facebook-icon Twitter-icon

ความคิดเห็น (comment) จากผู้อ่านคือกำลังใจที่ดีที่สุดของนักเขียน อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจนักเขียนมีแรงใจในการสร้างสรรค์ผลงานต่อไปนะ :)

ตอนที่ 1 : กาวน์สีฝุ่น

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : กาวน์สีฝุ่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 228k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2561 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : กาวน์สีฝุ่น
แบบอักษร

เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น ภาค 1

นักเขียน : นายพินต้า

facebook และ twitter : นายพินต้า ninepinta

Hashtag : #อิฐไป๋


ตอนที่ 1 : กาวน์สีฝุ่น


            “ไม่เอาพี่ ยังไงผมก็ไม่เป็น”


           ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดพูดตอบอีกฝ่ายของปลายสายโทรศัพท์ไปอย่างเด็ดขาด เขาเพิ่งกลับจากงานปฐมนิเทศน์ที่คณะ และเขาตัดสินใจที่จะปักหลักคุยกับรุ่นพี่คนสนิทให้รู้เรื่องก่อนจะเดินขึ้นหอที่เขาเพิ่งย้ายมาอยู่ได้ไม่ถึงสัปดาห์


            “ไป๋ ช่วยพี่หน่อย นี่มันงานหน้าตาของคณะนะเว่ย” เสียงจากอีกฝั่งยังคงรบเร้าต่อ


            “ไม่เอาพี่ พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบยุ่งวุ่นวายกับคนเยอะๆ ให้ไอ้ว่านเป็นก็ดีแล้วพี่ มันหล่อจะตาย” ไป๋ตอบออกไปเสียงเรียบๆ


          “ไม่ได้ไป๋ เสียงส่วนใหญ่ในคณะเลือกไป๋ แล้วไป๋จะไม่เป็นได้ยังไง นี่มันเดือนคณะเลยนะเว่ย ใครๆ ก็อยากเป็น” พี่ภาค รุ่นพี่โรงเรียนเก่า และตอนนี้ยังได้ฐานะเป็นรุ่นพี่คณะแพทยศาสตร์ของเขาพูดออกมาอย่างไม่ยอมแพ้


           “พี่ภาค ผมไม่สะดวกจริงๆ คนที่พร้อมกว่าผม หล่อกว่าผมมีเยอะแยะ พี่ให้คนอื่นเป็นเถอะ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง แต่เจตนาข้างในของเขาก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง


            “ไป๋อย่าเถียงเสียงส่วนใหญ่ ถือว่าช่วยคณะก็ได้ ไป๋รู้ไหมว่าคณะแพทย์เราไม่ได้รางวัลเดือนคณะมานานแล้วนะ เราแพ้ให้วิศวะมาสองปีซ้อนแล้ว ปีนี้พี่ฝากความหวังไว้กับไป๋เลยนะ” ปลายสายโน้มน้าว


            “อย่าพูดงี้ดิ วิศวะชนะแล้วก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยพี่ แข่งเดือนคณะมันไม่ได้วัดอะไรสักหน่อย ชนะไปก็ไม่เห็นมีอะไร พี่คิดมากไปหรือเปล่า อีกอย่าง ไอ้ว่านก็หล่อจะตาย ถ้าไอ้ว่านรู้ว่าพี่โทรมาหาผมแบบนี้มันโกรธผมแน่”


            “ตอนนี้ชื่อไป๋เป็นเดือนอย่างไม่เป็นทางการแล้ว รุ่นไป๋เลือกไป๋เยอะสุด ถึงไป๋จะประกาศว่าจะไม่เป็นแต่มันก็ยังไม่มีผลอะไรอยู่ดี ว่านมันก็เพื่อนไป๋น้องพี่ มันไม่โกรธหรอก”


            “พี่ ผมไม่อยากเป็นจริงๆ พี่อย่าบังคับผมเลย” เขางัดไม้อ่อนขึ้นมาเอ่ยปฏิเสธอีกครั้ง


           “เอางี้ ไป๋ไปนอนคิดให้ดีก่อน เดี๋ยวอีกสามสี่วันพี่โทรมาขอคำตอบใหม่ ไม่ต้องรีบ พี่รอได้” ภควัตเอ่ยออกมาอย่างไม่ยอมแพ้


            “วันนี้หรืออีกสามวันคำตอบก็เหมือนเดิมพี่” ไป๋ตอบอย่างนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น


            “อีกสามวันพี่จะโทรมาใหม่ หวังว่าไป๋จะไม่ปฏิเสธพี่นะ”


            ปลายสายเอ่ยเป็นครั้งสุดท้ายอย่างกำชับ ก่อนจะตัดสายวางไปแบบไม่เอ่ยคำร่ำลา ชายหนุ่มหยิบมือถือออกมาดูพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก เขาไม่ชอบโดนบังคับ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรและจากใคร ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นรุ่นพี่ที่เขาสนิทมากก็ตาม




            “กระจอก...”


            เสียงปริศนาลอยมาจากที่ไม่ห่างออกไปไกลจากตัวเขานัก ชายหนุ่มหันซ้ายหันขวามองหาต้นตอไม่นานก็เจอกับเจ้าของเสียงที่ไม่ใช่ใครอื่น อิฐ คนที่จะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่ใช่ ศัตรูก็ไม่เชิง เอาเป็นว่าเป็นฐานะเพื่อนโรงเรียนเก่าของเขาแล้วกัน


            “เสือก...”


            เขาตอบกลับไปด้วยสีหน้าเมินเฉยตรงกันข้ามกับอีกฝั่งที่ทำสีหน้ากวนประสาทเขาสุดฤทธิ์ สำหรับคนอื่น การตอบแบบนี้ให้กับคนแปลกหน้าคงจะเป็นจุดเริ่มต้นของการวางมวยแน่ แต่ไม่ใช่สำหรับเขาและคนตรงหน้านี่ ข้อหนึ่ง พวกเขาไม่ใช่คนแปลกหน้า และข้อสอง เขารู้จักนิสัยไอ้คนตรงหน้านี้ดี


            “กูไม่ได้เสือก มึงเอ่ยชื่อคณะกู แถมยังพาดพิงกูด้วย มึงจะหาว่ากูเสือกได้ไง” อิฐ เด็กหนุ่มอีกคนที่นั่งห่างออกไปหนึ่งโต๊ะตอบออกมาด้วยท่าทางยียวน


            “มึงเป็นเดือนคณะวิศวะ?” ไป๋ตั้งคำถามพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย


            “แน่อยู่แล้วไอ้น้อง” อิฐตอบพร้อมยักคิ้ว


            “หึหึ สงสารคณะมึงเหมือนกันนะเนี่ย หาคนหล่อสุดได้แค่มึง” ไป๋ตอบออกไปอย่างกวนประสาทเช่นกัน


           “คณะมึงก็เหมือนกันแล้วว๊า หาดีได้แค่มึงแค่เนี้ย” อิฐตอบออกไปอย่างไม่สะทกสะท้านกับคำสบประมาทนั่นแม้แต่น้อย


            อิฐกับไป๋ถือเป็นมนุษย์ที่มีความต่างกันอย่างสุดขั้ว


            ไป๋ เด็กหนุ่มจากคณะแพทยศาสตร์เป็นผู้ชายตัวสูงผอมแต่งตัวเนี๊ยบ ชายเสื้อของเขาอยู่ในขอบกางเกงเสมอ ผิวขาวของเขาตัดกับสีผมดำขลับที่ไม่เคยทำสีผมแม้แต่ครั้งเดียว หากจะให้นิยามมนุษย์ที่อยู่กรอบมากที่สุด ไป๋น่าจะเป็นคนเหล่านั้น เขาไม่ชอบการแหกกฎ ไม่ชอบการทำอะไรที่วุ่นวายและเรื่องมาก สิ่งที่เขาชอบมีเพียงความเงียบ และหนังสือดีดีสักเล่ม


            อิฐ เด็กหนุ่มจากคณะวิศวกรรมศาสตร์แต่งตัวผิดระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมสีน้ำตาลเข้มยาวถึงต้นคอ เสื้อนักศึกษาติดสาปซ่อนกระดุม กางเกงขากระบอกเล็กจนเกือบจะเป็นทรงเดฟ และรองเท้าผ้าใบสีฉูดฉาด หากไป๋เป็นมนุษย์บ้ากฎ อิฐก็น่าจะเป็นพวกที่อยู่ตรงข้าม เพราะนอกจะไม่ชอบปฏิบัติตามกฎแล้ว ยังชอบทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามอีกด้วย


            “ไม่ลงแข่งเพราะกลัวแพ้กูหละสิ” เสียงของอิฐดังมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังยังไงก็เป็นการเยาะเย้ย


            “ไร้สาระ กูไม่เห็นจะสนใจ” ไป๋พูดพลางหันหลัง พร้อมทำท่าจะเดินขึ้นหอไปอย่างไม่สนใจคนตรงหน้าอีก

            “มึงแพ้กูแน่” อีกฝ่ายเร่งเสียงขึ้นอีกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินหนี


            “แพ้มึงแล้วยังไง กูไม่เห็นว่ามันจะสลักสำคัญอะไรกับชีวิตกูเลย” ไป๋หันมาตอบอย่างรำคาญ


            “เออ ใช่ กูลืมไป มึงก็แพ้กูมาตลอดนี่นา”


            เด็กหนุ่มเจ้าของผิวไม่ขาวไม่ดำพูดออกมาอย่างจงใจยั่วโมโห อิฐจงใจยกมือขึ้นไปลูบตุ้มหูที่ใส่อยู่เพียงหูฝั่งขวาฝั่งเดียวของเขาอย่างจงใจ ตุ้มหูอันนั้นเป็นรูปเสื้อกาวน์อันเล็กจิ๋ว แต่แทนที่มันจะเป็นสีขาวเหมือนเสื้อกาวน์ทั่วไป มันกลับย้อมไปด้วยสีฝุ่นขมุกขมัว อิทธิกรจงใจลูบตุ้มหูนั้นช้าๆ อย่างออกนอกหน้า เขารู้ว่าตุ้มหูอันนี้มีความหมายต่อไป๋มากเสียจนพอที่จะทำลายนิสัยตายซากของหมอไป๋ผู้เย่อหยิ่งได้


            “ถ้ากูชนะแล้วมึงจะทำไม” ไป๋จงใจพูดอย่างสงบสติอารมณ์ ประโยคที่ว่าฟังดูอย่างไรก็รู้ว่าเป็นการยื่นข้อเสนอ


            “ถ้ามึงชนะกู กูก็จะให้สิทธิ์การขออะไรก็ได้กับมึงหนึ่งสิทธิ์ เหมือนที่กูเคยได้จากมึงนี่ไง”


            อิฐพูดพร้อมยิ้มมุมปาก ใช่ หมอไป๋เคยแพ้พนันกับเขา และสิ่งที่เขาได้รับคือสิทธิ์ที่จะสั่งอะไรมันก็ได้หนึ่งอย่าง ตอนนั้นเขายังเลือกที่จะไม่ตัดสินใจว่าจะสั่งอะไร แต่เขาขอตัวแทนคำสั่งนี้ด้วยตุ้มหูกาวน์สีฝุ่นของไป๋ที่มันรักนักหนา ตราบใดที่ตุ้มหูนี่ยังอยู่กับเขา นั่นก็หมายความว่า เขายังชนะไป๋อยู่ก้าวหนึ่งเสมอ


            “ได้ กูจะลงแข่ง แล้วถ้ากูชนะเมื่อไหร่ กูจะมาเอาเสื้อกาวน์ของกูคืน”


            ไป๋พูดด้วยน้ำเสียงกระชากก่อนจะเดินหันหลังขึ้นหอไปอย่างไม่สนใจคนตรงหน้านี้อีก อิฐหันมาดูดน้ำกาแฟเย็นที่วางทิ้งไว้อย่างสบายใจ มืออีกข้างของเขายังลูบตุ้มหูรูปเสื้อกาวน์นั้นอย่างถูกใจราวกับมันเป็นของเล่นชิ้นโปรด



            ‘งานนี้มึงได้แพ้กูอีกแน่ ไอ้หมอไป๋’




               นายพินต้า 

               ติดตามและพูดคุยกับนักเขียนได้ที่ www.twitter.com/ninepinta

               อย่าลืมแนะนำติชมนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะครับผม ^ ^

ความคิดเห็น