Gardy

นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อจาก Love Mafia ทาสรัก (คาร์ลพระจันทร์) เป็นคู่ของ จีซัสxพระพาย ค่ะ

KILL MAFIA ครั้งที่ 1

ชื่อตอน : KILL MAFIA ครั้งที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2561 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
KILL MAFIA ครั้งที่ 1
แบบอักษร

KILL MAFIA ครั้งที่ 1          

            ที่นี่…


            ที่ไหน?


            มันเป็นคำถามแรกหลังจากที่ผมฟื้นขึ้นมาท่ามกลางความมืดและกลิ่นเหม็นอับ ร่างกายบางถูกจัดการให้อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด มีเพียงผ้าปิดตาที่พวกมันมัดไว้แน่นพร้อมกับเสียงโซ่ตรวนที่ล็อกแขนไว้ทางด้านหลังจนรู้สึกเจ็บแสบ

             พวกของพ่อค้าทาสคงจับผมมาขังแยกเอาไว้ที่ไหนสักที่เพื่อเตรียมขึ้นประมูลขาย จำได้ว่าก่อนหน้าที่จะหมดสติไปผมเห็นพระจันทร์โดนพวกมันรุมทำร้ายอย่างเลือดเย็น ไม่รู้ว่าตอนนี้น้องผมจะเป็นยังไงบ้าง

            “พระจันทร์”

            “เป็นพี่ชายที่แสนดีจริงนะเด็กน้อย” น้ำเสียงทุ้มเข้มคุ้นหูที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดทำให้ผมแทบหยุดหายใจไปชั่วขณะ เสียงของไอ้สารเลวที่แสร้งหน้าเป็นนักบุญใจดี หัวหน้าของพวกพ่อค้าทาส เสียงของครอส!

            “ครอส”

            “ดีใจจริงๆที่จำชื่อพ่อเลี้ยงคนนี้ได้” ครอสพูดตอบราวกับยินดีนักหนาที่ผมเรียกชื่ออีกฝ่าย ภาพของพ่อบุญธรรมที่เคยพูดกับผมว่าจะรักและดูแลเด็กในสถานสงเคราะห์เป็นอย่างดี ในตอนนี้มันกลับเป็นเพียงภาพในความฝันที่จับต้องไม่ได้ ผู้ชายคนนี้ก็แค่หลอกพวกเราเท่านั้น

            “คุณไม่ใช่พ่อเลี้ยงพวกเรา” ผมพูดเสียงเรียบเย็นใส่ ความรู้สึกผิดหวังเจ็บแค้นมันสุ่มอยู่ในอก ทุกวันทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคุกนั่นมันทำให้ผมรู้ว่าผู้ชายคนนี้มันเลวขนาดไหน

            “อย่าพูดอย่างนั้นสิพระพาย ฉันออกจะชอบเล่นเป็นพ่อเลี้ยงเธอ” อีกฝ่ายพูดกลับอย่างคนไม่ยินดียินร้ายอะไรกับสิ่งที่ได้ยิน

            เสียงหัวเราะขำขันของมันเริ่มดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ผมทำได้แค่นั่งนิ่งๆไม่แสดงสีหน้าใดๆออกไป เพราะผมรู้ว่าถ้าผมแสดงให้เห็นว่ากลัวมันแค่ไหนผมก็จะยิ่งโดนมันทำร้ายมากขึ้นเท่านั้น

            หมับ!

            “อึ่ก!”

            “หน้าตาอวดดีไม่มีเคยเปลี่ยน เป็นอะไรโกรธฉันเหรอลูกรัก!” คำพูดสาแก่ใจพร้อมกับฝ่ามือน่ารังเกียจที่จับกระชากเส้นผมยาวสลวยทำให้ผมจำต้องเชิดหน้าตามแรงดึงอย่างรู้สึกเจ็บปวด

            ในวัยเด็กผมเคยเชื่อว่าครอสจะเป็นพ่อบุญธรรมที่รักพวกเราจริงๆ ผมนับถือและศรัทธาเขามากกว่าพ่อแม่แท้ๆของตัวเองด้วยซ้ำ แต่ในตอนนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้ามันเลวร้ายเกินกว่าจะยอมรับ ผมคงได้แต่ภาวนาขอให้มันเป็นเพียงฝันร้าย หึ! คงเป็นไปไม่ได้สินะ

            “ผมไม่ใช่ลูกคุณ” ผมตอบกลับเสียงเรียบพยายามกล้ำกลืนความเจ็บปวดให้ลึกเข้าไปมากที่สุด กักเก็บทุกความรู้สึกในตอนนี้ลงก้นลึกของหัวใจแล้วรอวันแก้แค้นคืน ผมจะไม่ยอมให้คนอื่นต้องเป็นแบบผมอีกแล้ว

            “หึ! ไม่ใช่ลูกฉันงั้นเหรอ”

            “…”

            “งั้นก็ดีสิ!” น้ำเสียงกระชากโฮกฮากพร้อมกับแรงดึงศีรษะที่เพิ่มมากขึ้นทำให้ผมแทบจะลุกตามแรงกระชากของมันด้วยความเจ็บ

            ครอสใช้มืออีกข้างคว้าเรียวคางผมให้เงยขึ้นจนสุดตามแรงดึงแล้วบีบบังคับให้เผชิญหน้าสบกับตนเองไว้แน่นก่อนจะก้มลงใกล้ผมจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวน่าขยะแขยง ริมฝีปากบางเริ่มขบเม้มเอาไว้แน่นพยายามไม่ส่งเสียงร้องให้กับความเจ็บปวดที่ได้รับ ก่อนที่น้ำเสียงกระซิบของมันจะทำให้หัวใจที่เคยบีบรัดอย่างเจ็บปวดเพราะเคยหลงศรัทธาแตกกระจายในเสี้ยววินาทีจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

            “ฉันเล็งนายตั้งแต่เด็กแล้วพระพาย ทุกอย่างบนร่างกายนาย ตั้งแต่เส้นผม ใบหน้าจนถึงปลายเท้า ฉันมองจนช่วยตัวเองไปตั้งไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ!”

            “อึ่ก!”

            “จนถึงตอนนี้ฉันยังนึกเสียดายที่จะขายนายออกไปเลยพระพาย!”

            พรึ่บ!

            “หรือฉันจะเก็บนายไว้เล่นเองดี” ครอสพูดติดเสียงเย็นพร้อมกับผลักร่างผมให้นอนแนบกับพื้นสกปรก แรงบีบที่ปลายคางเริ่มผ่อนลงก่อนจะไล่ฝ่ามือหยาบไปที่ลำคอขาวแล้วกดบีบแน่นจนผมต้องสำลักไอออกมา

            “แค่ก!”

            “ให้ฉันเอาสักทีสองทีก่อนขายราคาคงไม่ตกหรอกจริงไหม”

            “ละ เลว” ผมฝืนด่าผู้ชายตรงหน้าด้วยท่าทีลำบาก ลมหายใจเริ่มติดขัดเพราะแรงบีบคอที่เพิ่มมากขึ้นทีละนิด ครอสหัวเราะขำให้สภาพไร้ทางดิ้นรนต่อสู้ของผมราวคนสะใจก่อนที่ฝ่ามือหยาบที่จิกกระชากศีรษะผมจะปล่อยออกแล้วเลื่อนมาบีบจับที่ต้นขาด้านล่างแทน

            “ร่างกายนายนี่มันถูกใจฉันจริงๆพระพาย” ครอสพูดเสียงต่ำกระซิบข้างต้นขาที่มันบีบก่อนจะใช้ฟันขบกัดจนผมสะดุ้งขึ้นอย่างนึกตกใจ อาการหวาดกลัวที่เก็บซ่อนไว้เริ่มเปิดเผยออกมาทีละนิดราวกับกำลังเล่นไปตามเกมของมัน น้ำเสียงหัวเราะของครอสดังขึ้นผ่านลำคอราวกับคนวิตกจริตยิ่งทำให้ผมรู้สึกกลัวมากขึ้นไปอีก

            “หึหึ! กลัวเหรอลูกรัก! กลัวสินะพระพาย!”

            “ผม แค่ก! ไม่…กลัว…คุณ” ผมตอบกลับเสียงขาดแผ่วเพราะเริ่มขาดอากาศหายใจ แรงบีบที่คอเริ่มมากขึ้นตามความไม่สบอารมณ์ของมัน ครอสกำลังหงุดหงิด แค่นี้ก็ทำให้ผมสะใจแล้ว

            “จะบอกว่าต่อให้เล่นกับนายไปก็ไม่ได้อะไรสินะ” น้ำเสียงโหดเหี้ยมของมันทำให้ผมรู้สึกหวั่นใจอยู่ลึกๆ ฝ่ามือหยาบกร้านที่บีบคอผมค่อยๆผละออกท่ามกลางบรรยากาศกดดัน ผมสำลักไอขึ้นมาอย่างหนักทันทีที่เป็นอิสระ หากแต่ประโยคต่อมาของอีกฝ่ายกลับทำให้ผมแทบหยุดหายใจทั้งอย่างนั้น

            “ไปจับตัวพระจันทร์ออกมา”

            !!!

            “ว่าไงนะ” ผมพึมพำถามขึ้นเสียงแผ่วใบหน้าสวยเงยขึ้นตามเสียงสั่งของอีกฝ่าย แม้จะถูกผ้าปิดตาไว้ไม่ให้เห็นแต่ผมก็พอเดาได้ว่าครอสมันเอาจริงแน่ มันจะทำร้ายน้องชายผม

            “หึ! ไปจับพระจันทร์ออกมาสิว่ะ เปลี่ยนพระพายเป็นพระจันทร์ เอาเด็กนั่นออกไปขายแทน” ครอสสั่งลูกน้องน้ำเสียงจริงจัง ผมไม่รู้ว่าในตอนนี้อีกฝ่ายกำลังแสดงสีหน้าแบบไหน แต่ที่รู้ผมจะไม่มีวันยอมให้พวกมันทำอะไรน้องผมแน่

            หมับ!

            “ยะ อย่า” ผมพูดขอร้องเสียงสั่น ลุกขึ้นชันเข่าหันไปตามเสียงของมัน จะทำอะไรกับผมก็ได้ผมยอมได้ทั้งนั้น ขอแค่คนเดียว ขอแค่พระจันทร์ปลอดภัย

            “มัวทำอะไรอยู่วะ รีบไปจับมันออกมา!” ครอสยังคงตวาดออกคำสั่งเดิมไม่มีเปลี่ยน เขาไม่มีทีท่าว่าจะสนใจผมด้วยซ้ำ แบบนี้ไม่ดีแน่ผมจะไม่ยอมให้คนที่ผมรักต้องเป็นอะไรไป

            “ฮึก! ผมขอร้อง” ผมพูดขอมันอีกครั้งด้วยหัวใจที่บีบรัดด้วยความกลัว ดวงตาทั้งสองข้างที่เคยแห้งสนิทกลับมีหยดน้ำเริ่มเอ่อคลอ ความเข้มแข็งที่ฝืนแสดงออกมาทั้งหมดถูกทำลายทิ้งไปหมดด้วยคำสั่งเดียวของมัน

            “หืม! ว่ายังไงนะลูกรัก ฉันไม่ได้ยิน” เสียงของพ่อค้าทาสแทบจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนฟังให้ตกลึกลงไป ในเวลานี้ผมยอมได้ทุกอย่างเพียงแค่มันต้องไม่ยุ่งกับน้องชายผม

            “อย่ายุ่งกับพระจันทร์” ผมเงยหน้าพูดขอกับครอสด้วยใบหน้าซีดเผือก แค่ต้องเห็นภาพที่น้องโดนทรมานผมก็จะขาดใจอยู่แล้ว

            “ขอร้องฉันสิพระพาย ก้มหัวขอร้องพ่อคนนี้หน่อยเป็นไง” น้ำเสียงโหดเหี้ยมที่เต็มไปด้วยสะใจเหนือกว่าของครอสทำให้ผมได้แต่ปล่อยหยาดน้ำตาออกมามากกว่าเดิม ความเคียดแค้นรังเกียจที่สุ่มในอกมันมีมากขึ้นเรื่อยๆจนผมเริ่มเกลียดชังตัวเอง ทำไมชีวิตของผมกับน้องไม่ดีกว่านี้ ทำไมเราทั้งคู่ต้องมาตกอยู่สภาพแบบนี้ด้วย

             “ขอร้องฉัน ทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง”                      

            “…”

            “เร็วสิ!” ครอสตวาดใส่ผมอีกครั้งก่อนที่เสียงปลายเท้าหลายสิบคู่จะทยอยเดินออกไปเพื่อทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ผมก้มหน้าลงปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างคนจนมุม พร้อมกับลำตัวบางเปลือยเปล่าที่ค่อยๆโค้งต่ำลงตามคำสั่งของมัน ต่อให้ต้องลดศักดิ์ศรีผมก็จะทำ ผมต้องปกป้องน้อง ปกป้องคนสำคัญด้วยชีวิต

            ตึง!

            “ฮึก! ผมขอร้อง” ผมพูดขอพลางก้มหัวให้มันจนติดพื้น ร่างกายเปลือยเปล่าสั่นเทิ้มด้วยความกลัวอย่างเห็นได้ชัด ผมไม่ได้กลัวที่มันจะทำร้ายผมแต่ผมกลัวที่มันจะร้ายพระจันทร์ ครูใหญ่เคยบอกว่าคนเป็นพี่ต้องปกป้องน้อง ในวันนี้ผมปกป้องน้องได้หรือยังครับครูใหญ่

            “ฮ่าๆ งั้นเรามาสนุกกันดีกว่าพระพาย” ครอสพูดก่อนจะใช้มือกระชากเส้นผมยาวจนผมต้องเงยหน้าหามัน ฟันซี่คมของมันเข้ามาขบกัดที่ลำคอจนรู้สึกได้ถึงหยาดเลือดที่ไหลออกมา ผมเบ้หน้ากัดริมฝีปากกลั้นเสียงร้องด้วยความเจ็บก่อนจะถูกคนตรงหน้าผลักร่างเปลือยเปล่าแนบลงกับพื้นแข็งสกปรก

            พรึ่บ!

            “นายจะให้ไปจับตัวพระจันทร์ออกมาไหมครับ” หนึ่งในลูกน้องของมันถามขึ้นด้วยน้ำเสียงรื่นเริง ราวกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นเพียงความสนุกของพวกมันเท่านั้น

            “ฉันจะยืดเวลาออกไป” พ่อค้าทาสตอบกลับก่อนจะใช้มือดึงผ้าปิดตาผมออกสบเข้าดวงตาแดงก่ำที่กำลังจ้องมองมันอย่างหมดทางสู้ด้วยใบหน้าของคนที่กำลังสะใจ

            “จะไม่ทำอะไรพระจันทร์จนกว่านายจะทำตามคำสั่งฉันสำเร็จ” ราวกับเป็นคำสั่งมากกว่าคำข่มขู่ ครอสมันเอาจริงแน่ สิ่งที่มันใช้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมมีค่ามากกว่าชีวิตของตัวผมเอง

            “ต้องการอะไร” ผมถามเสียงแผ่ว รู้สึกเจ็บใจที่ตัวเองอ่อนแอได้ขนาดนี้

            “คืนนี้นายจะถูกพวกมาเฟียรุมประมูลซื้อไม่ต่างอะไรกับโสเภณีข้างถนน ฉันจะให้นายทำอะไรบางอย่าง คงรู้ใช่ไหมว่าถ้าไม่ทำจะเป็นยังไง” ครอสพูดน้ำเสียงจริงจังก่อนที่ฝ่ามือหยาบจะเอื้อมมาบีบสันกรามผมไว้แน่นเป็นการบอกว่าทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นกับพระจันทร์ขึ้นอยู่กับผม

            “ทำอะไร”

            “จัดการฆ่าพวกมาเฟียที่ซื้อนายไปซะ”

            !!!

            “ฉันให้เวลาหนึ่งอาทิตย์ ถ้าฆ่าไม่ได้ฉันจะขายตัวพระจันทร์”

            “คุณมันเลว” ผมขบฟันพ่นเสียงด่าใส่มัน ครอสทำเพียงแค่เลิกคิ้วก่อนจะยกยิ้มหัวเราะขำออกมา ฝ่ามือหนาที่บีบสันกรานผมกระชับเข้าหาแน่นอีกครั้งก่อนจะก้มลงกระซิบเสียงต่ำใกล้ใบหน้าผม

            “ฉันเลวมากกว่านี้เด็กน้อย” พูดพลางยกมืออีกข้างตบเสี้ยวหน้าผมเบาๆ “หนึ่งอาทิตย์ถ้าฆ่าไม่ได้ นายต้องคอยส่งข่าวการเคลื่อนไหวของพวกมันให้ฉัน”

            “หึ! มาเฟียที่ซื้อผมไปก็เป็นพวกเดียวกับคุณนี่ หักหลังกันเองหรือไง”

            “ไม่ใช่เรื่องที่ทาสอย่างนายต้องสนใจพระพาย” ครอสกดเสียงต่ำสีหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อเจอคำถามจี้ใจดำของผม ถ้าพวกมันคิดจะหักหลังกันเองทำไมต้องใช้ทาสอย่างพวกเราด้วย

            “จำไว้ให้ดี หลังจากนี้หนึ่งอาทิตย์ถ้าฉันไม่ได้ข่าวเรื่องการตายของคนที่ประมูลนายไป พระจันทร์จะถูกขายทันที”

            “คุณบอกว่าถ้าฆ่าไม่ได้ให้ผมส่งข่าวต่อ ทำไมต้องรีบขายพระจันทร์” ผมกัดฟันถาม ครอสมันเล่นสกปรก ไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็คิดจะขายพวกเราอยู่ดี น้องชายผมไม่ได้ปลอดภัยเลยด้วยซ้ำ

            “หึ! สภาพนายในตอนนี้ต่อรองไม่ได้หรอกนะลูกรัก”

            “…”

            “หลังจากที่ฉันขายพระจันทร์ เด็กนั่นจะถูกคนของฉันจับตามอง ถ้านายยังฆ่ามาเฟียที่ซื้อตัวนายไปไม่ได้ล่ะก็ น้องชายนายจะถูกคนของฉันฆ่าเข้าใจไหม”

            “เลวที่สุด!” ผมตวาดเสียงใส่ครอสด้วยความเจ็บแค้นในใจ ไม่ว่าจะเป็นทางไหนน้องผมก็ต้องถูกมันฆ่าอยู่ดี

            “ฉันก็ไม่ใช่คนดีนี่พระพาย” ครอสตอบกลับก่อนจะรับเข็มฉีดยาจากลูกน้องตนเองที่ส่งให้มาถือไว้พร้อมกับไล่สายตามองหน้าผมด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม

             ผมข่มอาการหวาดกลัวจ้องหน้ามันกลับอย่างนึกท้าทายก่อนที่ปลายเข็มฉีดยาจะทิ่มลงที่ต้นแขนจนรู้สึกเจ็บแปลบ ผมไม่รู้ว่ามันฉีดอะไรเข้าไปในตัวผม รู้แต่ว่าฤทธิ์ยาของมันทำให้ผมรู้สึกไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ

            “แฮ่ก! แฮ่ก!” ผมหอบหายใจเข้าปอดด้วยทรมานหลังการฉีดยา อยู่ๆก็รู้สึกเหนื่อยล้าไม่มีแรงทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังปกติดีอยู่แท้ๆ

            “เอาล่ะ! ถึงเวลาของเราสักที” ครอสว่าพลางเขวี้ยงทิ้งเข็มฉีดยาออกไปให้พ้นทาง ฝ่ามือหยาบจัดการจับขาผมทั้งสองข้างให้แยกออกจนเปิดกว้างก่อนจะเป็นฝ่ายแทรกตัวเข้ามาตรงระหว่างกลางพลางจ้องมองช่องทางสีสวยด้วยใบหน้าหื่นกระหายอย่างปิดไม่มิด

            “สวยมาก สวยจริงๆพระพาย” มันว่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ ผมพยายามจะดันตัวเองให้หลุดจากการพันธนาการของมันแต่สภาพไร้เรี่ยวแรงแบบนี้คงทำอะไรไม่ได้

            “อื้อ!”

            “ไม่ผิดหวังจริงๆ” ครอสพูดต่อด้วยน้ำเสียงหยาบโลนหลังจากที่มันเริ่มแทรกนิ้วเข้ามาที่ช่องด้านหลังทีเดียวสามนิ้วอย่างไม่มีการบอกกล่าวอะไร ผมนิ่วหน้ากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่ไหลออกมาจากการฝืนแทรกสิ่งแปลกปลอมเข้าไป

            “ละ เลว! เลว!”

            “ฉันก็เลวมาตั้งแต่ต้น” ครอสตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน คนร่างสูงจัดการถอนนิ้วออกจากช่องทางด้านหลังเปื้อนเลือดก่อนจะใช้ลิ้นเลียมันราวกับเป็นของหวานรสเลิศดวงตาของมันเหลือบมองผมด้วยสีหน้าของคนอยู่เหนือกว่าก่อนที่ลูกน้องของมันจะถือโซ่ตรวนขนาดใหญ่มาล็อกที่ข้อเท้าผมไว้แน่น

            “ได้เวลาทำหน้าที่ของนายแล้วพระพาย” มันว่าพลางกระชากผมให้ลุกขึ้นจากพื้น หากแต่ยาที่ถูกฉีดเข้าไปกลับทำให้ผมไม่มีแรงที่ยืนจนต้องทรุดลงนั่งกับพื้นอีกครั้ง

            “เป็นดาวเด่นของงานแล้วฆ่าคนที่ประมูลนายซะ”

            “…”

            “อย่าลืมว่าพระจันทร์อยู่ในกำมือฉัน” จบคำพูดร่างของผมก็โดนพวกลูกน้องของพ่อค้าทาสกระชากจับไปขึ้นเวทีประมูลในทันที คำสั่ง ไม่สิ! คำขู่ของครอสคือต้องฆ่ามาเฟียที่ประมูลตัวผมไป ถึงจะไม่ชอบที่ตัวเองต้องทำร้ายใคร แต่ถ้าเพื่อปกป้องพระจันทร์ ต่อให้ต้องมือต้องเปื้อนเลือดผมก็ต้องทำ

            นายต้องปลอดภัยพระจันทร์!



………………………………………………........................


มาลงตอนที่ 1 ให้แล้วจร้าาา บทสรุปของคำถามที่ไรท์ได้ถามไปเมื่อตอนที่แล้ว ผลคือนิยายเรื่องนี้จะให้พระพาย "ท้อง" น๊าาา

ต้องขอโทษสำหรับคนที่ไม่ชอบแนวนี้แล้วหลงเข้ามาอ่านด้วยนะคะ ฮ่าๆๆ ไว้ไรท์จะติดบอกที่ชื่อเรื่องด้านหน้าเน้อออ

ก่อนจะอ่านตอนต่อๆไป ต้องบอกก่อนว่านิยายเรื่องนี้ค่อนข้างมืดมนนะ พระเอกไม่ได้ใจดีกับนุ้งพายของเรา 

ส่วนนุ้งพายก็ไม่ได้ยอมให้ใจกับพระเอกง่ายๆ บอกตรงๆเลยว่าเกือบจะทุกตอนที่ไรท์คาดหวังไว้ จะต้องมีคนตายตลอด

รู้สึกเป็นคนโรคจิตเบาๆ อย่างกับตัวเองเป็นโคนันแหนะ 55555 

เอาเป็นว่าไรท์จะเดินเรื่องไปเรื่อยๆ ใครที่ชอบนิยายสายดราม่า ดาร์กๆ นองเลือด ผสมบู๊นิดๆ 

ขอเชิญเสพสุขกันให้หน่ำใจนะคะ

..

..

To Be Continued

ความคิดเห็น