MyTwin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Cafe Love 28

คำค้น : yaoi,cafe,หมอ,คาเฟ่,คัตเตอร์,ขนมปัง,ชายรักชาย,นิยาย Y ,cafe love,fic,fic cafe,fic cutbang

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2561 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Cafe Love 28
แบบอักษร

“แยมส้มครับๆ ป๊าอยู่ทางนี้” 

“ป๊าคัต คิดถึงจังเลย”ผมยืนอยู่หลังไอ้หมอเถื่อนทำให้แยมส้มมองไม่เห็นผม ก็ตัวผมเล็กนิดเดียวเองนิน่าถ้าเทียบกับไอ้หมอเถื่อนแล้ว ผมมองกระเป๋าแยมส้มที่ตอนนี้มีตุ๊กตาปิกาจูตัวอ้วนกลมห้อยไว้ มีห้อยไว้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ทำไมผมจำไม่ได้ 

“ป๊าก็คิดถึงแยมส้มครับผม” 

“แล้วม๊าปังไม่มารับผมด้วยหรอครับ” 

“ป๊ามาคนเดียวครับ” 

“ผมอยากให้ม๊ามารับผมจัง” 

“ม๊าก็มารับแล้วนี่ไงครับ ไอ้หมอเถื่อนไปบอกลูกแบบนั่นได้ยังไง”ผมเดินไปยืนข้างๆไอ้หมอเถื่อน พอแยมส้มเห็นผมรีบดิ้นดุ๊กดิ๊กให้ไอ้หมอเถื่อนปล่อย จะให้ผมอุ้มแทน ผมเลยรับลูกหมูมาอุ้มแทน

"ป๊าหลอกแยมส้มทำไม ป๊านิสัยไม่ดีที่สุดแล้ว"

"อ้าว ซะงั้นแหล่ะ งอนป๊าหรอครับ"

"งอนมากด้วย"

"ขนมหนึ่งห่อ"

"ไม่"

"ข้าวมันไก่"แยมส้มทำถ้าคิดนิดหน่อยแล้วสิ

"งั้นขอองุ่นด้วย"

"โอเคครับ งั้นหายงอนป๊าเน๊อะ"

"หายงอนแล้ว"

"นิสัยไม่ดี เอาของกินมาทำให้ลูกหายงอน"

"ตัวเองก็ทำนะดื้อ ได้ข่าว"งัยเข้าตัวเองละเนี่ย

"แล้วทำไมมีปิกาจูห้อยอยู่ที่กระเป๋าด้วยละครับแต่ก่อนไม่เห็นมีเลย"

"ปะป๊าซื้อให้ครับ เพราะผมคิดถึงม๊าปัง ป๊าเลยซื้อบอกเป็นตัวแทนของม๊าปังเวลามาโรงเรียน" 

ระหว่างทางกลับบ้านก็จะมีเสียงลูกหมูเหล่าโน่นเหล่านี้ที่เจอที่โรงเรียนให้ผมฟัง  พอผมกลับมาถึงบ้านก็เจอเข้ากลับน้องๆนั่งหน้าเครียดอยู่ 

“มีอะไรกัน” 

“พี่ปัง ไปรับแยมส้มมาหรอครับ ผมคิดว่าพี่หายตัวไปอีก” 

“ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อนว่าจะออกไปไหน” 

“พี่ปัง ถ้าพี่หายไปไหนอีกนะ ผมจะงอนพี่ไปตลอดชีวิตเลย”ผมส่งยิ้มให้น้องคนเล็กของบ้านที่ตอนนี้ยืดกอดออกทำแก้มปองอยู่ น่าแกล้งซะไม่มี 

“เราจะงอนพี่ไหวหรอ ตลอดชีวิตนี้นานน้า”ผมเดินไปหอมแก้มโรลโดยมีลูกหมูแยมส้มทำตามด้วย พอเจ้าตัวได้หอมอาก็หัวเราะออกมาแล้วบอกว่า แก้มพี่โรลหอม อีกด้วย 

“ยังไงผมก็จะงอน ถ้าพี่หายไปอีก” 

“ไม่หายแล้วครับ ฝากพาแยมส้มไปอาบน้ำหน่อย” 

“วันนี้แยมส้มจะอาบเอง แยมส้มจะเป็นเด็กเก่ง ดู ดูดี้ ดู”พอผมปล่อยแยมส้มลง เจ้าตัวก็หันไปบอกโรลแล้วร้องเพลงออกจากห้องรับแขกไปเลย ทำโรลรีบเดินตามไปแทบไม่ทัน 

“นี่ทาร์ต พี่ว่า พี่จะปิดร้าน” 

“ห๊ะ ทำไมล่ะ ก็ร้านนี้พี่สร้างมันขึ้นมาด้วยมือพี่เองไม่ใช่หรอ” 

“ก็ถ้าอยู่บ้านนี้มันมีปัญหามากนะ พี่ว่าเราไปหาที่อื่นอยู่กันไหม”ผมนั่งลงข้างๆน้อง  โดยมีไอ้หมอเถื่อนเดินไปนั่งที่โซฟาข้างๆอีกตัวโดยไม่พูดอะไร 

“แล้วพี่ทำใจได้หรอ พี่รักบ้านนี้ที่สุดเพราะมันเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากพ่อ” 

“ทำไม่ได้หรอก แต่ถ้าเราย้ายไปที่อื่นเขาจะได้เลิกมายุ่งกับเราสักที” 

“บางครั้งผมก็อยากให้พี่ทำเพื่อตัวเองบ้าง ถ้าตอนนี้มันทำให้พี่ไม่มีความสุข เราเลือกไปอยู่ที่อื่นกันเถอะ”ทั้งๆที่ผมโตกว่าน้อง อายุมากกว่าแต่ผมกับชอบที่น้องกอดผมแล้วลูบหัวผมเบาๆ 

“พี่จะไม่เสียใจกับสิ่งที่เลือกใช่ไหม” 

“พี่จะไม่เสียใจกับสิ่งที่เลือก ไว้พี่จะบอกคำตอบเราอีกที” 

“ยิ้มหน่อย ปัญหามีไว้ให้แก้ไม่ใช่หรอ ทำหน้าบึ้งมากมาก หน้าพังระวังเฮียคัตไม่รักนะ”น้องพูดจบผมรีบหันหน้าไปมองไอ้หมอเถื่อน มันแค่ส่งเสียงหึออกมาแล้วยิ้มมุมปาก อ๊ากแบบนี้มันหมายความว่าไง 

“อย่าไปเอาอะไรบ้าๆไปยัดหัวไอ้ดื้อมัน มันคิดมากจนหัวโตอยู่แล้ว” 

“ย๊าก ไอ้หมอเถื่อนปากเสีย ใครหัวโตห๊ะ” 

“ใครรับก็คนนั้นแหล่ะ”ยัง ยังจะมายักคิ้วให้ผมอีก 

“จะว่าไปพี่ปังก็หัวโตจริงๆนินา” 

“ทาร์ต ว่าพี่หรอห๊ะ”ฟาดมือตีทาร์ตแรงๆข้อหามาว่าผมหัวโต พอผมตีมันกับนั่งหัวเราะซะงั้น 

“ผมล้อเล่นน่า ไม่มีใครจะน่ารักกว่าพี่ชายผมคนนี้อีกแล้ว”ผมดิ้นไปดิ้นมา มันฟัดแก้มผมทั้งซ้ายทั้งขวา ถึงขั้นต้องส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากไอ้หมอเถื่อน 

“พอพอ ปล่อยได้แล้ว อย่าฟัดมาก เมียพี่” 

“แต่ผมน้องแท้ๆเลยนะ เฮียมาที่หลัง อย่าหวงกับผมดิ” 

“หวงโว้ย เมียพี่ พี่แกล้งได้คนเดียว” 

“พี่ปังที่น่าสงสารของน้อง มีผัวดุฮ่าฮ่าฮ่า” 

“พอเลยเลิกหัวเราะทั้งคู่เลย”ขอให้ช่วยงัยแท็คทีมกันแกล้งได้ละเนี่ย 

“ทาร์ต ป๊าบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ไปงานเลี้ยงบริษัทด้วย” 

“บอกแล้วครับ ป๊าบอกก่อนไปให้ไปหาป๊าที่บ้าน น่าจะไปพร้อมกันครับ” 

“ป๊าคัต ม๊าปัง พี่ทาร์ต แยมส้มอยากกินขนม” 

“แยมส้ม อย่าวิ่งลงบันได”

ผมหัวเราะเบาๆกับเสียงที่มาถึงก่อนตัวของแยมส้มที่ตะโกนเรียก ผมเลยลุกไปเอาขนมที่เตรียมไว้มาให้แยมส้มนั่งกิน พอบอกว่าป๊าป๊ะเป็นคนทำให้กินนิดูเจ้าตัวจะดีใจเป็นพิเศษ ตักป้อนทุกคนเลย แถมบอกรักพวกผมอีกตั้งหาก 

“อร่อยไหมครับแยมส้ม” 

“อร่อยมากๆเลยฮับ”ผมมองลูกชายเคี้ยวขนมแก้มเป็นซาลาเปาทำผมอยากจะบีบแก้มนุ่มนิ่มมากมากเลย 

"แล้วนี่พี่จะเปิดร้านวันไหนละ" 

"พี่ว่าจะปิดร้านแล้วละโรล" 

"ทำไมละครับ" 

"พี่ว่าพี่จะขายบ้านนี้แล้ว" 

"หา แล้ว แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนละ"ผมลูบหัวแยมส้มเบาๆ ผมไม่อยากมองหน้าน้อง เพราะผมจะร้องไห้ออกมาแน่ 

"ก็ระหว่างหาบ้านใหม่พวกเราก็คงต้องย้ายไปอยู่กับหมอเถื่อนก่อน" 

"ย้ายเข้าแล้วไม่ให้ย้ายออกนะดื้อ" 

"งั้นอยู่ตลอดชีวิตเลยไหมละ" 

"ก็ไม่มีปัญหานิ" 

"งั้นเราคงไม่ต้องหาบ้านแล้วละโรล พี่เขยเราเขาไม่ให้เราย้ายออกฮ่าฮ่าฮ่า" 

"ดูแยมส้มด้วย พี่ขอคุยกับปังหน่อย เป็นเด็กดีนะแยม วันนี้ป๊าให้กินเค้กก้อนใหญ่แล้วห้ามดื้อนะครับ" 

"ครับผม" ผมเดินตามไอ้หมอเถื่อนออกมาที่หน้าร้าน 

"ภาระรึเปล่า" 

"บอกตั้งกี่ครั้งแล้ว แค่มึงกับน้องๆกูเลี้ยงได้สบาย" 

"อย่ามาบ่นที่หลังนะ" 

"ไม่บ่นหรอกน่า จริงๆก็ต่อเติมบ้านอยู่แต่แค่ไม่ได้บอก" 

"ทำไมละ" 

"ก็อย่างน้อยจะได้มีห้องส่วนตัวให้ทาร์ตกับโรล แล้วก็ห้องทำขนมสำหรับใครบ้างคนที่ชอบฟุ้งซ่าน" 

"ย้าส์ ไม่ได้ฟุ้งซ่านซะหน่อย" 

"คิดไปเอง คิดมาก เก็บกด กดดันตัวเอง" 

"โว้ะพอแล้วๆ ฟุ้งซ่านก็ได้" 

"ฮ่าๆๆ" 

"อย่ามาหัวเราะนะไอ้หมอเถื่อนโรคจิต" 

"โอ้ย โอ้ย แพ้แล้วพาลนิหว่า โอ้ยเจ็บๆ" ก็ใครใช้ให้มันมาว่าผมละ ผมเลยตีมันซะเลย 

กริ้ง กริ้ง 

"ขอโทษนะ ที่นี่รับทำขนมไหมคะ"ผมมองหญิงสาวรูปร่างอ้วน แต่ในหน้าของเธอกับงดงามอย่างกับนางฟ้าทำผมอดที่จะมองเธอ เธอะถือได้ว่าเป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่งเลยทีเดียว 

"ใช่ครับ แต่ว่าตอนนี้ร้านปิดตัวแล้วนะครับ" 

"แย่จัง งั้นไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ"ผมมองหน้าเธอแล้วเธอดูจะผิดหวังมากจนผมทนไม่ไหว 

"เดี๋ยวก่อนครับ อยากทราบว่าต้องการสั่งอะไรหรอครับ" 

"อยากให้ทำเค้กงานแต่งให้นะคะ พอดีฉันรู้ว่าเขาเป็นคนที่ชอบมากินที่นี่บ่อยๆ แล้วก็เป็นร้านโปรดของเขา" 

"งั้นผมรับทำครับ ก่อนปิดร้าน" 

"จริงหรอคะ ขอบคุณมากมากเลยค่ะ" 

"งั้นเดี๋ยวนั่งรอผมตรงนี้ก่อนนะครับผมจะขอไปหยิบของไว้จดรายละเอียดก่อนครับ" ผมขยับโต๊ะกับเก้าอี้ดีดีให้หญิงสาวนั่ง ตอนนี้ใบหน้าเธอดูมีควสุขมากมากเลย รอยยิ้มของเธอทำให้ผมยิ้มตาม 

"ดื้ออย่าวิ่ง เดี๋ยวล้ม" 

"ไม่ใช่เด็กซะห่อย น่าอายชะมัน" 

CUTTER TALK 

"หึ ก็เหมือนเด็กนินา" 

"น่ารักดีนะคะ ตอนแรกคิดว่าเป็นผู้หญิงซะอีก" 

"ครับ ก็คนอื่นเข้าใจผิดแบบนี้บ่อยๆ เจ้าตัวเขาชินแล้วละครับ" 

"คุณเป็นแฟนเขาใช่ไหมคะ" 

"ใช่ครับ" 

"ขอให้รักกันนานๆนะคะ" 

"คุณก็เหมือนกัน นะครับยินดีด้วยกับงานแต่งครับ" 

"จริงๆเป็นของพี่สาวฉัน เจ้าบ่าวเป็นเพื่อนฉันคะ อย่างน้อยก็อยากให้เขาได้เค้กอย่างที่เขาชอบ" ผมรู้สึกตกใจนิดหน่อยแต่ถึงน้ำเสียงของเธอจะเศร้าแต่เธอยังมีคงามสุขกับสิ่งที่เธอได้ทำ 

"คุณคงชอบเขามากซินะครับ" 

"ค่ะ แต่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้มาตั้งนานแล้ว แค่อยากทำสิ่งที่ทำให้เขามีความสุขกับงานของเขาให้มาที่สุด" เธอยิ้มให้ผม ผมรู้สึกว่ามันเป็นรอยยิ้มแห่งความสุข ถึงเธอจะไม่สมหวังแต่เธอก็ยังยินดีกับสิ่งที่เธอเลือก 

"ป๊าคัต แยมส้มอิ่มแล้ว" 

"แยมส้มอย่าวิ่ง" "คร้าบบบ"ดูลูกชายผมสิครับโดนดุแต่ไม่มีท่าทีว่ากลัวเลย มีการค่อยๆย่องมาหาผมด้วยเรียกเสียงหัวเราะจากหญิงสาวที่นั่งอยู่ ผมเลยอุ้มแย้มส้มขึ้นมา 

"สวัสดีครับคุณน้าก่อนเร็ว ลูกค้าของม๊าปังครับ" 

"สวัสดีครับพี่สาวคนสวย" 

"สวัสดีค่ะ น้อง.." 

"แยมส้มครับ ลูกชายสุดหล่อของม๊าปังกับป๊าคัตครับ" 

"น้องแยมส้มน่ารักมากเลยค่ะ" 

"งั้นเดี๋ยวผมจะเข้าไปเอาน้ำมาให้นะครับ แยมส้มอยู่กับพี่สาวห้ามดื้อห้ามซนนะครับ ไม่งั้นม๊าปังตี ป๊าไม่ช่วยนะครับ" ผมมองเห็นปังยืนมองผมอยู่ผมเลยเดินมาหาปัง ให้แยมส้มอยู่กับเขาคงเป็นสิ่งที่ทำให้เขามีความสุขขึ้นมาบ้าง 

"ได้ยินหรอดื้อ" 

"อื้ม อยากให้เขาเจอคนที่ทำให้เขามีความสุขแบบพี่สาวเขาบ้างจัง 

"สักวันเขาก็จะเจอคนของเขาเอง แบบที่พวกเรามีความสุขตอนนี้ยังไงละ ออกไปได้แล้วเดี๋ยวพี่ไปหยิบน้ำเขา เราก็ทำในสิ่งที่เราทำได้นั่นแหล่ะดีที่สุดแล้ว"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}