nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

เรื่องที่ยังสงสัย

ชื่อตอน : เรื่องที่ยังสงสัย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.2k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2561 00:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องที่ยังสงสัย
แบบอักษร

คนเจ็บทั้งหมดถูกส่งตัวไปรักษาในโรงพยาบาลค่ายภายในตัวจังหวัด แต่คนที่อาการหนักที่สุดคงเป็นปกรณ์เพราะอาการทรงตัวและยังต้องรอดูอาการภายในห้องไอซียู​ นรินทร์​ที่ร่างกายดูเหมือนจะฟื้นตัวได้เร็วกว่าคนอื่นนั่งหน้านิ่วอยู่ภายในห้องพักพิเศษทั้งที่ใจอยากจะไปเยี่ยมคนรักและรุ่นน้องคนสนิทแต่เนื่องจากแพทย์ยังไม่อนุญาตให้ลงจากเตียงจึงทำได้แค่สอบถามอาการของทั้งคู่กับทรงยศและลดาที่มาเยี่ยมตนเท่านั้น  

"ขออนุญาต​วัดความดันหน่อยนะคะ"เสียงพยาบาลสาวดังขึ้น นรินทร์​พยักหน้าน้อยๆก่อนเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาที่ผนังเป็นเวลาเกือบสิบโมงเช้าแต่วันนี้ยังไม่เห็นมีใครมาเยี่ยมเขาเลย  

"ความดันปกตินะคะ​ ยังเจ็บแผลที่ท้องหรือมีเลือดออกเพิ่มไหมคะ"พยาบาลสาวในชุดขาวซักถามอาการ นายทหารหนุ่มพาซื่อเปิดเสื้อคนไข้ขึ้นเห็นกล้ามท้องเป็นลอนภายในที่มีผ้าพันแผลทับอยู่    

"ไม่เจ็บแล้วครับ" เสียงทุ้มตอบแต่พยาบาลสาวก้มหน้าหลบตาชายหนุ่มหน้าแดงรีบแจ้นออกจากห้องไปเป็นจังหวะเดียวกับที่ลดาและทรงยศเปิดประตูเข้ามาพอดี 

"ผู้หมวดทำอะไรพยาบาลเขาทำไมหน้าแดงออกไปอย่างนั้น" ทรงยศทักขึ้นเมื่อประตูปิดสนิท 

"ฉันเปล่านะโว้ย แล้วทำไมวันนี้มาช้ากันจัง ไอ้กรณ์กับคุณพิมเป็นยังไงบ้าง" 

"ปกรณ์​ยังไม่ฟื้นเลยค่ะ หมอบอกว่าอวัยวะภายในมีเลือดออกหลายจุดไม่ทราบสาเหตุ อาการยังน่าเป็นห่วง" ลดาตอบแทนคนรักก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาข้างเตียง 

"ต้องเป็นเพราะไอ้ผีดิบนั้นแน่ๆถึงทำให้ไอ้กรณ์เป็นแบบนี้"นรินทร์​หวนคิดถึงอดีตที่เผชิญหน้ากับเจ้าผีดิบในร่างของปกรณ์ 

"ครับ​ หมอก็รักษาตามอาการไปก่อนเรื่องแบบนี้มันอธิบายอยากใครไม่เจอก็คงไม่เชื่อคงเหมือนพวกผีปอบที่กัดอวัยวะภายในจนเจ้าของร่างตาย" 

"ยังเป็นโชคดีของปกรณ์นะคะที่รอดมาได้"ลดาคิดตามแล้วเสียวใส้เพราะครั้งหนึ่งเธอก็เคยเผชิญหน้ากับเจ้าผีดิบ  

"แล้วพิมพลอยล่ะเป็นยังไงบ้าง"นรินทร์​เอ่ยถามถึงคนรัก​ ทรงยศและลดามองหน้ากันอึดอัด 

"คุณพิมกลับกรุงเทพไปแล้วครับ แม่คุณพิมเพิ่งพากลับไปเมื่อสักครู่นี้เอง"  

"ว่ายังไงนะไอ้ยศ"ชายหนุ่ม​ตะคอกเสียงดังผุดลุกขึ้นจากเตียงแต่ต้องทรุดลงที่เตียงอีกเพราะเจ็บแผลที่หน้าท้อง 

"ใจเย็น​ๆนะ นอนลงก่อนเดี๋ยวแผลเปิด"ลดากดไหล่กว้างของนายทหารหนุ่มลงกลับเตียง 

"สภาพอย่างนี้จะไปตามใครได้ยังไงรอให้หายก่อนเถอะ" 

"แต่ว่า... "  

"ไม่ต้อง​แต่เลย​ ถ้านะยังดื้อลดาจะบอกหม​อไม่ให้นะออกจากโรงพยาบาล"หญิงสาวพูดเสียงเฉียบตามนิสัยคนชอบบงการ ทรงยศส่ายหน้าสงสารปนขำในท่าทีของนรินทร์ที่ไม่สามารถขัดขืนได้ ทำได้เพียงดึงผ้าขึ้นห่มหันหลังให้คนทั้งคู่

หมู่บ้านดูเงียบเหงาหลังจากเรื่องราวร้ายๆผ่านพ้นไป​ ทุกครัวเรือนยังใช้ชีวิตทำมาหากินปกติ อูเลพันยาสูบที่แคร่ใต้ถุนบ้านก่อนจุดขึ้นดูดจนเต็มปอดแล้วพ่นควันขาวลอยฟุ้ง มะเมียะเด็กสาวที่ทำกับข้าวที่ชานเรือนย่นจมูกเมื่อสูดกลิ่นควัน รู้สึกเวียนหัวมวนท้องอย่างบอกไม่ถูก 

"เป็นอะไรหรือมะเมียะ" 

"ไม่รู้เหมือนกันจ้ะพี่ หมู่นี้ไม่รู้เป็นอะไรหน้ามืดเวียนหัวอยู่เรื่อย ยิ่งได้กลิ่นยาเส้นพ่อแล้วพาลจะอ้วก"มะเมียะตอบตะฉิ่นที่เดินมาประคองแต่หารู้ไหมว่าตาเฒ่าแอบฟังอยู่ 

"ว่ะ​ อีนี่ ยาเส้นข้าออกจะหอมเอ็งสิเป็นโรคประหลาดแพ้ยาเส้นเหมือนแม่ไอ้คะฉิ่นตอนท้องไม่มีผิด" 

"แต่ฉันเหม็นจริงๆนะจ๊ะพ่อ" เด็กสาวพูดจริงจัง

"หรือว่าเอ็งจะท้อง"คะฉิ่นพูดอย่างดีใจก่อนตักน้ำสาดดับไฟบุหรี่ของตาเฒ่าอูเลที่ใต้ถุนบ้านจนเปียกปอน 

"ว่ะ​ ไอ้ลูกทรพี สาดน้ำใส่ข้าทำไม" 

"เมียฉันมันแพ้จ้ะพ่อ"คะฉิ่นพูดอย่างดีใจก่อนอุ้มเมียสาวเข้าบ้านหลบเสียงด่าที่ตามมาของตาเฒ่า

พิมพลอยนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง​ วิวที่คุ้นเคยของสวนสวยภายในรั้วบ้านไม่อาจจรรโลงใจหญิงสาวได้เลย เธอยังคงเป็นห่วงคนทางโน้นที่เธอจากมาโดยไม่ได้บอกลาและยังไม่รู้ว่าอาการเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง​ หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่คนโจ๊กในถ้วยจนเย็นชืดแต่ยังไม่ได้ตักเข้าปากสักคำ 

 "วันนี้เป็นยังไงบ้างลูก" เสียงของหญิงสูงวัยทักขึ้นทำให้หญิงสาวตื่นจากภวังค์ ร่างของหญิงวัยห้าสิบที่ริ้วรอยบนใบหน้าไม่อาจปดบังความสวยลงไปได้ พิมพลอยช้อนตาโตกลมใสขึ้นมองมารดาที่ขยับเข้ามาใกล้ลูบหัวอย่างอ่อนโยน 

"ดีขึ้น​แล้วค่ะ" 

 "แม่เอาของว่างมาให้ ทานหน่อยนะลูก แม่เพิ่งอบคุ๊กกี้ร้อนเลย"  

 "ค่ะ​"พิมพลอยตอบนิ่งๆจนผู้เป็นแม่อดห่วงไม่ได้ 

 "มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือป่าวลูก"  

"แม่คะพิมมีเรื่องจะถาม" 

"คุณเพลงพิณค่ะโทรศัพท์​ค่ะ"เสียงของแม่บ้านดังขึ้นขัดจังหวะ  

"เดี๋ยวแม่มานะลูก"มารดาเดินเลี่ยงหลบออกนอกห้องไปพิมพลอยมองตามจนลับตาเรื่องที่เธอยังสงสัยและคาใจ ทำไมมารดาเธอถึงสั่งห้ามไม่ให้เธอติดต่อกับคนทางโน้นไม่ว่าทางไหนหรือกับใครก็ตาม​และยังพาเธอกลับกรุงเทพด่วนโดยไม่ได้บอกลาใครสักคำ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น