wickedwish_

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มายาที่ 22 : ได้มีเธอแบบนี้ ไม่มีเรื่องใดที่ต้องกลัว

ชื่อตอน : มายาที่ 22 : ได้มีเธอแบบนี้ ไม่มีเรื่องใดที่ต้องกลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2561 20:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มายาที่ 22 : ได้มีเธอแบบนี้ ไม่มีเรื่องใดที่ต้องกลัว
แบบอักษร

​มายาที่ 22




เรื่องมันเริ่มจากการที่ไอ้ลูกแกะชวนเขาไปดูหนังชื่อดังของมาร์เวล แต่เพราะตอนนั้นติดทำโปรเจ็คงานกลุ่มอยู่จึงจำใจต้องปฏิเสธไป ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้งอแงอะไร แถมยังบอกว่าเดี๋ยวไปดูกับเพื่อนก็ได้


เพิ่งรู้ว่าการคบผู้ชายก็สบายใจดีเหมือนกัน เพราะต่างฝ่ายต่างเข้าใจไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิต ดราม่าเรื่องความงี่เง่าจึงถูกตัดออกไปได้เลย แต่ก็นั่นแหละ...ทุกอย่างมันกำลังจะลงตัวอยู่แล้วเชียวถ้าไอ้เชี่ยบลูกับไอ้เชี่ยโดมไม่บังคับเขาให้ไปดูหนังกับพวกมัน ส่วนโปรเจ็คน่ะหรอ...เทไปสิครับ ไม่รู้ว่าควรจะร้องไห้หรือเลี้ยงฉลองดีที่นุ่นหญิงสาวผู้เป็นดั่งมันสมองของกลุ่มติดธุระกะทันหัน


“ไปเถอะน่า มึงกับกูไม่ได้ดูหนังด้วยกันนานแล้วนะโว้ย”

อ่ะ อยากกินอะไรสั่งเลย วันนี้เมียเท พี่จะยอมเปย์เพื่อน

ไซโคเข้าไปดิ รู้สึกตัวอีกทีก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโรงหนังเสียแล้ว ไม่ได้ชอบของฟรีหรอก แต่เพราะถูกคะยั้นคะยอไม่เลิกต่างหาก เห้อออ เขาอยากดูกับไอ้ลูกแกะมากกว่าอ่ะ เขาชอบให้ผมนุ่มๆของอีกฝ่ายซบลงบนไหล่เขา แน่ะ...แต๊ะอั๋งแฟนเก่งจังวะ


นึกแล้วก็โทรหาซะหน่อยดีกว่า แต่เอ๊ะ! เจ้าตัวคงจะดูหนังอยู่ งั้นไลน์แทนละกัน แต่เหมือนอีกฝ่ายจะดูหนังอยู่จริงๆเพราะข้อความที่ถูกส่งไปไม่ได้รับการเปิดอ่านเลยแม้แต่นิด


เกรทเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าก่อนจะเดินเข้าไปสมทบกับแก๊งค์เพื่อนรักที่หน้าเคาท์เตอร์ มันควรจะเป็นการดูหนังที่ชิวๆถ้าเขาไม่บังเอิญเจอกับญาดาที่มาดูหนังพร้อมเพื่อนของเธอเหมือนกัน


ลองทายดูสิครับว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น... อื้ม...เธอขอดูด้วย และไอ้โดมที่ไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาก็ตกปากรับคำอย่างว่าง่าย แหมไอ้เวร...หาเรื่องให้กูอีกแล้ว


ตลอดการดูหนังจึงเป็นการบ่ายเบี่ยงญาดาที่พยายามจะซบเขาอยู่นั่น เอ่ออ...ไหล่นี้มีเจ้าของแล้วนะครับ อยากพูดแบบนี้เหลือเกิน แต่เขาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เดี๋ยวเจ้าตัวก็ไม่จบไม่สิ้นซักที อีกอย่าง...ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มานั่งข้างเขาได้ไง ทั้งๆที่ตอนบุคก็จองที่นั่งตรงกลางระหว่างไอ้เพื่อนรักสองคนแล้วนะ


เขาเหมือนคนที่มีความผิดตลอดเวลา แม้แต่ตอนที่ไอ้ลูกแกะตอบไลน์แล้วถามเขากลับว่า...ไปดูหนังกับใคร เขาก็ได้แต่กลืนน้ำลายก่อนจะพิมพ์ตอบว่า...มากับไอ้บลูไอ้โดม ก็มันจริงนี่น่า เขาโดนไอ้สองตัวนี้บังคับมาอ่ะ


ส่วนเรื่องญาดา...เขาไม่กล้าบอก ก็ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้อยู่ในแผนการตั้งแต่แรกนี่หว่า เห้อออ จริงๆการเล่นโทรศัพท์ระหว่างหนังฉายมันไม่ควรทำนะครับ แต่ทำไงได้...เขาอยากตอบข้อความใครบางคนมากกว่า


ราวกับฟ้ากลั่นแกล้ง เพราะตอนที่เดินออกจากประตูโรงหลังหนังจบ คนตัวขาวที่ไม่คิดว่าจะได้เจอก็ออกมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เชี่ยยยย...ดูรอบเดียวกันหรอวะเนี่ยยย! เขานึกว่าไอ้ลูกแกะจะดูตั้งนานแล้ว


นางฟ้าเจ้าเสน่ห์ที่วันนี้ใส่ชุดนักศึกษาผิดระเบียบพับแขนเสื้อจนถึงข้อศอกอมยิ้มทักทายไอ้บลูกับไอ้โดม ก่อนจะหันมาอมยิ้มให้เขาบ้างแล้วพูดว่า ‘จะไปซื้อของนะครับ’

สิ้นเสียงอีกฝ่ายก็เดินออกไปทันที เกรทเหลือบมองนิลกานต์ที่มาด้วยกันกับเจ้าตัวแล้วก็ไอ้บลูที่กำลังพยักเพยิดหน้าเป็นเชิงว่า  ‘มึงรีบตามไปสิ’ เขาผงกหัวรับพร้อมรีบจ้ำฝีเท้าให้ทันร่างบางไปโดยไม่สนเสียงเรียกของหญิงสาวเจ้าปัญหา(อีกแล้ว)ที่ดังไล่หลัง


เกรทตามเฟยมาถึงร้านหนังสือด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกตอนที่ป๊าแอบไปเที่ยวบาร์แล้วม๊าจับได้ มันทั้งตื่นเต้นและก็หวั่นกลัวเสียจนก้อนเนื้อด้านในอกแทบระเบิด


แม่งงง...แต่เขาไม่ได้ไปเที่ยวบาร์นะเว้ย เขาก็แค่มาดูหนังแล้วตกกระไดพลอยโจนได้นั่งข้างแฟนเก่าทั้งๆที่ไม่อยากเลยซักนิด แต่ก็นั่นแหละ...เป็นใครใครก็โกรธที่เห็นแฟนตัวเองมาดูหนังกับแฟนเก่า และเขาก็คิดว่าไอ้ลูกแกะต้องโกรธแน่ๆ


“ฝากกระเป๋าหน่อยครับ” เจ้าของมือเรียวยื่นกระเป๋าสะพายให้เขาถือก่อนจะเดินเข้าไปหยิบจับหนังสือหมวดทำครัวด้านในร้านอย่างเนิบๆ


อ้าว...ไม่โกรธหรอวะ?


ไม่โกรธก็เหี้ยแล้วครับ นี่แฟนทั้งคนนะทำไมเขาจะไม่รู้ ถึงจะโง่เรื่องความรักแต่เขาก็ดูออกว่าอีกฝ่ายกำลังไม่พอใจมากๆ สังเกตได้จากการตอบคำถามนิ่งๆ แม้ว่าจะไม่ได้ใช้น้ำเสียงประชดประชันอะไร แต่รอยยิ้มที่เขาเคยได้รับมันลดลงว่ะ แถมไม่อ้อนด้วย...เนี่ยใช่เลย!


“นี่...” สะกิดไหล่ใครบางคนที่กำลังยื่นอ่านหนังสือทำอาหาร


“ครับ” เฟยตอบทั้งๆที่สายตากำลังจดจ่ออยู่กับแผ่นกระดาษตรงหน้า


หง่ะ...เย็นชาจังวะ T^T ต้องเริ่มยังไงดี เขาไม่ชินกับการถูกคนโกรธทั้งๆที่อีกฝ่ายทำตัวปกติเช่นนี้ อย่างตอนคบกับญาดา เวลาทะเลาะกันเจ้าหล่อนก็จะโวยวายทันที “หิวข้าวอ่ะ”


“คุณไม่ได้กินข้าวหรอ” เฟยปิดหนังสือแล้วหันมามอง


“ช่าย”


“งั้นคุณก็ไปกินสิครับ เดี๋ยวผมดูหนังสือรอนะ” คนตัวขาวอมยิ้มให้บางๆก่อนจะเดินผ่านเขาตรงไปยังโซนหนังสือวรรณกรรมตะวันตก


อื้มม...โกรธชัวร์ๆครับ โกรธแบบไม่ต้องสงสัย แม่งง...โดนโกรธแบบนี้มันปวดใจกว่าตอนโดนด่าเสียอีก เกรทมองตามแผ่นหลังคุณแฟนตาละห้อย  “ลูกแกะ...” เข้าไปจับมือคนที่กำลังจะหยิบหนังสือบนชั้นมากุมไว้หลวมๆพร้อมนวดคลึงด้วยนิ้วโป้งไปมาอย่างง้องอน


“ไม่ไปกินข้าวหรอ?”


ขอโทษครับ


คำว่าครับที่ไม่ค่อยจะได้ยินนักจากปากชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมทำเอาคนฟังต้องกัดปากกรอด เกรททท....ไม่เอา อย่าอ่อนโยน อย่าพูดแบบนี้ ง้อโดยการเปิดท่าไม้ตายตั้งแต่แรกเขาก็ตายสิโว้ยยย “รู้แล้วหรอครับ ว่าต้องพูดอะไร?” ตอบแบบไม่มองหน้า ฮึบบบ! ไหนลองปั้นหน้าขรึมมั่งซิ


“อื้ม...แต่กูไม่ได้นัดญาดามาดูหนังจริงๆนะ”


“ผมงอนที่คุณโกหกต่างหาก”


“เรื่องนั้น...” เกรทหลุบสายตาอย่างเลิ่กลั่ก เขาไม่ได้ตั้งใจจะโกหกหรอก ก็แค่ไม่อยากให้ไอ้ลูกแกะไม่สบายใจ แต่ตอนนี้ดูท่าเรื่องจะบานปลายกว่าเดิม เพราะยิ่งโกหกก็ยิ่งเหมือนเป็นการปักดาบเพิ่มลงไปบนร่างของคนรัก


“ผมมีสิทธิ์งอนคุณรึเปล่า ผมมีสิทธิ์หึงคุณหรือเสียใจที่คุณโกหกผมรึเปล่า?”


“มีสิ มีทุกอย่างเลย”


“อื้ม” เฟยว่าพร้อมถือหนังสือในมือไปจ่ายตังค์ที่หน้าเคาท์เตอร์


เกรทรู้สึกว่าเหมือนว่าตนเองกลายเป็นแค่อากาศธาตุ หัวใจตอนนี้...อยากกอดลูกแกะ อยากเอาคางเกยบนบ่าลูกแกะ อยากหอมซอกคอลูกแกะ นี่ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในห้าง เขาจะทำมันทั้งหมดนั่นทุกอย่างนั่นแหละ หากแต่สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มีแค่เพียงการเดินตามเจ้าตัวต้อยๆอย่างคนมีความผิด


“หายงอนได้ไหม ขอร้องนะ” จับมืออีกคนพร้อมประสานนิ้วทั้งห้าให้เดินไปด้วยกัน “หรืออยากได้อะไรบอกมาเลย จะซื้อให้ทุกอย่างเลย…”


เฟยอึ้งเล็กน้อยที่คุณแฟนกล้าทำอะไรแบบนี้ในที่สาธารณะ คือเขาน่ะไม่ถือหรอก แต่ไม่คิดว่าเกรทจะกล้าไง ส่วนไอ้ประโยคที่ว่าจะซื้อของให้ทุกอย่างดันทำเอาเด็กหนุ่มต้องผินหน้าหนีเพื่อกั้นหัวเราะ


ตลกอ่ะ อยู่ดีๆก็จะมาเปย์ ไม่คิดว่าคนอย่างเกรทจะมีมุมใช้เงินแก้ปัญหาด้วยแฮะ มันควรจะดูป๋า...แต่เขากลับรู้สึกว่าทำไมเกรทดูเด๋อจัง “บ้านผมก็มีตังค์นะ คุณลืมไปแล้วหรอ”


เกรทก้มหน้าจ๋อยเมื่อได้ฟัง เขาไม่รู้ว่าต้องง้อยังไง ไม่รู้ว่าต้องใช้วิธีไหน เขาง้อไม่เป็นอ่ะ ก็เพิ่งเคยคบกับผู้ชายครั้งแรกนี่นา ฝ่ามือหนาได้แต่กุมกอดฝ่ามือนุ่มนิ่มของอีกคนไปเรื่อยๆตลอดทางจนถึงรถ


 “เดี๋ยวเก็บให้” กุลีกุจอรับสัมภาระของอีกฝ่ายไปเก็บไว้ที่เบาะหลัง นี่ เปิดประตูให้ด้วยเลยเอ้า หายงอนเถอะนะลูกแกะ อย่างอนกูแบบนี้เลย...


“ผมขอไปดูหนังกับสายน้ำบ้างได้ปะ” เฟยเอ่ยถามคนที่กำลังจะบิดกุญแจสตาร์ทรถ


สายน้ำ? สายน้ำที่เป็นแฟนเก่าของเจ้าตัวน่ะหรอ โอ้โห...คิดได้แบบนั้นก็ขึ้นสิครับ นี่มันจะแกล้งเขาคืนด้วยวิธีนี้หรอ “ไม่ให้” ตอบแบบไม่ต้องลังเลเลย


“คุณจะรู้ได้ไง เพราะผมจะแอบไป”


“ไอ้เฟย!” เกรทเริ่มขึ้นเสียงขุ่นพร้อมจ้องมองเด็กตัวขาวด้วยแววตาวาวโรจน์


“เห็นปะ คุณยังไม่ชอบเลย” เฟยมุ่ยคิ้ว “แล้วผมที่โดนคุณทำแบบนี้คิดว่าผมชอบมั้ยครับ?”


เหมือนมีก้านไม้ขีดไฟเล็กๆจี้เข้าที่กลางหัวใจอย่างถูกจุด เอาจริงๆถ้าเป็นเขาก็คงโกรธมากๆที่ถูกคนรักโกหก ไม่ว่าจะเพศไหนก็คงไม่มีใครอยากถูกหลอกสินะ “จะไม่ทำอีกแล้ว...สัญญา” ก้มหน้าพูดอย่างเศร้าสลด


“อื้ม...หายโกรธแล้ว” เฟยเข้ากอดพลางซุกหน้าลงบนซอกคอคนตัวโต


“เอ๋?” เกรทกอดตอบแต่ก็กระพริบตาปริบๆมองคนที่เงยหน้าขึ้นมาอ้อนด้วยความสงสัย


“ผมรักคุณจะตาย ใครจะไปโกรธลงกัน” ว่าพร้อมคลอเคลียจมูกบนผิวเนื้ออันเสพติด “ต่อให้คุณไปมีสาวอีกซักกี่คน ผมก็ยังรักคุณอยู่ดี...รู้มั้ยครับว่าทำไม” เงยหน้ามองพ่อพระเอกอีกครั้ง “ก็ผมรักคุณไง


ประโยคหวานเลี่ยนแบบนั้นถ้าเป็นคนอื่นฟังคงจะอ้วกออกมา แต่เขากลับรู้สึกปวดหนึบที่ช่วงอก ฟันเฟืองเหล็กเริ่มถูกพังทลายเป็นครั้งที่สามพันโดยลูกแกะตัวเดิม เขาชอบนะแต่เขาก็ไม่เคยชินซักที มันไม่ใช่ประโยคที่ศักแต่จะบอกว่ารัก แต่มันเป็นประโยคบอกรักที่สื่อออกมาจากความรู้สึกของคนพูดจริงๆ


“สัญญา...ต่อไปนี้มีอะไรจะบอก จะไม่โกหก จะไม่ไปเจอญาดาแล้ว มึงจะเช็คโทรศัพท์ก็ได้”


นางฟ้าตัวขาวเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ “พูดซะยาวไม่เหมือนคุณเลย”


“ก็กลัวมึงโกรธ” กดจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่ม


เฟยเขย่งหอมแก้มคุณแฟนพระเอกไปหนึ่งฟอด “นี่แหน่ะ! ทำโทษคนนอกใจ”


“อ่า...ไม่ได้นอกใจซะหน่อย” 


ฟอดด!   หอมแก้มขาวๆกลับ


“งื้ออ...ผมงี่เง่าใช่ม้า”


“ไม่หรอก เรื่องนี้กูผิดเอง” เกรทกระชับกอดคนตัวหอมแน่น อาจเป็นเพราะเคยชินกับการที่ต้องคอยรองรับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของแฟนคนก่อนๆจนลืมไปว่าเฟยมันไม่ใช่คนงี่เง่า เพราะมีอะไรเจ้าตัวก็จะพูดกับเขาตรงๆ ขนาดชอบเขามันยังเดินมาบอกตรงๆเลย อื้ม...เหมือนใครซะที่ไหนล่ะไอ้ลูกแกะตัวนี้


“ถ้าคุณนอกใจผมอีกนะ” จิ้มหน้าผากอย่างคาดโทษ “คราวหน้า ผมจะอ่อยผู้ชายให้ทั่วมอเลย


“ไอ้เฟยยย!!”


“คิก คิก ล้อเล่นน่า” หอมแก้มคนหน้าบึ้งไปอีกหนึ่งฟอด ไม่อ่อยหรอกผู้ชายคนอื่นอ่ะ จะอ่อยผู้ชายตรงหน้านี่แหละ อ่อยทุกชั่วโมง อ่อยทุกวัน อ่อยให้กลายเป็นของเขาคนเดียวเลย


ตอนแรกก็กะว่าจะโกรธนานกว่านี้ แต่พอเห็นหน้าหงอๆแบบนั้นก็ใจอ่อนทุกที เห้อออ แพ้จริงๆเลยนะตาคนนี้อ่ะ ส่วนคุณญาดาเขาก็แอบสงสารนะ รายนั้นดูท่าจะพยายามตามตื้อแฟนเขาเหลือเกิน แต่ให้ทำไงได้ล่ะก็เกรทเลือกเขานี่เนอะ หึ หึ


มนต์ญาดาหรือจะสู้มายาดวงดาว…
























































เขาชอบแสงแดดยามเช้าที่ส่องกระทบผิวนวลขาวของใครบางคน เขาชอบเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่ลับเข้ากับรูปหน้าคนตัวหอมจนทำให้อยากฟัดไปทั้งวัน มันน่าฟัดแบบไม่ไหว และเขาก็ได้ฟัดจริงๆ...


 “อื้ออ”


ลูกแกะตัวเล็กร้องโยเยเมื่อถูกสันจมูกโด่งหอมฟุดฟิดไปมาบนพวงแก้มเนียน “ตื่นได้แล้ว” ก็ปลุกตั้งนานแล้วไม่ตื่นเองนี่นา เขาเลยต้องใช้วิธีนี้ เห้ย...ไม่ได้อยากจะทำอะไรทะลึ่งจริงๆนะ


“วันหยุด...ผมจานอน” เด็กดื้อผลักคนตัวโตออกพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง


เกรทโคลงหัวขำในท่าทางงอแงก่อนจะมุดตามเข้าไปในผ้าห่ม “นอนอะไรหืม จะสิบโมงแล้ว” ว่าพร้อมกอดรัดอีกฝ่ายราวกับอนาคอนด้า เอาใหญ่แล้วนะมึง...หมายถึงตัวเขาเนี่ยยย


“อื้อออ” คนถูกกอดทนความอึดอัดไม่ไหวจึงต้องถีบผ้าห่มออก “คุณอ่ะ...แกล้งผมทำไม ผมง่วงนะ” มุ่ยหน้าพลางทำแก้มพองลมแสดงออกถึงความไม่พอใจแบบสุดๆ


แต่แทนที่จะรู้สึกผิด เกรทกลับยกยิ้มอย่างพอใจในท่าทางหัวเสียนั่น เอ้อออ...เริ่มเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายสมัยที่ชอบทำให้เขาเป็นบ้าละ มันสนุกแบบนี้นี่เอง “นอนอะไรนักหนาไอ้ขี้เซา” ชันคางมองนางฟ้าหน้าบูด นั่นแหละ...มันน่าหมั่นเขี้ยวซะจนเขาต้องเอื้อมมือไปบีบแก้มขาวๆนั่นหนึ่งที


“งื้ออ...แกล้งกันเกินไปแล้ว” คนพูดเบ้ปากเป็นสะพานโค้งพลันพลิกตัวไปอีกทางแล้วซุกหน้าลงบนหมอน


เกรทสะกิดไหล่ลูกแกะขี้งอนยิกๆ “อย่างอแง...ไปอาบน้ำได้แล้ว จะได้กินข้าว” เพราะหลังจากตกลงคบกัน หน้าที่ทำอาหารเช้าจึงถูกแบ่งกันวันเว้นวัน ตอนแรกอีกฝ่ายบอกว่าจะเป็นคนทำให้เอง แต่เขาว่ามันไม่แฟร์จึงขอทำด้วยถึงจะทำไม่ค่อยเป็นก็เถอะ อื้ม...แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่าวะที่ตกปากรับคำไปแบบนั้น


“ไม่กิน”


นั่นไง งอแงแบบสุดๆ “งอน?”


“งอน...”


“ไหนคนงอน” ถูหนวดเคราเล็กๆลงบนซอกคอขาวไปมา ช่วงนี้ไม่ค่อยได้โกนก็จะเซอร์ๆหน่อย “หายงอนนะ หายงอนนะ หายงอนนะ” นั่นแหละ...ง้อเขาด้วยวิธีไหนก็โดนง้อด้วยวิธีนั้นไปเลย ไอ้ตัวร้าย


“งื้ออ...คิก คิก พอแล้วคุณ...มันจั๊กจี๋”


“หายงอนก่อนซี่”


“ครับๆ...หายแล้ว” เฟยว่าพร้อมวาดแขนโอบรอบลำคออีกคน ในขณะที่เจ้าตัวก็ยังหอมฟุดฟิดบนตัวเขาไม่เลิก เห้อออ เดี๋ยวนี้รู้สึกชักจะเยอะเกินไปแล้วนะเกรท ชอบทำให้หัวใจเขาแทบระเบิดทุกวัน ตาบ้านี่...เป็นแฟนหรือเป็นไดนาไมต์อ่ะ “ไม่เหม็นหรือไง ผมยังไม่ได้อาบน้ำ”


“ก็ไปอาบซี่”


“เปงผัวอ่อมาสั่ง”


ชายหนุ่มเหยียดยิ้มก่อนจะก้าวขึ้นคร่อมร่างคนตัวเล็กกว่า “เป็นไม่เป็นก็เอามึงได้อ่ะ”


“ฮึ่ยยย หื่นใหญ่แล้วนะเดี๋ยวนี้” หยิกแก้มคุณแฟนพระเอกหนึ่งที “ตัวเบามากมั้งมานอนทับผมอ่ะ”


“ที่มึงยังชอบนอนทับกูเลย”


“ผมนอนได้ ผมตัวเบา” แลบลิ้นปลิ้นตา


“ฮึ” เกรทแค่นหัวเราะในท่าทางยียวนนั่น ปกติเวลาเจอแบบนี้เขาต้องรู้สึกไม่สบอารมณ์ไปแล้ว แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไมเขากลับรู้สึกว่ามัน...น่ารักดีแฮะ เห้อออ นี่แหละความแฟน พอเป็นแฟนกันแล้วอะไรก็มุ้งมิ้งไปหมดสิน่า “ไปอาบน้ำได้แล้ว หิวข้าวแล้วเนี่ย”


“ไม่อาบก็กินได้”


“กูไม่กินข้าวกับคนเน่านะ”


“งั้นผมไปกินกับคนอื่นละกัน”


“กล้าก็ลองดู” เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้พร้อมส่งสายตาลุกโชน


“จะทำอะไรผมหืม?”


“คิดว่าทำอะไรล่ะ” หอมไปที่กกหูลูกแกะตัวร้าย “ไม่ได้ทำกันนานแล้วนี่”


“เอ้ออ อาบเดี๋ยวนี้แหละคร้าบ” ผลักคุณแฟนจอมหื่นออกพร้อมเด้งตัวขึ้นแล้วตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ จริงๆก็อยากทำอยู่หรอก แต่ช่วงนี้ยุ่งๆกับการเคลียร์งานรวมถึงช่วงสอบก็ใกล้เข้ามาด้วย เขาเลยไม่อยากเปลืองพลังงานโดยใช่เหตุ เนี่ยย...ฝากไว้ก่อนเถอะเกรท เดี๋ยวไว้ว่างๆจะมาทบทั้งต้นทั้งดอกเลยคอยดู


โพสอิทสีเขียวมิ้นถูกแปะไว้บนโต๊ะทานข้าวระหว่างใครบางคนเข้าไปอาบน้ำ ลงใจความว่า ‘ไปซื้อของให้ลูกแกะ เดี๋ยวมา’ ไม่มีอะไรมาก เขาก็แค่อยากซื้อสตอร์เบอรี่โซดาเครื่องดื่มสุดโปรดให้คุณเมทแฟน(เป็นคำที่ผสมระหว่างคุณแฟนกับเมท)


ตอนแรกก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมอีกฝ่ายชอบทำนู่นทำนี่ให้เขานัก ทั้งทำอาหารให้ สอนการบ้านให้ เป็นธุระเรื่องต่างๆให้ แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว...มันมีความสุขจริงๆนะเวลาได้ทำอะไรให้คนที่รักน่ะ


“เรื่องแบบนี้มันบังคับกันได้หรอครับ!”

“นี่มันชีวิตเฟยนะพ่อ!”

มันเป็นตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วพบว่าลูกแกะตัวน้อยกำลังคุยโทรศัพท์อย่างเคร่งเครียด สังเกตได้จากน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก เขาได้ยินแค่สองสามประโยคนั่นก่อนเจ้าตัวจะวางสมาร์ทโฟนเครื่องสีดำลงแล้วก้มหน้าเศร้าอย่างวิตกกังวล


เกรทเดินเข้าไปทิ้งตัวลงข้างๆคนที่อยู่บนเตียง “เป็นอะไรหืม” ไออุ่นจากมือหนาวางทับฝ่ามือขาว เขาไม่รู้หรอกว่าดวงดาวของเขากำลังทุกข์ใจอะไร เขารู้แค่ว่าเขาไม่ชอบให้ดวงดาวเป็นแบบนี้เลย


“ไม่มีอะไรหรอกครับ ไปกินข้าวกันนะ” เฟยหันมาปั้นยิ้มพร้อมลุกขึ้นดึงมือชายหนุ่มให้ลุกตาม


หมับ! “เป็นแฟนกันแล้ว...มีอะไรไม่สบายใจก็บอกกูสิ” เกรทดึงคนตัวบางให้ล้มลงนั่งภายใต้อ้อมกอดหนาพร้อมวางคางลงบนบ่าอีกฝ่าย ขณะเดียวกันสันจมูกโด่งก็คลอเคลียอยู่บนผิวเนื้อหอม


“…..”


“ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร” ว่าพลางสูดดมกลิ่นกายอันสดชื่น กลิ่นกายที่เขาเริ่มเสพติดอย่างถอนตัวไม่ขึ้น “แต่กูอยู่ข้างมึงตลอดนะ” สิ่งที่อาจทำให้ไอ้ลูกแกะสบายใจขึ้นได้ในตอนนี้อาจคงมีเพียงอ้อมกอดของเขา อื้ม...เขาคิดเอาเองว่าไอ้ลูกแกะต้องชอบ ชอบไม่ชอบไม่รู้...แต่ที่รู้ๆคือเขาชอบกอดลูกแกะมากเลยล่ะ


“นี่คุณ...” เฟยเอ่ยเสียงแผ่ว


“อื้ม”


“ถ้าพ่อของผมไม่ให้เราคบกันล่ะ”


เกรทนิ่งไปซักพักพร้อมกับครุ่นคิดในประโยคที่ได้ฟัง นี่คือสิ่งที่เจ้าตัวกังวลมาตลอดสินะ เป็นความกังวลที่ฉายแววออกมาทางนัยนต์ตาคู่สวยตั้งแต่ครั้งอยู่ภูกระดึง ฟันเฟือนเหล็กเริ่มวูบไหว เขาไม่คิดว่าเจ้าตัวจะรักเขามากขนาดนี้ ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะเก็บเอาเรื่องของเขาไปคิดทั้งๆที่ยังไม่ได้คบกัน


เกรทสูดลมหายใจเข้าสุดปอดก่อนจะเอ่ยออกไปว่า “ก็จะเดินไปถามคุณพ่อว่าทำไม” แขนแกร่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “แล้วก็จะทำทุกอย่างให้คุณพ่อยอมรับ”


รอยยิ้มเล็กๆถูกวาดระบายบนมุมปากอิ่มสวย สมกับเป็นเกรท เกรทก็มีวิธีแก้ปัญหาแบบเกรทๆสินะ เขาไม่รู้หรอกว่ามันจะเวิร์คไหม แต่ก็ดีใจมากๆที่เกรทอยากสู้เพื่อเขา “น่ารักจังเลยเนอะ”


“อื้ม” เกลี่ยแก้มเนียนของคนที่หันมามอง “แล้วคุณพ่อมาวันไหน จะได้เตรียมรับมือ”


“นี่คุณเอาจริงดิ...ผมไม่อยากให้พ่อมา ผมเครียด” เฟยเริ่มหลุบตาสลดอีกครั้ง


น้ำเสียงสั่นเครือทำเอาชายหนุ่มต้องมอบจุมพิตลงบนกกหูหนึ่งที “แล้วจะหนีไปถึงเมื่อไหร่ ซักวันพวกท่านก็ต้องรู้อยู่ดี...เหมือนป๊ากับม๊ากู”


“คุณหมายความว่าไง” เฟยเลิกคิ้วอย่างสงสัย


“วันนี้จะพาไปกินข้าวที่บ้าน ตอนเย็น”


“คุณคงไม่คิดที่จะ...”


บอก


“เห้ยยย!” ลูกแกะตัวน้อยร้องเสียงหลง ใครจะไปคิดล่ะว่าคนอย่างพ่อพระเอกจะมีแผนการอะไรแบบนี้ด้วย เพราะสมัยจีบเจ้าตัว พี่แกก็ดูไม่อยากให้คนอื่นรับรู้เรื่องที่ตนเองคบกับผู้ชาย แล้วไหงวันนี้...


“แล้วคุณพ่อมึงมาวันไหน”


“นี่คุณ ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาถาม...”


“ตอนไหนตอบมาซี่” หอมแก้มนุ่มแรงๆเพื่อคาดคั้นคำตอบ


“อื้ออ...ประมาณเดือนหน้าครับ” เฟยยู่คิ้วเล็กน้อยเมื่อถูกคนตัวโตรังแก “แต่ว่าคุณ...”


ก้านนิ้วยาวยกขึ้นแนบกลีบปากสีพีชสดพร้อมส่งเสียง ชู่ว “เห็นไหม อีกตั้งนาน...ตอนนี้มารับมือป๊ากับม๊ากูก่อนดีกว่า” ประสานสายตากับลูกแกะตัวน้อย มือหนายกลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลนุ่มเพื่อปลอบปะโลม


“หง่ะ แล้วถ้าป๊ากับม๊าไม่โอเคเหมือนพ่อผมล่ะ” เฟยเบ้ปากพร้อมแตะหน้าผากตนเองลงบนหน้าผากอีกคน ข้อแขนเรียวก็พลันยกคล้องลำคอชายอันเป็นที่รัก “ผมกลัว...กลัวจังเลยคุณ”


“ไม่ต้องกลัว...เราจะผ่านมันไปด้วยกัน”


“โห พูดจาอย่างกับพระเอกหนังอ่ะ”


“อย่ากวนตีนดิ” เขกหน้าผากเด็กยียวนเบาๆ กำลังจะหล่อเลยแม่ง ให้ซีนเขาดูเท่ๆหน่อยบ้างได้ไหมครับคุณลูกแกะ นี่ใจคอจะให้เขาตกเป็นทาสตัวเองไปตลอดเลยรึไง “อย่าคิดมาก ป๊ากับม๊าเอ็นดูมึงจะตาย”


“จริงนะ”


“จริง” ตอบไปงั้นแหละ ถึงแม้ป๊ากับม๊าจะชอบไอ้คุณแฟนจริงๆ แต่เขาก็แอบหวั่นๆอยู่เหมือนกัน อยู่ดีๆลูกชายตัวเองจะมาคบผู้ชายด้วยกันมันก็... อื้ม...ช่างเถอะ ตอนนี้ความรู้สึกของคนข้างๆสำคัญกว่านี่นา


“อื้อ”


“ไหน มีคนยิ้มยัง” บีบแก้มนุ่มอย่างเอ็นดู เอ็นดูจริงๆ โกรธก็น่าเอ็นดู กวนตีนก็น่าเอ็นดู เสียใจก็น่าเอ็นดู แล้วยิ่งตอนทำตัวน่ารักก็ยิ่งโคตรน่าเอ็นดู เห่อแฟนจริงนะไอ้เกรท...


“มีแล้ว”


“คนไหน”


“คนนี้” คนตัวขาวชี้นิ้วไปที่ตนเอง ตาบ้าเอ๊ย...ไปเรียนมาจากไหนกันไอ้วิธีการจาพูดน่ารักๆแบบนี้ ปกติก็หลงจนไม่รู้จะหลงยังไงอยู่แล้วนะ เอ้อออ จะอ่อยเหยื่อดันหลงเหยื่อซะเองนะเฟย...


















กลิ่นเป็ดตุ๋นยาจีนลอยหอมเตะจมูกลูกครัวหน้าใสที่กำลังยืนหั่นผักอยู่หน้าเตา มื้อในเย็นวันนี้ดูท่าแขกตัวขาวจะได้ลิ้มรสอาหารจีนต้นตำรับของตระกูลภพโชคหิรัญซะแล้ว เพราะหลังจากเข้ามาในบ้าน คุณป๊ากับม๊าก็ยกยิ้มร่าราวกับเขาเป็นลูกชายแท้ๆ คุณม๊าชวนเขาให้มาช่วยเป็นลูกมือในครัวซึ่งเขาก็ไม่เคยอิดออดอยู่แล้ว เรื่องทำอาหารเนี่ยชอบนักล่ะ


เกรทผู้ที่ไม่ชอบหยิบจับอุปกรณ์ทำครัวเว้นแต่ตอนอยู่กับเขา จึงเข้าไปนั่งคุยกับคุณป๊ารอ ส่วนเด็กชายกิวพอรู้ว่าพี่ชายคนใหม่มาก็ตามวอแวเขาไม่เลิกถึงในครัว จะว่าไปพอมองไอ้น้องกิวก็เหมือนมองเห็นเกรทในเวอร์ชั่นกะล่อนๆเลยแฮะ


“หอมจังเลยเนอะพี่เฟย”


“อื้อ สงสัยต้องขอจดสูตรจากม๊าละ”


“ไม่ๆ หมายถึงตัวพี่เฟยอ่ะ ห๊อมหอม”


ไอ้เหี้ยกิว!” เสียงเคร่งขรึมดังกร้าวเรียกเด็กชายตัวโตที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเขา “ป๊าให้มาตาม”


แหม่ เธอมาได้ทันเวลาพอดีอย่างกับรู้ใจ... เฟยยกยิ้มหวานให้คุณแฟนหน้าบูดที่เหมือนมีญาณวิเศษหยั่งรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นในครัว โถ่พ่อคุณ ก็เด็กมันมาเองอ่า เค้าเปล่าจริงๆนะเตง


“เกรท...พูดดีๆกับน้องสิลูก” ม๊าเอ็ดเสียงดุก่อนที่ทุกคนจะช่วยกันยกอาหารเข้าไปจัดวางหน้าโต๊ะ


“มันทำอะไรมึง” คนตัวโตเดินเข้ามากระซิบใกล้ๆในตอนที่เขากำลังจะยกจานติ่มซำตามออกไป


“ไม่ได้ทำอะไรนี่ครับ”


“ให้จริง”


“ผมไม่กินทั้งพี่ทั้งน้องหรอกน่า”


“ไอ้เฟยย!”


“หง่ะ ไปแย้วว” ลูกแกะตัวร้ายรีบสาวเท้าหนีพ่อพระเอกขี้หึงไปยังห้องทานข้าวทันที หึงดีจิงๆเลยคนนี้อ่ะ แต่ไม่เป็นไร...เขาชอบ   ชอบให้เกรทหึง ชอบให้เกรทหวง ชอบให้เกรทเก้วกาด เพราะมันสื่อให้รู้ว่าเกรทกำลังหลงรักเขามากๆไงล่ะ อิอิ


“เจ้าเฟยเป็นไงบ้างลูก เรียนหนักไหม”


“ไม่หนักครับป๊า”


นางฟ้าตัวขาวยิ้มหยีจนทำให้คนที่ไม่ค่อยยิ้มอย่างป๊ายิ้มตาม เกรทมองคุณแฟนแกะกับผู้เป็นพ่อสลับไปมาอย่างโล่งอก ป๊าเอ็นดูไอ้ลูกแกะขนาดนี้เขาก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย


“ดีแล้วลูก สอนภาษาอังกฤษเจ้าเกรทมันมั่งนะ”


“สอนทุกวันเลยครับ”


“น่ารักจริงๆ อยากได้อะไรเป็นรางวัลบอกป๊าเลย” ป๊าว่าพร้อมเลื่อนโต๊ะหมุนให้เมนูวนไปรอบๆ “นี่ๆ เป็ดปักกิ่งสูตรพิเศษของม๊าเขาเชียวล่ะ ลองชิมเร็ว”


“ขอบคุณครับป๊า เดี๋ยวผมชิมเลย” เฟยตอบอย่างร่าเริง เกรทบอกว่าคุณป๊าของเกรทน่ะดุ แต่เขาว่าเกรทน่ะดื้อเองต่างหาก เพราะจากที่เห็น คุณป๊าท่านดูใจดีจะตาย แถมยังชอบชมเขาบ่อยๆด้วยแน่ะ


“ป๊า”


“ว่าไงเจ้าเกรท”


ผมกับเฟยเป็นแฟนกันนะ


เคร้ง!

เป็นเสียงช้อนสแตนเลจตกจากมือน้องเล็กที่สุดของบ้าน ตอนนี้ทุกคนบนโต๊ะทั้งป๊าและม๊าต่างก็อ้าปากค้างในประโยคที่ได้ยินอย่างมิได้นัดหมาย รวมถึงลูกแกะตัวน้อยที่ค่อยๆหันมองพ่อหวานใจข้างๆที่โพล่งอะไรออกมาก็ไม่รู้


เฟยเอื้อมมือไปใต้โต๊ะแล้วบิดซิกแพ็คของคุณแฟนอย่างแรงจนเจ้าตัวหน้าหยี นี่คุณมึงพูดอะไรของคุณมึงครับที่รัก มันใช่เวลามั้ยเนี่ย ตาเด๋อเอ๊ย...เด๋อมากจริงๆ เด๋อแบบไม่ไหวแล้วอ่ะเกรท


“เดี๋ยวค่อยคุยกัน” ป๊าเปลี่ยนเป็นสีหน้านิ่งเรียบพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ขณะเดียวกันคนหน้ายิ้มอย่างม๊าก็ได้แต่วาดยิ้มแห้งๆหากแต่ก็ไม่ได้ออกความเห็นอะไร เห้อออ เพราะมึงเลยครับคุณแฟน


เขาเริ่มเข้าใจคำว่าบรรยากาศมาคุ เพราะตอนนี้ห้วงอารมณ์รอบข้างดูเงียบงันเสียจนเขาคิดว่ากำลังดูหนังเรื่องดินแดนไร้เสียง เฟยถอนหายใจอย่างสิ้นหวังก่อนจะก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปากเงียบๆ


เวลาแต่ละวินาทีนี่ผ่านไปมันชั่งเชื่องช้าเสียเหลือเกิน เขาอยากวิ่งออกไปกระโดดตบซักสามเซ็ตที่หน้าบ้านแล้วค่อยกลับเข้ามาใหม่ แต่สิ่งที่ทำได้ดันมีเพียงการนั่งนิ่งๆจนทุกคนบนโต๊ะทานข้าวเสร็จ


“ทั้งคู่ตามป๊ามาที่ห้องนั่งเล่น” ป๊าพยักเพยิดหน้าใส่ลูกชายตัวดีกับนางฟ้าตัวขาวก่อนจะลุกขึ้นเดินนำไป


“กิวไปด้วย”


“กิวมากับม๊าค่ะ มานวดหลังให้ม๊า”


เหมือนจะปฏิเสธ แต่สุดท้ายเด็กชายจอมดื้อก็ต้องตั้งก้มหน้าคอตกเดินตามคุณแม่ไป สำหรับคนเป็นใหญ่ที่สุดในบ้านอย่างม๊า ถ้าถูกเอ่ยขอไปแบบนั้น สมาชิกทุกคนในครอบครัวก็ต้องทำตามในทันทีไม่เว้นแม้แต่ป๊า แหงล่ะ...คนใจดีมักจะเป็นที่ยำเกรงแบบนี้เสมอแหละ


เกรทกับคุณแฟนแกะทิ้งตัวลงโซฟาตรงข้ามผู้เป็นพ่อ ขณะเดียวกันมือหนาก็กอดกุมฝ่ามือนุ่มของอีกฝ่ายให้รู้ว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน เขาไม่รู้หรอกว่าป๊าจะคิดยังไง แต่เขาได้ตัดสินใจไปแล้วว่าเขาจะคบกับคนคนนี้ ไม่รู้สิ...เขาแค่ไม่อยากเสียเฟยไป ถึงจะเป็นเกย์แต่เขาจะทำให้ป๊ารู้ว่าเขาก็ไม่ทิ้งหน้าที่การงานเหมือนกัน


“ไหนว่ามาซิ” ป๊ากอดอกพลางจ้องมองไปที่เด็กสองคนด้วยสีหน้าที่คาดเดาไม่ออก


คนตัวโตกลืนน้ำลายดังเอื้อก “ผมกับเฟยเราคบกัน”


ป๊าเลิกคิ้วเล็กน้อยที่เห็นลูกชายกล้าพูดออกมาได้อย่างเต็มปาก “เจ้าเฟย...รักลูกป๊าหรอหืม?”


“รักครับ”


“ทำไมล่ะ ไม่เอาเรื่องหน้าตานะ”


“เอ่อ...ถ้าเฟยบอกว่ามันเป็นพรมหลิขิต ป๊าจะว่าเฟยน้ำเน่ามั้ยครับ” เด็กหนุ่มว่าเสียงสั่นหากแต่ใบหน้าก็ยังก้มงุดไม่กล้าสบตาผู้เป็นพ่อของคุณแฟน “ตอนนั้นเกรทวิ่งเข้าไปช่วยเด็กผู้หญิงที่ขาติดอยู่ในรางรถไฟครับ อาจฟังดูเหมือนละคร แต่เฟยประทับใจเกรทตั้งแต่นั้นจริงๆ เกรทดูอบอุ่น แล้วพอได้รู้จัก เกรทก็อบอุ่นจริงๆ”


มันเป็นคำตอบที่ทำเอาคนข้างๆอย่างเกรทรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยเหมือนกัน เขาก็เพิ่งรู้นี่แหละว่าไอ้ลูกแกะเคยเจอเขามาก่อนหน้านั้นด้วย เนี่ย...ความลับเยอะ


“อื้ม...” ป๊าผงกหัวรับเนิบๆ “แล้วเจ้าเกรทล่ะ ทำไมถึงรักเขา”


เจ้าของชื่อกระชับฝ่ามือขาวแน่น “เกรทไม่อยากจะย้อนป๊านะ แต่คงเหมือนตอนป๊ากับม๊าคบกันมั้งครับ” เพราะป๊าเคยเล่าให้ฟังว่าม๊าเป็นคนเข้ามาจีบป๊าก่อน แม้ตอนแรกป๊าก็ไม่ได้ชอบ แต่พอโดนตื้อมากๆเข้าก็เริ่มใจอ่อน “เกรทรักเฟยเพราะเฟยรักเกรท


“…ป๊าให้พูดอีกที”


เด็กหนุ่มทั้งสองได้แต่ก้มหน้าพลางเม้มปากแน่น เสียงของป๊าช่างนิ่งเรียบเสียจนหัวใจเต้นตึกตัก มันเหมือนภูเขาไฟเดือดดาลที่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยคลื่นพายุหนาวเหน็บ แต่จะทำยังไงได้...ในเมื่อเขาทั้งคู่ต่างก็มาไกลขนาดนี้แล้ว “เกรทรักเฟย...ป๊าให้เราคบกันนะ”


“ก็คบสิ”


“คะ...ครับ?” เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่ออย่างไม่เชื่อรูหู คบหรอ? นี่ป๊าบอกว่าให้เขาคบกันได้งั้นหรอ เขาหูฟาดไปหรือเปล่านะ หน้าคมหันมองคุณแฟนที่ก็กระพริบตาปริบๆอย่างงงๆมาทางเขาไม่ต่างกัน


“อยากคบก็คบไปสิ ป๊าไม่ได้ว่า”


“เอ่อ...แล้วป๊าไม่เสียใจใช่มั้ย ที่ลูกสะใภ้ป๊าไม่ใช่ผู้หญิง”


อื้อหือ มันจี้ตรงคำว่าลูกสะใภ้นี่แหละ แล้วคุณต้องบอกป๊ามั้ยอ่ะว่าใครอยู่โพซิชั่นไหน เฟยได้แต่ยิ้มแห้งๆฟังพ่อลูกทั้งสองคุยกัน คือตอนนี้งงไปหมดแล้ว สรุปคุณป๊าไฟเขียวใช่ไหมเนี่ย


“ถ้าป๊าบอกว่าใช่ แล้วสั่งให้เกรทกลับไปคบผู้หญิง เกรทจะยอมไหมล่ะ”


“มะ...ไม่เอา” โอบร่างคนข้างๆจากด้านหลัง


“แล้วจะถามป๊าเพื่ออะไรวะ” ชายหนุ่มวัยห้าสิบต้นๆโคลงหัว “จริงๆป๊าพอจะเดาออกอยู่หรอกว่าเจ้าคิดอะไรกับเจ้าเฟย ก็ลูกชายป๊าทั้งคนนี่เนอะ”


“หา? ดูออกเลยหรอป๊า ตั้งแต่ตอนไหนอ่ะ”


“ก็ตั้งแต่วันแรกที่เจอเจ้าเฟยแหละ แหม่...ทำซะคอแดงเชียว ถะนุถนอมลูกชายเขาบ้างนะ”


เกรทรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่เอ่อแล่นขึ้นมาบนใบหน้า มันควรจะเป็นอีกฝ่ายไม่ใช่หรอที่ต้องรู้สึกแบบนี้อ่ะ แต่พอมองไปกลับพบว่ามีลูกแกะกำลังอมยิ้มกรุ้มกริ่มมาทางเขา โว้ยยย อายหน่อยเถอะไอ้ตัวร้ายยย


“โอเค สรุปว่าป๊าให้เกรทคบกับเฟยนะ งั้นผมขอพาแฟนขึ้นห้องก่อน” ว่าเสร็จก็จับมือคนข้างๆให้ลุกขึ้นตามอย่างเลิ่กลั่ก ทำไมจากความรู้สึกกดดันถึงแปรเปลี่ยนมาเป็นความกระดากอายแทนวะ


ป้องกันด้วยนะเกรท


“มะ...ไม่ใช่นะป๊า!” คนตัวโตเอ่ยเสียงหลงเมื่อถูกแซวไล่หลังจากผู้เป็นพ่อ ป้องกันบ้าอะไรล่ะป๊า เขาก็แค่จะพาไอ้เฟยขึ้นห้องไปพักผ่อนเฉยๆ ไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนั้นเลยนะเว้ย เอาใหญ่แล้ว...นี่ป๊าต้องติดเชื้อกวนตีนมาจากไอ้ลูกแกะแหงๆ


“ตอนนั้นก็ใส่ผ้าพันคอไม่ใช่รึไง” ปิดประตูพร้อมสะกิดถามคนตัวขาวที่กำลังเดินสำรวจห้อง


ห้องนอนของเกรทนี่จัดโซนเหมือนกับคอนโดเจ้าตัวเป๊ะๆเลยแฮะ เตียงติดหน้าต่าง มีชั้นหนังสือวางกั้นแทนเคาท์เตอร์ พอไม่มีครัว ห้องเลยดูใหญ่ขึ้นกว่าเดิมถนัดตา อาห์...กลิ่นของเกรทคละคลุ้งเต็มห้องไปหมดเลย


“ทำไม่ถึงไม่ตอบหืม” เข้าไปกอดลูกแกะขี้สงสัยจากด้านหลัง ปลายคางมนวางเกยบนบ่าร่างบางอันคุ้นเคย ถ้าท่านั่งบนตักแล้วหันหน้าเข้าหากันเป็นท่าประจำของอีกฝ่าย ท่านี้ก็เป็นท่าประจำของเขาเหมือนกัน


“คุณอ้อนอ่ะ”


“ตอบคำถามซี่” ขโมยหอมแก้มนุ่มนิ่ม


“ปิดไม่มิดมั้งครับ ก็คุณกระหน่ำดูดซะขนาดนั้น”


“อะ...ไอ้เฟย” กระหน่ำดูดบ้าอะไรกัน เขาก็แค่ดูดปกติเฉยๆ ผิวของมันดันขึ้นสีง่ายเองต่างหาก


“หรือไม่จริง” หันมาทำหน้ายียวน


“ปากดีนัก”


สิ้นเสียง ร่างเบาหวิวก็ถูกช้อนให้ลอยขึ้นกลางอากาศก่อนจะถูกโยนลงบนเตียงอย่างถะนุถนอม เกรทก้าวขึ้นคร่อมลูกแกะขี้อ่อยพร้อมตะโบมจูบไปทั่วผิวกายของอีกฝ่าย เดี๋ยวนี้ทำแต่เรื่องหื่นๆนะ...เขาว่าตัวเองเนี่ย


“อื้อ...คุณ ทำอะไรอ่ะ”


ก็ทำให้คอมันเป็นรอยไง
















TBC

=================================================================================

ผู้ชายพามาบ้านแปลว่าอะไรอ่าาาา


ปล. ถ้าชอบก็ช่วยคอมเม้นติชมหรือติดแท็ก #มายาดวงดาว เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยเน้อ

ทุกคอมเม้นทุกกำลังใจของทุกคน make my day มากๆน้าาา❤❤❤


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น