yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 ห้ามยุ่ง(แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ห้ามยุ่ง(แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 09:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ห้ามยุ่ง(แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนที่ 9 ห้ามยุ่ง 

"น้ำของฉันมันกำลังไหลย้อนออกมาจากตัวนายมันดูเซ็กซี่มากเลยนะรู้ไหม" 

"คุณภพ!!! " 

"เรียกฉันทำไม" 

"คุณนี่มัน.."คนอะไรเนี่ยไม่รู้จักอายบ้างหรือยังไงกันนะ ผมนี่อยากจะแทรกพื้นลงไปให้รู้แล้วรู้รอด 

"อะไรฉันมันอะไร" 

"ช่างมันเถอะครับ"ผมขี้เกียจต่อปากต่อคำแล้วล่ะ 

"ใส่ซะ"คุณภพเดินไปเก็บกางเกงแล้วเอามาให้ผม ผมรีบคว้ามาแล้วรีบใส่ทันทีพร้อมกับจัดให้เข้าที่เข้าทาง 

"ผมไปทำงานต่อได้ยังครับ"นี่มันก็เลยเวลาทำงานช่วงบ่ายมาแล้วด้วย เนมไม่สงสัยแย่หรอเนี่ย ผมจะอธิบายยังไงกับเพื่อนตัวน้อย (?) มันฟังดูแล้วเข้าหู 

"ยัง ลืมแล้วหรอว่าตอนนี้นายเป็นเลขาฉันแล้ว หรือนายอยากจะเดินไม่ได้สักอาทิตย์จริง ๆ"ผมลืมไปเลยว่าคุณภพเขาจัดการไว้แล้ว... 

ผมต้องจำใจทำงานเป็นเลขาคุณภพเขาอีกแล้ว ทำไมผมขัดเขาไม่ได้เลยครับ อะไรกันนะโชคชะตาช่างลงโทษผมได้ ผมอธิบายให้เนมฟังตั้งนานกว่าจะเข้าใจ 

ตอนย้ายของขึ้นมาเนมนี่เกาะแน่นเลยดีที่ยอมปล่อย เพราะคุณภพเขาเข้าไปบอกเองเลยว่าให้ผมย้ายตำแหน่งงาน เนมคงเหงาแน่เลยที่ถูกผมทิ้ง รู้สึกผิดต่อเนมอีกแล้ว 

ผมต้องย้ายมาทำงานให้ห้องเดียวกันกับคุณภพ แล้วทำไมต้องเป็นในห้องกันนะ หน้าห้องก็ได้นี่นา ช่างเอาแต่ใจเสียจริง 

"ตินนายกินข้าวหรือยัง" 

"ผมกินแล้วครับ" 

"ฉันจะสั่งอาหารนายจะกินอะไรไหม"สั่งอาหาร?? จะสั่งอะไรดีล่ะข้าวผมก็กินไปแล้ว 

"งั้นผมขอชาเขียวปั่นกับขนมอะไรก็ได้หวาน ๆ สักชิ้น" 

ผมรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยก่อนจะเดินไปที่โซฟาแล้วทิ้งตัวลงนอน คุณภพก็ไม่ได้ว่าอะไรงั้นก็ขอพักละกัน ทำเรื่องอย่างว่าไม่พอผมไปช่วยเขาขนเอกสาร งานต่าง ๆ ของผมมาที่นี่อีก 

. 

. 

"ติน" 

"..." 

"ติน" 

"อืออ...." 

ฟึบ!!  

"เห้ยยย เหวอออ" 

"ตื่นสักที" 

"ปล่อยผมได้แล้วครับ"ผมกำลังนอนสบาย ๆ เลยครับแล้วจากนั้นตัวผมก็ลอยขึ้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคนทำ เขาอุ้มผมขึ้นก่อนจะนั่งลงบนโซฟาและผมก็นั่งบนตักเขาอีกทีแถมยังหันหน้าเข้าหาอีก 

"นายดูยังไม่ตื่นดีเลยนะ" 

"ผมตื่นตั้งแต่คุณอุ้มผมแบบกะทันหันแล้วครับ"ผมพยายามจะลุกออกแต่ดูเหมือนคุณภพเขาจะไม่ยอมมือนี่จับเอวผมไว้แน่นเลย มันเป็นท่าที่ล่อแหลมมาก.. 

"งั้นหรอ"ยังจะมากวนอีก.. 

"ปล่อยผมเถอะ ผมจะได้กินขนมผมสักทีครับ" 

"อยู่แบบนี้แหละเดี๋ยวฉันป้อนเอง" 

"มะ..ไม่เป็นไรครับ.." 

"อย่าดื้อได้ไหม" 

"งั้นก็ปล่อยผมลงครับ" 

"ติน" 

"คุณภพ"ผมจะไม่ยอมเด็ดขาด ผมก็อยากนั่งโซฟาแบบสบาย ๆ บ้างนี่นา ผมแกะมือที่ยึดเอวของผมไว้แน่น เขาจับไว้แน่นอย่างกับติดกาวไว้เลยล่ะ 

"อะไร" 

ทำไมเขาถึงต้องทำให้มันลำบากด้วยนะ ชอบกวนผมตลอดด้วย ชีวิตอันสงบสุขผม ผมคงจะไม่ได้สัมผัสมันอีกแล้วสินะ 

"ปล่อยผม ผมจะกินขนมแล้วครับผมหิว" 

"ก็ได้ๆ"ยอมแต่แรกก็จบ ผมจะได้รีบ ๆ กินขนมสักทีเริ่มหิวแล้วด้วย 

"ก็แค่นี้ครับ"ผมลุกออกจากตักคุณภพเขาแล้วก็นั่งลงตรงที่ข้างๆ ผมหยิบชาเขียวขึ้นมาดูดอย่างหนำใจ รู้สึกสดชื่นจริง ๆ เลยครับ 

คุณภพทานข้าวของเขาไป ส่วนผมก็ทานขนมไป อร่อยมากเลยครับ รสชาติใกล้เคียงกับร้านพี่เกดเลยครับ คุณภพเขาสั่งมาทำไมเยอะแยะหลายชิ้น แต่สุดท้ายแล้วผมก็กินหมดทุกชิ้นเลย... ผมไม่ได้เห็นแก่กินเลยจริง ๆ ..... 

"ติน" 

"ครับ? " 

จุ๊บ 

แผล็บ 

"!!! " 

ผมตัวแข็งทื่อเลยครับ...ผมนึกว่าคุณภพเรียกผมตามปกติ เมื่อผมหันหน้าไปหาก็โดนคุณภพขโมยจูบไปแล้วครับ.. แถมยังเลียที่ริมฝีปากของผมไปมาอีก 

"ของหวานหลังอาหาร"ผมนิ่งเลยครับไม่กล้าพูด กล้าขยับเลย หน้าผมตอนนี้มันต้องแดงมากแล้วแน่ ๆ เลย 

"หึ น่ารัก" 

"นะ น่ารักอะไรของคุณ"ผมเบี่ยงหน้าหลบทันที 

. 

และแล้วเวลาก็ผ่านไปเข้าสู่ช่วงทำงานอย่างจริงๆ จัง ๆ สักที กว่าจะผ่านมาได้นั้นทำเอาผมเกือบแย่ ชอบมากวนมาทำให้เขินอยู่เรื่อย ปกติผมไม่ค่อยจะพูดเยอะสักเท่าไหร่นัก คุณภพนั่นแหละเขาทำให้ผมพูดมาก ทำให้ผมต้องตอบโต้เขาตลอดเลย 

ผมลุกออกจากเก้าอี้โดยมาสายตาจากคุณภพจ้องอยู่ไม่วางตา จ้องอะไรขนาดนั้นกันนะ ผมเดินออกจากห้องทำงานเพราะจะต้องไปเอาแฟ้มงานมาตรวจสอบ 

ผมลงมายังแผนกเดิมที่ผมยังทำงานอยู่ คิดถึงจัง ถึงแม้จะพึ่งย้ายไปอยู่ห้องทำงานคุณภพก็เถอะ ก็ผมทำงานอยู่นี่ตั้งแต่เข้ามาใหม่ๆ นี่นา ก็ต้องคิดถึงเป็นธรรมดา 

"ตินน" 

"เนม"เมื่อเนมเห็นผมก็วิ่งเข้ามากอดทันที ผมลูบหัวเนมเบา ๆ ให้ตายเถอะจะมาอ้อนอะไรผมอีกนะ 

"เหงามากเลยตินไม่อยู่" 

"เหมือนกันเลย แต่ก็ขัดคำสั่งไม่ได้อยู่ดี"ถ้าผมขัดคำสั่งคงจะต้องมีเรื่องแน่ๆ ... 

"แล้วเป็นไงมั่ง" 

"หืออะไรหรอ" 

"ก็ได้อยู่กับคุณภพสองต่อสองเชียวนะ"คำพูดของเนมทำเอาผมตกใจ... เนมเคยเชียร์ผมอยู่เรื่องนี้ ถ้าเขารู้อีกเรื่องล่ะ.... 

"ก็ปกติดี"ซะที่ไหนกันล่ะ... 

"แค่นี้เองหรอ"เนมทำหน้าหงอ ๆ ต้องเศร้าขนาดนั้นเลยหรอเนม... 

"จริงสิ ไหนแฟ้มงานที่ตินจะต้องเอาไปตรวจ"คุยเพลินเลยแฮะ 

"อ่อออ อยู่นั่นๆ"เนมเดินไปหยิบแฟ้มงานแล้วก็ส่งให้ผม ซึ่งมันก็ไม่ใช่น้อย ๆ ผมขนไปรอบเดียวไม่หมดซะด้วยสิ 

"เนมช่วยตินขนหน่อยสิ" 

"เนม..ไม่ว่างอ่ะ.." 

"..." 

"เดี๋ยวตินขนเองก็ได้เนมทำงานต่อเถอะ" 

"ขอโทษด้วยนะะ" 

"ไม่เป็นไรหรอก"ผมไม่รบกวนเนมแล้วล่ะ ขนเองก็ได้น่าจะสักสามรอบคงเสร็จแหละ 

ผมหอบแฟ้มงานขึ้นไปยังห้องทำงาน ซึ่งแฟ้มมันก็ไม่ได้มีแค่ของผมหรอกมันมีแฟ้มที่คุณภพเขาต้องเซ็นเพิ่มขึ้นมาด้วย 

ผมขนแฟ้มงานจนเหลือรอบสุดท้ายแล้วเหลืออีกรอบเดียวเท่านี้ ทำเอาผมเหนื่อยไม่น้อยเลยจะเรียกคนอื่นมาช่วยก็กระไรอยู่ ผมไม่ค่อยจะสนิทกับใครมากนัก 

"อ้าวติน มาพี่ช่วยไหม"พี่โจ้แกเดินผ่านผมมาพอดีเลย ทำไมไม่มาให้เร็วกว่านี้นะ ไปอยู่ที่ไหนมา 

"ก็ดีนะครับ" 

"มา ๆ"ผมยื่นแฟ้มเกือบทั้งหมดให้พี่โจ้แกถือเกือบทั้งหมดซึ่งแกก็ไม่ได้บ่นอะไร 

"ติน" 

"ครับมีอะไรหรอ"ระหว่างไปที่ห้องทำงานพี่โจ้แกก็ถามผม 

"คือเย็นนี้..." 

"เย็นนี้? ทำไมหรอครับ" 

"คือพี่.." 

"อะไรล่ะครับ"สรุปแล้วพี่โจ้แกจะพูดไหมนะ.. 

"เย็นนี้ตินวะ.." 

"ถึงห้องพอดีเลยครับ" 

"อ่าครับ.."ผมรับแฟ้มทั้งหมดมาจากพี่โจ้ 

"แล้วพี่มีอะไรหรอครัย" 

"พี่จะถามว่าเย็นนี้ว่างไหมพี่จะชวนไปหาอะไรทานสักหน่อย"ก็นึกว่าจะถามอะไร 

"เย็นนี้หรอครับ" 

"ครับ" 

"ผม.." 

"ตินเขาไม่ว่างหรอก"คุณภพ!! มาตั้งแต่ตอนไหนกัน 

"ประ..ประธาน.." 

"ตินเขาไม่ว่างหรอก จริงไหมติน" 

"ครับ.."ไม่ต้องแผ่รังสีมืดออกมาก็ได้ครับคุณภพ... 

"ทำไมล่ะติน" 

"ไม่ว่างก็คือไม่ว่างไงคุณมนัส" 

"ผมถามตินไม่ได้ถามประธานครับ" 

มันจะรอดไหมนั่นนน เหมือนสงครามขนาดย่อมเลย พี่โจ้แกก็กล้าไปตอบกลับไม่กลัวตัวเองตกงานหรือยังไงกัน.. 

"ผมไม่ว่างหรอกครับ"ต้องรีบตัดปัญหาแล้วล่ะ 

"จริง ๆ หรอติน" 

"ครับ" 

"กลับไปทำงานซะคุณมนัส ถ้าคุณยังอยากทำงานมีเงินเดือนต่อ" 

"ผมแค่ถามตินนะครับ ประธานไม่น่าจะเกี่ยวด้วยนี่ครับ"ฝีปากพี่แกกล้ามากเลยครับ.. 

"เลิกยุ่งกับคนของฉันซะ กลับไปทำงานได้แล้ว"คุณภพน่านิ่งมากตอนนี้มันดูน่ากลัวซะแล้วสิ 

"ทำไมครับตินเขาก็ยังไม่มีแฟนนี่ครับ"แต่มีสามี... 

"ถ้าคุณยังไม่เลิกยุ่งกับเมียชาวบ้าน ก็เตรียมใบลาออกไว้ด้วยนะคุณมนัส" 

ว่าแล้วคุณภพเขาพาผมกลับเข้าไปในห้องทำงาน แถมปิดประตูเสียงดังใส่หน้าพี่โจ้ด้วย พี่แกจะเป็นยังไงล่ะนั่น ส่วนทางนี้ก็เหมือนจะใกล้ระเบิดออกมาแล้ว... 

"เมีย...ชาวบ้าน..?? " 

. 

2BC. 

ความคิดเห็น