YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

[คนโปรด : 14.2]*(ลบnc)

ชื่อตอน : [คนโปรด : 14.2]*(ลบnc)

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 61

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2561 14:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 14.2]*(ลบnc)
แบบอักษร

คนโปรด 14.2

"นายครับ"โยฮันเนสเดินเข้าไปเรียกลูคัสเบาๆขณะที่ชายหนุ่มกำลังนั่งสูบบุหรี่คุยกับเกรย์อยู่

"ว่าไง?"ลูคัสเลิกคิ้วมองลูกน้องคนสนิท โยเหลือบมองเกรย์เล็กน้อยเพื่อสื่อกับลูคัสว่าจะให้เขาพูดตรงนี้หรือไม่

"พูดมาเถอะ"ลูคัสเอ่ย

"ไนซ์ฟื้นแล้วครับ"สิ้นคำบอกเล่าของโย นัยน์ตาสีเขียวเข้มก็วาววับขึ้นด้วยความดุดัน ลูคัสแสยะยิ้มพร้อมลุกขึ้นเต็มความสูง

"ดี!...มึงจะไปกับกูไหม?"ลูคัสหันไปถามเกรย์และคุณหมอหนุ่มก็พยักหน้าตอบตกลง

สถานที่ที่ลูคัสเดินทางมาหาไนซ์ไม่ใช่โรงพยาบาลอย่างที่หลายๆคนคิด แต่เป็นห้องว่างๆห้องหนึ่งที่มีเพียงเก้าอี้หนึ่งตัวในชั้นใต้ดิน ลูคัส เกรย์ โยฮันเนสและการ์ดอีกสองคน ลงลิฟท์และมุ่งหน้าไปทางห้องนั้นที่เป็นเขตห้ามเข้า มีลูกน้องชุดดำของลูคัสยืนเฝ้าประตูอยู่อีกสองคน

ประตูถูกผลักออก ข้างในมืดมิดจนมองแทบไม่เห็นแม้จะมีแสงสว่างจากภายนอกสาดเข้าไป ลูคัสพยักหน้าให้ลูกน้องเปิดไฟ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปช้าๆ หันไปสบตาคนที่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

"ไง"ลูคัสฉีกยิ้มเอ่ยทักทายร่างบางที่ตัวเปลือยเปล่าไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้น ตามร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยแดงช้ำจนม่วง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ปากบวมแตก และคราบน้ำกามเกาะเต็มตัว กลิ่นยังคงคละคลุ้งไปทั่วห้อง

ใช่!เขาสั่งให้ลูกน้องสิบกว่าคนรุมโทรมมันนั่นแหละ ร่านอยากได้ค_ยดีนัก

"ไอ้สารเลว!!!"ไนซ์ตะคอกด่าลูคัสด้วยความโกรธแค้น ถ้าไม่ติดว่าคอถูกล่ามไว้ด้วยโซ่เส้นหนา เขาคงกระโจนเข้าไปตะบันหน้ามันแล้ว!

"หึ!อึดดีเหมือนกันนี่ เป็นไง?หายคันขึ้นบ้างแล้วหรือยัง?"ลูคัสยังคงระบายยิ้มเอ่ยกับไนซ์ด้วยสีหน้าปกติของเขา

"ไอ้คนมันระยำ!ทำแบบนี้กับกูได้ยังไง!!!"

"เหอะ!ทำไมกูจะทำไม่ได้?มึงคิดว่ามึงเป็นใคร!?ถึงกล้ามาขู่กู!!!"ลูคัสตะคอกกลับบ้าง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้กับไนซ์แล้วถีบอกบางจนหงายหลังไปกับพื้น รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบบนอกไนซ์ไม่ให้กายบางลูกขึ้นมาได้

"ผลของการกระทำมึงสร้างความยุ่งยากให้กูแค่ไหนรู้บ้างไหม?มึงคิดว่าโดนแค่นี้จะพอเหรอ?"

"แล้วยังไง!มึงฆ่ากูเลยสิ ถ้ามึงแน่ก็ฆ่ากูเลย!"ไนซ์เอ่ยอย่างท้าทายไม่กลัวตาย สิ่งที่เขาโดนกระทำมันทรมานเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เขามั่นใจว่าอย่างน้อยถ้าเขาตายไปพี่สาวของเขาจะต้องไม่ยอมอยู่เฉยๆแน่

ลูคัสยิ้มเย็นแล้วพูดกับไนซ์ด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องขนลุกเกรียว

"หึ!มึงตายจะไปสนุกอะไร กูจะทำให้มึงรู้สึกว่าอยู่ไม่สู้ตาย ไม่ดีกว่าเหรอ? สะใจกูกว่าเยอะ"

ไนซ์ตัวสั่น ยิ่งมองลึกเข้าไปในดวงตาสีมรกตเข้มของลูคัสยิ่งมีแต่ความว่างเปล่า ร่างบางน้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวขึ้นมาจับใจ

ลูคัสพยักหน้าให้ลูกน้อง การ์ดร่างใหญ่สองคนเดินไปล็อคตัวไนซ์ไว้จนร่างยางขยับไม่ได้แม้แต่มิลฯเดียว

"ดึงลิ้นมันออกมา"ลูคัสเอ่ยสั่งพร้อมรับมีดพกเล่มบางมาจากโยฮันเนส ลูกน้องคนหนึ่งของลูคัสเดินอ้อมไปข้างหลังร่างบางและบีบกรามเล็กจนไนซ์ร้องเสียงหลง มือหนารีบดึงลิ้นไนซ์ออกมา

"อ่ายยย อ่าอ๊ะ(ไม่ อย่านะ)"ไนซ์น้ำตาไหลหนักพยายามเอ่ยขอร้องเมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

"ลิ้นนี่ใช่ไหมที่ใช่ขู่คนอื่น กูจะตัดออกให้จะได้ไม่ต้องมีไว้ขู่ใครอีก"ลูคัสกดมีดเฉือนลิ้นไนซ์ทิ้งทันที ร่างบางแหกปากร้องลั่น เลือดไหลเป็นสาย ชายหนุ่มขยับตัวออกห่าง ยืนมองไนซ์ที่ดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด

"เรียกหมอมารักษามัน ถ้าหายแล้วก็ตัดมือมันทิ้งจะได้ไม่ต้องเอาไว้พิมพ์อีเมลล์โง่ๆขู่ใครอีก ระวังอย่าให้มันตายล่ะ รักษามันให้หายแล้วส่งมันไปซ่องแถวชายแดน ระหว่างที่มันรักษาตัว พวกมึงจะทำอะไรมันก็เชิญ กูอนุญาต" ลูคัสเอ่ยสั่งยาวเหยียด มองไนซ์นิ่งๆเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมเกรย์และโย

"รีบตามหาสมิธให้เจอนะโย ก่อนที่คนอื่นๆจะเป็นเหมือนไนซ์"เกรย์ลดระดับฝีเท้าให้เท่ากับโยฮันเนสแล้วกระซิบบอกข้างหู

โยฮันเนสทำสีหน้ายุ่งยากใจเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบชายหนุ่มในระดับเสียงปกติ

"คนที่จะโดนก่อนก็คุณนั่นแหละครับ"

"อย่ามาแช่งกันสิ ถ้าผมเป็นอะไรขึ้นมาโยจะเป็นม่ายนะ"โยฮันเนสถอนหายใจอย่างปลงๆกับความกระล่อนแกมเจ้าชู้ของเพื่อนสนิทเจ้านาย กี่ปีๆผ่านไปก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แม้นานๆจะเจอกันทีก็เถอะ

"หยุดพูดจาไร้สาระเถอะครับ"และโยก็เอ่ยประโยคแบบนี้กับเกรย์แทบจะทุกครั้งเหมือนกัน

"โถ่ววว"

"เกรย์ ถ้ามึงไม่หยุดกวนตีนโย กูจะไม่ห้ามเขายิงมึงแล้วนะ"ลูคัสที่เดินนำหน้าอยู่เอ่ยขึ้นบ้าง

"อะไรวะ รังแกกูทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องเลย"เกรย์กรอกตาเซ็งๆแต่ก็ยอมสงบปากสงบคำขึ้น

ขณะที่ทั้งสามคนกำลังอยู่ในลิฟท์ เสียงโทรศัพท์มือถือของโยฮันเนสก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมารับแต่บอกให้ปลายสายรอก่อนเพราะในลิฟท์ค่อนข้างสัญญาณอ่อน

เมื่อออกจากลิฟท์มาถึงคาสิโนชั้นแรก ลูคัสก็ยิ้มแย้มพูดคุยกับลูค้าตามปกตอของเขา ส่วนเกรย์แยกไปรอที่รถ

โยฮันเนสวางสายจากลูกน้องแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าสูท เขามองเจ้านายที่กำลังพูดคุยกับลูกค้าVIPอย่างออกรสชาติก็ไม่กล้าขัด

จนเกือบสิบนาทีที่ลูคัสเอ่ยขอตัวอย่างสุภาพและลูค้าระดับบิ๊กอีกคนที่กำลังเดินเข้าไปคุยกับชายหนุ่ม แต่โยก็ตัดสินใจเดินไปถึงตัวเจ้าและกระซิบบอกเรื่องสำคัญที่เขาได้รับรายงานทาข้างหูลูคัสสั้นๆได้ใจความ

"เจอตัวสมิธแล้วครับ"

รอยยิ้มที่กำลังส่งให้ลูค้าชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ให้โยก่อนที่จะส่งยิ้มแล้วกล่าวทักทายลูกค้าตามเดิม โยฮันเนสยืนรออยู่ด้านหลังลูคัสเงียบๆ มองแผ่นหลังกว้างที่ตึงผายอย่างอ่านความคิดคนๆนี้ไม่ออก

ไม่ถึงห้านาทีลูคัสก็เอ่ยขอตัวกลับลูกค้าโดยอ้างว่ามีงานเร่งด่วนเข้ามา พ้นคาสิโนออกมารอยยิ้มกว้างบนใบหน้าคมติดหวานดูหล่อเหลาก็หุบลงทันที

"ตอนนี้สมิธอยู่ที่ไหน"

"บ้านเพื่อนเขาที่ชื่อเดวิด โซน2บล็อคC ถนน XX ครับ"

"หึ!"

"จะให้จับตัวกลับมาเลยไหมครับ?"

"ไม่ต้อง ผมจะไปรับเขาเอง" ลูคัสก้าวขึ้นรถที่ลูกน้องเปิดไว้ให้ เขากลับไปอาบน้ำที่เพ้นท์เฮ้ส์อย่างใจเย็น สั่งให้ลูกน้องเก็บของสมิธทั้งหมด แล้วขนย้ายไปไว้ที่ๆหนึ่งที่เขาเตรียมไว้ให้สมิธโดยเฉพาะ

ราวหนุ่มทุ่มที่เป็นเวลาปกติสำหรับการทานอาหารค่ำ ร่างสูงของลูคัสก็ปรากฎตัวที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง นิ้วเรียวยื่นไปกดกริ่งหนึ่งครั้ง รอไม่นานก็มีชายหนุ่มอายุราวๆสามสิบกลางๆเดินออกมาเปิดประตู

"สวัสดีครับ"ลูคัสเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

"สวัสดีครับ มาหาใครครับ?"

"ผมมาหาน้องชาย เขาชื่อ สมิธ "

+++++++++++++++

"ทานเยอะๆนะสมิธ"เดวิดตักเนื้ออบชีสใส่จานให้สมิธ เด็กหนุ่มเอ่ยขอบคุณเพื่อนเบาๆแล้วตักอาหารเข้าปาก

สองวันก่อนสมิธเจอเดวิดที่หน้าโรงพยาบาลด้วยความบังเอิญ เด็กหนุ่มมองเพื่อนด้วยท่าทางเหนื่อยหอบและตื่นตระหนกจากการหนีออกจากโรงพยาบาลด้วยการช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆจากคุณหมอหนุ่มคนนั้น โชคดีที่ในห้องพักมีเสื้อผ้าสำรองของสมิธและเขาฉวยหยิบออกมาด้วยได้ ทำให้คนทั่วไปไม่รู้ว่าเขาหนีออกจากโรงพยาบาล

เดวิดเห็นท่าทางของสมิธที่เอามือกุมท้องตัวเองไว้ตลอดแล้วรู้สึกเป็นห่วงจึงพาเพื่อนกลับมาที่บ้านของตัวเอง

สมิธเล่าเรื่องบางส่วนให้เดวิดฟังว่าเขาผ่าตัดไส้ติ่งและทะเลาะกับพี่ชายเลยหนีออกจากโรงพยาบาล

เดวิดจึงให้สมิธพักอยู่กับตนเองก่อนและบอกพ่อแม่ตัวเองไปตามตรง ซึ่งพ่อแม่เดวิดไม่เห็นด้วยที่สมิธหนีออกมาแบบนี้

แต่สมิธโกหกว่าจะกลับบ้านแน่นอนแต่ขอเวลาอีกสักพัก ถ้าไม่สะดวกใจเขาจะไปนอนที่อื่น แต่เดวิดไม่ยอม พ่อกับแม่ของเดวิดก็เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

สมิธไม่มีที่จะไป ถ้าไปนอนโรงแรมก็ฝันไปเถอะเพราะอายุเขาไม่ถึงไม่สามารถเปิดห้องได้แม้จะมีเงินก็ตาม สมิธติดต่อมิเชล จึงจะไปขอให้ตำรวจช่วยส่งไปบ้านเด็กกำพร้าหรือที่ไหนก็ได้ที่เขาไม่ต้องอยู่กับไอ้คนใจร้ายนั่น แต่ดันมาเจอเดวิดซะก่อนเลยยังไม่ได้ไปเพราะตลอดสองวันมานี้เดวิดตัวติดกับสมิธแทบจะตลอดเวลา

แต่วันพรุ่งนี้เดวิดต้องไปโรงเรียน นั่นจึงเป็นโอกาสที่จะออกไปหาตำรวจ เพื่อเขาจะได้หลุดพ้นจากเรื่องร้ายๆพวกนี้สักที

ติ๊งต่อง~

เสียงออดหน้าประตูบ้านดังขึ้น พ่อของเดวิดอาสาออกไปดู เกือบสิบนาทีนาทีต่อมาก็กลับเข้ามาที่ห้องทานอาหารอีกครั้ง

"สมิธมีคนมาหาแหนะ รออยู่ที่ห้องรับแขก"

"ครับ?" สมิธรับคำด้วยความมึนงง ใครจะมาใครตอนนี้ และใครจะรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ถ้าไม่ใช่...

"ไงสมิธ"เสียงทุ้มต่ำปนความนุ่มนวลเอ่ยทักทายสมิธด้วยรอยยิ้ม สมิธผงะลุกขึ้น ดวงตาเบิกกว้างมองร่างสูงที่ส่งยิ้มให้เขาอยู่หน้าห้องทานอาหาร

"ใครน่ะ?"แม่ของเดวิดเอ่ยถาม

"เห็นบอกว่าเป็นพี่ชายสมิธ"พ่อของเดวิดเอ่ยตอบ

สมิธตัวสั่น เดวิดที่เห็นท่าทางเพื่อนไม่ดีเท่าไหร่จึงลุกขึ้นไปจับมือบางไว้อย่างให้กำลังใจ ลูคัสเหลือบมองสองมือที่จับกุมกันแน่นด้วยสายตาเย็นเยียบ แต่บนใบหน้าหล่อเหลายังคงมีรอยยิ้มประดับไว้จางๆ

"คุยกันหน่อยไหมสมิธ"ลูคัสเอ่ยถามสมิธยิ้มๆเช่นเคย

"ไม่!"สมิธเสียงแข็ง มืออีกข้างเกาะแขนเดวิดแน่นอย่างไม่รู้ตัว ทำให้อีกคนที่มองอยู่เกือบเลือดขึ้นหน้าคุมสติตัวเองไม่อยู่

"น้าว่าสมิธลองไปคุยปรับความเข้าใจกับพี่เขาดูดีไหม พี่เขาอุตส่าห์มาง้อแล้วนะ"

ง้อเหรอ?ให้บอกว่ามันมาฆ่าเขายังจะเชื่อซะมากกว่า

"แต่ว่า..."

"ไม่ต้องกลัวนะสมิธ ฉันอยู่ข้างนาย"เดวิดลูบมือสมิธข้างที่เกาะแขนตัวเองอยู่อย่างให้กำลังใจ ลูคัสที่มองภาพบาดตานั้นได้แต่กำหมัดแน่น

"ใช่! ออกไปคุยกับพี่หน่อย คนอยู่เยอะแยะจะกลัวอะไร"ลูคัสเอ่ยอย่างเก็บอารมณ์ สมิธเหลือบมองหน้าทุกคนก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ลูคัสเป็นคนสุดท้าย

"ก็นำไปสิ"

"ไม่ นายเดินไปก่อน" ลูคัสมองหน้าสมิธนิ่งๆอย่างไม่ยอมทำตาม เด็กหนุ่มทำท่าฟึดฟัด ยอมปล่อยมือจากเพื่อนแล้วเดินนำลูคัสออกไปคุยกันที่สวนหน้าบ้านเดวิด...สมิธไม่อยากให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลูคัส

ไม่ได้กลัวว่ามันจะถูกจับอะไรหรอกนะ

"มีอะไร"เด็กเปิดปากถามเสียงห้วน

"ยังจะถาม?กลับบ้านกลับพี่เดี๋ยวนี้"ลูคัสบอกเสียงดุ ซึ่งสมิธก็ไม่ได้หวั่นเกรงเลยสักนิด

"กูไม่กลับ นี่กูยังแสดงออกไม่ชัดเจนอีกเหรอว่าไม่อยากอยู่กับมึง!"

"เรื่องไนซ์ มันเป็นการเข้าใจผิดกัน พี่อธิบายได้"

"มึงไม่ต้องมาอธิบาย กูไม่อยากรู้! แค่ปล่อยกูไปมันยากนักเหรอ!"

"แล้วจะไปอยู่ที่ไหน?"

"ที่ไหนก็ได้...ที่ไม่มีมึง"ในน้ำเสียงที่แข็งกร้าวของสมิธกลับเจือปนไปด้วยความขมขื่น

"พี่ไม่ให้ไป พูดให้มันรู้เรื่อง อย่าดื้อนักได้ไหม!"ลูคัสพยายามข่มอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน

"กูไม่ไป มึงจะทำไม!ตอนนี้มึงบังคับกูไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นกูจะร้องให้คนช่วย"

"แน่ใจนะว่าจะเล่นแบบนี้?ถ้าอย่างนั้นมันก็ต้องมีคนเสียสละกันบ้าง"ลูคัสแสยะยิ้มร้ายที่ทำให้สมิธกลัวขึ้นมาอีกครั้ง

"มึงจะทำอะไร!?" ลูคัสไม่ตอบ แต่ลูกน้องหลายคนของชายหนุ่มกลับเดินเข้ามาภายในบริเวณรั้วบ้าน เปิดเสื้อสูทนิดๆให้สมิธเห็นสิ่งที่เหน็บอยู่บนเอวพวกเขา

"มึงบ้าไปแล้วเหรอ!"สมิธตะคอกใส่ร่างสูงทั้งๆที่ตัวสั่น

"พี่บ้าได้มากกว่านี้ พี่กลัาแลกนะมิทตี้ อย่างมากก็แค่กลับเข้าอังกฤษไม่ได้ แต่จำไว้เพื่อนนายคนนั้นจะกำพร้าพ่อแม่เพราะนาย ถ้ายังคิดจะดื้อกับพี่อยู่"

"มึงมันชั่วลุค ฮึก ทำต้องทำแบบนี้ด้วย"สมิธร้องไห้ เขาไม่น่ามากับเดวิดเลย เขากำลังจะนำหายนะมาสู่ครอบครัวเพื่อน

"ว่าไง?"ลูคัสเอ่ยกดดันอีกคนที่เอาแต่ร้องไห้

ในอกเขาเหมือนมีไฟลุกจนแทบแผดเผาไปทั้งร่าง

ห่วงมันนักหรือไงวะ...ไอ้เด็กนั่น

"ฮึก อย่าทำพวกเขา กูยอมแล้ว"

"ดี!ถ้าอย่างนั้นก็ไปขึ้นรถ"

"อย่าเพิ่ง!ให้กูไปลาพวกเขาก่อนสิ"

"ทำไมต้องลา!"ลูคัสตะคอกอย่างใส่อารมณ์ จะอาลัยอาวรณ์กันนักหนา ชักจะมากไปแล้วนะ

"กูมาอยู่บ้านเขาต้องสองวัน พ่อแม่เดวิดก็เป็นผู้ใหญ่ มึงจะให้กูไปเฉยๆโดยไม่บอกอะไรเลยหรือไง!"สมิธเถียงทั้งน้ำตา มือบางพยายามให้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาออกจากหน้า

"ถ้าจะไปลาก็เงียบ!"

"ฮึก"สมิธกลืนก้อนสะอื้นลงไปในลำคอ มือบางเช็ดน้ำตาอีกรอบจนลูคัสทนไม่ไหว รั้งร่างบางมาใกล้แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นเช็ดน้ำตาให้เด็กน้อยเสียเอง

"ว่าไงจ๊ะสมิธ"แม่ของเดวิดเปิดประตูบ้านออกมาเมื่อสมิธกดออดเรียก

"ผมจะกลับแล้วครับ ขอบคุณมากๆเลยนะครับที่ดูแลผมตลอดสองวันมานี้"

"ไม่เป็นไรจ้ะ น้าเต็มใจ สมิธคืนดีกับพี่แล้วน้าก็ดีใจด้วย"แม่เดวิดยิ้มหวานเผื่อแผ่ไปถึงลูคัสที่ยืนอยู่ด้านหลังสมิธ

"ผมก็ขอบคุณมากเลยนะครับที่ช่วยดูแลน้องชายผมให้ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากผม ช่วยรับไว้ด้วยนะครับ"ลูคัสยื่นเช็คมูลค่าสองหมื่นปอนด์พี้อมกับนามบัติให้แม่เดวิด หญิงสาวทั่เห็นจำนวนเงินแล้วรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

"ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ มันมากเกินไป"

"รับไว้เถอะครับ เผื่อสมิธมารบกวนที่นี่อีก ผมจะได้ฝากให้คุณช่วยดูแล"ลูคัสยิ้มกดดัน แม่ของเดวิดจึงยอมรับเช็คไว้ในที่สุด

"สมิธจะกลับเหรอ"เดวิดที่มุดออกมาจากด้านหลังแม่ได้รีบเอ่ยถามสมิธทันที

"อืม"สมิธตอบทั้งหน้าเศร้าๆ

"แน่ใจนะ?"เดวิดถามย้ำอีกรอบไม่เกรงกลัวสายตาลูคัสที่มองมายังตัวเอง วันนี้เขามีพ่อแม่อยู่ กลัวซะที่ไหนล่ะ

"เดวิดพูดอะไรแบบนั้น"แม่เดวิดเอ็ดลูกเบาๆ

"หึ!"ลูคัสส่งเสียงในลำคอแล้วสะกิดเข้าที่เอวคอดสมิธเป็นสัญญาณว่าหมดเวลาแล้ว

"แน่ใจ ขอบใจมากนะเดวิด"สมิธฝืนยิ้มให้เพื่อนสบายใจ และในจังหวะนั้นเดวิดก็คว้าร่างที่บางกว่าตนเข้าไปกอดทันที ลูคัสคิ้วกระตุกแทบจะตรงไปกระชากไอ้เด็กเวรนี่ออกถ้าไม่ติดว่าแม่มันยืนอยู่

"นายยังมีฉันเสมอสมิธ"

"อืม"

"ไปได้แล้ว"ลูคัสเอ่ยนิ่งๆคว้าร่างบางออกจากแขนเดวิด แล้วตรงไปขึ้นรถทันที

ลืมแม้แต่มารยาทที่ดีที่เคยสร้างไว้ก่อนหน้านี้

ทันที่ที่ประตูรถปิด ลูคัสก็กระชากร่างบางเข้าหาตัวแล้วบดจูบใส่สมิธอย่างรุนแรง

"อื้อออ"ร่างบางครางขัดขืนอยู่ในลำคอ รู้สึกเจ็บไปทั้งริมฝีปาก แต่ลูคัสก็ตรึงท้ายทอยเล็กไว้แน่นและบดขยี้ระบายโทสะที่เขากักเก็บมาหลายวันใส่สมิธอย่างไม่ปรานี ร่างบางดิ้นขลุกขลักอย่างไม่ยอม แผลที่หน้าท้องกำลังจะแห้งมันตึงและเจ็บขึ้นมา สมิธน้ำตาคลอแต่ไม่ยอมร้อง ได้แต่ทุบและข่วนใส่ร่างสูงเท่าที่มีกำลัง

"จะดิ้นทำไม!"ลูคัสผละริมฝีปากออกตะคอกใส่ร่างบางอย่างหงุดหงิด

"แล้วมึงทำบ้าอะไร คนเต็มรถ!"

"จะอายทำไม ทียืนกอดกับผู้ชายคนอื่นยังไม่เห็นอาย!"

"ประสาท!"

"เออ กูกำลังจะเป็นประสาทตายเพราะมึงนั่นแหละ"

"ทำไม่ตายไปซะล่ะ"

"กูไม่ยอมตายให้มึงไปมีผัวใหม่ง่ายๆหรอก!"

เพี๊ยะ!สมิธตบลุคจนหน้าหัน ชายหนุมกัดฟันกรอด หันกลับไปมองหน้าสมิธด้วยสายตาเย็นเยียบ

ลูคัสคว้าหัวเล็กของสมิธคว่ำลงกับกับเบาะรถ กระชากกางเกงและอันเดอร์แวร์ของสมิธลงไปถึงเข่า จากนั้นจึงปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงลงก่อนจะควักท่อนเนื้อที่มีเส้นเแฝอ็นปูดโปนสีชมพูเข้มออกมาโดยไม่อายลูกน้องสองคนที่นั่งอยู่เบาะหน้าเลยสักนิด

"มึงอย่าทำอะไรบ้าๆนะ!"สมิธร้องห้าม เมื่อรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

"ทีกูห้ามแล้วทำไมมึงไม่ฟัง!แล้วเวลานี้จะมาห้ามอะไรกู!" ลูกน้องลูคัสสะดุ้งกันเป็นแถว เพราะไม่บ่อยที่ชายหนุ่มจะระเบิดอารมณ์มากขนาดนี้

"กูเกลียดมึง!"

"เชิญ เกลียดให้เยอะๆเกลียดจนลืมไม่ได้เลยนะ" ลูคัสก้มไปดูดหลังคอสมิธแรงๆหลายรอย

**[ลบncเนื่องจากผิดกฎของเว็บไซต์ กรุณาติดตามในช่องทางอื่น]**​

ร่างบางร้องลั่นจนแทบไม่มีเสียง แต่รถก็ยังขับเคลื่อนต่อไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ลูคัสถอนกายออก ใช้ทิชชู่เช็ดแก่นกายแล้วเก็บเข้ากางเกงของตัวเองก่อนจะขยับไปนั่งลงอีกฝั่งของเบาะโดยไม่ไยดีร่างที่ฟุบคว่ำอยู่ของสมิธเลยสักนิด

สมิธพยายามดึงกางเกงขึ้นมาสวมอยู่หลายนาทีก็สำเร็จ ร่างบางขดตัวอยู่อีกฝั่งของเบาะแล้วร้องไห้เบาๆ

ทั้งทรมรมานและก็กลัวขึ้นมาจับใจ

+++++++++++++

เฮียก็ชอบใจร้ายอยู่เรื่อย ตอนหน้าจบภาคเด็กแล้วนะคะ เนื้อหาอาจจะดูรวบรัดไปบ้างเพราะเปรมขี้เกียจยืดละ ฮ่าาา ตอนหน้าสามีจะออกด้วย><(โดนไอ้น้องรันต์ตบ) รอติดตามน้าาา❤

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น