Gardy

นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อจาก Love Mafia ทาสรัก (คาร์ลพระจันทร์) เป็นคู่ของ จีซัสxพระพาย ค่ะ

KILL MAFIA : INTRO [REWRITE : แก้คำผิด]

ชื่อตอน : KILL MAFIA : INTRO [REWRITE : แก้คำผิด]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.1k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2562 03:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
KILL MAFIA : INTRO [REWRITE : แก้คำผิด]
แบบอักษร

INTRO­ 

 

ช่วงชีวิตวัยเด็กของผมเติบโตอยู่ในสถานสงเคราะห์ธรรมดา มีครูใหญ่ใจดีคอยอบรมเลี้ยงดู มีน้องชายนิสัยน่ารักอยู่เคียงข้างให้ได้คลายเหงา พระจันทร์เป็นน้องชายคนละสายเลือด ทั้งที่เป็นแบบนั้นแต่ผมกลับคิดว่าเขาคือคนในครอบครัวอย่างแท้จริง  

พวกเราที่เป็นเด็กรับเลี้ยงของครูใหญ่ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขอยู่ในสถานสงเคราะห์ จนกระทั่งวันนั้นวันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป จากชีวิตของเด็กกำพร้าที่ถูกพ่อแม่แท้ๆ ทอดทิ้งไร้เยื้อใย เริ่มมีแสงสว่างสาดส่องเข้ามาอีกครั้ง ตั้งแต่วันที่ผู้ชายคนนั้นปรากฏตัว 

ครอส 

ใครจะไปรู้ว่าแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามา จะเป็นเพียงภาพลวงตาน่ารังเกียจ 

เพี๊ยะ! 

“อ๊ากกกกก!!” 

“ฟาดเข้าไป! ฟาดเข้าไปอีก!” 

เพี๊ยะ! 

เพี๊ยะ!! 

“ฮืออออ” เสียงร้องไห้ราวคนจะขาดใจกับภาพตรงหน้าดังขึ้นไม่ไกลจากตัวผมที่ถูกล่ามโซ่เอาไว้ในกรงขังขึ้นสนิม  

เด็กน้อยวัยสิบกว่าๆ ยกมือขึ้นจิกทึ้งศีรษะตัวเองพลางเบิกตากว้างทั้งน้ำตาจ้องมองบุคคลที่รักโดนหวดแส้จนแผ่นหลังอาบเลือดร้องอย่างทรมานอยู่อีกฝั่งของกรงขัง ผมจิกมือเข้ากับต้นแขนของตัวเองพลางโอบกอดน้องชายที่รักไว้แน่นด้วยความโกรธแค้นชิงชัง 

ทำอะไรไม่ได้เลย 

ปกป้องใครไม่ได้เลยสักคน 

สถานสงเคราะห์ที่เปรียบเสมือนบ้านเกิดของผมถูกผู้ชายคนนั้นทุ่มเงินซื้อไปทั้งหมดหลังจากที่ครูใหญ่จากไป ครอสที่แสร้งหน้าเป็นนักบุญใจดีรับเลี้ยงพวกเราต่อในฐานะพ่อเลี้ยงก็เป็นเหมือนแสงสว่างที่นำทางให้เด็กทุกคนอีกครั้ง  

หากแต่ไม่กี่วันต่อมาแสงสว่างดวงนั้นกลับดับลงมืดมิดไม่เหลือสิ้นทั้งความหวังความศรัทธา เมื่อเด็กทุกคนในสถานสงเคราะห์ถูกคนเป็นพ่อบุญธรรมจับมาขัง ทรมาน และตีออกขายไม่ต่างอะไรกับสินค้าข้างทาง  

ครอสเป็นพ่อค้าทาส เขาพูดออกมาอย่างเยือกเย็นในวันแรกที่จับเรามาขัง 

เพี๊ยะ!!        

“ฮึก! ฮืออออ” 

“หุบปาก! ไอ้เด็กเหลือขอ!” หนึ่งในลูกน้องของพ่อค้าทาสตะโกนด่าขึ้นอย่างหงุดหงิดก่อนจะฟาดแส้ลงที่พื้นปิดเสียงร้องไห้ที่ดังอย่างต่อเนื่องมานาน  

ผมโอบกระชับกอดร่างสั่นเทิ้มของพระจันทร์เอาไว้แน่นพลางไล่สายตามองร่างชายวัยชราที่โดนฟาดแส้อยู่ด้านนอกกรงขังด้วยความโกรธแค้นในใจ กับคนไม่มีทางสู้ยังต้องทำถึงขนาดนี้ 

“ถึงเวลาต้องบอกลาเพื่อนแกหน่อยแล้วมั้ง” คำพูดของพวกพ่อค้าทาสดังขึ้นอย่างนึกสนุกพลางไล่มองไปรอบกรงขังราวกับกำลังเลือกสินค้าทำให้ทุกคนที่นี่เกิดอาการไม่สู้ดีนัก เพราะนั่นมันหมายความว่า จะต้องมีใครในนี้ที่ถึงเวลาออกขาย 

“ไปเอาตัวมา” จบคำพูดกลุ่มพ่อค้าทาสก็ตรงเข้ามาเปิดกรงขังขึ้นสนิมตรงหน้าผมพร้อมกับเข้ามารุมกระชากตัวเด็กน้อยวัยสิบกว่าๆ ที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุดออกไปอย่างน่าสงสาร ไม่มีใครคิดจะเข้าไปช่วยเด็กน้อยคนนี้ ไม่มีแม้แต่คนที่กล้าพอจะเข้าไปเสี่ยง ไม่มีใครอยากตาย ผมเองก็เหมือนกัน ผมยังไม่อยากตาย ยังมีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้องอยู่ 

พระจันทร์ 

“ฮึก! พระพาย! พระพาย!” น้ำเสียงสั่นเครือดังกระซิบในอ้อมแขน หยาดน้ำสีใสที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลทำให้ผมอดที่จะยกมือขึ้นลูบศีรษะปลอบประโลมอีกฝ่ายไม่ได้ น้องชายของผมกำลังหวาดกลัว 

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นอะไร”  

แกร๊ง! 

ตึง! 

“อั่ก!” เสียงกระแทกประตูกรงดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับร่างของชายชราที่เพิ่งถูกหวดแส้ไปเมื่อครู่ถูกโยนเข้ามาภายในกรงขังเดียวกับผม  

ดวงตาคู่สวยจ้องมองท่าทีของพวกพ่อค้าทาสรอจนกระทั่งพวกมันออกไปจนหมดแล้วค่อยๆผละตัวออกจากพระจันทร์คลานขยับเข้าไปใกล้ร่างชายชราที่นอนขดตัวแผ่นหลังอาบเลือดอยู่ไม่ไกล 

“ลุงโสม” 

“อึก! งะ ไง” ลุงโสมพูดทักทายพวกผมเล็กน้อยก่อนจะนิ่วหน้ายกมือขึ้นจับบริเวณหน้าท้องตัวเองที่มีรอยแผลเปิดฉีกจนเลือดไหลซึมออกมา 

“แผลฉีกใหญ่แล้ว” ผมพูดเสียงสั่นกระบอกตาเริ่มร้อนผ่าวเมื่อเห็นแบบนั้น ลุงโสมเป็นอีกคนที่พวกพ่อค้าทาสจับมา คงแปลกใจสินะที่ครอสจับคนแก่มาเป็นสินค้า ไม่หรอก! มันทำได้ทุกอย่างเพื่อเงิน 

“ครั้งนี้โดนเอาอะไรไป” ผมถามพลางไล่มองหน้าท้องเปื้อนเลือดของอีกฝ่าย ลุงโสมยิ้มขำขึ้นอย่างคนไม่เคร่งเครียดราวกับเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงโชคร้ายของตัวเองเท่านั้น 

“ไต” 

“อืม” ผมเม้มปากแน่นพยักหน้ารับก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านของชายวัยชราจะเอื้อมมาจับมือผมไว้แน่น 

“อย่าอยู่ที่นี่นานนักล่ะ” 

“ทำอย่างกับผมอยากจะอยู่” ผมตอบเสียงอู้อี้ก่อนที่พระจันทร์จะขยับเข้ามาจับร่างของลุงโสมให้นอนลงกับพื้นดีๆ 

“ฮ่าๆ หนีได้หนีไปเลย” 

“ถ้าทำได้” ผมพึมพำเงยหน้ามองน้องชายผู้เป็นที่รักของตัวเองนิ่ง ตัวผมจะเป็นยังไงก็ช่างขอแค่พระจันทร์ปลอดภัยก็พอแล้ว 

“ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว” อยู่ๆ ลุงโสมก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผมกับพระจันทร์นั่งมองชายสูงวัยที่นอนหอบหายใจอยู่ตรงหน้าเพราะเพิ่งสูญเสียอวัยวะและเลือดไปจำนวนมากด้วยความเศร้า ลุงแกยังมีรอยยิ้มอยู่จนถึงตอนนี้ 

“ครั้งหน้าพวกมันบอกจะเอาปอดกับหัวใจ น่าจะไม่รอด” ลุงโสมยิ้มขำกับความโชคร้ายของตัวเอง ผมชันเข่าตัวเองขึ้นพลางซบหน้าลงกักเก็บความรู้สึกไม่สู้ดีเอาไว้ข้างใน ตราบใดที่ผมยังมีสิ่งที่ต้องปกป้องจะมาอ่อนแอตอนนี้ไม่ได้ 

“นอนพักเถอะครับ” ผมพูดตอบเสียงอ่อน ถึงแม้ความหมายที่ตั้งใจจะสื่อจะเป็นไปในทางลบ แต่มันคงดีกว่าที่ปล่อยให้ลุงโสมต้องทรมานทั้งเป็นแบบนี้ 

“วันพรุ่งนี้ห่างออกไปจากงานประมูลจนถึงถนนใหญ่จะมีด่านตำรวจตั้งตรวจตลอดคืน” 

“…” 

“ถ้าหนีไปได้ ลุงคงตายตาหลับ” คำพูดของชายวัยชราทำให้ผมได้แต่นั่งรับฟังเท่านั้น ไม่มีใครรู้หรอกว่าเวลาไหนที่พวกเราจะถูกส่งออกขาย ต่อให้รู้และมีทางให้หนี แต่ก็ไม่เคยมีใครหนีรอดเลยสักคน กลับกันจะถูกใช้เป็นเหยื่อเชือดให้คนในกรงดูเสียมากกว่า 

.. 

.. 

วันรุ่งขึ้นเป็นไปตามที่ลุงโสมพูดเอาไว้ไม่มีผิด เขาถูกฆ่าต่อหน้าทุกคนที่ถูกขัง แม้ผมจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเป็นการฆ่าเพื่อเอาอวัยวะ แต่สีหน้าของพวกมันที่มีแต่ความสะใจหลังได้ฆ่ามันทำให้ผมทั้งโกรธแค้นทั้งชิงชัง สาบานได้เลยต่อให้ชีวิตนี้จะเป็นยังไงก็ช่าง ต่อให้ไม่มีแขนไม่มีขาผมก็จะฆ่าพวกมันให้หมด 

“จริงสิ! บอกลาเพื่อนพวกแกหน่อยเป็นไง” คำพูดของครอสที่ดังขึ้นท่ามกลางความสั่นกลัวของทุกคนในห้องขังทำให้พระจันทร์เริ่มโอบกอดตัวผมไว้แน่น ผมรู้ว่าน้องกำลังกลัว กลัวที่เหยื่อคนต่อไปจะเป็นผมหรือตัวน้องเอง 

“ตาใครดี” น้ำเสียงรื่นเริงของครอสยังคงดังขึ้นต่อเนื่อง ผมเงยหน้าจ้องมองคนที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อบุญธรรมด้วยแววตาเกลียดชังเมื่อมันเดินมาหยุดอยู่ที่หน้ากรงขังของผม 

“หึ! ไปจับเด็กนั่นออกมา” จบสิ้นคำสั่งของผู้เป็นนาย ลูกน้องของมันที่ยืนรอรับคำสั่งก็เข้ารุมกระชากตัวผมออกจากพระจันทร์ทันที  

เสียงร้องไห้อ้อนวอนของน้องชายดังขึ้นอย่างน่าสงสาร ผมก้มมองน้องที่โดนลูกหลงจากการยื้อจับตัวผมด้วยความเจ็บปวดร่างกายฝืนดิ้นขยับให้หลุดจากพันธนาการเพื่อช่วยน้องชายตัวเอง ผมไม่อยากให้น้องต้องเจ็บ ยิ่งพวกมันเริ่มใช้กำลังด้วยแล้วผมยิ่งแทบขาดใจ 

“พระจันทร์!” ผมเรียกชื่อน้องชายที่รักพร้อมหยาดน้ำตาที่เริ่มไหลลงเมื่อเห็นคนที่ปกป้องมาตลอดต้องถูกจับแนบพื้นจนเกิดแผลตามตัว  

อีกแล้ว! ผมปกป้องใครไม่ได้อีกแล้ว 

“อื้อ!” ผมพยายามดิ้นรนอีกครั้งเพื่อเข้ามาช่วยน้องที่กำลังถูกพวกมันจับออกห่าง แต่ผ้าเหม็นสกปรกที่ถูกเอื้อมมาปิดจมูกกลับทำให้ผมสติเริ่มเลือนหาย ภาพสุดท้ายที่เห็นคือภาพของพระจันทร์ที่กำลังโดนพวกมันรุมกระทืบอย่างไร้ความปราณี 

 

............................................................................. 

ยินดีต้อนรับนักอ่านทุกคนเข้าสู่นิยายเรื่องนี้จ้า 

Kill Mafia สัมผัสรัก เป็นเรื่องราวตัวละครเชื่อมจากเรื่อง Love Mafia ทาสรัก นะคะ 

ใครที่ยังไม่เคยอ่าน ไม่ต้องกังวลจ้า ดี้จะพยายามแต่งให้เข้าใจง่ายๆ โดยไม่ต้องอ่านอีกเรื่องก็ได้ 

ทิ้งท้ายไว้ เรื่องนี้เป็น MPREG แปลตรงตัว คือท้องได้นะคะ  

รับไม่ได้โปรดจากไปอย่างเงียบๆ ขอบคุณค่า 

.. 

.. 

TO BE CONTINUED 

ความคิดเห็น