YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 14.1]

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 86

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2561 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 14.1]
แบบอักษร

​คนโปรด 14.1

สมิธถูกพาตัวส่งเข้าห้องผ่าตัดในทันที ส่วนลูคัสตามมาที่โรงพยาบาลในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน

"มึงจัดการได้รึยัง?"เกรย์เอ่ยถามเพื่อนขณะที่พวกเขากำลังนั่งรอสมิธผ่าตัดอยู่

"ยัง"

"ทำไมมันนานนักวะ"

"ใกล้แล้ว...เมื่อกี้มิทตี้เห็นกูอยู่กับไนซ์ว่ะ"ลูคัสเอ่ยบอกเพื่อนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ห๊ะ!เห็นได้ยังไงวะ!?"

"ตอนที่พวกมึงขี่รถผ่านมาที่นี่แหละ รถมันติดไฟแดงแล้วกูเดินออกมาจากร้านอาหารกับไนซ์พอดี"ลูคัสเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เกรย์ฟัง

"ฉิบหาย!"

"เออ"

"มิน่า เมียมึงถึงพูดแปลกๆ"

"พูดว่า?"

"ก็ 'ถ้าไม่ตื่นขึ้นมาอีกก็คงดี' ประมาณนี้ล่ะมั้ง"พอฟังที่เพื่อนบอกจบ ลูคัสยิ่งหน้าเครียดหนักขึ้นไปอีก

"กูไม่ให้ไป!ถ้ากูไม่อนุญาตมันก็ตายไม่ได้"

"มึงจะเฝ้าเขาไว้ได้ตลอดหรือไง"

"เฝ้าไม่ได้กูก็จะขัง"ลูคัสพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำจริงจัง เกรย์ได้แต่ส่ายหัวปลงกับความยึดติดของเพื่อน

ไม่เคยเห็นมันเป็นขนาดนี้มาก่อน เด็กคนนั้นทำอะไรกับลูคัสกันนะ

"แล้วนี่มึงจะไปไหน?"เกรย์เอ่ยถามลูคัสเมื่อเห็นเพื่อนขยับตัวลุกขึ้น

"ไปจัดการปัญหาให้จบ มิทตี้ผ่าเสร็จแล้วโทรหากูด้วย เดี๋ยวกูจะทิ้งคนไว้"ลูคัสพูดจบก็หันหลังเดินออกไป

+++++++++++++++

สมิธฟื้นขึ้นมาก็พบคนที่ชื่อ เกรย์ นั่งอ่านหนังสือบนโซฟาในห้องพักฟื้น ร่างเล็กขยับตัวพบว่าหน้าท้องปวดตึงนิดๆแต่ไม่เจ็บมากอย่างที่คิดไว้

เกรย์ได้ยินเสียงคนขยับจากบนเตียงก็เงินหน้าจากหนังสือและยิ้มให้คนที่มองเขาอยู่ก่อน ชายหนุ่มร่างสูงลุกจากโซฟาเข้าไปหาสมิธพร้อมถามไถ่อาการอย่างเป็นห่วง

"เป็นยังไงบ้าง เจ็บแผลมากรึเปล่า?"

"ไม่ค่อยเจ็บ"สมิธส่ายหัวยืนยันคำตอบ

"ดีแล้วล่ะ แผลเล็กนิดเดียวไม่เกินสัปดาห์ก็หาย...ถ้าลุกขึ้นเดินได้ก็ควรเดินนะ"เกรย์เอ่ยแนะนำ

"อืม"

"เดี๋ยวผมขอไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ"

"ครับ"

เกรย์ออกไปโทรศัพท์หาลูคัสสักพัก กลับเข้ามาก็เห็นสมิธเปิดทีวีดูอยู่เงียบๆ

เขารู้สึกสงสารใบหน้าเศร้าสร้อยนั้นเหลือเกิน ดูเปราะบางพร้อมที่จะแตกสลายได้ตลอดเวลา

เกรย์เดินเข้าไปใกล้สมิธแล้ววางมือใหญ่ลงบนผมสีอ่อนพร้อมยีเบาๆอย่างเอ็นดู สมิธหันกลับมามองด้วยความแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ว่าหรือผลักมือเกรย์ออกไปจากศีรษะตัวเอง เด็กหนุ่มมองสบตาของเกรย์นิ่งๆก่อนจะขยับปากอิ่มเอ่ยคำถามออกมา

"คุณเป็นเพื่อนกับมันหรอ"

"มัน?ไอ้ลุคน่ะเหรอ?"

"อืม"

"ใช่แล้ว พี่กับมันเป็นเพื่อนกัน"

"แล้วรู้รึเปล่าว่ามันทำอะไรกับผมไว้บ้าง"สมิธเอ่ยถามด้วยใบหน้านิ่งเรียบ แต่ดวงตากลับแฝงไปด้วยความทุกข์ระทมอย่างปิดไม่มิด เกรย์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ รู้สึกลำบากใจที่จะตอบคำถามเด็กน้อย

"คือ...มันอาจจะมีเหตุผลของมันของมันก็ได้ พี่ก็ไม่ค่อยเข้าใจการกระทำมันเท่าไหร่"เกรย์ตอบเลี่ยงๆปนความคิดของตัวเอง

"ผมก็ไม่เข้าใจ ฮึก ทำไมมันต้องทำกับผมแบบนี้ ฮึก ไม่ได้รักแล้วทำไมไม่ปล่อยผมไปสักที"สมิธพยายามอย่างหนักที่จะกลืนก้อนสะอื้นลงไป แต่เขากลับไม่สามารถกลั้นหยดน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสายได้เลย

"มันอาจจะรักสมิธก็ได้"...แค่ไม่รู้ตัว

"ฮึก คนรักกันที่ไหนเขาทำแบบนี้? มันทำให้ผมเสียใจกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง!?จะเหยียบย่ำความรู้สึกผมไปถึงไหน! ฮึก ฮือ...เพราะผมรักมันก่อนเหรอหรือเพราะผมไม่มีใคร มันถึงได้ทำยังไงกับผมก็ได้ ฮึก ผมเหนื่อย!ผมเสียใจ!ได้ยินไหมว่าผมเสียใจ!"สมิธระเบิดอารมณ์ความรู้สึกที่กักเก็บมานานใส่หน้าเกรย์

คุณหมอหนุ่มพูดไม่ออกเมื่อเห็นภาพที่สมิธร้องไห้กอดเข่าปานจะขาดใจ

"พี่ขอโทษ"...ขอโทษที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย

"ฮึกๆฮือ...ช่วยผมที...ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้อีกแล้ว ฮือ"

สมิธนั่งร้องให้อยู่หลายนาที ส่วนเกรย์ได้แต่มองนิ่งๆแล้วได้ตัดสินใจบางอย่างอยู่ในใจ

+++++++++++++

ลูคัสเดินทางมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งในเช้าวันต่อมาหลังจากเคลียร์ปัญหาที่คาราคาซังมานับสัปดาห์จบสักที

ปัญหาที่ว่าก็คือ...ไนซ์

วันนั้นที่เกิดเรื่องแคทตาย เหตุการณ์นั้นไนซ์ทำลูคัสโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เขากลับเพ้นม์เฮ้าส์ไปเจอไนซ์ในขณะที่เซนโทรมาแจ้งเรื่องทั้งหมดแล้ว ชายหนุ่มรั้งไนซ์ให้รออยู่ก่อน ฝ่ายนั้นก็เชื่อฟังและอยู่รอแต่โดยดี

ลูคัสไปเปิดกล้องวงจรปิดดูในห้องทำงาน...และภาพที่เห็นก็เป็นไนซ์ที่ลงมือ เขาไม่อยากพูดถึงวินาทีที่ไนซ์ทำร้ายแคทเพราะมันสะเทือนใจเกินไปแม้เขาจะไม่ชอบสัตว์แต่แคทก็เป็นส่วนหนึ่งที่เรียกรอยยิ้มสมิธกลับมาได้ ยอมรับว่าตอนนั้นก็โกรธแต่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรไนซ์ ลูคัสรอให้สมิธกลับมาเพื่อที่จะได้จัดการทีเดียวให้จบ

แต่ใครจะไปนึกว่าสมิธจะเกรี้ยวกราดขนาดที่พุ่งไปทำร้ายไนซ์ก่อน เอาตรงๆเขาก็เห็นแต่ก็ไม่ได้เข้าไปห้ามในทันที เขาปล่อยให้สมิธได้ระบายความโกรธสักพักแล้วถึงเข้าไปห้ามปรามไว้

แต่เมื่อเห็นสมิธยอมสงบลงง่ายๆเมื่อเขารับปากว่าจะจัดการให้ ลูคัสจึงคิดว่าควรพาสมิธไปพักผ่อนน่าจะดีกว่า ร่างบางดูอิดโรยและบอบช้ำจากการร้องไห้มากเกินไป

มื่อลูคัสกลับออกมาจากห้องสมิธก็หมายมั่นว่าจะลงโทษไนซ์แล้วตัดหางปล่อยไป แต่คำพูดของไนซ์ในวันนั้นมันไม่สามารถทำให้เขาตัดสินใจทำแบบนั้นได้ในทันที

'เอาล่ะ จะแก้ตัวอะไรก็รีบพูดมา ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูดอีก'

'ผมไม่ได้ทำและคุณต้องเชื่อผม'

'...'

'ผมพูดจริงนะ'

'ฉันมีหลักฐานว่านายทำ ยังจะแก้ตัวอะไรอีก'

'อ้อหรอ แล้วไง?คุณจะยอมแลกหมาตัวเดียวกับเด็กที่อยู่ในห้องนั่นไหมล่ะ?'

'ที่พูดหมายความว่าไง'

'ก็หมายความว่าต่อให้ผมทำจริงๆคุณก็ไม่ควรจะลงโทษผม เพราะถ้าผมเป็นอะไรไป ผมไม่รับรองว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณสองคนจะยังราบรื่นแยู่ไหม'ไนซ์เอ่ยยิ้มๆ

'...'

'ผมเขียนอีเมลล์ฉับหนึ่ง ตั้งเวลาส่งถึงองค์การคุ้มครองเด็กของที่นี่ เรื่องการที่นักธุรกิจมีชื่อเสียงคนหนึ่งพรากผู้เยาว์เด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี...ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่แต่ก็ถือว่าผิดกฎหมาย คุณอาจหลุดคดีเพราะอิทธิพลของคุณ แต่เด็กคนนั้นคุณจะไม่ได้เขามาอยู่ในมือง่ายๆอีก...ก็นั่นแหละ ถ้าผมเป็นอะไรไป อีเมลล์นั้นก็รอเวลาส่งเท่านั้น แต่ถ้าผมยังอยู่ ผมก็จะยังเลื่อนวันส่งอีเมลล์ออกไปอีก'

'นายขู่ฉัน?' ลูคัสกดเสียงเข้ม

'เปล่านะครับ ผมแค่ทีข้อแลกเปลี่ยนเล็กๆน้อยเท่านั้นเอง' ไนซ์พูดหน้าระรื่น

'ต้องการอะไร' ไนซ์ยกยิ้ม ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงเข้าไปหาลูคัส แขนเรียวคล้องเข้าที่คอลูคัสแล้วทรุดนั่งบนตักแกร่ง

'ใส่ใจผมบ้างมีเวลาให้ผมสักหน่อย อย่าทิ้งขว้างผมเหมือนก่อนหน้านี้' ไนซ์ไล้นิ้วไปตามกรอบหน้าของลูคัสอย่างเย้ายวน

ลูคัสมองสบตากับไนซ์ตรงๆ มุมปากกระตุกยิ้มกว้างอย่างที่โยฮันเนสนึกขนลุกที่ได้เห็น

โกรธจัดเลย...

'ตกลง' ลูคัสรับคำ เขาไม่ได้ยิ่งใหญ่คับฟ้าที่จะได้ไม่หวั่นเกรงต่อกฎหมายที่นี่ แต่กับแค่คนๆเดียว ถ้าเขาคิดจะกำจัด...ก็ไม่ยากเลย

และหลังจากนั้นชายหนุ่มก็ตามเอาใจไนซ์ยิ่งกว่าที่ผ่านมา แต่ลับหลังหลังเขาสั่งให้ลูกน้องไปสืบและหาอีเมลล์ฉบับนั้นให้เจอ

เวลายืดเยื้อมาเกือบสัปดาห์และสมิธดันมาทะเลาะกับลูคัสเรื่องโรงเรียนซึ่งชายหนุ่มแม้ไม่อยากบอกแต่ก็ต้องพูดให้อีกคนเข้าใจ

สมิธโกรธอย่างที่คิด และลูคัสยังไม่มีเวลาไปง้องอนเมียเด็กเพราะต้องการจัดการไนซ์ให้จบก่อน

วันที่สมิธไม่สบายหนักจนต้องส่งเข้าโรงพยาบาลลูคัสร้อนใจมากอยากจะตามไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนั้นแต่ติดที่ไนซ์ยังอยู่ด้วยและไม่ถึงสิบนาทีต่อมาลูกน้องของลูคัสมารายงานว่าหาอีเมลล์ฉบับนั้นเจอแล้วและจัดการลบแอคเค้าท์ของไนซ์ทิ้งทั้งหมดเรียบร้อย

ลูคัสหลุดยิ้มซึ่งในความโชคร้ายยังมีโชคดีอยู่ ชายหนุ่มรีบออกจากร้านอาหารที่มาทานกับไนซ์ทันทีเพราะเขาไม่จำเป็นต้องแสร้งดีกับอีกฝ่ายอีกต่อไป

เพียงแต่ความซวยมักไม่ปรานีใคร จังหวะที่เขาออกจากร้านและไนซ์มายืนประกบอยู่ข้างๆเขาอย่างไม่รู้เรื่อง รถที่สมิธนั่งอยู่จอดติดไฟแดงตรงกับหน่าร้านที่เขายืนรอรถ

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกกระวนกระวายกับสายตาแบบนั้นของสมิธ

เขารู้สึกผิด แต่เรื่องแบบนี้มันอธิบายยากเพราะส่วนหนึ่งที่ทำก็มาจากการพยายามปกปิดความผิดของตัวเอง

ชายหนุ่มก้าวย่างอย่างมั่นคงเพื่อไปยังห้องพักฟื้นของสมิธ แต่ยังไม่ทันที่ลูคัสจะก้าวเข้าไปในห้อง เกรย์ก็วิ่งหน้าตาตื่นมาจากอีกทางซะก่อน

"มีอะไร?"ลูคัสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทั้งที่ในใจกลับรู้สึกสังหรณ์ไม่ดี

"กูขอโทษว่ะ..."เกรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

"มึงไม่ต้องอ้อมค้อม พูดมา!"ลูคัสขึ้นเสียง ในใจขอให้ไม่เป็นอย่างที่เขาคิด

"...สมิธหายตัวไป"

"..."ราวกับว่าใครเอาลูกตุ้มทุ่มใส่หัว มันหนักไปทั้งร่าง นับนาทีกว่าชายหนุ่มจะเปล่งเสียงเย็นเยียบเค้นเพื่อนอย่างเอาเรื่อง

"หายไปได้ยังไง"

"กูให้หมอพาสมิธไปเอ็กซเรย์ปอดดูเพราะเห็นเขาดูหายใจลำบากแล้วก็ไอ อาจเกิดผลข้างเคียงหลังผ่าตัด พาเห็นเขากำลังจะเข้าห้องไปกับหมอกูก็วางใจเลยไปเข้าห้องน้ำ กลับออกมาอีกทีหมอก็หาสมิธกันให้วุ่นแล้ว" เกรย์เอ่ยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ลูคัสฟัง

เข้าของนัยน์ตาสีเขียวเข้มสูดหายใจลึกอย่างระงับอารมณ์พลุ่งพล่านในอก

"โย!"

"ครับนาย"

"ให้คนออกไปตามหาสมิธหรือยัง"ลูคัสเอ่ยถามโยฮันเนสเสียงเย็น

"ให้ออกตามหาแล้วครับ"

"หาให้เจอ!แม้แต่ในท่อระบายน้ำก็ต้องหา ไม่ว่ายังไงก็ต้องตามตัวกลับมาให้ได้!"

"ครับ!"

+++++++++++++

"เฮ้ย!ต้องสูบเลยหรอวะ"เกรย์ทรุดนั่งลงข้างเพื่อนแล้วเอ่ยถามอย่างตกใจเพราะรู้ว่าลูคัสเป็นพวกสูบบุหรี่จัดมากและเพื่อนเขาคนนี้เพิ่งจะเลิกบุหรี่ไปได้เกือบสองปีแล้ว ไม่คิดว่ามันจะล้มเลิกความตั้งใจตัวเองเพราะเด็กผู้ชายที่หายไปคนนั้น

"อืม กูไม่ไหวว่ะ"ลูคัสเอ่ยบอกเพื่อนพร้อมยกมวนบุหรี่ขึ้นสูบทีเดียวสองมวนอย่างเครียดจัด

"ถ้าเกิดมึงหาสมิธไม่เจอล่ะวะ"เกรย์เอ่ยถามพร้อมจุดบุหรี่ขึ้นสูบเป็นเพื่อนลูคัสบ้าง

"ยังไงก็ต้องเจอ กูไม่ยอมให้มันไปจากกูง่ายๆหรอก"

ลูคัสพูดเสียงเข้มปนกรุ่นโกรธ ได้แต่คิดว่าสมิธจะไปที่ไหนได้มาสองวันแล้ว เด็กคนนั้นชักจะเก่งกล้าเกินไป

ถ้าจับได้เมื่อไหร่...เขาจะเด็ดปีกใส่กรงไว้ให้ขยับไปไหนไม่ได้เลยคอยดู!

เกรย์กลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วพรูควันบุหรี่ออกทางจมูกอย่างเครียดๆไม่แพ้เพื่อน

ขอให้หนีมันพ้นทีเถอะ...ถ้าสมิธถูกเพื่อนเขาจับได้

ไม่อยากจะนึกสภาพสมิธเลยจริงๆ

++++++++++

ค้างไหม?นี่เปรมมักจะโดนเพื่อนด่าอยู่บ่อยๆ ฮ่า (แต่ก็ไม่รู้จะตัดจบตรงไหนนี่)

เฮียโกรธแบบจริงจังแล้วนะ...มาลุ้นกันว่ามิทตี้จะหนีพ้นรึเปล่า หึๆ

ป.ล.เปรมจะหายไปสอบอีกแล้วนะ อาจจะ3-4วันจากนี้ถึงจะโผล่เง้ออ❤

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น