Bonnoy_

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 F.M.F.L ให้รู้ไม่ได้ [ คราม x ตัง ]

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 F.M.F.L ให้รู้ไม่ได้ [ คราม x ตัง ]

คำค้น : คราม ตัง แอบรัก รุ่นน้อง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 235

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2561 19:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 F.M.F.L ให้รู้ไม่ได้ [ คราม x ตัง ]
แบบอักษร

T a n g

ในคืนนั้น

หนุ่มหน้าหวานกดเข้าเฟสบุ๊คที่ปล่อยให้รกร้างมานานเกือบปีเขาเลื่อนดูข่าวสารไปเรื่อยๆทว่าสายตาไปสะดุดอยู่กับโพสต์ๆหนึ่งที่ทำเอาใบหน้าของเขาเริ่มมีสีแดงเรื่อ

เราสองคนกับรถสีแดง 

คราม x ตัง 

ภาพสองภาพที่ลงต่อกันในหนึ่งโพสต์ของเพจคิ้วบอยของโรงเรียนพร้อมกับแคปชั่นที่น่าจับแอดมินมาโบยกบาลสักสองสามที แถมยอดไลค์ที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เคมีเข้ากันมาก มันได้คู่นี้ #ครามตัง

คนหนึ่งหล่อ คนหนึ่งน่าหวาน  ไม่บอกก็รู้ใครเคะใครเมะ #ครามตัง

กรี๊ดดด น้องครามหล่อมาก พร้อมเปย์ ได้กันเถอะค่ะ สาววายฟิน #ครามตัง

พี่ตังหน้าหวานกว่าผู้หญิงอีก

คู่นี้ต้องมีซัมติงแน่ๆ

น่ารักทั้งสองคนเยย

คนที่หยุดดูโพสต์นี้เริ่มไม่เข้าใจกับความรู้สึกตอนนี้เขาอึดอัด ได้แต่ภาวนาอย่าให้เขาหลงเสน่ห์น้องรหัสคนนี้เลย

สายตาของคราม รอยยิ้มของคราม

ที่ร้อยทั้งร้อยเห็นแล้วต้องยกใจให้ 

ขออย่าให้เขาเป็นหนึ่งในนั้นเลย

             •><><><><><><><•

"เฮ้ย! ระวัง"ร่างบางถูกกระชากตัวอย่างแรงก่อนที่ทั้งสองล้มลงไปกองกับพื้น

ร่างบางของคนที่มีศักดิ์เป็นรุ่นพี่ถูกรุ่นน้องทับอยู่ คนอายุน้อยกว่าค่อยๆขยับใบหน้าเข้ามาช้าาาๆ สบประสานสายตา ปลายจมูกแทบจะชนกัน 

ร่างบางหลับตาปี๋ไม่กล้าจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายหรอก เขาโตแล้วนะ ดูซีรีย์เกาหลีมาก็เยอะ ที่จะไม่รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับคนสองคน

ตึก ตึก ตึก 

หัวใจเต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆปลายจมูกของทั้งสองชนกันแล้ว...ร่างบางสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของรุ่นน้อง

จุ๊บ

"อื้อ...หนัก"ร่างบางเอ่ยขึ้น เขารับน้ำหนักของรุ่นน้องไม่ไหว

"ผะ...ผมขอโทษ"ใบหน้าของตังขึ้นสีแดงเรื่อ หัวใจยังคงเต้นแรง

"ขับรถประส่าอะไรว่ะ"ต่างฝ่ายต่างลุกขึ้น"พี่ตังเป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนไหมครับ"

"หื้อ...ไม่อ่ะ ขอบคุณนะ"ตังก้มหน้าไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นว่าอนนี้หน้าของเขาแดงเรื่อขนาดไหน

"ครับ"คนพูดก็ได้แต่เปื้อนหน้าหนีไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายเช่นกัน

มันคืออุบัติเหตุ 

ใช่แล้ว

แค่อุบัติเหตุ

ตังได้แต่บอกตัวเองอย่างนั้น

             •><><><><><><><•

K h r a m

"มึงจะกลับเลยไหม"ครามเอ่ยถามถั่วพูที่กำลังจัดเก็บอุปกรณ์การเรียนใส่กระเป๋า

"เดี๋ยวกูต้องทำเวรก่อนอ่ะ"ถั่วพูตอบ

"งั้นกูรอมึงนะ"

"ไม่รีบรึไง เดี๋ยวพี่ตังรอมึงนะ"ถั่วพูเอ่ยถามพลางจ้องมองใบหน้าเพื่อนสนิท

"ไม่อ่ะ เขาคงหนีกูกลับบ้านไปแล้วมั้ง"ครามพูดน้ำเสียงแผ่ว

"ไมงั้นอ่ะ นี่ทะเลาะอะไรกันรึป่าว"ถั่วพูเอ่ยถามแปลกใจที่ทุกครั้งครามจะไปส่งตังที่บ้านทุกวัน

"กูก็ไม่รู้ว่ะ"ครามมีสีหน้าไม่ค่อยดี"พี่ตังคงรำคาญที่กูไปตื้อเขามั้ง"

"แล้วจะเอาไง"

"กูจะหาเวลาไปพูดกับพี่ตังดู อยู่แบบนี้กูคงได้บ้าตายแน่"

"เออๆ"

"รีบกวาดเถอะ กูไปส่งหน้าประตู"

"อืม..."

.

.

.

"ขอบคุณใจนะ ขับรถดีๆนะมึง"ถั่วพูเอ่ยขณะลงจากรถมอเตอร์ไซค์สีคัน

"เออๆ กูว่ามึงรีบไปเหอะ"เจ้าของรถตอบยิ้มๆ"นู้นๆ มองตาเขียวแล้ว"

"อะไร"ถั่วพูเอ่ยถาม

"พี่เสือยืนรอมึงอยู่อ่ะ"

"บ้า พี่มันรอเพื่อนเปล่า ไม่ก็แฟน"ถั่วพูตอบไปอย่างนั้นเพราะไม่คิดเลยว่าพี่เสือจะมารอ ไม่อ่ะ ไม่มีทางด้วย

"กูว่ามึงรีบไปเถอะ"

"เออๆ กลับบ้านดีๆนะ"

"ครับ...ไอ้เพื่อนรัก"คนพูดยกนิ้มหวาน

"บาย"ถั่วพูโบกมือลาเพื่อนสนิทก่อนจะก้าวเดินออกไป

เมื่อบอกลาเพื่อนสนิทเสร็จแล้วครามก็ถึงเวลาที่เขาต้องกลับบ้านเมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็สตาร์ทรถแต่ทว่าสายตาของเขาดันไปให้ความสนใจกับเจ้าของใบหน้าหวานราวกับผู้หญิงกำลังยิ้มกว้างกับคนตัวสูงกว่าที่ดูยังไงก็ไม่น่าใช่เพื่อนสนิท

เหอะๆ ปล่อยให้มันหยิกแก้มได้ไงว่ะ

ครามรู้สึกร้อนเนื้อร้อนใจอยากจะเข้าไปต่อยหน้าแมร่ง

นี่เขากำลังหึงใช่ไหม

ใช่ เขาหึงจริงๆนั่นแหละ สายตาที่เขาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างขุ่นเคือง ความไม่เข้าใจในความรู้สึกของตัวเองว่าชอบอีกฝ่ายเข้าแล้วจริงๆใช่ไหม 

เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาเป็นอะไร

เขาอึดอัดใจที่ต้องทนกับความรู้สึกแบบนี้มาเกือบอาทิตย์ที่ทั้งสองเริ่มห่างกัน ที่อีกฝ่ายเริ่มเปลี่ยนไป ไม่พูดกับเขา เมินเขา จนตัวเขาไม่เข้าใจว่าทำอะไรผิด 

ถ้าเขาทำผิดก็ลองให้โอกาสได้แก้ตัวบ้าง

ความคิดที่ถูกสายลมพัดผ่านเขาดึงสติกลับมามองใบหน้าหวานเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะขับรถออกไป

             •><><><><><><><•

"มึงจะหยิกแก้มกูอีกนานไหม"ตังพูดสีหน้าเบื่อโลก

"แนะๆทำโกรธกูก็แค่แกล้งเล่น"นนท์ตอบยิ้มๆ

"ก็กูไม่ชอบ"ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุนนท์ขยี้กลุ่มผมของคนตัวเล็กอย่างหมั่นไส้ จนกลายเป็นจุดสนใจของสาว"คนอื่นเขาเข้าใจผิดหมดแล้ว ไอ้หรรม"

"เฮ้ย!"อยู่ๆอีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นเสียงดัง

"อะไรของมึงอีกว่ะ"ตังเอ่ยถาม

"น้องครามแอบมองมึงว่ะ"นนท์กระซิบข้างหูขาว

"...." ตังถึงกับใบ้แตกเขาหลบหน้าน้องรหัสมาเกือบอาทิตย์แล้ว 

ในช่วงเวลาที่พยายามหลบหน้าอีกฝ่ายเขายิ่งเริ่มแน่ใจว่าเขาไม่ได้คิดกับน้องรหัสคนนี้แค่รุ่นน้อง เขาไม่รู้ว่าการแอบชอบใครสักคนควรทำตัวอย่างไร 

เพราะเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนอีกอย่างเขายังไม่เคยมีแฟนกับใครเขาหรอก

"กูจะถูกน้องมันต่อยไม่ว่ะ แมร่งสายตา"นนท์พูดปนขำ

"กูไม่รู้"ตังพูดพยายามไม่หันไปมองคนที่นนท์กล่าวถึง

ตลอดหนึ่งอาทิตย์ตังได้แต่แอบมองอีกฝ่ายอยู่ห่างๆ เขาแกล้งทำไม่สนใจ เพราะเขาไม่อยากโดนอีกฝ่ายจับได้ กลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธเขาถ้ารู้ว่าเขาชอบผู้ชาย เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องมาอึดอัดกับความรู้สึกบ้าๆนี้

บรืน บรืน

"กูกลับก่อนนะ รถเมล์มาแล้ว"ตังบอกลาเพื่อนก่อนก้าวขาขึ้นรถเมย์

"อืม...จุ๊บผัวก่อนสิเมียจ๋า"นนท์พูดติดตลก

"เมียจ๋าพ่อง!"

ตอนนี้เขาขึ้นมาบนรถเมล์แล้วเขาเลือกนั่งริมหน้าต่างโซนหลังด้านที่ประจำหยิบหูฟังจากกระเป๋านักเรียนเขาชอบฟังเพลงตอนนั่งรถเมล์มากและวันนี้เขาก็ทำเช่นกัน

ผิดที่คิดเกินเลยไปไกล ผิดที่รู้แต่ใจดึงดัน แต่คงผิดเหมือนกัน ถ้าฉันไม่เปิดหัวใจบอกเธอ

ผิดก็รู้แต่ทำยังไง เมื่อใจก็ยังพร่ำเพ้อ คงผิดก็ตรงที่ฉันรักเธอ จนถอนตัวกลับไม่ทัน

เพลงโปรดจากแอพพิเคชั่นสีเขียวทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมา เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้จะง่ายสำหรับเขาเหมือนที่พยายามบอกตัวเองหรือไหม

เขาทนเก็บความรู้สึกนี้ได้อีกนานแค่ไหน แล้วเขาควรจะบอกอีกฝ่ายไปหรือไหม

บ่นน้อย_

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}