Genrei

ขอขอบคุณที่สนับสนุน ^^

​บทที่ 6 : แก้โจทย์คณิตศาสตร์

ชื่อตอน : ​บทที่ 6 : แก้โจทย์คณิตศาสตร์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2561 13:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่ 6 : แก้โจทย์คณิตศาสตร์
แบบอักษร

​บทที่ 6 : แก้โจทย์คณิตศาสตร์


หลังจากที่ไป๋เฉินเข้าไปนั่งประจำโต๊ะเรียนของตัวเอง เขาก็ไม่ได้สนใจใครในห้องเรียนเลย เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง แม้ความทรงจำของเขาจะเลือนลางไปบ้าง แต่เมื่อได้เห็นทิวทัศน์ที่คุ้นเคย เขาก็จดจำได้ในทันที


เวลาผ่านไปจนถึงเก้าโมงเช้า อาจารย์วัยกลางคนในชุดสูทก็เดินเข้ามาภายในห้อง ใบหน้าของเขาค่อนข้างที่จะขี้เหร่ มีกระอยู่บนใหน้า ดวงตาของเขาก็ลึกกว้าง ร่างกายซูบผอม ค้ลายกับคนที่ขาดสารอาหารก็ไม่ผิดนัก


เมื่อตัวแทนห้องพูดว่า ‘ทั้งหมดยืนและทำความเคารพ’ เสร็จ ทุกคนภายในห้องเรียนก็ปฏิบัติตามแทบจะในทันที 


ในห้องเรียนมีนักเรียนอยู่ไม่มาก มีเพียงแค่สามสิบคนเท่านั้น ซึ่งวันนี้ทุกคนมาครบหมด


หลังจากทุกคนนั่งลงตามเดิม อาจารย์วัยกลางคนใบหน้าซูบ พูดทักทายนักเรียนภายในห้องเล็กน้อยและเรียกชื่อตามลำดับ 


เมื่อนักเรียกขานรับจนถึงคนสุดท้าย เขาก็วางหนังสือ​ที่ถือมาลงบนโต๊ะของอาจารย์ที่อยู่หน้าห้อง จากนั้นเขาก็เปิดหนังสือเรียนวิชาคณิตศาสตร์ดูอยู่ครู่หนึ่ง


“ทุกคนเปิดไปหน้าที่ 105 วันนี้พวกเราจะเรียนเกี่ยวกับค่าสมการ เป็นบทใหม่บทที่ 5 พอดี” ชายวัยกลางคนถือหนังสือเรียนคณิตศาสตร์ขึ้นมาไว้ในมือ ขณะเดียวกันเขาก็กวาดสายตามองไปที่นักเรียนทุกคน


นักเรียนทุกคนปฏิบัติตาม ช่วงนี้เป็นช่วงกลางเทอม ก่อนจะจบมัธยมศึกษาปลายเกรดสาม จึงทำให้ทุกคนตั้งใจเรียนกันหมด เพราะหากว่าไม่ตั้งใจเรียน ก็ไจะไม่มีอะไรมารองรับอนาคต 


ยิ่งเป็นยุคสมัยนี้ที่การหางานเป็นเรื่องที่ยากด้วยแล้ว ทุกคนยิ่งพยายามกันมากขึ้นเท่านั้น


ไป๋เฉินเองก็ปฏิบัติตามอาจารย์ชายวัยกลางคนใบหน้าซูบ เขาจดจำอาจารย์คนนี้ได้ อาจารย์คนนี้มีชื่อว่าไห่โป ทุกคนจะเรียกเขาว่าอาจารย์ไห่ เพราะชื่อว่าเขามันค่อนข้างที่จะตลก


ในห้องเรียนนี้ไป๋เฉินไม่ได้มีเพื่อนมากนัก ในชีวิตก่อนหน้าของเขา เขาสนิทแต่กับปากวนเพียงคนเดียว ส่วนเรื่องความรักนั้นเขาไม่เคยคิด เพราะเขามุ่งมั่นในการเรียนมากเกินไป ถึงแม้ว่าภายในห้องของเขา จะมีหญิงสาวอายุ 18 ปีที่น่ารักอยู่หลายคนก็ตาม


ที่โต๊ะเรียนข้างหน้าของเขาก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่น่ารักอย่างมาก เธอคล้ายกับตุ๊กตา ดวงตาของเธอกลมโตกระจ่างใส ราวกับว่าดวงตาของเธอเป็นดวงดาวที่ระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้ายามราตรีก็ไม่ผิด 


ผมสีดำของเธอสั้นเพียงประบ่า แต่ดูนุ่มลื่นอย่างมาก เผยให้เห็นคอสีขาวที่งามระหงส์ 


เธอมีชื่อว่าหลี่หลิน เป็นหญิงสาวจากตระกูลที่มีฐานะอย่างมาก เรียกได้ว่าเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองซิงโจวแห่งนี้เลย ไม่มีใครรู้เหตุผลว่าทำไมเธอถึงมาเข้าเรียนที่นี่ แต่ผลการเรียนของเธอก็ติดท็อปอันดับ 2 ในทุกปีที่ผ่านมา


ตลอดช่วงชีวิตก่อนหน้า เขาไม่เคยได้พูดคุยกับเธอสักครั้ง แต่ก็มีข่าวลือว่าเธอเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ เนื่องจากเป็นเขาที่อยู่ท็อปอันดับ 1 ของการเรียน ไป๋เฉินไม่รู้ว่าข่าวลือนั้นจริงเท็จแค่ไหน อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้สนใจมันในชีวิตที่แล้ว


แต่เมื่อเขาได้รับโอกาสใหม่ให้สามารถย้อนกลับมาเพื่อแก้ไขอดีต เขาก็รู้สึกมีความสนใจในตัวหญิงสาวคนนี้ขึ้นมา แต่ไม่ใช่ว่าเขาหลงรักเธอ เขาเพียงแค่ต้องการที่จะรู้ว่าเธอเกลียดเขาเข้ากระดูกดำจริงไหม?


หากจะให้พูดกับตามความจริง ไป๋เฉินในตอนนี้ก็ไม่สนใจในความรักเหมือนกับชีวิตก่อนหน้า เพราะเป้าหมายของเขาคือการแก้แค้นหวังเฉิงเย่และตระกูลหวัง รวมไปถึงปากวนด้วยอีกคนหนึ่ง


ขณะที่เขากำลังคิดอะไรมากมายอยู่ภายในหัว อาจารย์ไห่ก็หยิบปากกาไวท์บอร์ดออกมา ก่อนจะหันหลังให้กับนักเรียนทุกคนภายในห้อง เขาเดินตรงไปที่กระดานไวท์บอร์ดสีขาวขนาดใหญ่ที่ติดอยู่กับผนังห้อง จากนั้นเขาก็เขียนโจทย์คณิตศาสตร์บางอย่างลงไป


นักเรียนทุกคนภายในห้อง ไม่มีใครพูดคุยอะไรกัน สายตาของพวกเขามองไปที่อาจารย์ไห่และกระดานไวท์บอร์ดไม่วางตา มีบางคนเอาสมุดจากช่องเก็บหนังสือใต้โต๊ะเรียนออกมาจดตามแล้ว


อาจารย์ไห่ค่อนข้างที่จะชำนาญในการเขียน ถึงแม้ว่าลายมือของเขาจะค่อนข้างพึลึกกึกกือก็ตามที 


เมื่อเวลาผ่านไปหลายนาที เขาก็หยุดเขียน พร้อมกันนั้นก็หมุนตัวกลับมากวาดสายตามองนักเรียนภายในห้อง


“มีใครสามารถแก้โจทย์นี้ได้บ้าง?” อาจารย์ไห่พูดด้วยน้ำเสียงสงบ โจทย์ที่เขาให้นั้นเป็นโจทย์ที่มีความยากเพียงปานกลาง ไม่ถึงกับยากมาก หากนักเรียนที่มีพื้นฐานทางสมการคณิตศาสตร์ดี ก็สามารถแก้ได้ไม่ยาก


มีหลายนักเรียนหลายคนภายในห้องดูสับสน งุนงงกับโจทย์คณิตศาสตร์ที่อาจารย์ไห่เขียนให้แก้บนกระดานไวท์บอร์ด แต่ก็มีนักเรียนหลายคนที่เริ่มจะเข้าใจ และหนึ่งในคนที่เข้าใจได้ดีที่สุดก็คือหลี่หลิน เธอเตรียมตัวที่จะยกมือขึ้น เพื่อเสนอตัว 


ทว่าเธอก็สายไป เมื่อคนที่นั่งอยู่ข้างหลังเธออย่างไป๋เฉินยกมือขึ้นก่อน


“ผมแก้ได้ครับอาจารย์”


“โอ้ นักเรียนผู้ติดท็อปอันดับ 1 ของเราตลอด 2 ปีนี่เอง รีบมาแก้เลย” อาจารย์ไห่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ตลอดเกรดหนึ่งและเกรดสองของชั้นมัธยมศึกษาปลาย เป็นไป๋เฉินที่ติดท็อปอันดับ 1 มาตลอด จึงทำให้เขาจดจำออกได้ไม่ยาก และเขาก็ค่อนข้างที่จะชื่มชมเด็กคนนี้


หลี่หลินถึงกับชะงัก เธอลอบกัดฟันด้วยความไม่พอใจ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ได้แต่โทษตัวเองว่าช้าไป ทำให้เจ้าคนน่ารังเกียจได้หน้าไปอีกแล้ว 


ไป๋เฉินลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ที่นั่ง จากนั่งเขาก็เดินไปที่กระดานไวท์บอร์ดและรับปากกาไวท์บอร์ดจากมือของอาจารย์ไห่ 


เมื่อได้รับปากกาไวท์บอร์ดมาแล้ว เขาก็เริ่มลงมือแก้โจทย์ในทันที


โจทย์ที่อาจารย์ไห่ให้มานั้น มันมีความยากระดับปานกลางจริงๆ เขากดปากกาไวท์บอร์ดลงบนกระดาน แสดงวิธีทำแก้โจทย์ เขาเขียนอยู่ราวๆ สองถึงนาทีก็เสร็จ โจทย์ถูกแก้เรียบร้อยแล้ว


อาจารย์ไห่กวาดสายตามองไปที่กระดานไวท์บอร์ด ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ถูกต้อง แก้โจทย์ได้ถูกต้อง นักเรียนไป๋เฉิน เธอทำได้ดีมากจริงๆ”


จบบทที่ 6

ความคิดเห็น