SWEET_MOON

มีเมียทั้งทีก็มีแบบบ้าคลั่งเกาหลี ชนิดที่ว่าลืมไปเลยว่ามีผัวอยู่! อีแบบนี้ผมควรทำยังไง? เบื่อมันมากขึ้นทุกวันเพราะเรื่องนี้ จะคลั่งอะไรนักหนา ผัวมีให้คลั่งเป็นตัวเป็นตัวกับเฉยเมย ทีกับ 'วี บีทีเอส' เออกรี๊ดจนบ้า ให้ตายเหอะชีวิตไอ้นัม! โฟมนะโฟม แล้วเดี๋ยวได้รู้เลย กูจะบ้าผู้หญิงบ้าง คอยดู! #นัมเบื่อเมีย #คนเบื่อเมีย

NUMB PUT #นัมเบื่อเมีย :: CHAPTER 4 [100%]

ชื่อตอน : NUMB PUT #นัมเบื่อเมีย :: CHAPTER 4 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 90

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2561 17:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
NUMB PUT #นัมเบื่อเมีย :: CHAPTER 4 [100%]
แบบอักษร

นัมเบื่อเมีย #4

ผมจูงมือโฟมลงมาด้านล่าง หลังจากได้ฟังว่าใครมาหาโฟม เหอะ ใครกันล่ะถ้าไม่ใช่มัน ไอ้เถื่อน! เพื่อนแสนรัก แสนหวงของเมียผม แค่คิดว่ามันมาหาโฟมผมก็รู้สึกไม่ชอบใจแล้ว มาเหยียบจมูกผมถึงที่แบบนี้ก็ต้องโดนกันบ้างล่ะนะ

“นัมความจริงไม่น่าลงมาเลยนะ ฉันแค่จะลงมาแปบเดียวเอง”

“หยุดพูดไปเลย เดี๋ยวโดนดี” โฟมทำหน้านิ่งใส่ผม แค่คิดว่าเธอไม่อยากให้ผมเจอไอ้เถื่อนก็หงุดหงิดแย่แล้วนะเว้ย ทำไมจะต้องเข้าข้างมันด้วย ห่วงมันด้วย เพื่อนกับผัว? ควรแคร์ใครมากกว่ากันวะ

แต่ลืมไปว่าเมียผมมันแคร์วี บีทีเอสคนเดียว

สายตาของผมกวาดไปตรงโซนสำหรับต้อนรับแขกที่มาพักซึ่งเป็นมุมโล่งแจ้งมองเห็นคนได้ชัด และผมก็เห็นไงว่าร่างสูงซึ่งแต่งตัวดีกำลังนั่งเล่นมือถืออยู่พร้อมกับของเต็มโต๊ะ ไม่รอช้าที่จะจูงมือโฟมเดินไปหยุดตรงหน้ามัน

“มาแล้วเหรอโฟม...!”

“ไง” ผมทักทายมันด้วยรอยยิ้มแฝงไปด้วยความไม่พอใจ ซึ่งมันรู้ดีก็ทำได้เพียงพยักหน้าให้ผม เหอะ กวนตีนดี

“ขอบใจนะเถื่อนที่อุตส่าห์แวะมาหา”

“อืม กะว่าจะมาบอกเรื่องทำโมเดลด้วยล่ะ พอดีมันส่วนที่ฉันยังคิดว่ามันยังไม่โอเคก็ว่าจะให้เธอลองแก้ใหม่ดู ถ้าโอเคก็เอาตามที่ฉันวางไว้”

“ได้สิ”

“ฉันส่งเมล์ให้เธอแล้ว เปิดดูได้เลย” โฟมพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปรับของจากมือมันซึ่งผมก็คว้ามาถือไว้ “ขอบใจนะกำลังหิวเลย พอดีเหนื่อยกันหน่อยเมื่อเช้า”

“ทำความสะอาดห้องน่ะเลยเหนื่อย”

“งั้นเหรอ” ผมตวัดสายตาไปมองค้อนโฟม แน่นอนว่าเธอไม่พูดอะไรจนผมถอนหายใจหงุดหงิด “ฉันกลับก่อนแล้วกัน วันจันทร์เจอกัน”

“เจอกันเดี๋ยวเรื่องโมเดลฉันจะลองดูให้นะ ถ้านายว่าโอเคฉันโอเคก็เอาตามนั้นเลย” โฟมยกมือโบกให้มันซึ่งยกยิ้มมุมปากแต่สายตากลับมองผม เออเฮ้ยไม่ให้ผมคิดว่ามันกวนตีนได้ไงล่ะ

“ไปรอบนห้อง ฉันจะไปซื้อของข้างนอก”

“เดี๋ยวสินัม ซื้ออะไร?!” ผมไม่สนเสียงเล็กๆ ของโฟมเลยสักนิดแต่กลับเดินออกจากทางเข้าคอนโด มองหาร่างสูงกำลังเดินตรงไปยังรถบิ๊กไบค์ราคาแพงของตัวเอง ผมกัดฟันกรอดสาวเท้ายาวๆ ของตัวเองไปใกล้ตัวมันคว้าไหล่หนาที่สูงพอๆ กับผมให้หันมาเผชิญหน้ากัน

“กูรู้นะว่ามึงคิดอะไรกับเมียกู”

“แล้ว?”

“มึงคิดจริงๆ สินะ ไอ้เถื่อน” มันไม่พูดอะไรแต่กลับปัดมือผมที่บีบไหล่มันออกไป สีหน้านิ่งเฉยของมันทำให้ผมหงุดหงิดมากเลยบอกตามตรง

 “อยากให้กูบอกเรื่องนี้กับโฟมใช่มะ?”

“...”

“หึ มึงก็กลัวความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนกับโฟมเหมือนกันสินะ เพราะงั้นอย่ายุ่งกับเมียกูให้มันเกินกว่าเพื่อนที่มึงควรอยู่”

“กูไม่ได้ต้องการให้โฟมหันมารักกูเพราะโฟมรักมึง แต่มึงควรทำอะไรเพื่อโฟมบ้าง โฟมซื่อสัตย์ต่อมึงมาตลอดห้าเดือนที่ผ่านมา กูไม่อยากเห็นโฟมต้องมานั่งเครียดเพราะผัวแอบไปกินเล็กกินน้อยที่อื่น”

“นั่นมันเป็นเรื่องของกูกับโฟม คนนอกอย่างมึงอย่าเสือก!” ไอ้เถื่อนผุดยิ้มขึ้น พลางส่ายหน้าไปมา “โฟมไม่น่ามารักคนอย่างมึง เห็นแก่ตัว”

“ไอ้เถื่อน!”

“หรือไม่จริง ในเมื่อมึงเองก็ไปกินคนอื่นทำไมโฟมถึงจะทำบ้างไม่ได้”

“...”

“มึงหวงก้างโฟมกับกู แต่ดูสิ่งที่มึงทำกับโฟมด้วย... ความซื่อสัตย์และความรักของโฟม สมควรได้รับการตอบแทนแบบนี้เหรอ?” มือของผมกำเข้าหากันแน่น มองร่างสูงที่ขึ้นคร่อมรถตัวเองและยังไม่วายพูดทิ้งท้ายให้ผมเจ็บใจเล่น

“ฟังคำกูไว้นะ เลิกกับโฟมเมื่อไหร่กูเนี่ยล่ะจะเป็นคนทำให้โฟมมีความสุขเอง”

“มึงกลับไปนอนฝันเปียกก่อนแล้วกัน โฟมไม่มีวันเลิกกับกูและกูก็ไม่มีวันเลิกกับโฟม!”

“หึ มักมากอย่างมึง สักวันโฟมจะต้องเสียใจเพราะมึง ไม่ช้าก็เร็ว” ผมมองรถบิ๊กไบค์ที่ขับผ่านไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคำพูดของไอ้เถื่อนทำเอาผมร้อนไปหมดทั้งตัว เคยบอกแล้วใช่ปะว่าผมจะไม่มีวันเลิกกับโฟม ไม่ใช่เพราะหวงก้างแต่อาจจะเป็นเพราะมันเนี่ยล่ะ ตัวต้นเหตุ!

เมื่อมาถึงห้องผมก็กวาดสายตามองหาโฟม เห็นว่าเธอกำลังเอาของที่ได้มาจากไอ้เถื่อนแช่ตู้เย็น ผมเดินตรงไปกอดรัดเธอจากด้านหลังพรมจูบไปตามลำคอจนเธอตกใจ

“ไหนของ?”

“ลืมเอาเงินไป”

“ฮ่าๆ กะแล้วไง” เธอหัวเราะออกมา ในรอบกี่เดือนนะที่ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ

“โฟม”

“หืม”

“รักฉันเปล่า?” มือบางชะงักที่กำลังจะเอาของแช่ สายตาของผมจับจ้องไปยังแหวนทองคำขาวบนนิ้วนางข้างขวา รอฟังคำตอบที่รู้อยู่แล้วว่ายังไงโฟมก็ต้อง...

“รักสิ ทำไมจะไม่รัก”

นั่นสินะ ผมรู้คำตอบของโฟมดีกว่าใคร จะสนทำไมกับคำพูดเวรๆ ของไอ้เถื่อน มันจะมารู้อะไรล่ะโฟมคือผู้หญิงที่ผมควรดูแล ถึงแม้ผมจะไม่ใช่แฟนที่ดีมาก แต่ก็ไม่เคยนอกใจไปคบคนอื่น ผู้หญิงที่เคี้ยวเล่นก็ได้แค่นั้นแต่สำหรับโฟมผมให้เธอเหนือกว่าสิ่งอื่นใดทั้งหมด

“แล้วฉันกับวี บีทีเอส รักใครมากกว่ากัน”

“วี”

“ชิแม่ง น่าตบปากว่ะ!” โฟมผลักหน้าผมออกไปก่อนจะจัดของตามเดิม

“เก็บกระเป๋าเตรียมตัว”

“ไปไหน?”

“หัวหิน”

“เอาจริงเหรอ”

“อือไปเที่ยวกัน” ผมแค่อยากให้โฟมได้พักผ่อนบ้าง บางทีผมอาจจะเครียดมากเกินไปที่เธอไม่มีเวลาให้กับผม แต่ผมต้องรู้ด้วยสิว่าเพราะอะไร ทำไมโฟมถึงไม่ว่าง

สักพักโฟมออกมาจากห้องพร้อมกระเป๋าหนึ่งใบที่ใส่เสื้อผ้าของเธอและผม แน่นอนว่าผมโฟกัสผิดจุดสินะที่เห็นโฟมแต่งตัวได้เซ็กซี่มาก เธอสวมกางเกงขาสั้นยีนขาดๆ โชว์เรียวขาที่ผมชอบจูบอยู่บ่อยครั้ง ไหนจะเสื้อสีขาวเอวลอยเผยให้เห็นเอวขอดเนียน ใบหน้าสวยไม่ค่อยได้แต่งหน้ากลับแต่งให้ดูอ่อนเน้นดวงตาคมกรีดด้วยอายไลน์เนอร์จนหัวใจผมตกไปอยู่ตาตุ่ม

“จะสวยไปให้กุ้ง หอย ปู ปลาที่ไหนดูห๊ะ!”

“สวยเหรอ? ก็ไปเที่ยวทะเลมันก็ต้องแต่งแบบนี้ นายจะให้ฉันแต่งตัวซกมกๆ ไปหรือไง”

“เหอะ” ผมสะบัดหน้าหนีเธอและหันมาหยิบกระเป๋ากล้องที่ผมไว้ใช้ถ่ายรูปตอนทำงานส่งอาจารย์ตอนเรียนในเน็ต แต่ตอนนี้ก็เอาออกมาใช้บ้างไรบ้าง ถ้าพังไปก็เสียดายของ ผมเป็นคนที่ชอบถ่ายรูปอยู่แล้วไง แต่มีอยู่ช่วงที่เบื่อๆ ไปแต่ก็หันกลับมาหยิบใหม่

“เหอะหะอะไร แต่งแบบนี้ก็บ่น แต่งซกมกก็บ่น ให้แก้ผ้าเลยมะ”

“เอาดิ แต่แก้ให้ฉันเห็นคนเดียว... เวลาขย่มฉันบนเตียงนะ”

“นัม” โฟมชี้หน้าผมก่อนจะผลักแผ่นหลังผมให้ออกจากประตูห้อง และเราก็เดินทางไปยังหัวหินทะเลที่ไม่ไกลจากตัวเมืองเท่าไหร่ คบกันมาห้าเดือนเคยไปเที่ยวด้วยกันแค่สองหนและหนนี้คือหนที่สาม

รถของผมขับเลียบชายฝั่งมาแต่ทว่าอากาศกลับครึ้มไม่ค่อยเป็นใจสักเท่าไหร่ ฝนก็ไม่ได้ตก พายุไม่ได้เข้า เพียงแต่แดดไม่ออกเท่านั้นก็เลยทำให้ได้บรรยากาศดูน่าเดินเล่นสุดๆ ผมเลี้ยวรถเข้าไปในโรงแรมหรูห้าดาวซึ่งจองไว้ล่วงหน้าเพียงแค่ชั่วโมงเดียว ห้องวีไอพีสามารถมองเห็นทะเลหัวหินได้ 360 องศา

“สวยดี”

“โฟม”

แชะ~

“ถ่ายทำไมเนี่ย หน้าตลกแน่เลย” ผมยิ้มขำมองรูปในกล้องก็พบว่ามันไม่ได้ตลกอย่างที่โฟมคิด กลับน่ารักมากกว่าด้วยซ้ำ

 “ลงไปเดินเล่นกัน เริ่มหิวล่ะหาของทะเลกินกันดีกว่า”

“จริงด้วย เย็นแล้วด้วยสิ” เธอมองนาฬิกาบนข้อมือก็เอาของไปเก็บในห้องนอน ออกมาพร้อมกับกระเป๋าเป้ที่ผมซื้อให้เธอใช้ แต่เธอคงเพิ่งคิดได้มั้งถึงเพิ่งเอาออกมาใช้

“นึกว่ามันคงจะนอนตายอยู่ในตู้ซะแล้ว กระเป๋าใบนี้”

“ไม่อยากเอาไปใช้เวลาเรียน กลัวเลอะ”

“ซื้อให้ใช้ไปเรียนไง เลอะก็เลอะไปดิ เดี๋ยวซักให้”

“น่ารัก” โฟมเดินมาจับมือก่อนจะพากันออกไปเดินเล่นแถวชายทะเล เสียงคลื่นทะเลและลมทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้างนะ กล้องให้มือของผมถูกถ่ายเก็บไว้ด้วยภาพของโฟมซะส่วนใหญ่ ปกติโฟมจะเป็นคนที่ไม่ชอบถ่ายภาพ นอกจากผมบังคับ รูปคู่แทบจะไม่มีให้เห็นมีแค่สองสามรูปเท่านั้นและก็ถ่ายไว้ตั้งแต่ก่อนที่ผมจะขอเธอคบด้วยซ้ำไป

“นัม อยากเล่นน้ำ”

“พรุ่งนี้ค่อยเล่น อากาศไม่ค่อยดี”

“นั่นสินะ เอาชุดบิกินีมาด้วยไม่ใส่ไม่ได้”

“จริงอะ เอามาด้วยเหรอที่ฉันซื้อให้เธออะนะ!” ผมตกใจเบิกตากว้าง เอาล่ะวะ จะได้เห็นเมียใส่ชุดบิกินีแล้วโว้ย ใส่ตอนนี้ยังทันไหมอะ อยากเห็นๆ

“ทำหน้าหื่นจริงนะ”

“ก็ปกติเห็นไม่ใส่อะไรเลยมันก็ขึ้นง่าย แต่ถ้าใส่บิกินีเดินให้เห็นคงจะมีอารมณ์มากทีเดียว”

“ทะลึ่งนะนัม” ใบหน้าสวยนิ่งเฉยแต่แก้มสองข้างแดงคือบ่งบอกว่าเขิน แต่เก๊กไว้ก่อนไง

 “ไม่ต้องพรุ่งนี้หรอก คืนนี้ก็เสร็จล่ะ”

โฟมตีไหล่ผมก่อนจะจูงมือกันเดินเล่นสักพัก ผมก็พาเธอไปนั่งกินอาหารทะเลที่ร้านชื่อดัง ผมได้โต๊ะติดริมทะเลกำลังแกะกุ้งให้กับโฟมซึ่งกำลังตักต้มยำทะเลกินอย่างอร่อย

“หูย แซ่บมากไม่ได้กินอาหารอร่อยๆ แบบนี้มานานแล้วเนอะ”

“กินเยอะๆ อุตส่าห์สั่งแต่ของโปรดมาให้”

“รู้แล้วขี้บ่นจริง แกะกุ้งให้เลยอยากกินแล้ว”

“อยากกินกุ้งหรืออยากกินฉัน?”

“อยากกินวี”

“เอาต้มยำสาดหน้าเลยมึง!”

“ฮ่าๆ พูดเล่น ชอบหึงขึ้นหน้าตลอดเลยนะ” เธอเอื้อมมือมาบีบแก้มผม แน่นอนว่าผมต้องแกะกุ้งให้เธอกินเพราะโฟมไม่ชอบแกะกุ้ง แต่ชอบกินกุ้ง แปลกมะ?

“หยุดพูดถึงวี บีทีเอสสักวันจะตายไหม”

“หือ”

“อยู่ด้วยกันโดยไม่ต้องพูดถึงวี บีทีเอส หรือใครต่อใครจะได้ไหมโฟม” ผมสบตากับเธอซึ่งกำลังจิ้มกุ้งที่ผมแกะให้เข้าปาก ใบหน้าสวยชะงักพร้อมกับคลี่ยิ้มน้อยๆ ออกมา

“งอนเหรอที่พูดถึงวี”

“ไม่ได้งอน แต่เพลาบ้าง เห็นผัวสำคัญบ้างก็ได้นะ” โฟมงับกุ้งเข้าปากและเคี้ยวหน้าตาย แต่ก็พยักหน้าตกลง เอาความจริงผมแค่อยากให้โฟมมองแค่ผมบ้าง ไม่ใช่เอะอะอะไรก็วี บีทีเอส หรือไอ้เถื่อน ซึ่งวีไม่เท่าไหร่จะไม่โมโหมาก แต่สำหรับไอ้เถื่อนผมเกลียดมัน ยิ่งวันนี้มันตอกย้ำกับผมแล้วว่ารู้สึกยังไงกับโฟม ผมยิ่งหงุดหงิดอยากจะซัดหน้ามันให้หงายไปเลยเอาจริงๆ

“พี่นัม ใช่พี่นัมหรือเปล่าคะเนี่ย?” น้ำเสียงเล็กดังขึ้นทำให้ผมผละสายตาจากโฟมไปมองร่างบอบบางซึ่งอวบอั๋นไปทั้งตัว ใบหน้าสวยฉีกยิ้มให้กับผมพร้อมกับเพื่อนของเธออีกหนึ่งคน

“ใครอะ”

“โธ่พี่นัมจำน้ำแข็งไม่ได้เหรอคะ ที่ไปงานปาร์ตี้ถุงยางที่พี่จัดเมื่อปลายเดือนไงคะ” ปาร์ตี้ถุงยางที่ผมจัด อ่อ จำได้ล่ะผมเป็นคนจัดก็จริงแต่ไปช่วงเกือบท้ายๆ เนื่องจากเอาของกินไปให้โฟมที่มหาลัย

“จำได้ล่ะ แล้วมาเที่ยวหรือไง” ผมเป็นพวกที่เฟรนลี่นิดหน่อยถึงจะเคี้ยวไปแล้ว แต่ก็ไม่จำเป็นต้องไม่คุยกันนี้ “ใช่ค่ะ น้ำแข็งมาเที่ยวไม่คิดว่าจะมาเจอพี่นัมด้วย”

นิ้วเรียวยาวกรีดไปตามแขนของผม ริมฝีปากแดงกัดยั่วจนผมยกยิ้มมุมปาก หันไปมองโฟมก็พบว่าเธอกำลังมองออกไปยังท้องทะเลแสนมืดมิด โฟมเป็นแบบนี้ล่ะ ไม่ค่อยสนใจเรื่องของผมโดยไม่เคยให้เหตุผลว่าเพราะอะไรเหมือนกัน เธอจะนิ่งเสมอ อย่างเช่นตอนไปตามผมยังผับใต้ดิน พอผมไม่กลับเธอก็ไม่บังคับ ไม่เคยโมโห ไม่เคยโกรธ จนผมเองก็คิดนะว่าเธอจะนิ่งกับผมแบบนี้ไปตลอดเหรอ บางทีก็อยากเห็นเธอหึงหวงแบบสุดๆ แบบผมที่หึงหวงเธอกับวี บีทีเอสหรือกับไอ้เถื่อน แต่นั่นล่ะถ้าโฟมเป็นแบบนั้นผมก็คงจะทนไม่ได้เหมือนกัน “แล้วพี่นัมมากับใครเหรอคะ?”

“เมียพี่เอง”

“เมีย? พี่นัมมีเมียแล้วเหรอ ทำไมน้ำแข็งไม่รู้อะ” และเป็นทุกครั้งที่มีคนถาม ผมจะเป็นฝ่ายพูดเองเสมอว่าโฟมเป็นใคร เพราะเธอไม่เคยปริปากพูดออกไปว่าเธอเป็นใคร ให้เดาว่าโฟมคงไม่อยากพูดออกไปเพื่อทำให้ตัวเองดูด้อยไปกว่าผู้หญิงที่ผมเคี้ยว ถ้าผมเป็นคนพูดมันจะเป็นการยืนยันที่หนักแน่นและถูกต้องไง

“คบมาได้ห้าเดือนแล้ว”

“คบนานจัง คนเก่าพี่นัมเลิกไปคบได้แค่อาทิตย์เดียวเอง”

“แต่ไม่ใช่กับโฟม” ผมยิ้มกว้างให้กับเธอก่อนจะเบนสายตาให้ไปมองแหวนบนนิ้วมือ ซึ่งพวกเธอก็ตาค้างไปตามๆ กัน

“งั้นน้ำแข็งไปก่อนนะคะ”

“อือ” เธอโบกมือให้กับผม ที่กลัวคงจะเพราะสู้อะไรโฟมไม่ได้มากกว่า การที่ผมให้แหวนกับโฟมมันก็หมายถึงการกระทำบ่งบอกว่าผู้หญิงตรงหน้าคือใครสำหรับผมและพวกเธอก็คงจะไม่สามารถมาแทนที่ได้

“เงียบ หันหน้ามาหน่อยเร็ว”

“คุยเสร็จแล้วเหรอ”

“แหมทำมาไร้เดียงสา” ผมยิ้มกว้างมองโฟมที่ไม่พูดอะไร เธอตักกุ้งมาจ่อริมฝีปากผม “กินซะ แกะจนกุ้งหมดแล้วยังไม่ได้กินเลย”

“ห่วงผัวเหรอ?”

“ไม่ห่วงผัวจะให้ไปห่วงหมาที่ไหนล่ะ หรือจะให้ห่วงวี”

“บอกว่าห้ามพูดไง อยากโดนจูบตรงนี้ปะ” เราสองคนนั่งกินอาหารทะเลกันเสร็จ พอมาถึงห้องก็ผลัดกันอาบน้ำ ซึ่งผมยังคงอาบน้ำอยู่ส่วนโฟมก็ไปนอนเล่นอยู่บนเตียงนอนแล้ว ผมออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงเธอกำลังคุยคอลอยู่ สายตาผมหรี่ไปมองก็พบว่าเธอกำลังคุยกับดาว โยและ...

ไอ้เถื่อน!

ผมไม่รอช้าจะกระโดดขึ้นไปบนเตียงทั้งที่ยังไม่ได้เช็ดตัวจนโฟมตกใจ “อ๊ะ นัมไปเช็ดตัวก่อน”

“ไม่เอา อยากเอาเมีย”

(“โว้ย วางๆ เว้ยเฮ้ย ผัวเมียจะเอากันล่ะ”)

“ว่าไงโย ดาว... เถื่อน” ผมแสร้งยิ้มให้กับไอ้เถื่อนที่จับจ้องผมอย่างนิ่งเฉย แต่มีเหรอว่าผมจะสนใจ มึงมันก็ได้แค่มองไม่มีวันได้ทำแบบนี้กับเมียกูหรอก

ไอ้หมามองปลากระป๋องแต่แกะแดกไม่ได้!

(“ไปเที่ยวกับสองต่อสองแบบนี้ ไม่เอาเด็กกลับมานะ โฟมยังเรียนอยู่ ฮ่าๆ”)

“หุบปากไปเลยดาว ใครเขาจะ...”

“เดี๋ยวเรียนจบค่อยว่ากันเนาะ” โฟมหันมาทำท่าจะเอ็ด แต่ผมก็ประกบจูบเธอซะก่อนจนได้ยินเสียงดาวและโยร้องโหยหวน สายตาของผมมองไปยังไอ้เถื่อนที่ออกจากกลุ่มไปแล้วเรียบร้อย ดังนั้นผมเลยจัดการวางสายและขยี้จูบกับโฟม จนร่างบางเริ่มอ่อนลง ฝ่ามือของผมเลื่อนไปลูบไล้ยังขานวลบีบสะโพกเธออย่างแรงและเบาสลับกัน กระตุ้นให้เธอต้องการผมบ้าง

“อือ พอแล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นไปเล่นน้ำนะ”

“เฮ้อ อ้างตลอดจะไม่ให้เอาก็บอกดิวะ” ผมทำหน้าหงุดหงิดไม่พอใจทุกครั้งที่โฟมมักจะปฏิเสธการร่วมหลับนอนกับผม สองเดือนแล้วนะเว้ยที่ไม่ได้มีอะไรกับเมีย จะลงแดงอยู่ล่ะ! กับคนอื่นก็แค่แก้ขัดไป แต่สำหรับโฟมมันมากกว่านั้นไง ผมต้องการโฟมและยิ่งเธอปฏิเสธผมก็ยิ่งต้องการมากขึ้นไปอีกสองเท่าตัว

“กลัวว่าตามใจ นายจะเหลิงน่ะสิ”

“ไม่ตามใจมาสองเดือนแล้วนะ กะเอาให้ผัวตายคาอกเลยใช่มะ?”

“ขอให้งานโมเดลผ่านไปก่อน หลังจากนั้นจะทำอะไรก็ทำ”

“นานแค่ไหน?”

“ประมาณเดือนหนึ่ง”

“ฉิบ! ประมาณด้วยแสดงว่าอาจจะเลยเดือนหนึ่ง กูตายพอดี” โฟมเท้าคางลงบนอกผม นิ้วมือเรียวกรีดลากยาวไปตามแผ่นอกผมช้าๆ

“แทะเล็มก็พอ นิดหน่อยพอเป็นพิธี เดี๋ยวของจริงหลังจากนั้นฉันจะไม่ทำให้นายผิดหวัง สัญญา”

“สัญญาอีกล่ะ คราวตอนดินเนอร์ก็สัญญาและเธอก็ลืมตลอด”

“ไม่ลืมจริงๆ คราวนี้ฉันจะไม่ลืมนะนัม เชื่อใจฉันนะ” ผมพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะยิ้มกริ่มจนโฟมหรี่ตามองผมอย่างไม่ไว้ใจ

“งั้น... กินไอติมให้หน่อย”

“ไม่อยากกิน”

“ไอติมฉันต่างหาก”

“นัม ลามก” เธอตีอกผมด้วยสีหน้าเขินอาย แต่ผมก็รัดเอวบางให้ขยับขึ้นมาจนใบหน้าชนกัน นิ้วมือผมเกี่ยวเส้นผมเธอไปเหน็บข้างใบหู โน้มขึ้นไปจูบที่ริมฝีปากบาง “นะครับ กินไอติมนัมนะ”

“...”

“นะครับเมีย กินไอติมนัมหน่อย มันอยากให้เมียกินนะ” ผมอ้อนเธอด้วยสีหน้าที่คิดว่าน่ารักและน่าหยิกที่สุด โฟม เบือนหน้าหนีผมแก้มนวลแดงระเรื่อ แอบเห็นว่าเธอพยักหน้ารับด้วย Yes! มันต้องแบบนี้สิวะ ผมผลักร่างของเธอให้นั่งตรงระหว่างขาทั้งสอง ปลดปมผ้าขนหนูออกไปจนโฟมหน้าแดงก่ำอีกครั้ง

“ไอติมพร้อมแล้ว เหลือแต่คน... พร้อมจะเลียหรือยัง”

ทริปกระชับรักก็จะประมาณนี้ล่ะนะ 5555 ถึงจะเคี้ยวไปทั่วแต่ก็รู้ว่าใครสำคัญ​

*เมนต์ ถูกใจเข้ามานะคะ รอก่อนเน้อ มีเวลาแต่งมากขึ้นจะมาลงให้เนาะ*

สำหรับพี่เถื่อนที่มีลีดเดอร์ถามเข้ามา เรื่องพี่เถื่อนมีนะคะ รอติดตามได้วางพล็อตเรียบร้อยเหลือแค่รอคิว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น