คนโง่ๆ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.11 กินข้าวกับที่บ้าน part1

ชื่อตอน : EP.11 กินข้าวกับที่บ้าน part1

คำค้น : สายไหม กิลด์ แฟน(ผู้ชาย)คนแรกของผม กินข้าวกับที่บ้าน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2561 23:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.11 กินข้าวกับที่บ้าน part1
แบบอักษร

กินข้าวกับที่บ้าน​​​

​Part Guild

"อืมมมมม..."สายไหมนอนบิดขี้เกียจอยู่บนเตียง ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จครับตอนนี้ผมเลยมีผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เปลือกตาที่ปิดอยู่ค่อยเปิดออก

"ตื่นแล้วหรอ"ผมนั่งลงไปบนเตียงข้างๆสายไหม 

"อื้อออ"สายไหมลุกขึ้นมาแล้วชูแขนขึ้นบิดขี้เกียจอีกครั้ง ก่อนลดมือลงมากอดคอผม มาแปลกว่ะไม่เคยเห็นมันอ้อนมาก่อน แต่ผมควรจะไม่สนใจเรื่องนั้นแล้วซึมซับความสุขนี้ไว้  รู้รึเปล่าว่าผมรักเด็ก โดยเฉพาะเด็กที่อายุระหว่าง17-24อิอิเด็กจริงๆนะ 

"วันนี้ไม่ต้องไปทำงานก็ได้นะ"ผมเอามือไปโอบรอบเอวสายไหม ที่กำลังฝุบหลับอยู่บนไหล่ของผม

"ทำไมง่ะ"สายไหมเงยหน้ามาคุยกับผมตาปรือ แก้มแดงใสๆน่าหอม ปากที่อมชมพูหน้าจูบแบบสุดๆนี่มันอะไรกัน

"แล้วมึงเดินไหวไหมล่ะ?"ผมถาม เพราะรู้ว่ามันน่าจะเดินไม่ไหวแน่ๆ

"พี่ลำเอียง"

"ตรงไหน?"ผมเอียงหัวอย่างสงสัย​

"ถ้าผมเป็นแค่เลขาของพี่เราไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบที่เป็นอยู่ตอนนี้แล้วเพิ่งไปมีอะไรกับคนอื่นมาเกิดไม่มีแรงเดินไม่ได้ขึ้นมา พี่ยังจะให้ผมหยุดไหมล่ะ"

"เฮ้อ.."ผมถอนหายใจ"ไปก็ไปแต่ไม่ต้องเดินบ่อยนะเดี๋ยวล้ม"ผมก็ลำเอียงจริงๆแหละถ้าเป็นคนอื่นผมคงบังคับให้มาทำงานอยู่ดี 

ร่างเล็กค่อยลุกขึ้นยืนที่พื้น ขาสั่นสะท้านผมจึงจับไปที่เองเพื่อประคองตัวสายไหมเพราะกลัวว่าจะเสียการทรงตัว

"เชี่ยย!!"และแล้วสายไหมก็ล้มลงมาทับตัวที่นั่งอยู่ครับ สายไหมล้มลงมาไม่แรงมากผมจึงยังนั่งอยู่ได้แบบสบายๆ  มือก็ยังประคองเอวอยู่แต่ตอนนี้ปากผมไปแนบอยู่กับปากของอีกฝ่ายแล้ว 

สายไหมผละออกจากริมฝีปากผมอย่างเขินอายแก้มใสขึ้นสีจัดทันตา

"อ่อยหรอ"ผมเอามือลูบริมฝีปากบางเบาๆ

"ผมไปอาบน้ำแล่ว!"ร่างเล็กรีบลุกหนีจากผมแต่จะให้เดินแบบขาสั่นๆโอนไปเอนมาได้ยังไงล่ะ ผมเลยลุกจากเตียงไปอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดบ่า

"ไม่บอกก่อนอีแล้วนะ!"ร่างเล็นขดตัวอยู่บนไหล่ผม"ตกใจเป็นนะ!"

หลังจากที่ผมพาสายไหมไปอาบน้ำเราก็มากินข้าวเช้า และออกเดินทางไปทำงานที่บริษัท

.

.

.

​ณ บริษัท The best design company​

​ผมกับสายไหมก็นั่งทำงานกันปกติครับ แต่ไม่ให้เดินเอกสารถ้าใครมีหนังสือหรือเอกสารก็ให้เดินเอามาให้ผมเอง สายไหมเดินยังไม่แข็งถามยังบ่นว่าปวดระบมข้างหลังตลอดทางตอนอยู่บนรถ

ก็อกๆๆ!!(เสียงเคาะประตูดังขึ้น)

"เข้ามา!"ผมบอกคนที่เคาะประตูไป

ชายหนุ่มกำยำร่างสันทัดเดินเข้ามาอย่างร้อนใจ เค้าคือหัวหน้าฝ่ายผลิตของบริษัทผม ฝ่ายผลิตในบริษัทนั้นทำหน้าที่ในการทำอุปกรณ์เฟอร์นิเจอร์​หรือของตกแต่งต่างๆตามที่ฝ่ายออกแบบได้ออกแบบไว้

"บอสครับของที่สั่งไปยังไม่มีส่งเลย พวกผมต้องทำให้เสร็จภายในอีกสามวันข้างหน้าเพราะเวลามันกระชั้นชิดเกินไปงานแต่งถูกจัดในวันจันทร์หน้า ถ้าผมไม่ได้ของวันนี้บริษัทแย่แน่!"เจมส์พูดอย่างร้อนรน"นี่งานแต่งที่สำคัญของคนสองคนเชียวนะครับบอสปกติเราก็ซื้อขายกับร้านนี้ประจำไม่เห็นเป็นไร แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป"

"ใจเย็นๆนะเจมส์ผมจัดการเอง มานั่งเย็นๆตรงนี้ก่อนมา"ผมบอกให้เจมส์นั่งลงบนเก้าอี้แขกตรงข้ามผม

"ฝากด้วยนะครับบอส"ผมคิดถูกจริงๆที่เลือกเค้าเป็นหัวหน้ามีความรับผิดชอบต่อความรู้สึกต่อลูกค้าอย่างใจจริง คิดดูสิถ้างานแต่งของตัวเองมันไม่ได้สวยอย่างที่คิดไว้ คงเป็นความทรงจำที่แย่แน่ๆ

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรไปยังห้างร้านขายวัสดุที่ติดต่อค้าขายกันประจำ

"ผมอยากทราบว่าทำไมบริษัทของผมยังไม่ได้ของที่สั่งตั้งแต่4วันที่แล้วครับ"

"[คุณกิลด์ใช่ไหมคะ...ซักครู่นะคะ]"

"ครับ"

"[ขอโทษด้วยนะคะช่วงนี่ทางร้านเรามีการทุจริตเรื่องบัญชีน้ำมันเกี่ยวกับรถขนส่งเลยระงับการส่งชั่วคราว ขอโทษจริงๆนะคะ]"​

"แล้วไม่แจ้งให้ทราบล่ะครับ ผมจะได้ให้คนออกไปเอา ครั้งที่แล้วก็ล่าช้ามาสามวันอันนี้อย่าบอกนะครับว่ารายการที่ต้องแจ้งให้ทราบเรื่องนี้ชื่อบริษัทผมตกหล่น!"ให้ตายสิ!

"[ขอโทษนะคะ]"

"เอาเถอะก่อนที่ผมจะโมโหไปมากกว่านี้ หวังว่ารายการที่ผมสั่งแล้วเงินที่ผมโอนจ่ายไปแล้วจะไม่ตกหล่นนะครับ"

"[ค่ะ ยังอยู่ค่ะ]"

"อีกยี่สิบนาทีผมจะให้คนไปเอา"ผมก้มลงดูนาฬิกาในข้อมือ

"[ทางเราจะเตรียมของไว้ให้นะคะ ขอประทานโทษจริงๆนะคะ]"

"ครับ"ผมวางสาย

"บอสครับรถบรรทุกเราซ้อมอยู่"เจมส์พูดขึ้นผมลืมซะสนิทเลย 

"แล้วรถกระบะสามคันที่เหลือล่ะพอไหม"

"น่าจะต้องสี่นะครับ"หรองั้นต้องรบกวนพ่อแล้วสิ ไว้วันหลังผมต้องไปซื้อรถกระบะให้บริษัทเพิ่มแล้ว

"โอเคงั้นเอาของในสต็อกทำไปก่อนเท่าที่ทำได้แล้วกันเดียวผมให้คนเอามาให้"

"ผมทำเท่าทีทำได้ไปแล้วครับ แล้วไม่ต้องออกไปเอาใช่ไหมครับ"

"ครับไม่ต้องออกไปเอา งั้นก็บอกให้คนอื่นๆพักให้เต็มที่พอของมาแล้วค่อยลงมือทำผมขอ งานเนี๊ยบ นะครับ"ผมย้ำเจมส์ผู้เป็นหัวหน้า

"เนี๊ยบทุกงานอยู่แล้วครับ"เจมส์ลุกขึ้นก่อนจะโค้งให้ผมเบาๆก่อนเดินออกไปจากห้องผม

"ก็คงต้องรบกวนวันหยุดด้วยสินะ"ผมพึมพำกับตัวเอง ทุกคนย่อมมีเวลาส่วนตัวผมก็ไม่อยากรบกวนใครแต่..งานก็คืองานครับต้องทำให้เสร็จ

ผมกดไปที่เบอร์ของพ่อแล้วยกโทรศัพท์ทาบหู

"พ่อผมของรถไปเอาของที่ร้านwหน่อยสิขอสี่คัน"

"[แหม่ลูกดีเด่นนะมึง นึกว่าจะโทรมาถามไถ่ แต่ที่ไหนได้โทรมาขอความช่วยเหลือ]"

"น้าาาา ช่วยผมหน่อยนะพ่อ"

"[เออๆ]"พ่อผมยกหูออกห่างจากมือถือแล้วตะโกนบอกพ่อบ้านแถวนั้นให้ไปบอกบอดี้การ์ดใกล้ๆ"[แม่แกคิดถึง มาหาแม่แกหน่อยสิ]"

​"ครับ เดี๋ยววันเสาร์ผมจะเข้าไปกินข้าวเย็นด้วย"

"[อย่าโกหกล่ะ!]"

"คร้าบบบ ผมขอทำงานต่อก่อนนะพ่อ"

"[เออไปทำงานต่อไป]"พ่อผมกดวางสาย 

"สายไหมวันเสาร์ไปกินข้าวบ้านกูป่ะ?"ผมถามสายไหมที่นั่งอยู่ไม่ไกลผมนัก

"ผมนัดพ่อกับแม่ไว้แล้วว่าจะกลับไปหาวันเสาร์อ่ะ แฮร่.."สายไหมแลบลิ้นแล้วยิ้ม

ผมนั่งคิดอยู่สักพัก ยังไงผมก็ต้องพาสายไหมไปหาพ่อกับแม่ผมให้ได้!

"งั้นเอางี้เราก็เข้าไปกินข้าวที่บ้านมึงตอนเที่ยงแล้วก็ไปกินตอนเย็นที่บ้านกูไหมล่ะ"ผมเสนอข้อตกลงออกไป

"อืม...เอางั้นก็ได้นะครับวินๆทั้งคู่"สายไหมยิ้มร่า"ผมดีใจจังจะได้เจอพ่อกับแม่แล้ว!"แววตาทอประกาย ถ้าพ่อกับแม่เค้ารู้ว่าผมลวนลามลูกเค้ามีหวังผมคงโดนไล่ฆ่าแน่ๆ










messageจากไรต์:เดี๋ยวมาต่อน้า รอหน่อยน้านิสนุง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันจร้าาาาาา กราบงามๆ





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น