ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 2: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] พี่สาว 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 2: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] พี่สาว 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2561 00:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 2: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] พี่สาว 100%
แบบอักษร

HATE YOU 2: พี่สาว

บรรยากาศของมื้อเย็นเริ่มต้นขึ้นในบ้านอันแสนอบอุ่น ภาคิณกลับมาจากธุระด้านนอกทุกอย่างก็เริ่มต้นทันที ระหว่างที่บนโต๊ะอาหารถูกเสิร์ฟเมนูทุกอย่างของวันนี้เรียบร้อยแล้วการทานอาหารพร้อมหน้ากันสำหรับบ้านรัตนโยธินถือว่าเป็นเรื่องที่ยากมากๆ


อินทุกรและภาคย์นั่งอยู่ข้างกันตามที่ผู้ใหญ่จัดเอาไว้ให้ต่างไม่ยอมมองหน้ากันเลยแม้แต่น้อย ภาคย์นั้นไม่เท่าไหร่เพราะนิสัยส่วนตัวของเขาก็นิ่งแบบนี้อยู่แล้ว แต่อินทุกรนี่สิ...


"ยังไม่หิวหรอจ๊ะไออุ่น?" วาณิริณถามด้วยความเป็นห่วง


"ปละ เปล่าค่ะ อุ่นแค่..." เสียงกุกๆกักๆทันทีที่ถูกผู้ใหญ่ถามเช่นนั้น "อุ่นแค่ยังไม่ชินกับอาหารไทยค่ะ"


"แบบนี้นี่เอง น้าลืมไปว่าหนูไปอยู่ต่างประเทศมาเสียตั้งนาน ลองทานดูนะจ๊ะ น้าเองก็ไม่รู้ว่ารสมือจะถูกปากไออุ่นหรือเปล่า" วาณิริณตักชิ้นส่วนปลานึ่งราดน้ำจิ้มสามรสให้กับหญิงสาวข้างๆ "ถ้าเผ็ดเกินไปก็บอกน้าได้นะจ๊ะ"


"ขอบคุณค่ะ"


ทุกบทสนทนาของคนในครอบครัวนี้ทำให้อินทุกรคลายความกังวลลงไปได้บ้าง แต่คนข้างๆเธอนี่แหละที่เป็นความกังวลใจครั้งยิ่งใหญ่สำหรับตัวเธอในครั้ง


จูบแรกของหญิงสาวถูกเขาช่วงชิงไปแล้ว...


ทำตัวไม่ถูกเลยจริงๆ


ภาคิณมองดูก็พอจะเดาออกว่าน่าจะเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสอง ในเมื่อเห็นอินทุกรพยายามตัก อาหารที่อยู่ไกลตัวของเธอ "ภาคย์! ดูแลน้องหน่อยสิ"


เสียงของผู้เป็นพ่อทำภาคย์ที่กำลังจะตักอาหารคำแรกเข้าปากต้องหยุดชะงัก โตจนป่านนี้แล้วยังจะถูกพ่อบังคับทำนั่นทำนี่อยู่ได้ อันที่จริงภาคิณก็ไม่เคยบีบบังคับอะไรภาคย์เลยแม้แต่น้อยยกเว้นเรื่องที่จับเขาหมั้นหมายกับอินทุกรนี่แหละ


"จะกินอะไรล่ะ" เสียงทุ้มเข้มถามราวกับตัดปัญหาเสียดีกว่า 


เธอรู้ว่าเขาไม่เต็มใจ "ไม่เป็นไรค่ะลุงภาคิณ อุ่นตักเองได้"


แบบนี้ตั้งใจจะหักหน้าเขาต่อหน้าผู้ใหญ่หรืออย่างไร! 


คนตัวเล็กกำลังยืดตัวขึ้นโดยไม่สนใจในสิ่งที่ภาคย์ ภิชญ์ที่สังเกตอยู่นานจึงชิงบริการให้ก่อน "ไออุ่นอยู่ไกล เดี๋ยวพี่ตักให้ดีกว่านะ"


ท่าทีของภิชญ์นั้นแสดงออกชัดเจนว่าเขากำลังสนใจอะไร คนที่หนักใจที่สุดก็คงจะไม่พ้นวาณิริณเสียมากกว่า เธอรู้นิสัยของสามีเป็นอย่างดี...หากว่าเขาระบุเอาไง้แล้วว่าต้องเป็นใครกับใครก็ต้องเป็นคนนั้นเท่านั้น


ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น...เธอคงไม่ได้มาเป็นแม่ของลูกๆทั้งสามเฉกเช่นตอนนี้


"ขอบคุณค่ะพี่ภิชญ์" อินทุกรยิ้มขอบคุณก่อนจะนั่งลงเงียบๆ ในขณะที่ภาคย์เองก็ทำทีไม่สนใจเช่นเดียวกัน


นาตยายิ้มร่าเริงอย่างมีความสุข นี่ถ้าหากว่ามีภากรและวาณิชารวมถึงหลานๆอีกสองคนมาร่วมโต๊ะอยู่ด้วยคงเจริญอาหารมากกว่านี้ ภาคิณละความสนใจจากลูกชายคนโตเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับแม่ของเขา


"วันนี้แม่ทานอาหารได้เยอะนะครับ" ภาคิณยิ้ม


"ความสุขของคนแก่ก็มีแค่นี่แหละ อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา แม่เองก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ขอเห็นหลานๆเป็นฝั่งเป็นฝากันสักสองสามคนก็ดี" นาตยาเผยรอยยิ้มอันมีความสุขออกมา


"ไม่พูดแบบนั้นสิคะย่า ย่าแข็งแรงมากอยู่ได้ถึงร้อยปีเลยล่ะค่ะ" ภัทธิราพูด


"ใช่ครับ ผมกลับมาทั้งทีนะจะพาย่าไปเที่ยวให้ครบทุกที่ที่ย่าอยากไปเลยล่ะครับ" ภิชญ์กล่าวเสริมต่อจากพี่สาว


นาตยาหัวเราะชอบใจกับคำชทเชยของหลานๆ "ฮ่าๆ จ้ะๆ ย่าเชื่อหลานๆ เราทานข้าวกันดีกว่านะ ณิริณจ๊ะ...แม่วารตักน้ำพริกตรงนั้นให้ทีนะ"


"ค่ะ" วาณิริณรับคำด้วยใบหน้าอิ่มเอม


อินทุกรมองตามแล้วก็พลอยที่จะยิ้มมีความสุขร่วมไม่ได้ ถ้าเป็นที่บ้านของเธอไม่เคยที่จะได้สัมผัสบรายากาศแบบนี้เลยสักครั้ง แต่รอยยิ้มสดใสก็ต้องหยุดลงเพราะผู้ชายเย็นชาที่นั่งอยู่ข้างๆ


วันนี้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ภาคย์รับหน้าที่ไปส่งอินทุกรที่บ้านของเธอเพราะภาคิณฝากให้นำเอกสารสำคัญไปให้อัศนัยด้วย


เมื่อมาถึง...


ทั้งสองลงจากรถพร้อมๆกันโดยที่ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ้มยืดตัวขึ้นแล้วบิดกายคลายความปวดเมื่อยจากการขับรถ สายตาคมมองขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้านก็รู้ได้ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองมาทางนี้


เขาคุ้นชินกับห้องตรงนั้นดี...


หมับ!


อ๊ะ! 


อินทุกรร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆภาคย์ก็จับข้อมือของดธอแล้วดึงรั้งเข้าไปชิดกายของเขา "พี่ภาคย์จะทำอะไรคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ


เขาไม่พูดอะไรนอกจากการกระทำที่ดูเหมือยไร้เหตุผล ภาคย์ก้มลงจูบริมฝีปากอิ่มอีกครั้งอย่างจงใจ ใช่! เขาจงใจที่จะให้ใครบางคนได้เห็นการแสดงของเขา


อื๊อ !


อา ฮ้าา


เขาผละริมฝีปากออกแล้วมองคนที่กำลังยืนสั่นตรงหน้า "จำใส่ใจเอาไว้ว่าตอนนี้และหลังจากนี้เธอเป็นสิทธิ์ขาดของฉันแค่คนเดียว..."


ปึก! ปึกๆ!


"อุ่นเกลียดพี่ภาคย์! คนไร้หัวใจ!! คนเห็นแก่ตัว!!" ทันทีที่สลัดออกจากเขาได้อินทุกรก็รีบวิ่งหนีเข้าไปยังตัวบ้านทันที ภาคย์เดินตามเข้าไปโดยที่ไม่มีสีหน้ารู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย


เขาคงจะไร้หัวใจอย่างที่เธอว่าจริงๆ...


"มีอะไรกันหรอภาคย์" อัศนัยเห็นลูกสาววิ่งขึ้นบันไดไปก็นึกเอะใจ


ภาคย์ยกมือไหว้ทักทาย "ไม่มีอะไรหรอกครับอา แค่เด็กดื้อโดนดุนิดหน่อยครับ"


"อ้อ! ขอบใจนะที่มาส่งน้อง"


"ครับ" เขาตอบกลับพร้อมกับยื่นซองเอกสารในมือส่งให้ "พ่อกำชับว่าให้อาอ่านให้ละเอียดก่อนจะเซ็น"


"ขอบใจนะ เฮ่อ...อีกไม่นานภาคย์คงลำบากมากขึ้นเพราะต้องทำงานสองที่" อัศนัยกล่าวด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก "ดึกมากแล้วนะ ภาคย์กลับเถอะ ขับรถก็ระวังด้วย"


"ครับ ฝันดีครับอา" ภาคย์กล่าวลาแล้วเดินออกจากบ้านหลังใหญ่นั้นทันที นี่เป็นสิ่งที่เบื้องบนได้กำหนดชีวิตของภาคย์เอาไว้แล้วว่าจะต้องเจออะไรบ้าง 


และเขาก็คงต้องผ่านมันไปให้ได้เหมือนเช่นที่ผ่านๆมา


หนึ่งเดือนต่อมา...


มหาวิทยาลัย...


อินทุกรเริ่มปรับตัวและมีเพื่อนที่พอจะปรึกษาอะไรหลายๆอย่างได้ ด้วยใบหน้าที่สวยงามเธอมักจะถูกรุ่นพี่หรืออาจารย์เสนอชื่อให้ทำกิจกรรมอยู่เสมอและข่าวงานหมั้นระหว่างเธอกับภาคย์ก็เป็นที่รับรู้ในวงกว้างมากขึ้น


"นี่ๆ ไออุ่น! ที่อังกฤษในตอนนี้จะหนาวรึยัง แล้วตอนไปเรียนต้องแต่งยูนิฟอร์มไหม?" กันตา...เพื่อนสาวที่อินทุกรให้ความสนิทสนมด้วยในตอนนี้ เธอถามด้วยความอยากรู้เพราะใฝ่ฝันว่าอยากจะไปต่างประเทศกับเขาบ้างสักครั้ง


"จะตื่นเจ้นไปทำไม ทำอย่างกับว่าจะได้ไปแบบนั้นแหละ" นุชรีย์...หนึ่งในกลุ่มเพื่อนเบ้ปากให้กับความตื่นเต้นของกันตา "ฉันไปบ่อยจะตาย ถามฉันก็ได้นี่"


"ไม่เป็นไร ถามอุ่นได้" อินทุกรยิ้ม "จริงๆถ้าตอนนี้ก็คงจะฤดูใบไม้ผลิแล้วล่ะ อากาศก็จะเย็นๆ ส่วนตอนเรียนอุ่นเรียนโรงเรียนของรัฐ ไม่มียูนิฟอร์มหรอก"


"ฐานะอย่างไออุ่นเนี่ยนะไปเรียนโรงเรียนของรัฐ บ้าปะ!?" นุชรีย์เลิกคิ้วถาม "เป็นทายาทเจ้าของโรงแรมทำไมไม่เรียนเอกชนเลยล่ะ เสียชื่อหมด"


อินทุกรถอนหายใจเบาๆ "ค่าครองชีพตรงนั้นสูงมาก ตอนเรียนไฮด์สคูลอุ่นก็ทำงานพิเศษเหมือนกัน จะรอจากที่บ้านอย่างเดียวไม่ได้หรอก"


"ว่างๆเล่าให้กันย์ฟังบ้างนะ กันย์น่ะอยากลองไปต่างประเทศบ้าง อยากรู้ว่าเขาอยู่กันยังไง" กันตายิ้มสดใส


"จ้ะ" อินทุกรยิ้มตอบก่อนที่ทั้งสามจะช่วยกันทำรายงานที่ได้มาเป็นการบ้านในวันนี้


Arrr Arrr

P'Park: รออยู่ที่ตึกหน้าคณะ

อินทุกรอ่านข้อความของภาคย์เสร็จแล้วจึงหันกลับมาเก็บของใส่กระเป๋าทันที


"จะกลับแล้วหรอไออุ่น" กันตาถาม


"อื้อ พี่ภาคย์มาแล้ว วันนี้ต้องไปแจกการ์ด"


"หะ! คุณภาคย์มาหรอ? นี่ฉันไปส่งเธอนะ อยากเจอตัวจริงอ่ะ อยากรู้ว่าจะหล่อเหมือนในรูปหรือเปล่า" นุชรีย์เสนอตัวด้วยท่าทีที่ร่าเริง


"ได้สิ" สามสาวจัดการเก็บเอกสาร กระดาษ และหนังสือใส่กระเป๋าเรียบร้อยก็พากันมาส่งอินทุกรที่หน้าตึกของคณะ


ภาคย์ยืนพิงประตูรถมองเห็นร่างของว่าที่คู่หมั้นสาวเดินมาก็ยืดตัวเอามือล้วงกระเป๋า กันตาและนุชรีย์ยกมือไหว้เพราะอายุน้อยกว่า เพียงแค่ได้เห็นนุชรีย์ก็อยากจะกรี๊ดให้สลบ


คนอะไรดูนิ่งขรึม เท่ห์ และมีเสน่ห์เหลือเกิน..กันตาเห็นอาการแล้วต้องคอยสะกิดว่านั่นคือของของเพื่อน


"ไปกันได้แล้ว ผู้ใหญ่จะรอนาน" ภาคย์เอ่ยเสียงเรียบ


"ค่ะ" เธอรับคำของเขา "อุ่นไปก่อนนะ" อินทุกรโบกมือลาเพื่อนทั้งสองก่อนจะเดินตามภาคย์ขึ้รถไป


โรงแรม Voruntiana...


สองหนุ่มสาวตระเวณแจกการ์ดให้บรนดาพวกผู้ใหญ่จนครบตามรายชื่อที่ภาคิณให้มา สุดท้ายภาคย์ก็ขับรถพาว่าที่คู่หมั้นสาวมายังโรงแรมที่ตอนนี้เขาได้สิทธิ์ในการบริหารงานแทนอัศนัยเป็นที่เรียบร้อยเพราะเอกสารที่ภาคิณฝากไปให้อัศนัยนั้นเป็นเอกสารการซื้อขายหุ้นของโรงแรม โดยใช้ชื่อของภาคย์เป็นผู้ถือนั่นเอง


ห้องทำงานของประธานกรรมการ...


ในห้องนั้นมีแขกคนหนึ่งกำลังรอทั้งสองอยู่ด้านใน เมื่อเปิดประตูเข้าไปอินทุกรก็ยิ้มกว้างเข้าไปกอดคนที่อยู่ด้านในด้วยความดีใจ


"พี่ชะเอมกลับมาเมื่อไหร่คะ ไหนว่าจะยังไม่กลับไงล่ะ"


อัญชนา...พี่สาวคนเดียวของเธอยกมือลูบผมอินทุกรเบาๆ "งานหมั้นของน้องสาวทั้งที พี่ต้องรีบจัดการงานทุกอย่างแล้วมาร่วมงานสิ ใช่ไหมภาคย์" ปากว่าพลันส่งสายตาให้อีกคน


ภาคย์เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเขาด้วยความเงียบสงบ "ออกไปข้างก่อน ผู้ใหญ่จะคุยธุระกัน"


"แต่..."


"พี่สาวเธอยังไม่หนีหรอก เสร็จแล้วจะให้คนตามเข้ามา"


"ค่ะ อุ่นไม่รบกวนแล้วก็ได้" อินทุกรผละออกจากร่างของอัญชนาแล้วเดินออกจากห้องนี้ไป


ทันทีที่ได้อยู่ตามลำพัง...


อัญชนานั่งเชิดหน้าแล้วไขว่ห้างด้วยท่าทางที่ดูยโส สายตาเปล่งประกายมองภาคย์ด้วยความรู้สึกที่ท้าทายอยู่ด้านใน ผู้ชายคนนี้ช่างดูดีเหลือเกิน...นึกย้อนกลับไปก็อดเสียดายไม่ได้เลยที่ก่อนหน้านี้เคยทิ้งเขาไปอย่างไม่ใยดี ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าโตขึ้นจะดูดีได้ขนาดนี้ แถมฐานะ การศึกษา หน้สที่การงานก็แทบจะหาใครมาเปรียบเทียบไม่ได้


อยากระลึกถึงความหลังกับเขาเสียจริงๆ... อัญชนาคนนี้นี่แหละที่เป็นครั้งแรกทุกอย่างของภาคย์ ทุกเรื่องตั้งแต่รักแรก จูบแรก ผู้หญิงคนแรกและ...ความเจ็บปวดครั้งแรก


"ภาคย์ ยังดูนิ่งเหมือนเดิมเลยนะ" เธอกล่าวทักทายเขาหลังจากที่ไม่ได้พบกันมานานหลายปี "แล้วเรียกให้มาที่นี่ มีธุระอะไรหรือเปล่า?"


"มี" เขาตอบพร้อมกับยื่นซองจดหมายสีชมพูให้กับเธอ "มาเชิญให้ไปร่วมงานหมั้นระหว่างฉันกับ 'น้องสาว' ของเธอ"


อัญชนารับการ์ดในมือมาอ่านก็นิ่งลง "แหม ไม่เห็นต้องส่งการ์ดเชิญเลยนี่"


"เป็นคนนอก ก่อนเข้างานก็ต้องได้รับเชิญก่อน" เสียงทุ้มเข้มกดลงต่ำจนกลายเป็นเยือกเย็น "แต่เธอคงไม่รู้สึกอะไรเหมือนกับฉัน ตอนที่เธอส่งการ์ดงานแต่งของเธอมาให้ฉัน เหมือนเอาเท้ามาเหยียบที่อกจนหายใจไม่ออก"


อัญชนายิ้มพลางถอนหายใจ "เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆเลยนะ มันก็ผิดที่ภาคย์ด้วยแหละ...กว่าเอมจะได้ของแต่ละอย่างจากภาคย์ต้องรอนั่นรอนี่ มันไม่ทันใจผู้หญิงอย่างเอมหรอก จะให้มานั่งรอภาคย์เก็บเงินของที่เอมอยากได้ก็อาจจะโดนคนอื่นแย่งไปแล้ว"


ภาคย์มองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกสมเพช ผู้หญิงที่เห็นแก่เงินเป็นยังไงเขาเพิ่งได้เห็นก็วันนี้นี่เอง ใช่! เขาเคยรักอัญชนามากจนคิดเสียว่าอยากจะแต่งงานด้วย ทุกสิ่งที่เธออยากได้นั้นเป็นของที่มีมูลค่าสูงและด้วยความที่ภาคิณและวาณิริณปลูกฝังให้เห็นคุณค่าของเงินมาตั้งแต่เด็ก


เขาจึงไม่ใช่คนที่ใช้เงินเป็นเศษกระดาษ...


ทุกสิ่งที่เขายอมซื้อในราคาสูงเพื่ออัญชนาเป็นผลมาจากความพยายามของเขา แต่แล้วมันก็ว่าเปล่าเมื่อเธอได้ครอบครองก่อนที่เขาจะให้เสียอีก มีบางคนตัดหน้าเขาไปและเธอก็สลัดเขาทิ้งโดยไม่คิดใยดี


ส่วนน้องสาว...ก็คงจะไม่ต่างจากพี่สาวนักหรอก


"ไออุ่นน่ะเป็นเด็กดีนะ ว่านอนสอนง่ายแบบที่ภาคย์ชอบเลยล่ะ อยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบายนะ" ร่างสมส่วนลุกขึ้นยืนแล้วหยิบกระเป๋าแบรนด์หรูของเธอขึ้นมาถือเอาไว้ "ยินดีด้วยนะคะท่านประธานคนใหม่ บริหารงานทั้งสองที่แบบนี้คงจะเหนื่อยน่าดู รักษาสุภาพตัวเองด้วยนะ...หวังว่าคงจะไม่ลงแดงตายไปซะก่อน"


อัญชนากล่าวอวยพรก่อนจะเดินออกไปจากห้องนี้ ภาคย์มองตามด้วยแววตานิ่งเฉย...ถ้าไม่ติดที่ว่ามีบางอย่างที่จะต้องทำที่นี่คงไม่คิดที่จะเข้ามาเหยียบนักหรอก เพราะหนึ่งในผู้บริหารที่เขาจะต้องร่วมงานด้วยนั้นมีรายชื่อของอัญชนารวมอยู่ด้วยนี่สิ


ไม่นานนักอินทุกรก็เปิดประตูห้องเข้ามาเงียบๆ เธอไม่รู้ว่าพี่สาวของเธอกับว่าที่คู่หมั้นหนุ่มคุยอะไรกัน ทำไมเขาถึงได้มีสีหน้าที่น่ากลัวเช่นนั้น "อุ่นแจกการ์ดครบแล้วค่ะ พี่ภาคย์จะกลับเลยไหมคะ?"


สายตาคมหันมามองเธอดูเหมือนไม่ต่อยพอใจเสียเท่าไหร่ "ใครอนุญาตให้เธอแจกโดยไม่รอฉัน"


"คือ..."


"ฉันถาม!! ทำไมไม่ตอบ!!"


"คืออุ่นเห็นว่าพี่ภาคย์คุยธุระกับพี่ชะเอมน่าจะนาน อีกอย่าง...ผู้บริหารก็ยังอยู่ครบอุ่นเลยแจกการ์ดให้ก่อนพวกเขาจะกลับ อะ!!! อุ่นเจ็บนะคะ!"


ภาคย์ลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาประชิดตัว เขากระชากแขนเล็กเข้ามาใกล้ๆแล้วออกแรงบีบจนอีกคนร้องออกมาด้วยความเจ็บ "ถ้าฉันไม่บอกให้ทำอะไรก็ไม่ต้องเสนอทำไปก่อน ถ้าเธอไม่ฟังก็อย่ามาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน" อินทุกระไม่ตอบกลับแต่ก็พยายามแกะมือของเขาออก ตอนนี่เขาบีบเธอแรงเกินไปจนรู้สึกเจ็บและปวดไปทั่วแขน "หึ! เจ็บหรือยังไง!?"


"เจ็บ แต่ก็คงไม่เท่าคำพูดของพี่ภาคย์หรอกค่ะ โอ้ย!" อินทุกรหน้าเสียเมื่อเขาใช้สองมือบีบรัดแขนทั้งสองข้างของเธอ


นี่เธอทำผิดถึงขนาดที่เขาจะต้องโกรธแบบนี้เชียวหรือ?


"พี่สาวเธอสั่งเอาไว้หรือยังไงว่าต้องรีบแจกการ์ดให้หมดเร็วขนาดนี้ เหอะ! พี่สาวเธอสอนให้อ่อยมาแบบไหนล่ะ ได้สอนเรื่องบนเตียงด้วยหรือเปล่า..."


เพียะ!! คนตัวเล็กตวัดมือตบเขาเต็มแรงด้วยความไม่พอใจ ภาคย์หน้าสะบัดตามแรงมือและรู้สึกชาไปทั้งหน้า อินทุกรยอมรับในใจว่าตอนนี้รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก


และสำหรับเขา...


ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเขามาก่อน...


"ไม่มีใครสอนอะไรทั้งนั้นนั่นแหละค่ะ อุ่นทำไปก็เพราะเห็นว่าจะไม่เสียเวลาของพี่ภาคย์ แต่ถ้าไม่พอใจก็ยกเลิกทุกอย่างตอนนี้ไปเถอะ อ่ะ!! ปล่อย ปล่อยอุ่นนะ!!"


ร่างเล็กเคลื่อนตัวตามแรกกระชากของอีกคนที่เดินไปล็อกประตูห้องทำงานเอาไว้โดยที่ไม่ยอมปล่อยให้เอเป็นอิสระ ทีนี้อินทุกรก็สั่นด้วยความหวาดผวาเพราะภาคย์ดูน่ากลัวเหลือเกิน


"พี่ภาคย์จะ...จะทำอะไรคะ กรี้ดดด"


"ร้องให้ตายก็ไม่มีใครหน้าไหนมาช่วยเธอหรอก!!" เขาตวาดเสียงแข็งจนเธอเงียบในทันที "เธอกล้ามากนะที่ตบหน้าฉัน!! อยากรู้หรือไม่ว่านรกบนดินมันเป็นยังไง!"


"ฮึก!"


"เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอได้เห็นเอง!!"

____________ 100% ___________________

เจอกันแน่จ้าาา มาช้าแต่ไรท์ก็มาเสมอนะจ๊ะ!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}