อ้ายเก้ง
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2561 14:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2
แบบอักษร

2

.

...ความกระหายสามารถทำให้นักล่าเดินทางได้เป็นไมล์เพียงเพื่อจะหาอะไรก็ตามที่สามารถฆ่า! และกลืนกินได้ แล้วเพื่อตอบสนองต่อสัญชาตญาณการเอาตัวรอดและความหิวกระหายที่อัดแน่นอยู่ภายใน...

ผมเองก็เช่นกัน หลังจากที่ฆ่าและสวาปามเนื้อหนังมังสาของผู้ชายคนนั้นไปแล้วผมก็ได้กลายเป็นอะไรในอย่างที่เห็น

ร่างกายที่ปราดเปรียวและแข็งแรงขึ้นบวกกับดวงตาที่สามารถมองเห็นได้ดีทั้งกลางวันและกลางคืน คมเขี้ยวที่คมกริบเหมือนฟันฉลามและกรงเล็บที่ทรงพลังราวกับกรงเล็บของอินทรี สิ่งเหล่านี้ได้ทำให้ผมล่าและฆ่าเหยื่อได้ในเวลาอันรวดเร็ว

แต่หลายครั้งที่ผมสงสัยในที่มาและที่ไปของตนเอง ผมเป็นใคร? คำถามเดิมๆ ที่เพิ่มเติมคือผมมันเป็นตัวอะไร? ทำไมผมถึงต้องล่าและฆ่าทุกอย่างแบบนี้ แต่ทุกครั้งที่คิด ความหิวกระหายก็ได้เข้ามาแทนที่และบดบังด้วยความใคร่อยากในรสเนื้อที่แสนหวานนั้นแทน

ความหิวกระหายได้ผลักดันให้ผมต้องเดินทางไกลเพียงเพื่อจะหาอะไรก็ตามที่ตนสามารถกินได้ สัญชาตญาณได้ทำให้ผมฆ่าทุกสรรพชีวิตที่อยู่ในเส้นทางพร้อมกับจับมันกลืนกินลงท้องไป ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์เล็กสัตว์น้อยก็ล้วนแล้วถูกผมขย้ำและกัดกินไม่มีเหลือ

ผมเองก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่ด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่อัดแน่นอยู่ภายในมันก็ทำให้ผมอดใจที่จะฆ่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ นอกจากผมไม่ได้จริงๆ และด้วยสัญชาตญาณนั้นเองมันก็ได้นำทางผมมาไกลจนถึงที่ๆ ผมพบเจอกับเขา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงได้ถูกใจเขาขนาดนี้ เพราะกลิ่นหอมที่ไม่เหมือนใครนี่กระนั้นหรือ หรือเพราะรสชาติบนผิวกายที่แสนหวานซึ่งไม่ว่าจะโลมเลียสักกี่ครั้งความหวานนั้น มันก็ติดลิ้นจนยากที่จะลืมได้ลงจนต้องเอาติดมือมาด้วย

...ของหวานแสนอร่อย

ผมอุ้มเขามาจนถึงหมู่บ้านร้างแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไกลจากที่ๆ ผมพบเจอเขาพอสมควร ที่นี่ดูปลอดภัยและเงียบสงบพอที่ผมจะเอาเขามาซ่อนไว้ได้ จนกระทั่งในที่สุดผมก็เลือกบ้านหลังหนึ่งเป็นที่ซ่อนตัวของผมกับเขา

เรือนร่างที่นอนสลบไสลมิเรื่องรู้สึกตัวอะไรได้ทำให้ผมคิดหนักว่าจะจัดการกินเขาอย่างไรดี เขาไม่เหมือนกับหมาหรือมนุษย์และอะไรต่างๆ นานาที่ผมเคยสวาปามลงท้องเลย กลิ่นของเขามันช่างหอมหวานและเย้ายวนเสียจนอยากเก็บเขาไว้กินนานๆ

...กินเขานานๆ ทั้งที่เขายังมีลมหายใจตลอดไป

แต่ดูเหมือนผมจะนึกขึ้นได้ว่าผมเพิ่งทำผิวเนื้อที่แสนนุ่มเนียนของเขาเป็นรอยด้วยกรงเล็บคมกริบของผม ผมจึงฉีกเสื้อสีขาวเปื้อนเลือดที่เขาสวมอยู่ออกก่อนที่จะจัดการเลียแผลที่บ่าของเขาเบาๆ ถึงนักล่าอย่างผมจะเป็นเครื่องจักรสังหารที่แสนจะเหี้ยมโหดแต่ธรรมชาติก็ได้สร้างน้ำลายที่มีฤิทธิ์เป็นน้ำยาสมานแผลไว้เพื่อคอยเลียบาดแผลที่เกิดจากการต่อสู้ของเหยื่อ

แต่ทว่าด้วยรสเลือดที่ผมได้เลียกินนั้นก็ทำให้สัญชาตญาณนักล่าของผมเริ่มทำงาน ผมอยากกินเขา...ผมอยากกินเขาจริงๆ แต่ถ้าผมกินเขาตอนนี้ผมก็คงจะไม่มีโอกาสได้กลิ่นหอมๆ และรสชาติหวานๆ จากผิวกายของเขาอีกแน่

...แล้วผมควรจะกินเขาอย่างไรดีล่ะ*?*

และเมื่อคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ผมจึงอุ้มเขาขึ้นมาตรงระหว่างทั้งสองข้างของผมก่อนที่จะโลมเลียและฉกชิมทุกความหวานที่ฉาบฉางอยู่บนผิวกายของเขา ความหวานที่ผมไม่เคยได้ลิ้มลองจากสิ่งมีชีวิตใดๆ มาก่อน ไม่ว่าจะชิมตรงไหนมันก็ช่างหวานละมุนลิ้นเสียจริงๆ

"อา..."

"อึก! อือ...อือ อ๊ะ! ปล่อย...ปล่อยนะ" แต่ดูเหมือนคนในอ้อมแขนของผมจะเริ่มรู้สึกตัว เขาทั้งตบตีและดิ้นพล่านอยู่ในวงแขนของผมเป็นการใหญ่ ถ้าเป็นเหยื่อชนิดอื่นผมอาจจะกระชากเอาหลอดลมมาขบเคี้ยวเล่นไปนานแล้วก็เป็นแน่

"ปล่อย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ โอ๊ย!" เขายังคงดิ้นอยู่อย่างนั้นก่อนที่ผมจะตัดสินใจผลักเขาออกแล้วกดเขาติดลงกับพื้น

ดวงตาชุ่มน้ำที่มองผมด้วยความหวาดกลัวและเสียงลมหายใจเข้าออกที่ดังฟืดฟาดได้ทำให้ผมอยากจะชิมเนื้อของสักคำ ผมชอบจริงๆ เวลาที่เหยื่อกำลังกลัวผม ยิ่งพวกมันกลัวเลือดของพวกมันก็ยิ่งจะสูบฉีดแรงขึ้นจนทำให้เนื้อของพวกมันหวานยิ่งขึ้นไปอีก

หากแต่ว่ากับเขาคนนี้นั้นผมกลับหาได้ชอบใจไม่ที่เขากำลังหวาดกลัวผมอยู่ ผมไม่อยากให้เขามองผมด้วยสายตาแบบนั้น สายตาที่กำลังหวาดกลัวผมอยู่แบบนี้

"ฮื่อ!"

ผมแยกเขี้ยวออกมาด้วยความไม่พอใจเท่าไรที่เห็นสายตาของเขาคู่นั้น ผมจึงผละออกจากตัวของคนที่อยู่ในวงแขนก่อนที่จะถอยให้ห่างจากเขามากที่สุด อย่างน้อยๆ ก็เพื่อให้เขารู้สึกสบายใจว่าผมจะไม่ทำอะไรเขาอีก

"อึก!"

เขาลุกขึ้นมานั่งอย่างเชื่องช้าพร้อมกับมองผมด้วยสายตาที่ยังคงหวาดกลัวอยู่ ผมอยากทำให้เขารู้สึกสบายใจและเลิกกลัวผมแต่ทว่าผมกลับไม่รู้เลยจริงๆ ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี แถมในตอนนี้ความหิวกระหายของผมมันก็เริ่มกลับมาอีกครั้งจนทำให้ผมต้องตัดใจจากเขาก่อนที่จะวิ่งหนีออกไป ขืนอยู่นานกว่านี้ผมอาจจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วจับเขาเคี้ยวกินจริงๆ แน่ อย่างไรเสียตอนนี้ผมก็จำกลิ่นของเขาได้แล้ว และต่อจากนี้ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนผมก็จะสามารถตามหาเขาได้...ในทุกๆ ที่

.

ทันทีที่ตัวประหลาดได้จากไปแล้วหยกก็ได้แต่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่รู้ว่าไอ้ตัวประหลาดตัวนั้นมันเป็นตัวอะไรและต้องการอะไรจากเขากันแน่ แต่ที่แน่ๆ ในตอนนี้มันก็ได้จากเขาไปแล้ว หยกจึงวิ่งออกมานอกบ้านร้างหลังนั้นก็พบว่าตนเองอยู่ในหมู่บ้านร้างแห่งหนึ่งที่เขาพอจะรู้จัก มันจึงไม่ยากที่เขาจะหาทางออกให้กับตน

"แฮก...แฮก!"

.

To be continue

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น