moodtipx

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3 เด็กมันร่าน!

ชื่อตอน : ตอนที่3 เด็กมันร่าน!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2561 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 เด็กมันร่าน!
แบบอักษร

“แนนรักพี่ทีนะคะลาก่อน”

ฉันจำได้ล่าสุดว่าตัวเองจมลงไปแล้ว...แต่ทำไมฉันยังไม่ตายละ

“อื้ออ~~แค่กๆ”

“คุณครับๆ!”ชายหนุ่มรูปหล่อตัวเปียกโซกเรียกฉัน

“อะ..อื้ออ”เขาประทับจูบลงอีกครั้ง

ผลัก!

“คุณ!”ฉันหันไปมองร่างหล่อของผู้ชายที่ช่วยชีวิตฉันจากทะเลล้มไปกองกับพื้นเนื่องจากหมัดหนักๆของพี่ที

“ส่วนเธอมานี่!”พี่ทีกล่าวก่อนจะกระชากแขนฉัน

“ปะ..ปล่อยแนนเจ็บนะพี่ที”ฉันที่ตาพร่ามัวพูดกับทีที่ลากแขนฉันมาที่บ้านพักก่อนจะผลักฉันลงบนเตียง

ผลัก ตุบ!

“เธอมันร่าน!”พี่ทีขึ้นคร่อมฉันอย่างไม่แยแสว่าเรื่องราวมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง...ฉันที่เริ่มไม่รู้สึกตัวไม่มีแรงต่อต้านเขา

“ยะ..หยุดพี่ที”ฉันพยายามเพ่งมองคนบนตัวที่ซุกไซร้ซอกคอของฉันอย่างก่อนจะกระชากเสื้อผ้าออกจนขาดหลุดหลุ่ย

สวบ!!

“กรี๊ด!”ฉันกรี๊ดออกมาเมื่อร่างสูงยัดเยียดแก่นกายขนาดใหญ่เข้ามาทั้งที่ฉันยังไม่พร้อม

[ที]

“แนน!”ผมเรียกร่างเล็กที่หมดสติไปหลังจากกรี๊ดออกมาผมดึงแก่นกายออกก่อนจะดูเธอ

“ทำไมตัวร้อนงี้ว่ะ!”ผมสบดออกมาก่อนจะแต่งตัวให้ร่างบางและเดินไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เธอ

“ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย?”ผมถามตัวเองที่นั่งมองร่างเล็กที่หมดสติไปถ้าเธอไม่ร่านมันคงไม่เป็นแบบนี้หรอก

ย้อนกลับไป1ชั่วโมงก่อน

ผมเดินออกมากับนาวผู้หญิงที่เจอกันที่หาดเรากะจะไปต่อกันหลังจากเดินหนีแนนออกมาแต่ไม่รู้ทำไมผมถึงอยากกลับไปดูเธอ..

“ฉันมีธุระ”ผมบอกปัดๆนาวสาวข้างกายก่อนจะรีบวิ่งกลับมาตรงจุดเดิมแต่ภาพที่เห็นทำเอาผมหน้าเป็นขึ้นสีเมื่อเห็นร่างเล็กจูบกับผู้ชายอยู่ที่หาดไอ้หน้าหล่อนั้นใคร!

ด้วยความโกรธผมจึงเดินเข้าไปปล่อยหมัดใส่ไอ้หน้าหล่อนั้นแล้วกระชากร่างเล็กที่เปียกปอนเป็นลูกหมานกน้ำมา..ด้วยความโกรธ

ปัจจุบัน

ผมมองร่างเล็กที่ยังนอนอยู่..ผมตัดสินใจเดินออกมาจากบ้านพักแต่ดันมาเจอไอ้หน้าหล่อที่จูบยัยแนนหน้าบ้านนะสิ้

“มึงมาทำไม!”ผมเอ่ยปากถามมันอย่างคุ่นเคือง!

“มาอธิบาย”มันตอบผม

“เหอะ!จูบกับเมียกูยังต้องอธิบาย?”ผมเอ่ยปากเรียกร่างเล็กว่าเมีย...?

“ผู้หญิงคนนั้นจมน้ำ..ผมเลยไปช่วยที่คุณเห็นผมแค่ผายปอดให้เธอแค่นั้น...”อึ้ง...ผมสตั้นกับคำพูดของไอ้หน้าหล่อ..ที่พูดจบแล้วเดินจากไปผมทรุดลงกับพื้นทันที

“กูทำอะไรลงไปว่ะเนี่ยโถ่เว้ย!”ผมสบดก่อนกลับเข้าไปหาร่างบางในบ้านพัก

“พี่ที..”ร่างบางเรียกชื่อผมเมื่อผมเปิดประตูห้องเข้ามา

“ยังไม่ตายอีกหรอ?”ผมเอ่ยปากถามร่างบางบนเตียง

[แนน]

ทำไมเขาต้องพูดอะไรที่มันทำร้ายความรู้สึกของฉันอยู่เรื่อย..ฉันทำอะไรผิดมากหรอ

“ยังคะ..”ฉันตอบ

“ก็ดีฉันยังไม่อยากเป็นฆาตกรหรอกนะ:)”เขาพูดก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“ฮึก...”ทำไมฉันอ่อนแอแบบนี้นะ..คนใจร้าย

วันต่อมา~~

วันนี้เรามีนัดเที่ยวกันด้วยแหล่ะ..ตอนนี้เรากำลังนั่งอยู่บนรถพี่พีเคขับส่วนยันเมลก็นั่งกระนุ้งกระนิ้งกันน่ารักจัง...ฉันอยากมีโมเมนท์แบบนั้นบ้าง...แต่มันไม่มีวันเป็นไปได้หรอกฉันหันไปมองพี่ทีที่นั่งหันหน้าออกไปนอกกระจก

ตลาดน้ำ

“ยัยแนน!”เสียงหวานของเพื่อนฉันเรียก

“อะไร?”ฉันตอบกลับ

“ไปซื้อเสื้อผ้ากัน!”ยัยเมลจับมือฉันก่อนจะลากไปแต่มันก็ต้องชะงักเมื่อร่างสูงของพี่พีเคดึงไว้

“เมลต้องเดินกับเฮียสิ”เอิ่ม..ฉันไม่ควรเข้าไปเป็นก้างถูกไหม

“เอ่อ..เมลแกไปกับเฮียเหอะฉันอยากเดินคนเดียวคูลๆไป”ฉันยิ้มให้เพื่อนที่ถูกพี่พีเคลากไปไกลเสียแล้ว

ฟรึ่บ..หมับ!

“เดินภาษาอะไรของเธอ?”พี่ทีเอ่ยปากเสียงดุเมื่อฉันหันไปชนเขาและตอนนี้ฉันอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“ขอโทษคะ”ฉันก้มหน้าอย่างสำนึกผิด

“เอ่อพี่ทีจะเดินกับแนนไหมคะ”ฉันเอ่ยปากถามร่างสูง

“อื้ม”เขาตอบสั้นๆแต่แคนี้ฉันก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูกแล้ว

10นาทีผ่านไป

ตอนนี้ในมือของพี่ทีมีเสื้อผ้าของฉันเต็มไปหมดเลยก็พี่แกอาสาห์ถือเพราะว่ามีคนมองเยอะ..เพราะตอนแรกฉันถือพะลุงพะลังไปหมด

“เดินไรหนักหนาว่ะ!”พี่ทีหยุดเดินก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงโมโห

“คือแนนขอโทษคะฉันหยุดเดินตามเขาก่อนจะยกมือไหว้

“ถือเองหนัก!”เขาโยนถุงทุกอย่างของฉันลงกับพื้นก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่แยแส

“ฮึก..ฮือ”เพียงเท่านี้น้ำตาฉันก็ไหลพรากเมื่อร่างสูงหายไปฉันได้แต่ก้มเก็บของตามพื้นทนความอายกับสายตาเป็นสิบที่จ้องมองอยู่

“พี่ที..ฮึก..ไปไหนแล้ว..ฮืออ”ฉันยอมรับเลยว่าฉันหลงฉันเดินไปเรื่อยๆแต่มันมีหลายช่องทางมากเลยโทรศัพท์ก็เอาวางไว้บนรถอีก

2ชั่วโมงผ่านไป

ตอนนี้ฉันล้มลงกับพื้นฟ้าเริ่มมืดตลาดน้ำคนก็เริ่มจางฉันเดินวนไปวนมากับไม่เจอพี่มีกับยัยเมลเลยเจอแต่ซอยเดิมๆของก็หนักน้ำตาก็ไหล..มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกไหม

จะมีใครตามหาฉันรึป่าวพี่ทีจะป็นห่วงฉันบ้างไหม?จะกระวนกระวายใจบ้างรึป่าว....

“แนน!”ฉันเงยหน้ามองตามเสียงเรียก

“พี่ที!”ฉันรีบตอบกลับไปแต่มันไม่ใช่เขา..

“เมล...”เพื่อนรักวิ่งมาหาฉันพร้อมกับพี่พีเคแล้วพี่ทีละ

“พี่ทีละ”ฉันถามเมื่อน้ำตาเริ่มคลอเบ้าอีกแล้วในใจมีแต่คำถามเขาไปไหนไม่เป็นห่วงฉันหรอไม่คิดตะตามหาฉันจริงๆใช่ไหม

“เอ่อ..พี่ทีกลับไปแล้วน่ะ”

“......”

___________________

นางเอ๊กนางเอกคะเจ้าน้ำตาสุด..วอนอย่าด่านะคะรับไม่ได้ToT

แต่งยังไงให้รีดร้องไห้ตามคะช่วยตอบที>.<

1เม้น1กำลังใจนะงุงิ





ความคิดเห็น