบให้กับเขา 


เขารับสลิปใบเสร็จพร้อมกับถุงอาหารแมวที่ใส่ถุงพลาสติกขนาดใหญ่ ก่อนจะเดินออกจากร้านไป


เมื่อกลับมาถึงรถจักรยานของเขา ไป๋เฉินก็วางถุงอาหารแมวที่ตะกร้าหน้ารถจักรยานของเขา เขาขึ้นไปนั่งบนรถจักรยาน ก่อนจะปั่นมุ่งหน้าไปที่สวนสาธารณะซิงเซียง


สวนสาธารณะซิงเซียงอยู่ไม่ไกลจากร้านซูเปอร์มาร์เก็ตมากนัก หากเอาตามระยะทางจริงๆ มันก็ห่างเพียงไม่ถึงครึ่งกิโลเมตรด้วยซ้ำ และมันก็ค่อนข้างที่อยู่อยู่ใกล้ย่านการค้าซิงเซิงที่บ้านของเขาอยู่


เขาใช้เวลาไม่นานก็มาถึงสวนสาธารณะซิงเซียง ไป๋เฉินนำจักรยานไปจอดไว้ที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ก่อนจะเปิดภารกิจที่ 2 ขึ้นมาดู เขาสังเกตจุดที่ลูกศรสีเขียวชี้ไป จากนั้นเขาก็เริ่มอุ้มถุงอาหารแมวเดินไป


ภายในสวนสาธารณะซิงเซียงมีพื้นที่กว้างขวางมาก ตรงใจกลางเป็นแม่น้ำสีขุ่นสี่เหลี่ยม รอบด้านมีต้นไม้อยู่เล็กน้อยและสามารถมองเห็นเก้าอี้ยาวตามมุมต่างๆ ได้ 


มีหลายคนอยู่ภายในสวนสาธารณะ บางคนมาปิกนิกกับครอบครัว บางคนก็มาวิ่งออกกำลังกายเรียกเหงื่อ และบางคนก็มานั่งสูดอากาศบริสุทธิ์


ไป๋เฉินไม่ได้สนใจมองไปที่ใครเป็นพิเศษเลย แต่เขาก็อดมองไปรอบๆ ด้วยความคิดถึงไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้มาที่นี่นานกว่า 12 ปีแล้ว ภาพสุดท้ายที่เขาได้เห็นก็คือตอนรถรับส่งนักโทษขับผ่านที่สวนสาธารณะแห่งนี้ไปยังเรือนจำที่ปักกิ่งเท่านั้น


จบบทที่ 9

ความคิดเห็น