(วีนัส ละอองดาว) / ญาตา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผมแค่ร้ายนิ่งๆ

ชื่อตอน : ผมแค่ร้ายนิ่งๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 817

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2561 10:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผมแค่ร้ายนิ่งๆ
แบบอักษร

ในขณะที่มนตราหน้าแดงเพราะโกรธที่ถูกต่อว่า ชายหนุ่มก็นึกหัวเราะในใจที่เห็นอีกฝ่ายแสดงนิสัยไม่ยอมคนออกมา หากถูกท้าทายอีกหน่อยได้พ่นไฟใส่เขาเป็นแน่ และไอ้นิสัยเจ้าอารมณ์อีกทั้งหลงตัวเองเขาละชอบนัก อยากปราบพยศให้นิ่งสงบไร้พิษสงคงสนุกไม่หยอก

ผมจะปราบคุณให้สมกับเป็นผู้หญิง และได้รู้เสียบ้างใครกันแน่ที่...ใหญ่

“คุณรู้ได้ยังไงว่าตัวเองไม่ใช่เด็ก”

“เพราะตอนนี้ฉันเป็นผู้บริหารที่นี่ และการที่จะเข้ามาบริหารงานได้ต้องฝ่าฟันอะไรมากมาย ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าฉันไม่เด็ก” เธอยังยืนกรานหนักแน่นไม่ยอมแพ้

เพิ่งเคยเจอคนเช่นเขาครั้งแรก คนที่ไม่ได้ยอมอ่อนข้อให้และกล้าต่อว่าเธอซึ่งๆ หน้า แถมยังมีเสน่ห์ร้อนแรงดึงดูดใจเอามากๆ อีกต่างหาก

ไม่ได้! เธอจะหลงไปกับรูปลักษณ์น้ำลายส่อนี้ไม่ได้ ดึงสติกลับมาด่วนเลย...

สมองคิดค้านสารพัดทว่าสายตากลับสำรวจเรือนร่างกายกำยำยกใหญ่ไม่หยุด เรียวปากได้รูปสีชมพูมันวาวคล้ายว่าเขาทาลิปมัน ใบหน้าช่างลงตัวด้วยดวงตาคู่คม จมูกโด่ง ผิวพรรณเรียบเนียน เขาคมเข้มมาก

“ถ้ามองแบบนี้ ผมยินดีให้คุณลากเข้าห้องไปสำรวจทุกซอกทุกมุมของร่างกายเลยดีกว่ามนตรา” เสียงทุ้มเรียกสติเธออีกครั้ง สายตาคมนิ่งๆ แปรเปลี่ยนเป็นขบขัน

“บ้าน่ะสิ! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ เชิญ...ออกไป” แก้มนวลแดงระเรื่อ พร้อมเชิดหน้าไล่อีกฝ่ายไม่คิดยอมแพ้

“เห็นทีผมจะต้องขัดคำสั่ง คุณ...จะต้องทนเห็นหน้าผมจนกว่าจะตายจากกัน”

“เวอร์ ทำไมฉันต้องทนด้วยไม่ทราบ” เธอสวนกลับทันควัน

ทำไมต้องใจเต้นแรงยามที่เขาบอกว่าจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะตายจากกันด้วยเล่า ราวกับคำพูดนั่นเป็นคำมั่นสัญญาที่จะอยู่ร่วมทุกข์สุขกันอย่างไรอย่างนั้นเลย

“เป็นอันว่าตกลงตามนี้ คุณยอมให้ผมทำงานที่นี่แล้วนะ” ชายหนุ่มเออออเอาเองเสร็จสรรพ “อย่างแรกคุณควรเคารพผมเพราะผมอายุมากกว่าคุณ”

“ฉันเป็นประธานบริษัท ไม่จำเป็นต้องเคารพคุณ ชัดเจนนะ”

เมื่อค้านจะไล่ส่งกลับไปหาคุณแม่ก็ต้องยอมให้เขาเข้าทำงานโดยง่าย แต่การเข้าง่ายๆ นั้นไม่รวมไปถึงการทำงานจริงๆ หรอกนะ รอยยิ้มนางมารร้ายเข้าสิงร่างหญิงสาวอีกครั้ง เมื่อสมองคิดหาลู่ทางทำให้เขาหมดความอดทนกับเธอได้โดยการเรียกใช้งานให้เยอะจนทนรับแรงกดดันไม่ไหวแล้วลาออกไปเอง

“ก็แค่เคารพกันเอง อยากตรงไหนครับ”

“นายไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งใดๆ กับฉัน ฉันมีอำนาจการตัดสินใจในทุกๆ เรื่องของบริษัท และเป็นที่เคารพของพนักงานที่นี่ นายต้องเคารพฉันก่อน”

เธอชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง บอกสถานะที่ชัดเจนให้อีกฝ่ายได้รับทราบ ไม่แปลกที่ผู้ชายจะแสดงออกว่าไม่ชอบขี้หน้า ในเมื่อเธอเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองสูงและมีท่าทีหยิ่งยโสเอามากๆ

“ผมไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเคารพ ในเมื่อผู้บริหารไม่ได้ทำตัวเองให้เป็นที่น่านับถือ” ชายหนุ่มหรี่ตามองท่าทางยโสของเธอ คงคิดว่าเขากลัวมากสินะ

โอ้...ผู้หญิงหนอช่างหลงตัวเองเสียจริง!

“คุณรู้ได้ไงว่าฉันไม่ได้เป็นที่เคารพของคนอื่น” ถามพลางชักสีหน้าไม่พอใจ สิ่งที่เขาพูดมาไม่เป็นความจริงเลยสักนิด ทุกคนต่างเคารพและนับถือเธอกันทั้งนั้น

“ที่เขาเคารพน่ะพ่อของคุณต่างหาก” ชายหนุ่มปั่นทอนจิตใจหญิงสาวลงเรื่อย ๆ “นอกจากหลงตัวเองเอามากๆ  คุณคงคิดว่าตัวเองนิสัยดีมากเลยใช่ไหม”

เขาแสร้งทำเสียงจิจ๊ะเยาะหยัน ทั้งยังกวาดตามองมาด้วยความตลกขบขันจนอีกฝ่ายลุกขึ้นชี้หน้า

“นี่หลอกด่าฉันเหรอ”

หลอกให้เธอหลงประหม่าอยู่ตั้งนาน หญิงสาวลุกขึ้นส่งสายตาขุ่นขวางไม่พอใจให้ชายตรงหน้า หากตาเธอเป็นไฟไอศูรย์คงไหม้เป็นจุณไปแล้ว

 “ตามแต่ใจคุณจะคิดเลย...เด็กน้อย” ชายหนุ่มยังไม่หยุดแกล้ง เน้นเสียงเยาะเย้ยที่คำท้ายหนักๆ จนหน้าสวยแดงก่ำโกรธ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น