น้ำมิ้ม

นิยายรักโรแมนติกของเจ้าหญิงและเจ้าชาย ที่มิใช่แนวทะเลทราย หากเป็นรักในดินแดนเอเชียทักษิณาคเนย์ ดินแดนแห่งสายน้ำ และเทือกเขาหิมาลัย ... ใครสายในฝัน ดั่งดวงหฤทัย เลือดขัตติยา แวะมาอ่านกันได้นะจ๊ะ

ชื่อตอน : ราชภารกิจ - 1

คำค้น : เจ้าหญิง, เจ้าชาย,บัลลังก์, ทิมปาล , สินธุรัฐ , รวิลักษมี , เจ้าหลวง , ราชกุมารี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 50

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2561 00:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ราชภารกิจ - 1
แบบอักษร

เสียงม้าที่ควบเหยียดมาเต็มฝีเท้าทำให้ท่านราชครูหนุ่มที่กำลังเดินวนเป็นหนูติดจั่นแข่งกับคุณหญิงภริยาของท่านภิษณะแทบจะพุ่งถลาออกไปยังลานหญ้าหน้าตึก ครั้นพอเห็นว่าเป็นบุคคลที่กำลังเป็นห่วงกันจนนั่งไม่ติด อาชว์ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอกในขณะที่คุณหญิงนั้นเข่าอ่อนจนภวิตตราและเหล่าเด็กรับใช้ต้องมาปฐมพยาบาลกันวุ่นวาย

ราชกุมารีที่พอจะเห็นเค้าลางของความวุ่นวายตรงหน้าแล้วก็ได้แต่แย้มพระสรวลจืดเจื่อน ก่อนจะเป็นฝ่ายรีบแก้ตัวกับท่านราชครูอาชว์ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ทันตำหนิ

“หญิงมีคำอธิบายนะคะครู”

“ทรงมีเหตุผลอื่นที่สำคัญกว่าการเจรจาสนธิสัญญาระหว่างแคว้นหรือพระเจ้าค่ะ”

ปรกติราชครูอาชว์นั้นไม่เคยจะใช้น้ำเสียงแสดงอาการโกรธต่อลูกศิษย์เลยสักครั้งเมื่อยามที่เจ้าหญิงเสด็จหายออกไปนอกมาฮาลบ่อยๆเพราะรู้ดีว่ามีภาติราชองครักษ์และภวิตตราคอยติดตาม แต่ครั้งนี้ทรงหายพระองค์ไปโดยไม่อนุญาตให้ใครตามเสด็จ และกว่าที่ภวิตตราจะยอมสารภาพว่าจะเสด็จเมืองทวิชะเพราะทรงห่วงพระอนุชา ราชครูอาชว์เกือบจะให้ทหารทั้งกองพันออกตามหาราชกุมารีแล้ว

สายตาคมกล้าที่ดุเจ้าหญิงนั้นพอจะทำให้ผู้เป็นลูกศิษย์เกรงใจกันอยู่บ้าง ดังนั้นสุรเสียงที่ตรัสต่อท่านราชครูที่รอฟังด้วยสีหน้าถมึงทึงอยู่จึงค่อยมีหางเสียงที่อ่อนลง

“หญิงขอโทษค่ะครูที่ทำอะไรหุนหันไปหน่อย แต่ตอนนี้หญิงคิดว่าเรื่องเจรจากับสินธุรัฐคงไม่จำเป็นแล้วค่ะ”

“อย่าทรงเฉไฉ เรื่องนี้สำคัญต่อความสัมพันธ์ของทั้งสองแคว้นนะพระเจ้าค่ะ จะทรงทำเป็นเล่นไม่ได้เด็ดขาด”

“หญิงพูดจริงๆนะคะครู ก็วันนี้ตอนที่หญิงไปถึงเมืองทวิชะ ก็เห็นเจ้าหลวงไปแอบสืบข่าวอยู่ที่นั่นแล้ว แถมยังให้คนไปคอยปลุกปั่นชาวบ้านให้คัดค้านการเปิดเหมืองเสียด้วยซ้ำ”

คราวนี้ราชครูอาชว์ถึงกับลืมโกรธไปชั่วขณะ ก่อนจะโบกมือให้สัญญาณทุกคนให้ถอยห่างออกไปพลางถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ทรงหมายถึงเจ้าหลวงภวินทราชเสด็จไปพบเจ้าชายอนุรุทธะที่ป้อมเมืองทวิชะหรือพระเจ้าค่ะ”

“ทรงปลอมองค์เป็นชาวบ้านไปคอยตะโกนยุให้หัวหน้าหมู่บ้านไปประท้วงต่างหากล่ะคะ หญิงไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องทรงลงทุนขนาดนั้น?  สินธุรัฐกำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่”

เจ้าหญิงรวิลักษมีทรงตรัสอย่างคลางแคลงพระทัย แค่เรื่องที่แคว้นทิมปาลจะเปิดสัมปทานเหมืองเพชรแต่เหตุใดสินธุรัฐต้องรีบเคลื่อนไหวขนาดนี้ แถมองค์เจ้าหลวงเองยังลงมาจัดการเรื่องนี้เอง...สิ่งนี้ต่างหากที่ทำให้ราชกุมารียิ่งทรงไม่เข้าพระทัยจริงๆ

“เรื่องนั้นกระหม่อมจะหาทางสืบรู้ให้แน่ชัดให้ได้พระเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้เกล้ากระหม่อมคิดว่าเจ้าหญิงน่าจะเตรียมเสด็จแคว้นสินธุรัฐได้แล้ว มิเช่นนั้นกว่าจะถึงทางโน้นจะค่ำเสียก่อนพระเจ้าค่ะ”

“หญิงไปแน่ค่ะครู แต่ต้องเป็นวันพรุ่งนี้ เพราะวันนี้เราจะไปที่ป้อมทวิชะ หญิงเป็นห่วงอนุรุทธะค่ะ”

“อย่าเสด็จเลยพระเจ้าค่ะ ทางนั้นมีทั้งท่านอัสมา นายพลสิงหล แถมยังทหารอีกทั้งป้อมปราการ ถึงอย่างไรทางนั้นคงจะอารักขาเจ้าชายได้อย่างแน่นอน”

“หญิงไม่ได้ห่วงเรื่องความปลอดภัย แต่หญิงเป็นห่วงเรื่องการเจรจาต่างหาก วันนี้ชาวบ้านได้แรงยุยงทำให้ฮึกเหิมมากกว่าปรกติ และทางท่านอัสมาและนายพลสิงหลก็คงจะหาทางเปิดเหมืองให้ได้ตามพระเสาวณีย์ขององค์ราชินี หญิงเกรงว่าจะมีการปะทะกันเนื่องจากความเข้าใจผิด อย่างน้อยถ้าหญิงไปถ้าทางท่านอัสมาหรือนายพลสิงหลเกิดบุ่มบ่ามหญิงจะได้คอยประนีประนอม”

“แต่ว่าทางสินธุรัฐจะคอยนะกระหม่อม ทางนั้นได้รับหมายกำหนดการจากเราไปแล้ว ป่านนี้มิตั้งขบวนเกียรติยศรอรับแล้วหรือพระเจ้าค่ะ”

ถ้อยคำของราชครูอาชว์ทำให้เจ้าหญิงรวิลักษมีทรงยิ่งห่วงหน้าพะวงหลัง หน้าที่ที่พระราชบิดาทรงมอบหมายก็สำคัญยิ่งหากทางพระอนุชาก็น่าเป็นห่วง อนุรุทธะยังเด็กเกินกว่าจะรับมือกับเรื่องใหญ่เกินตัวเช่นนี้ได้ หากจะทรงละทิ้งพระราชภารกิจทางนี้ก็ไม่ได้เช่นกัน

“เสด็จสินธุรัฐเถิดพระเจ้าค่ะ กระหม่อมจะแยกไปที่ป้อมทวิชะเอง ขอให้ทรงวางพระทัย”

สุดท้ายราชครูอาชว์ก็ทนเห็นเจ้าหญิงร้อนพระทัยไม่ได้ แม้จะไม่อยากเข้าไปข้องแวะกับทางนั้นสักเท่าไหร่หากในเมื่อเป็นพระประสงค์ อาชว์ก็ได้แต่จำยอม

“กระหม่อมจะให้ภวิตตราและภาติตามเสด็จ ถ้าเหตุการณ์ทางป้อมทวิชะเรียบร้อยดีแล้วกระหม่อมจะรีบตามเสด็จไปที่สินธุรัฐพระเจ้าค่ะ”

“ขอบคุณมากๆเลยค่ะครู ครั้งนี้หญิงคงต้องรบกวนครูแล้วจริงๆค่ะ”

ราชกุมารีตรัสพลางแย้มพระสรวลไปพลางอย่างโล่งพระทัย คราวนี้ก็เหลืออีกเพียงแค่ปัญหาเดียว นั่นก็คือจะทรงวางพระพักตร์อย่างไรถ้าหากได้เข้าเฝ้าเจ้าหลวงภวินทราชที่สินธุรัฐอีกครั้ง ... หรือจะแกล้งขอผ้าคลุมพระเกศาของพระองค์คืน เผื่อจะทรงเผลอหลุดพระโอษฐ์ว่าเคยแอบปลอมพระองค์เสด็จที่ทิมปาลทำไม?

.......................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น