akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ภาค 3 : บทที่ 37

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.1k

ความคิดเห็น : 108

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2561 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาค 3 : บทที่ 37
แบบอักษร

37

            ท่ามกลางความเงียบสงบในห้องสมุดของโรงเรียน  โทระนั่งมองน้ำที่กำลังตั้งอกตั้งใจในการอ่านหนังสือเตรียมสอบปลายภาค 

                “มีอะไรติดหน้าผมเหรอครับรุ่นพี่”

                เพราะรับรู้ได้ถึงสายตาที่ทอดมองมา  น้ำจึงต้องถามออกไป โทระทำเป็นเมินไปทางอื่น

                “เปล่านี่”

                บอกเพียงเท่านั้น น้ำไม่ได้ถามต่อ เขาก้มหน้าลงไปอ่านหนังสือเช่นเดิม  โทระถอนหายใจแรง และนั่นเรียกความสนใจจากน้ำได้อีกครั้ง จนเขาต้องเงยหน้ามอง

                “มองอะไร”

                “เปล่าครับ”

                พอเห็นใบหน้าเจื่อนๆของน้ำ เขาก็เผลออมยิ้มทันที เพราะรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งให้เจ้าเด็กตัวน้อยสับสน 

                โทระก้มมองหนังสือที่อยู่ตรงหน้า เขานั่งอ่านหนังสือมาพักใหญ่แล้ว เพราะก่อนที่น้ำจะมา  คาบที่แล้วอาจารย์ปล่อยให้เป็นอิสระเขาจึงมาอ่านหนังสือที่นี่  ในห้องสมุดมีหลายคนมาอ่านหนังสือ  บางคนที่ไม่มีคาบเรียนก็กลับบ้าน  ที่จริงเขาและน้ำก็กลับบ้านเลยก็ได้ เพียงแต่ว่าวันนี้น้ำเลือกที่จะอ่านหนังสือที่ห้องสมุด เขาเลยอยู่เป็นเพื่อนไปโดยปริยาย

                “นี่…ลุกไปหาหนังสือให้ฉันหน่อยสิ”

                “ครับ”

                น้ำเงยหน้ามามองโทระ เขาไม่ทันได้ฟังที่โทระบอก  ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นแล้วดึงตัวน้ำให้เดินตามเขามาไปหาหนังสือ

                “รุ่นพี่จะหาหนังสืออะไรเหรอครับ”

                เพราะเห็นท่าทางของโทระดูเหมือนว่ากำลังค้นหนังสืออยู่  น้ำจึงจะช่วยหาด้วย  โทระเหลือบตาหันมองไปน้ำ

                “ฉันอยากได้พวกดิชชั่นนารีภาษาจีน”

                โทระก้มมาบอก เขาเหลือบตามองไปยังตู้หนังสือเหล่านั้น ที่อยู่ในมุมลึก แทบจะไม่มีใครเข้าไปแถวนั้นเลย

                “งั้นเดี๋ยวผมไปดูให้นะครับ”

                คนตัวเล็กอาสาแล้วเดินตรงไปหาหนังสือที่โทระต้องการ  ชายตัวสูงมองตาม แล้วกดยิ้มที่มุมปาก เขาเดินตามน้ำที่เดินเข้าไปในมุมลึกมากขึ้นเรื่อยๆ แถมบริเวณนั้นยังดูมืดๆอีกต่างหาก เพราะตอนนี้เป็นเวลาช่วงเย็น  ห้องสมุดจะปิดบริการในอีกไม่ช้า

                “เล่มนี้ใช้ได้ไหมครับ”

                น้ำหันมาถาม แต่โทระกลับดันร่างของน้ำให้ติดตู้หนังสือ เขาจับหนังสือในมือของน้ำแล้วสอดเก็บเข้าไปที่เดิม

                “ระ รุ่นพี่”

                ตกใจไม่น้อยที่โทระเข้ามาประชิดตัวขนาดนี้  ร่างเล็กจะอ้าปากถาม แต่ทว่า

โทระก็กดจูบปิดปากสวยเสียอย่างนั้น

                “อื้อ…รุ่นพี่”

                กว่าโทระจะถอนจูบออก น้ำก็แทบจะลืมหายใจ เขาปรือตามองโทระด้วยความไม่เข้าใจเลยสักนิด ว่าทำไมอยู่ๆถึงจูบเขา แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างไม่ได้รับการอธิบายแต่อย่างใด เพราะโทระก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน มือหนาลูบไล้ไปตามร่างกายนั้นอย่างปรารถนา

                “ยะ อย่าครับรุ่นพี่ เดี๋ยวมีคนมาเห็น”

                ได้แต่บอกออกไปอย่างหวาดระแวง เพราะที่ที่พวกเขาอยู่ในที่สาธารณะ ถึงแม้มุมที่พวกเขาอยู่จะอับสายตาก็ตาม แต่น้ำก็กลัว

                “นิดนึงน่า”

                ถึงจะบอกว่านิดหนึ่ง แต่สำหรับน้ำมันไม่ใช่นิดๆเลย  แถมโทระยังจับมือเขาให้ไปสัมผัสกับใจกลางลำตัวอีกต่างหาก ดวงตาคู่สวยจึงเบิกกว้างด้วยความตกใจ

                “รุ่นพี่!”

                พยายามจะชักมือกลับ แต่โทระกลับจ้องด้วยสายตาเร่าร้อน

                “ฉันบอกนายแล้วให้กลับห้อง แต่นายยืนยันจะอยู่ที่นี่เอง”

                เจ้าตัวโยนความผิดให้กับคนตัวเล็ก น้ำถึงกลับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว อยากจะอ้าปากต่อว่าโทระ แต่ก็โดนชิงจูบไปอีกจนได้

                “อื้อ…”

                น้ำพยายามเก็บเสียงของตัวเอง เพราะไม่คิดว่าโทระจะจูบเขาอย่างหิวกระหายขนาดนี้  ร่างกายของเขาขนลุกไปทั้งตัว

                “อย่าครับรุ่นพี่…”

                คนตัวเล็กอ้อนวอนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์  โทระกระตุกยิ้ม เขากระซิบข้างหูเล็ก

                “อยากให้ฉันหยุดเหรอ”

                “ครับ…”

                ถึงแม้ที่แท้จริงจะไม่อยากให้หยุด แต่น้ำก็รู้ว่าสถานที่นี้ไม่ควรมาทำแบบนี้ พวกเขายังเป็นนักเรียนอยู่ด้วย

                “แต่ของฉันมันหยุดไม่อยู่แล้ว”

                โทระจับมือเล็กให้สัมผัสกับใจกลางตัวเขามากขึ้น  น้ำมองหน้าโทระ ไม่ค่อยเข้าใจที่โทระต้องการจะสื่อ ก่อนที่ทุกอย่างจะชัดเจน เมื่อโทระกดไหล่เล็กให้น้ำทรุดกายนั่งลง

                “ระ รุ่นพี่”

                น้ำได้แต่ครางออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ  ใบหน้าของเขาอยู่ตรงเป้ากางเกงที่โป่งนูนของโทระ  เขาแอบเห็นโทระเลียริมฝีปากของตัวเอง  มันช่างดูเร้าอารมณ์ในสายตาของน้ำ แต่ว่าที่นี่เขาจะทำแบบนั้นได้อย่างไร

                “ผมทำไม่ได้หรอกครับ ที่นี่มันห้องสมุดนะครับ”

                “แล้วยังไงล่ะ  หรือนายอยากจะให้ฉันเข้าไปในตัวนายแทน”

                เจ้าตัวก้มลงมาพูดไม่ดังมากนัก น้ำพอจะรู้ว่าโทระน่าจะเอาจริง เพราะจากนิสัยมุทะลุของชายหนุ่มแล้วนั้น โทระต้องการทำอย่างแน่นอน

                “เร็วสิ…หรือว่านายอยากให้คนอื่นมาเห็นล่ะ”

                ยิ่งเห็นท่าทางเป็นกังวลของน้ำ  โทระก็ยิ่งตื่นตัวมากยิ่งขึ้น เขาขยับกายเข้าใกล้กับน้ำมากยิ่งขึ้น

                “รุ่นพี่…”

                น้ำพยายามอ้อนวอน แต่โทระไม่คิดจะใจอ่อน  ความร้อนรุ่มจะทะลักออกมาอยู่แล้ว ยิ่งเห็นดวงตากลมสวยหยาดคลอไปด้วยน้ำตา

                มือหนาปลดเข็มขัด และรูดซิปกางเกงตัวเองอย่างรวดเร็ว เพราะแท่งเนื้อร้อนนั้นแข็งขืนจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

                “อ๊ะ!”

                น้ำร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อแก่นกายใหญ่กระทบแก้มของเขา  ยิ่งเห็น น้ำก็ยิ่งเขินอาย เขาอยากจะพาตัวเองหนีออกไปจากตรงนี้

                “เร็วสิ…”

                ในเมื่อเจ้าตัวเขินอายจนไม่ยอมทำอะไร  โทระก็เลยจับความใหญ่โตนั้นให้สัมผัสกับปากสวย  น้ำกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ  ความต้องการเริ่มเพิ่มมากขึ้นตามแรงอารมณ์  คนตัวเล็กมองซ้ายมองขวา ก่อนจะตัดสินใจสัมผัสกับส่วนแข็งขืนนั้น

                “อืม…”

                แค่มือเล็กสัมผัส  โทระก็ตื่นเต้นจนทนแทบไม่ไหว  น้ำลูบไล้ความใหญ่โตในมือด้วยความเขินอาย 

                “อย่าใช้แต่มือสิ”

                ชายหนุ่มกระซิบบอก น้ำได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างชั่งใจ ก่อนที่ก้มหน้าลงไปใช้ลิ้นแตะเบาๆที่ส่วนหัว แต่เพียงเท่านั้น ก็ทำให้รุ่นพี่ตัวสูงเลื่อนมือมาขยุ้มผมนิ่มของเจ้าเด็กตัวน้อย

                พอเห็นว่ารุ่นพี่รู้สึกดี  ความกล้าในตัวของน้ำก็เพิ่มมากขึ้น เขาค่อยๆอ้าอมความเป็นชายที่แสนใหญ่โตนั้นเข้าไปในปาก

                “ดูดสิ…”

                โทระบอกเสียงแหบพร่าไม่ดังมากนัก น้ำทำตามอย่างว่าง่าย ค่อยๆใช้ปากดูดส่วนแข็งขืนเบาๆ ก่อนจะใช้ลิ้นสัมผัสมันอย่างเงอะงะ  แต่นั่นก็สร้างความรัญจวนและเสียวซ่านให้กับโทระจนแทบจะคลั่งตาย

                เขาจับศีรษะเล็กเอาแล้ว แล้วเริ่มขยับสะโพกให้แก่นกายขยับสวนเข้าออกอย่างที่ต้องการ  น้ำเบิกตากว้าง เพราะรู้สึกจุกไปถึงลำคอ ความใหญ่โตคับแน่นในโพรงปาก จนแทบจะสำลักตาย

                “อื้อ อึก”

                น้ำได้แต่ร้องอื้ออึงในลำคอ  โทระกัดฟันแน่น แอ่นสะโพกให้แท่งเนื้อเข้าไปได้ลึกในลำคอ ก่อนจะอัดฉีดความร้อนรุ่มไปในปากของน้ำอย่างเต็มที่

                “อึก”

                สายธารมากมายพวยพุ่งเข้าไปในปากเล็ก  น้ำแทบจะสำลักน้ำคาวขุ่นในปาก เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร  เขาไม่สามารถคายออกมาได้ เพราะแถวนี้ไม่มีถังขยะ  ทางเดียวที่จะทำ คือกลืนมันลงไปในคอ

                โทระถอนกายออกจากปากเล็ก  น้ำรักของเขาไหลซึมไปที่มุมปาก เขาก้มมองน้ำที่แลบลิ้นเลียมันเหมือนกลัวว่าจะเปรอะเปื้อน  แต่นั่นกลับสร้างความตื่นเต้นให้กับ

โทระเป็นอย่างมาก

                เขาก้มตัวลงไปประคองร่างเล็กให้ยืนขึ้น  น้ำก้มหน้างุดด้วยความอาย โทระแต่งเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย เขาพรมจูบที่แก้มเล็ก

                “น่ารัก”

                เพียงเท่านั้นก็ทำให้น้ำใจเต้นแรง เขาไม่คิดว่าโทระจะพูดออกมาแบบนี้ ทั้งๆที่เพิ่งทำเรื่องน่าหวาดเสียวออกไป

                “อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ ผมกลัว”

                น้ำซุกหน้าลงไปที่อกแกร่ง โทระโอบกอดร่างเล็กเอาไว้ เขาก้มหน้าลงมาซุกซอกคอขาว สูดกลิ่นกายของเด็กตัวน้อย

                “ก็ได้…ครั้งต่อไป…ฉันจะไม่ทำที่นี่อีก”

                …แต่ทำที่ไหน…ค่อยคิดอีกที

                โทระกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์  ในขณะที่เด็กตัวเล็กตามเล่ห์เหลี่ยมของรุ่นพี่ตัวสูงไม่ทันเลยสักนิด คิดว่าต่อจากนี้จะไม่เจอเหตุการณ์หวาดเสียวในสถานที่แบบนี้อีกต่อไปแล้ว

-------+++++-------

                ไทกะพยายามโทรติดต่อวายุ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่รับสาย หรือบางครั้งก็ปิดเครื่องจนเขาติดต่อไม่ได้

                “นายคิดจะหนีหน้าฉันจริงๆใช่ไหม”

                ร่างสูงวางโทรศัพท์ลงบนเตียงกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาที่แสนเย็นชา ในยามนี้แสดงให้เห็นถึงความหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย

                Rrr

                เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น ทำให้ไทกะต้องหยิบมารับสาย คนที่โทรมาเป็นติน  เขารับสายแล้วกรอกเสียงลงไป

                “ครับ”

                [ไทกะ…นี่พี่เองนะ พี่จะถามว่า เราจะให้พี่หาครูสอนพิเศษคนใหม่ให้เลยไหม  ช่วงนี้พี่เองก็ยุ่ง คงไปสอนพวกเราแทนวายุไม่ได้]

                “อย่างนั้นเหรอครับ”

                เท่านี้ก็แน่ชัดแล้วว่า วายุไม่คิดจะติดต่อเขาอีกแล้ว  วายุต้องการตัดขาดจากเขา ซึ่งเขาไม่มีวันยอมให้เกิดแบบนั้นขึ้นแน่

                “พี่ตินพอจะทราบไหมครับ ว่าวายุเขายุ่งเรื่องอะไร ทำไมถึงมาสอนผมไม่ได้”

                [อืม…เท่าที่วาบอกพี่  เขากำลังยุ่งเรื่องทำโปรเจคอยู่ที่มอล่ะนะ]

                “แล้วพี่ตินได้เจอเขาบ้างไหมครับ”

                [ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอสักเท่าไหร่นะ  ดูเหมือนว่าวันๆเขาจะขลุกอยู่แต่ในห้องแลป]

                ตินบอกไปตามความจริง เพราะเขาไม่รู้ว่าตอนนี้ไทกะกับวายุกำลังมีปัญหากัน  ไทกะรับฟังข้อมูลอย่างเงียบๆ

                “พี่ตินครับ  พอดีว่าวายุลืมของเอาไว้ ผมเลยจะเอาไปให้เขาครับ  ผมอยากทราบที่อยู่บ้าน”

                [อ่า…อย่างนั้นเหรอ เอางี้ไหม เดี๋ยวพี่รับฝากของไปให้เอง]

                ไทกะขมวดคิ้วทันที เพราะเขาไม่อยากเจอวายุเพราะมีของจะฝากไปเสียหน่อย แต่ที่จะไปหาก็เพราะว่าอยากเจอต่างหาก

                “ไม่เป็นไรครับ  พี่ตินเองก็ยุ่งๆ ผมไปเองดีกว่า”

                [เอาอย่างนั้นเหรอ]

                “ครับ”

                หลังจากยืนยันกับตินแล้ว เขาก็รับที่อยู่ของวายุมา  ไทกะตั้งใจแล้วว่าหลังจากที่สอบวันสุดท้ายในวันพรุ่งนี้ เขาจะเดินทางไปหาวายุ

                ดูเหมือนว่าเวลาจะผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความคิดของไทกะ เพราะเขาอยากเจอวายุมาก แต่ดูเหมือนว่าการที่เราคิดถึงใครสักคน มันช่างเป็นเวลาที่แสนยาวนาน

                ไทกะรีบออกจากโรงเรียน เพื่อตรงไปยังบ้านของวายุ  เขากดกริ่งเพื่อจะพบกับอีกฝ่าย  แม่บ้านเดินมาเปิดประตู

                “มาพบใครคะ”

                “ผมมาพบวายุครับ”

                เธอยืนมองไทกะ  ชายหนุ่มใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลาย เธอจึงค่อนข้างแปลกใจที่มีเด็กมาตามหาเจ้านายของเธอ

                                “นั่นป้าจันคุยกับใครอยู่”

                เชนที่อยู่ในบ้านมองออกไปเห็นแม่บ้านกำลังสนทนากับใครบางคน  ชายหนุ่มพยายามเพ่งมอง จึงมองออกว่าเขาเคยพบเด็กผู้ชายคนนั้น

                “นั่นมัน…”

                พอจะนึกออกว่าเคยคนคนนั้นตอนที่วายุพามาด้วยตอนมาเยี่ยมวินัย

                “ไทกะใช่หรือเปล่า”

                เชนเดินตรงไปหาไทกะ แม่บ้านหลบให้เชนคุยกับไทกะตามที่สะดวก  เขาบอกให้แม่บ้านเปิดประตูให้ไทกะเข้ามา

                “ผมมาพบวายุ”

                “นายไม่รู้เหรอว่าวายุไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว”เชนบอกไปตามความจริง

                “อย่างนั้นเหรอครับ แล้วเขาไปพักที่ไหน”

                “เท่าที่ฉันรู้  วายุไปอยู่ที่มอกับเพื่อนน่ะ เห็นบอกว่ากำลังยุ่งกับการทำโปรเจค”

                “ขอบคุณครับ”

                ไทกะบอกเพียงเท่านั้น เขาก็หมุนกายเดินขึ้นรถยนต์ที่เขานั่งมาทันที  เชนได้แต่มองตามรถยนต์คันหรูสีขาวที่เคลื่อนที่ออกไป

                “ไปที่…”

                ชายหนุ่มหันไปบอกคนขับรถ เขาให้คนขับรถมุ่งตรงไปยังมหาวิทยาลัยที่วายุเรียนอยู่ ไทกะรีบลงจากรถทันทีเมื่อรถยนต์เข้ามาจอดในมหาวิทยาลัย  ร่างสูงเดินตรงไปถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเกี่ยวกับสถานที่ที่เขาต้องการไปเจอคนหนึ่ง

                ดูเหมือนว่าฟ้าจะเป็นใจ เพราะเป็นจังหวะเดียวกันที่วายุเดินออกมาจากลิฟต์ เขาเดินมากับเพื่อนของพวกเขา

                “วายุ”

                พอเห็นคนที่อยากพบ ไทกะก็รีบเดินตรงไปหาวายุทันที  เพื่อนร่วมทำงานหันมามองไทกะเป็นตาเดียว

                “ทำไมเด็กคนนั้นหล่อจัง”

                เพื่อนผู้หญิงเอ่ยขึ้น วายุที่กำลังเปิดเครื่องมือถือไม่ทันได้ฟังที่เพื่อนๆพูดกัน

                “หุ่นขนาดนั้น เด็กนักเรียนจริงเหรอ งานดีมาก…”

                พูดกันขนาดนี้ วายุจึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามอง เขาก็ตกใจทันที เมื่อเห็นว่า

ไทกะเดินเข้ามาใกล้ๆเขาเรื่อยๆ

                “ฉันมีธุระ ไปก่อนนะ”

                หากจะบอกว่าเขาขี้ขลาดก็อาจจะใช่ วายุรีบเดินหนีออกจากกลุ่มเพื่อนทันที แต่ไทกะไม่คิดจะยอม เขารีบวิ่งตาม

                “วายุ! วายุ!”

                “อย่าตามมานะ”

                ทั้งๆที่ไม่จำเป็นต้องวิ่งหนี แต่ตอนนี้เขากลับทำตัวเหมือนกับเด็กๆ ชายหนุ่มรีบวิ่งไปตรงทางเดินที่ไม่มีผู้คน และปรากฏว่ามันเป็นทางตัน เพราะเขาวิ่งไม่คิดชีวิต

                “นายหนีไม่ได้แล้วล่ะ”

                ไทกะบอกตามที่เห็น  วายุหายใจแรง มองหน้าไทกะ

                “นายมาที่นี่ทำไม”

                “ฉันมาหานาย”เขาตอบอย่างจริงจัง

                “กลับไปซะ  ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะไม่ไปสอนนายแล้ว ดังนั้น นายไม่จำเป็นต้องมาที่นี่อีก”

                วายุกลั้นใจบอกออกไป  แต่ไทกะไม่คิดจะยอมหยุด เขาเดินเข้าไปใกล้วายุมากขึ้นเรื่อยๆ

                “ฉันบอกให้ออกไป อื้อ”

                ยังไม่ทันที่จะไล่อีกฝ่ายออกไปได้  ไทกะก็ดึงร่างวายุเข้ามากดจูบทันที  สัมผัสจากเด็กหนุ่มทำให้วายุยืนอึ้ง เพราะไม่คิดว่าไทกะจะกล้าทำแบบนี้ เขาดูดเม้มริมฝีปากสวย  ไม่ได้แทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากร้อน แต่เคล้าคลึงปากบางอย่างแผ่วเบา ค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งราวกับเสียดาย

                เด็กหนุ่มสบตากับวายุ  วายุใจเต้นแรงกับสายตาและถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความต้องการที่ออกมาจากปากของไทกะ

                “ฉันคิดถึงนาย…”

                “อ่า…”

                วายุหลบสายตาของไทกะ เพราะไม่อาจจะตอบโต้สิ่งใดได้  ในขณะที่ไทกะจับใบหน้างดงามนั้นให้สบตากับเขา

                “แล้วนายล่ะ…คิดถึงฉันบ้างไหม”


https://www.facebook.com/akikoneko17/

100%

ติดตามการอัพได้ที่เพจ  Akikoneko17 ค่ะ

หากต้องการซื้อเล่มนิยาย สามีผมเป็นเสือ  ภาค 1,2,3 หรือนิยายเรื่องอื่นๆที่รวมเล่มแล้ว

ติดต่อสอบถามได้ที่เพจ Akikoneko17 ค่า หรืออีเมลล์ [email protected] ค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น