email-icon

เรื่องของพี่มาร์คจบแล้วจร้าา ไรท์เพิ่มเนื้อหานิดหน่อยและแก้คำผิดแล้วนะคะ แต่ถ้ายังเจอคำผิดไรท์ก็ขอโทษรีดเดอร์ล่วงหน้าด้วยนะคะ ฝากเรื่องอื่นๆของจางหยีด้วยน้าาา **ฝากกดถูกใจ ติดตามและคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าจร้า**

ตอนที่16. ปลอดภัย

ชื่อตอน : ตอนที่16. ปลอดภัย

คำค้น : Got7 mark

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2562 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่16. ปลอดภัย
แบบอักษร


@โรงพยาบาล

ตอนนี้ผมและก็พี่พีร์กำลังรอหมอออกมาจากห้องฉุกเฉินเกลือบจะสองชั่วโมงแล้วเพื่อที่จะถามอาการของพิมพ์ส่วนไอยูคกับไอเจบีก็กลับไปทำธุระของตัวเองต่อแล้วซึ่งตอนนี้ผมและพี่พีร์ก็ต่างคนต่างนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยซักคน


แกร็ก...เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับหมอที่เดินออกมา

"หมอครับพิมพ์เป็นยังไงบ้างครับแล้วลูกผมละครับ" เมื่อหมอเปิดประตูออกมาผมก็รีบถามอาการของทั่งคู่ทันทีอย่างลุ้นและเป็นห่วง

"คนไข้พ้นขีดอันตรายทั้งแม่และเด็กครับ ดีที่พามาส่งโรงพยาบาลได้ทันไม่อย่างนั้นเด็กอาจจะไม่รอดและตอนนี้พยาบาลกำลังพาคนไข้ไปห้องพักฟื้นครับแต่ก็ต้องคอยดูอาการอยู่เพราะคนไข้ร่างการอ่อนแอมาก" ตอนนี้น้ำตาผมก็ได้ไหลลงมาเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ที่หมอพูดว่าปลอกภัยทั้งคู่เพราะความดีใจที่คนที่ผมรักปลอดภัย

"ขอบคุณนะครับ" เป็นพี่พีร์ที่บอกหมอเพราะตอนนี้ผมคงพูดอะไรไม่ออกแล้วและหมอก็เดินไปทันที

"พิมพ์ปลอดภัยแล้วพี่พีร์" ผมบอกผู้ชายตรงหน้า

"เฮ้ย...ไอมาร์คมึงร้องไห้หรอวะ" ใช่ผมเสียน้ำตาให้พิมพ์เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ยเกิดมาทั้งชีวิตร้องไห้กับแค่ตอนที่ม๊าตีแต่ผมก็ไม่อายที่จะต้องเสียน้ำตาให้กับคนที่ผมรัก

"เออ...น้องกูปลอดภัยแล้วละมึงอะกลับบ้านไปได้ละ อ๋อ.อีกอย่างกูมีน้องแค่คนเดียว" จุกสินี่ผมเป็นน้องเขยพี่นะพี่จะไม่เห็นใจผมหน่อยหรอ

"เออ...ผมขออยู่" ผมจะขออยู่เฝ้าพิมพ์แต่พี่พีร์กับพูดดักขึ้นมาก่อน

"กูไม่ให้เฝ้าและมึงอะกลับไปได้แล้ว" โห่...พี่เขยใจร้ายอะนี่ผมไม่ได้กอดพิมพ์มาอาทิตย์กว่าละนะ(ขอพูดในใจนะครับ)

"แต่ผม" ผมทำหน้าอ้อนผู้ชายตรงหน้า

"วันนี้มึงไปพักผ่อนก่อนพรุ้งนี้ค่อยมาใหม่แผลที่มือก็ยังไม่ได้ทำไม่ใช่ไง" พรุ้งนี้ค่อยมาแสดงว่าพี่เขยให้อภัยผมแล้วสิแต่ทำไมง่ายจังและยิ้มแบบนี้อีกแต่ชั่งเถอะ

"ขอบคุณครับพี่เขย" ผมขอบคุณพี่พีร์ก่อนที่จะเข้าไปหอมและรีบวิ่งออกมาเพราะกลัวจะโดนต่อยเอา ส่วนพิมพ์พรุ้งนี้จะกอดจะหอมและจะ...ยังกินไม่ได้ป่วยอยู่เอาแค่กอดหอมให้หายคิดถึงก็พอ

"ไอห่ามาร์คกูไม่ใช่พี่เขยมึงไอเวร" เสียงตะโกนของพี่พีร์ดังไล่หลังผมมา

"พรุ้งนี้มาร์คจะรีบมาหานะครับตัวเล็ก"

......................................................................

@23.00 น.

--พิมพ์--

"อื้อ..ช่วยด้วยมาร์ค..กรี้ดด" ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับคราบน้ำตาที่เปลอะเต็มสองแก้มใสก่อนจะลืมตามาเห็นเพดานห้องสีขาว

"พิมพ์ปลอดภัยแล้วนะ" พี่พีร์ที่ยืนอยู่ข้างฉันกดเรียกหมอให้มาดูฉันทันทีและมาร์คละเขาอยู่ไหนเขาไม่เป็นอะไรใช่ไหมและลูกฉันละ

"พี่พีร์..ฮึก..ลูกพิมพ์และ..." ตอนนี้ฉันร้องไห้สวมกอดพี่พีร์แน่นและกลัวกับคำตอบที่จะได้ยิน

"ใจเย็นๆนะพิมพ์ตอนนี้ลูกพิมพ์ปลอดภัยแล้วและพิมพ์ก็ไม่ได้โดนไอชั่วนั้นทำร้ายด้วยส่วนมาร์คพี่ให้กลับบ้านไปพักผ่อนก่อน" พี่พีร์กอดตอบฉันไม่ได้แน่นมากแต่ก็ทำให้ฉันคลายความกังวลลงไปได้เยอะเลย

"หิวน้ำไหม" พี่พีร์ปล่อยออกจากอ้อมกอดก่อนจะไปเทน้ำให้ฉันกินและหมอก็เข้ามาตรวจและออกไป

"พี่พีร์เรื่องคริส" ฉันถามเมื่อหมอออกไปแล้ว

"ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริงและต่อไปนี้มันคงไม่มาทำอะไรพิมพ์แล้วละ" พี่พีร์เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟังและที่ว่าไม่ทำอะไรฉันหมายความว่า....

"มันสมควรโดนแบบนี้พิมพ์" พี่พีร์กำมือแน่นเมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นจนฉันต้องจับมือของพี่ชายเอาไว้เพื่อให้เขาไม่คิดมาก

"พี่ว่าเราพักผ่อนก่อนดีกว่านะเดี๋ยวพรุ้งนี้ค่อยคุยกันใหม่" ฉันพยักหน้าตอบก่อนที่จะนอนและคิดเรื่องต่างๆที่เข้ามาในหัว มาร์คเขาคิดยังไงกับฉันกันแน่ และควรจะทำอะไรต่อดีและเรื่องทั้งหมดก็จบลงพร้อมกับเปลือกตาฉันที่ปิดสนิทเพราะความเหนื่อนล้าและเจ็บที่แผล

...........................................................

05.00 น.

ตอนนี้ผมอยู่ที่โรงพยาบาลหน้าห้องพิมพ์จะว่าไปที่ผมมาเช้าขนาดนี้เพราะผมนอนไม่หลับทั้งคืนมันตื่นเต้นที่จะได้เจอพิมพ์ และไม่รู้ว่าพิมพ์จะโกรธผมขนาดไหนที่ผมเคยทำไม่ดีกับเธอแต่ผมยอมให้เอาคืนยังไงก็ได้ขออย่างเดียวอย่าทิ้งผมไปก็พอ

"เฮ้ย..ไอมาร์คมึงรีบมาไปไหมเนี้ย" พี่พีร์ที่เปิดประตูออกมาพอดีก็ทำหน้าตกใจและทักทายผมทันที (นี่เขาเรียกว่าการทักทายหรอค่ะ0-0)

"สวัสดีครับและพิมพ์ละครับฟื้นหรือยัง" ผมทักทายกลับก่อนจะถามถึงพิมพ์ไม่รู้ว่าตอนนี้ตื่นหรือยังและตื่นมาเธอจะกลัวและตกใจหรือเปล่า

"พื้นแล้วเมื่อคืนและตอนนี้หลับอยู่และฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้พิมพ์ฟังแล้ว" พี่พีร์บอกผมก่อนที่จะเดินออกไปข้างนอกและยิ้มร้ายออกมาให้ผมอีกครั้งซึ่งเป็นยิ้มเดียวกันกับยิ้มของเมื่อวาน

"ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว" ผมพูดหลังจากพี่พีร์เดินไปแล้ว

.........................................................

ผมเดินเข้าห้องมาก็พบกับร่างบางที่กำลังหลับอยู่และผมก็เข้าไปนั่งตรงเก้าอี้ข้างๆเตียงของพิมพ์พร้อมกับกุมมือเธอไว้เบาๆเพราะกลัวว่าเธอจะตื่น

"มาร์คขอโทษนะตัวเล็กที่ทำให้เจอแต่เรื่องแย่ๆต่อไปนี้มาร์คจะดูแลตัวเล็กให้ดีที่สุดมาร์คจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายตัวเล็กอีกแล้วรวมถึงตัวมาร์คเองด้วยจะไม่ทำให้ตัวเล็กต้องร้องไห้เสียใจอีกอย่าโกรธหรือเกลียดมาร์คเลยนะ" ผมพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลและถอดสิ่งมีค่าออกจากคอผมใส่ให้เธอนั้นคือสร้อยที่กลุ่มGot7ของเราทุกคนมีไว้ให้คนที่พวกเรารักและจะร่วมชีวิตด้วยตลอดชีวิตมันเป็นสร้อยที่พวกเราออกแบบเองและบ่งบอกตัวตนของพวกเราทั้ง7คน

"อื้อ...." พิมพ์ค่อยๆลืมตาขึ้นมาเพื่อให้ดวงตาปรับกับแสงสว่างในห้อง

"มาร์ค"

###########################

มาช้าหน่อยแต่ก็มานะตัวเธอ

​ขออณุญาติภาพและสร้อยของพวกนางด้วยนะคะ

**​สร้อยของพี่มาร์ค XCIII เป็นเลขโรมันจร้า **

XC=9 , III=3 แปลไทยคือปีเกิดของพี่มาร์คจร้า ปี93

#มาร์คเป็นคนริเริ่มคิดว่าอยากทำมาใส่ให้เหมือนกัน ทั้ง7 คน เจบี บอกว่า สร้อยคอที่พวกเราใส่กัน คือพวกเราอยากใส่เหมือนกัน พวกเราซื้อด้วยกัน เป็นเงินของพวกเราเอง ภายในสามเหลี่ยมก็จะสลักตัวอักษร วลี รูปภาพหรือสัญลักษณ์ที่แต่ละคนชอบ ซึ่งกัซเป็นผู้ออกแบบกันเองทั้งหมด และให้ทางIF & Co. Jewelers เป็นผู้จัดทำให้ คยอมบอกว่าไม่ใช่ของออฟฟิเซียล GOOD(คือกัซทำใส่กันเอง ไม่ได้ทำขาย) * บอกในv app

ขอบคุณข้อมูลดีๆจาก Got7-R Jumma Satang Opsoe ด้วยจร้า****สำหรับรีดที่ยังไม่รู้จร้าา

เดี๋ยววันพรุ่งจะมาต่อให้น้าาา

*****อย่าลืมกดถูกใจ กดติดตามและคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าจร้าาา*****

และขอบคุณทุกคอมเม้น ถูกใจและติดตามด้วยจร้าา

ความคิดเห็น