-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 30 END

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.5k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2558 10:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
30 END
แบบอักษร

 

 

 

ผมพานทีมาที่สวนสนุก จะเรียกว่าง้อก็ได้ แต่ก็นะ...คนเราหว่านพืชต้องหวังผล เหมือนกับผมที่ตอนนี้หวังอะไรนิดๆ หน่อยๆ

ร่างสีน้ำผึ้งกำลังยิ้มร่ากำลังยิ้มร่าอย่างมีความสุขไปกับการได้เล่นของเล่นนานาชนิดโดยที่มีผมคอยดูห่างๆ ความสดใสของนทีมันทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มตามไปด้วย

"คุณธันฮะ"

นทีโบกมือเรียกผมให้เดินไปอีกทาง ริมฝีปากเล็กๆ ก็ค่อยๆ ดูดเลียไอติมที่ผมซื้อให้อย่างน่าเอร็ดอร่อย

อา...สงสัยกลับไปบ้านต้องมีกินอีกแท่งแน่ๆ

"เอ๊ะ?"

"อะไร?"

ผมมองนทีที่ทำหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาของเขามองไปอีกทางจนทำเอาผมต้องเหลียวมองไปด้วย

"เมื่อกี้..."

"เมื่อกี้?"

ผมทวนคำ...

"เปล่าฮะ พอดีเมื่อกี้ผมเห็นคนคล้ายๆ ครูภาคภูมินะ สงสัยคงตาฟาด"

"....."

ผมเงียบ รู้สึกไม่ชอบเล็กๆ ที่นทีพูดถึงคนอื่นในขณะที่อยู่กับผม แล้วก็ดูเหมือนว่าผมแสดงท่าทีมากเกินไปซะด้วยจนนทีสังเกตได้

"คุณธันเป็นอะไรฮะ?"

"เปล่า ไม่มีอะไร"

ผมเบือนหน้าหนีไปทางอื่นพร้อมบอกปฏิเสธ...

นทีมองตามปมตาปริบๆ ก่อนที่จะก้มลงมองพื้นด้วยสีหน้าลังเลนิดๆ มือเล็กๆ ของเขาก็เอื้อมมาจับชายเสื้อผมแน่นแล้วเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเบา

"คุณธันฮะ"

"อะไร"

ผมมองตามร่างผิวสีน้ำผึ้งตรงหน้า...

"ช่วยก้มลงมาหน่อยได้ไหมฮะ"

"....."

ผมเงียบแต่ก็ยอมทำตามเขาแต่โดยดี ผมก้มตัวลงไปเล็กน้อยตามแรงที่ดึงจากชายเสื้อ ไม่รู้เหมือนกันว่านทีกำลังคิดอะไรอยู่แต่พอผมก้มไปได้กับระดับที่พอเหมาะแค่นั้นแหละ นทีกลับทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง

"จุ๊บ..." นทีหอมแก้มผม...

"หายโกรธผมนะฮะ"

ร่างเล็กๆ พูดอย่างอายๆ สีหน้าของเขาแดงระเรื่ออย่างน่ารัก ให้ตายเถอะ! ทำไมใจของผมกลับเต้นแรงแบบนี้นะ ผมไม่รู้ว่าตัวเองทำสีหน้าแบบไหนแต่รู้แค่ว่าตอนนี้ผมแทบจะหุบยิ้มไม่อยู่

ผมยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ร่างเล็กๆ นั่นแล้วกระซิบเบาๆ ให้เราได้ยินเพียงแค่สองคนเท่านั้นก่อนที่จะพูดในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดอยู่

"ถ้าอยากให้ฉันหายโกรธ คืนนี้เธอต้องเชื่อฟังฉันนะ"

"คุณธัน..."

นทีครางเรียกชื่อผมเบาๆ มันยิ่งทำให้ผมอยากพาเขากลับไปที่บ้านตอนนี้แล้วฟัดให้หนำใจกันไปซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่ผมคงทำไม่ได้ ผมยังอยากให้นทีสนุกได้เต็มที่ซะก่อน แล้วหลังจากนั้นค่อยว่ากัน...

หลังจากที่ไปเที่ยวกันเสร็จในตอนแรกผมก็ว่าจะพานทีกลับบ้านทันที แต่ว่ามันมีสิ่งหนึ่งที่ต้องทำซะก่อน อย่างน้อยก็เพื่อความสบายใจของผมด้วย

"คุณธันฮะ ที่นี่..."

นทีพูดแล้วหันมามองผม...

"ไม่คิดถึงพ่อเธอเหรอ"

ผมพูดแล้วยิ้มให้...

"คิดถึงฮะ"

นทีพูดด้วยรอยยิ้มกว้างจนผมอดที่จะเอามือไปขยี้ศรีษะเบาๆ ไม่ได้ จากนั้นผมก็พาร่างเล็กๆ ลงจากรถแล้วพาไปยังสถานที่เก็บกระดูกของพ่อนที

"พ่อฮะ ผมคิดถึงพ่อ"

นทีลูบที่รูปป้ายหน้าหลุมศพเบาๆ ด้วยความคิดถึงและโหยหาด้วยสีหน้าและแววตาที่อยากจะร้องไห้ ผมได้แต่มองตามและยืนนิ่งๆ อยู่ข้างๆ เท่านั้น พอเห็นแบบนี้แล้วมันก็ทำให้ผมคิดถึงตอนที่เจอนทีครั้งแรก ในตอนนั้นผมคิดเกลียดนทีจะตายแต่ไม่รู้ทำไมมันถึงกลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ ผมมองรูปป้ายหน้าหลุมศพนิ่งๆ ได้แต่เฝ้าภาวนาในใจขอกับพ่อผู้ล่วงลับของนที

ขอบคุณครับที่ทำให้นทีเกิดมา...ต่อจากวันนี้ไป ผมจะดูแลนทีเอง...

"ฮึก ฮือ ฮือ"

"ไม่เอา ไม่ร้องนะครับ"

"ฮึก ฮือ"

"ไปกันเถอะ"

เสียงนทีร้องไห้ปานขาดใจจนทำผมอดไม่ได้ที่จะต้องโอบกอด ถ้าอยู่ตรงนี้นานๆ นทีจะต้องร้องไห้อีกแน่ๆ ผมก็เลยพานทีกลับขึ้นรถ แล้วก็นานทีเดียวกว่าจะหยุดร้องไห้

แต่ว่าผมก็ยังไม่ได้กลับไปที่บ้านอยู่ดี เมื่อมาหาพ่อของนทีแล้วก็ยังมีสิ่งที่ผมจะต้องทำอีกอย่าง...

คุณนิ่ม...

ผมไปหาคุณนิ่มโดยที่พานทีไปด้วย อย่างน้อยผมก็ต้องไปขอเธอก่อนแล้วก็ขอให้เธอยกโทษให้ผมที่ผมรักคนอื่นนอกจากคุณนิ่ม ผมรู้ว่าคุณนิ่มจะต้องเข้าใจและยอมรับแน่ๆ ทุกวันนี้ผมก็ยังรักคุณนิ่มไม่เสื่อมคลายแต่ว่าผมก็รักนทีด้วยเหมือนกัน

ขอบคุณที่คอยอยู่ข้างผม...

ขอบคุณที่คอยเป็นห่วงผม...

แล้วก็ขอบคุณที่มาแต่งงานกับคนแย่ๆ อย่างผม...

ผมรักคุณ...คุณนิ่ม

"ไปกันเถอะนที"

ผมบอกกับนทีอีกครั้งแล้วพาไปที่รถที่จอดอยู่อีกทาง คราวนี้ผมคงต้องกลับบ้านจริงๆ แล้วละ คงจะไม่ได้แวะไปไหนก็เพราะเด็กดื้อที่นั่งข้างตัวผมเขาผล็อยหลับคารถไปแล้ว สงสัยคงจะเพลีย...

พอถึงบ้านผมก็อุ้มนทีทั้งๆ ที่ยังหลับขึ้นห้องนอนของผม ร่างเล็กๆ ของนทีงัวเงียเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่คิดจะตื่นขึ้นมา ผมโอบกอดนทีไว้ในอ้อมแขนแกร่ง จับให้ใบหน้าเล็กๆ ซุกลงมาที่หน้าอกของผม ทั้งผิวที่สัมผัสกับลมหายใจอุ่นๆ ของนทีมันทำให้ผมรู้สึกหัวใจเต้นแรงไปด้วย

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

ให้ตายสิ...ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าผมจะหัวใจเต้นแรงแบบนี้กับเด็กอายุแค่ 12 ส่วนผมปีนี้ก็ปาไปเลขสามแล้ว ถ้าจะให้พูดตามตรงนทีเป็นลูกผมได้เลยนะเนี่ย...

ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง ขนาดผมเองก็ยังเป็นเลยจากคนที่เคยคิดจะเกลียดกลับกลายมาเป็นแบบนี้ไปซะได้ แต่ผมรู้แค่ว่าต่อจากวันนี้เป็นต้นไป ผมจะดูแลนทีเป็นอย่างดีแทนในส่วนที่เขาสูญเสีย ก็ทำไงได้...

ในเมื่อผมรักเด็ก...ไปแล้ว ทางที่ดีที่สุดคือต้องดูแลเขา ผมมองไปที่ใบหน้าที่ยังหลับพริ้มของนทีแล้วจูบไปที่หน้าผากเบาๆ อย่างทะนุดถนอมก่อนที่จะหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอีกเช่นกัน

ฝันดีนะ...เด็กน้อย...

ฉันรักเธอ...

 

 

 

======================

มาถึงตอนจบแบ้ววว ขอบคุณที่ติดตามจนมาถึงตอนจบคร๊าบบบ^^

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}