คนโง่ๆ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.17 หมดวาระ

คำค้น : สายไหม กิลด์ แฟน(ผู้ชาย)คนแรกของผม หมดวาระ หวาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2561 23:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.17 หมดวาระ
แบบอักษร

​หมดวาระ

​Part saimai

​1เดือนผ่านไป

วันนี้เป็นวันศุกร์วันสุดท้ายของสัปดาห์ครับ และเป็นวันสุดท้ายที่ผมจะได้ทำงานที่บริษัทแห่งนี้ เพราะอาทิตหน้านั้นเลขาคนเก่าของพี่กิลด์ก็จะกลับมาทำงานจากการพักผ่อนแล้ว

ผมกำลังเก็บข้าวของซึ่องมีเพียงแม็ตบุ๊ค กระเป๋าดินสอ และสมุดจดเล่มเล็กใส่ลงกระเป๋าให้เรียบร้อยส่วนของที่เหลือของเป็นของที่นี่

"เก็บเสร็จรึยังจะได้กลับ"พี่กิลด์ถามผมที่กำลังรูดซิบกระเป๋าเป้ ผมสะพายกระเป๋ไว้ที่หลังแล้วเดินตามพี่กิลด์ออกจากห้องผู้บริหารไป

"ผมขอเวลาแป็นนึงได้ไหมครับ"ผมดึงแขนพี่กิลด์ไว้ให้หยุดเดิน ผมหันหลังกลับไปหาพนักงานคนอื่นๆที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้านแล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ!"ผมตะโกนบอกที่คนลั่นทั้งชั้นแล้วก้มโค้งเพื่อเป็นการขอบคุณและเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับยิ้มให้ทุกคน

"จร้าๆ!"พนักงานหลายคนมองหน้สกันก่อนตอบรับผม

"โชดดีน้า!"

"คิดถึงง่ะไม่อยากให้ไปเลย"

"ไว้เจอกันอีกนะ!"

ทุกๆคนตอบรับผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วโบกไม้โบกมือให้ผม

"ให้มันน้อยๆหน่อยแค่ไม่ได่ทำงานต่อ ยังไงก็ได้กลับมาที่นี่อยู่แล้ว"พี่กิลด์พูดขึ้นหลังจากที่พวกเราบอกลากันแล้ว

"ผมจะได้กลับมาหรอ!"ผมพูดอย่างตื่นเต้น ผมจะได้กลับมางั้นหรอ

"เออ"ผมเขย่าแขนแกร่งไปมา

"แล้วจะให้ผมทำอะไรล่ะ"

"ก็มานั่งเฉยๆ"ผมขมวดคิ้ว

"เพื่อ?"

"มาทำหน้าที่เมียที่ดีมาให้กำลังใจสามีทำงาน"พี่กิลด์ยิ้มบางๆให้ผม แค่รอยยิ้มจางๆนั้นกลับทำให้หหัวใจผมเต้นรัวหน้าแก้มที่สีชมพูระเรื่ออยู่แล้วกับแดงขึ้นกว่าเดิม

"ผมก็อยู่ตั้งเยอะแยอะ"ผมเขย่งเทาขึ้นไปกระซิบข้างหูพี่กิลด์"อยากให้คนอื่นรู้หรอว่าเราเป็นอะไรกัน"

"ก็ใช่...ทุกคนนี้คือการประกาศอย่างเป็นทางการว่าผู้ชายคนนี้จะมาเป็นคุณชายของที่นี้และเป็นดวงใจของผม!ผมขอความกรุณาดูแลผู้ชายคนนี้ด้วย! ขอบคุณครับ"พี่กิลด์ออกคำสั่งเสียงดังอย่างน่าเกรงขามดูแล้วสมกับเป็นผู้นำจริงๆ แต่ผมตอนนี้กลับอ้าปากตาค้างกับสิ่งที่ร่างสูงตรงหน้าทำไป

"ทำแบบนี้ทำไม!"ผมสะกิดแขนเสื้อสูทอย่างร้อนใจ คนที่นี่เค้าจะคิดยังไง และถ้าข่าวหลุดออกไปจะเกิดอะไรขึ้น!ผมไม่อยากจะคิดเลย พี่กิลด์แกก็มีชื่อเสียงในวงการอยู่แล้วด้วย

"ไม่เห็นเป็นไรเลย"พี่กิลด์ตอบหน้านิ่ง

"ฮุ้วววว!"

"ได้เลยครับบอส!"

"เดี๋ยวจะดูเแลอย่างดีเลยค่ะบอส!"

"ขอบคุณที่คนคนนั้นเป็นสายไหม!"

"ถ้าเป็นผู้หญิงแต่ละคนที่มาหาบอสบ่อยๆน่ะไม่ไหวนะครับ55"

ทุกคนยิ้มและดีใจกับสิ่งที่พี่กิลด์ทำลงไป ผมและพี่กิลด์เองก็หุบยิ้มไม่ได้เช่นกัน 

"ผะ..ผมจะกลับบ้านแล้ว!"ผมรีบหันหน้าหนีพี่กิลด์เพื่อปิดบังรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขไม่ได้ แล้วเดินนำหน้าออกไปยังที่ลานจอดรถใต้ดินซึ่งเป็นที่จอดรถบางส่วนของพนักงาน"ยิ้มอะไร เป็นบ้าหรอ"ผมเปิดประตูรถออก

"ที่นี่เค้าคงรู้อย่มั้งว่าเราเป็นอะไรกัน"เราทั้งสองเข้าไปในรถแล้วปิดประตูพร้อมกัน ปัก!

ณ บนรถของกิลด์

"รู้ได้ไงก็เราไม่เคยบอกเค้าซักคน"

บรื๊นนน~​ พี่กิลด์ออกรถออกไปจากบริษัท

"เค้าก็มีตานะใครๆก็เห็นว่ากูกับมึงทำอะไรบ้าง"

"ห๊า!เห็นหรอ!"ผมตกใจอย่าบอกนะว่าเค้าเห็นตอนพี่กิลด์กำลัง...เอามือล้วงเข้ามาใต้เสื้อผม หรือจูบ หรือหอมแก้มผม หรืออะไรก็ตามแต่ที่คนอื่นไม่ควรเห็นตลอดหกเดือนที่ผ่านมา ผมพยายามห้ามพี่กิลด์แล้วนะว่าไม่ให้ทำแต่ผมห้ามได้ซะที่ไหนล่ะ ดีนะที่มันไม่เกินเลยไปถึงในสิ่งที่ไม่ควรทำที่สุด

"กูไม่ได้หมายถึงสิ่งที่เราทำในห้องของกูนะ กูหมายถึงเวลาเราออกไปกินข้าว ออกไปประชุม ออกไปทำนู้นทำนี่ข้างนอก อากจะเห็นกูกอดเอวมึง จับแขนมึง โอบไหล่มึง มองตามึง ประมาณนั้นแต่ไม่เห็นถึงกับสิ่งที่มึงกำลังคิดหรอกนะ"

"อ่านใจผมออกอีกล่ะ"ผมนั้งกอดอกและพิงหลังลงที่พนักพิงเต็มหลัง

"ก็..กูรู้ใจมึงไง"พี่กิลด์หันมายีหัวผมขณะติดไปแดง จุ๊บ! และจุ๊บลงที่แก้มผมอย่างอ่อนโยน

"ผมว่าผมก็รู้ใจพี่เหมือนกัน ว่าพี่อยากกลับบ้านไปกินข้าวฝีมือผมแล้ว!"ผมยิ้มให้ก่อนจะหันไป จุ๊บ! "เสมอกัน"ผมฉีกยิ้มจนตาหยี้ที่ผมไม่จุ๊บแก้มพี่มันตอนที่ไฟแดง เพราะผมรู้ว่าถ้าทำตอนนั้นคงไม่จบที่จุ๊บแก้มแน่ๆ!












messageจากไรต์:ใกล้จะจบแล้วน้าขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันมานะคะ และคนที่เข้ามาอ่านใหม่ก็ขอบคุณมากๆจริงๆ ถ้าจบแล้วอยากให้จบเลยหรืออยากให้มีตอนพิเศษมานานๆทีก็ฝากบอกกันด้วยนะคะ ขอบคุณมากจร้า ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ >ω<​



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น