กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : Wedding Again 51

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.8k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2561 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wedding Again 51
แบบอักษร

….Wedding Again 51….

.

.

.

.

เช้าในวันปิดเทอม บัสเตรียมตัวจะออกไปช่วยงานที่บริษัท เขานั่งกินข้าวเช้าพลางชะเง้อมองคนที่กำลังรอคอยอยู่จนน่าผิดสังเกต



"เป็นอะไรล่ะลูก มองหาใครรึเปล่า" ละอองดาวเหลือบตามองลูกชายพลางถามออกมา


"เอ่อ..." บัสอ้ำๆ อึ้งๆ แต่ก็ยังไม่ทันได้ตอบอะไรออกไปก็มีเสียงแทรกขึ้นมาเสียก่อน


"เอ่อ เค้ามาค่ะ จะเข้ามาในบ้าน เค้าบอกว่าคุณบัสให้มา คือ..." ป้าศรีที่เพิ่งเดินเข้ามาพูดขึ้น แต่ก็ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดี


"ให้เข้ามาครับ" บัสตาโตบอกออกไปเต็มเสียง


"ค...ค่ะ" ป้าศรีตอบรับกลับไปอย่างงงๆ


"เดี๋ยวนะ มีอะไรที่แม่ยังไม่รู้รึเปล่านะ" ละอองดาวเลิกคิ้วถามขึ้น บัสได้แต่เม้มปากที่กำลังจะฉีกยิ้มเอาไว้


"เอ่อ...เดี๋ยวไว้ผมเล่าให้ฟัง" บัสตอบเลี่ยงออกไปพลางหลบสายตาผู้เป็นแม่ ละอองดาวเองก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไร เขามองลูกชายที่เลี้ยงมากับมือก็พอจะเดาได้ เพียงแต่ไม่รู้แน่ชัดว่าเรื่องอะไร



คอปเตอร์เดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแป้นในตอนแรก ก่อนจะเริ่มประหม่าในเวลาถัดมาหลังจากที่เห็นละอองดาวนั่งอยู่ด้วย คอปเตอร์ตรงดิ่งไปหาบัสอย่างไม่รอช้า



"สวัสดีครับ...แม่" คอปเตอร์ยกมือไหว้ละอองดาวด้วยความประหม่า ละอองดาวพยักหน้าเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก



บัสแบมือรอตรงหน้าคอปเตอร์ คอปเตอร์ส่งกุญแจรถของตนเองให้แต่โดยดี เป็นอันรู้กันระหว่างคนสองคน มีเพียงแต่ละอองดาวเท่านั้นที่ได้แต่ลอบมองด้วยความสงสัย บัสเก็บกุญแจรถเข้ากระเป๋าก่อนจะกลับมาสนใจอาหารตรงหน้า



"งั้นพี่..." คอปเตอร์รู้สึกว่าตัวเองเหมือนธาตุอากาศที่ยืนล่องลอยอยู่ข้างบัส จึงพูดออกมาเพื่อจะได้เลี่ยงกลับบ้านของตนเอง แต่ก็ยังพูดไม่ทันจบประโยคดี


"ป้าศรีครับ ขอข้าวต้มอีกที่" บัสพูดแทรกขึ้นมาท่ามกลางความงุนงงของหลายๆ คน คอปเตอร์ยืนทำตัวไม่ถูกในตอนนี้


"ถ้าจะกิน ก็นั่ง" บัสพูดเสียงอ้อมแอ้มออกมา ทำให้คอปเตอร์ถึงกับหน้าบานเป็นจานดาวเทียม


"กินครับ" คอปเตอร์รีบตอบกลับไปอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบเลื่อนเก้าอี้นั่งข้างๆ บัส



คอปเตอร์นั่งกินข้าวต้มไปพลางลอบมองเสี้ยวหน้าของคนข้างๆ ไปพลาง แต่ก็ยังไม่คิดจะพูดอะไรออกมาในตอนนี้ เขาได้แต่คิดว่า บัสยอมให้เขากินข้าวที่บ้านก็ดีแค่ไหนแล้ว และอีกอย่าง แม่ของบัสก็อยู่ด้วย ทำให้เขาเกร็งไม่ใช่น้อย



"แม่ไปก่อนนะบัส มีประชุมเช้า ไว้เจอกันที่ทำงาน" ละอองดาวบอกก่อนจะลุกออกไป เหมือนเปิดโอกาสให้กับเด็กทั้งคู่ได้ปรับความเข้าใจกัน ถึงแม้จะขุ่นเคืองใจอยู่บ้างก็ตาม คอปเตอร์ยกมือไหว้ละอองดาวอีกครั้งด้วยความโล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง


"เอ่อ....." คอปเตอร์อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ยังกล้าๆ กลัวๆ


"รีบกิน รีบไป ผมจะได้ไปทำงาน" บัสแสร้งพูดออกไปอย่างนั้น เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดเริ่มคุยอย่างไรกับสถานการณ์แบบนี้ คอปเตอร์เองก็ทำตัวไม่ถูกสำหรับการเริ่มต้นสร้างความสัมพันธ์ใหม่ให้ดีกว่าเดิม



บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมีแต่ความเงียบ จะได้ยินก็มีแต่เสียงหัวใจสองดวงที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อเห็นว่าบัสอิ่มแล้วเตรียมลุกออกไป คอปเตอร์เองก็ลุกตามไปเช่นกัน เขากลัวว่าสิ่งสำคัญตรงหน้าจะหายไปอีก



หมับ~



คอปเตอร์คว้าข้อมือของบัสที่กำลังเดินไปยังหน้าบ้าน เพื่อเตรียมจะออกไปทำงาน บัสหยุดเดินตามแรงฉุด ถึงแม้ว่าเขาจะตีหน้านิ่ง แต่ก็ไม่อาจซ่อนริ้วแดงที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าได้ บัสหันหน้ากลับมาพร้อมกับคำถามบนใบหน้าที่ส่งไปยังคนด้านหลัง คอปเตอร์ยืนประชันหน้ากับบัสพลางจับมือนุ่มเอาไว้ทั้งสองข้าง แต่บัสแสร้งเอามือล้วงกระเป๋าเสียอย่างนั้น



"เอ่อ...คือ..." คอปเตอร์อึกอักที่จะถามสิ่งที่ค้างคาใจออกไป ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้นมาอีกครั้ง


"บัสหายโกรธพี่แล้ว...ใช่มั้ยครับ" คอปเตอร์ถามในสิ่งที่คาใจมาตลอดทั้งคืน บัสที่ได้ยินคำถามถึงกับหันหน้าหนีใบหน้าหล่อไปอีกทางเพื่อจะซ่อนบางอย่างที่กำลังแสดงออกมาบนใบหน้าของเขา


"ถ้าโกรธ จะยอมให้กินข้าวบ้านมั้ยล่ะ" บัสอ้อมแอ้มบอกออกมาด้วยใบหน้าขึ้นสี คอปเตอร์ที่หัวใจห่อเหี่ยวมาหลายวัน ถึงกับใจผองโตออกมาจนแทบจะทะลุหน้าอก ริมฝีปากฉีกยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ บัสเองก็กัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้อย่างกลัวว่าจะเผยรอยยิ้มที่น่าอายให้ใครได้เห็น



ฟอด~~~



บัสที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ถูกขโมยหอมแก้มฟอดใหญ่จากคนเอาแต่ใจเสียดื้อๆ บัสหน้าเหวอขึ้นมาในทันที หัวใจของเขาเต้นระรัว



"ทำอะไรของคุณ" บัสแสร้งตีหน้านิ่งพูดออกมา แต่ก็ไม่สามารถซ่อนริ้วแดงบนใบหน้าได้มิด


"พี่คิดถึง" คอปเตอร์บอกความรู้สึกที่มีอยู่จนแน่นอกออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก ก่อนจะก้าวเท้าไปยังด้านหน้าเล็กน้อย เพื่อให้ได้ใกล้ชิดเด็กดื้อตรงหน้ามากขึ้น


"กอดได้มั้ย" คอปเตอร์ถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังและความโหยหา แววตาของบัสไหววูบเพราะเขาเองก็โหยหาคนตรงหน้าเช่นกัน คอปเตอร์เห็นว่าบัสไม่ตอบอะไร เขารีบสวมกอดหมอนข้างของเขาอย่างนุ่มนวล กลิ่นกายของคนที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง บัสเองก็รู้สึกแบบเดียวกันกับคอปเตอร์ เขาค่อยๆ ใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดร่างสูงตอบกลับไปบ้าง คอปเตอร์ดีใจที่อีกฝ่ายตอบรับสัมผัสจากเขาจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ในตอนนี้ต่างคนต่างทำตามหัวใจของตนเองอย่างไม่มีเงื่อนไขใดๆ



คอปเตอร์ผละออกมามองใบหน้าเด็กดื้ออีกครั้ง โดยที่ยังสวมกอดหมอนข้างเอาไว้ ไม่มีวี่แววว่าเขาจะยอมปล่อยมือออกง่ายๆ ใบหน้าของบัสขึ้นสีระเรื่อลามไปยังใบหูทั้งสองข้าง คอปเตอร์มองคนตรงหน้าด้วยสายตาหยาดเยิ้ม ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบท้ายทอยของบัส



จุ๊บ~~~



คอปเตอร์ใช้ปลายจมูกคลอเคลียกับปลายจมูกเล็กตรงหน้า ก่อนจะทาบริมฝีปากอุ่นลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา บัสยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาดันหน้าอกของคนตรงหน้าด้วยความตกใจเล็กน้อย ก่อนจะคล้อยตามคนเอาแต่ใจไปในที่สุด ริมฝีปากนุ่มดูดดึงริมฝีปากบางอย่างโหยหา แต่ก็ยังนุ่มนวลให้อีกฝ่ายได้รู้สึกวาบหวาม บัสตอบรับสัมผัสนุ่มกลับไปด้วยความต้องการเช่นกัน ลิ้นร้อนเลียวนอยู่บนกลีบปากบางอย่างรอคอยให้อีกฝ่ายเปิดทางให้ บัสเผยอปากออกเล็กน้อยเพื่อให้ลิ้นร้อนเข้ามาสัมผัสริ้มรสชาติหอมหวาน ลิ้นร้อนไม่รอช้ารีบฉกชิมตวัดลิ้นเล็กของอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ เร่าร้อน แต่ก็หอมหวานในคราวเดียวกัน ลิ้นเล็กตอบรับสัมผัสกลับไปตามความต้องการ หัวใจของทั้งคู่วูบวาบเหมือนว่ามันจะละลายหายไป ต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในภวังค์แห่งความหวานในครั้งนี้



"ตาเถร! ยายชี พระสงฆ์ องค์เจ้า" เสียงของป้าศรีดังขึ้นมาด้วยความตกใจ ทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองผละออกมาด้วยความตกใจเช่นกัน



ปึก!



"ทำบ้าอะไรเนี่ยะ" บัสทุบหน้าอกของคอปเตอร์ไม่แรงนักก่อนจะพูดอ้อมแอ้มออกมา คอปเตอร์แอบอมยิ้มให้กับภาพตรงหน้า ภาพของเด็กดื้อคนเดิม ถึงแม้จะยังไม่เหมือนเดิมทั้งหมดก็ตาม


"ป้า...ป้า...ป้าไม่เห็นอะไรเลยนะคะ ป้า...ป้าลืมของไว้ในครัว ป้า...ป้าไปนะ" ป้าศรีลนลานพูดออกมา ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป


"ป...ปล่อย...ปล่อยได้แล้ว" บัสอึกอักบอกออกมาด้วยความอายสุดขีด ที่มีคนมาเห็นเรื่องน่าอายเมื่อสักครู่นี้


"ครับ" คอปเตอร์ยิ้มกริ่ม ก่อนจะยอมคลายอ้อมแขนแต่โดยดี บัสรีบเดินหนีไปที่รถของตัวเองด้วยความอาย คอปเตอร์ก็รีบเดินตามไปติดๆ ก่อนจะยืนนิ่งอีกครั้งเมื่อเห็นว่าบัสเปิดประตูรถเตรียมจะขับออกไป


"ขึ้นรถ" บัสบอกออกไปเสียงเรียบ คอปเตอร์ยืนขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ


"เดี๋ยวไปส่งขึ้นรถเมล์หน้าปากซอย มีเงินอยู่สามพันไม่ใช่เหรอ ยังคิดจะนั่งแท็กซี่อีก" บัสตีหน้าขรึมบอกออกไปให้คอปเตอร์เข้าใจ ก่อนจะเข้าประจำที่แล้วทำท่าจะขับออกไป คอปเตอร์รีบขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ทำให้บัสแอบอมยิ้มที่คนเอาแต่ใจต้องมาทำตามเขาที่กำลังเอาแต่ใจอยู่เหมือนกัน


"เมื่อไร...บัสจะกลับคอนโดของเราครับ" คอปเตอร์พูดขึ้นมาในขณะที่บัสกำลังขับรถออกไปส่งเขา


(คอนโด...ของเรา...) บัสแอบใจเต้นอยู่ในใจกับคำพูดที่ออกมาจากปากของคนข้างๆ


"พี่อ้วนแว่น เลิกเอาแต่ใจแล้วนะ" คอปเตอร์พูดออกมาเสียงเศร้า เขาได้แต่หวังว่า ในทุกๆ คืน จะมีหมอนข้างใบโปรดมาคอยให้เขาได้นอนกอดและหลับฝันดี บัสแอบขำอยู่ในใจแต่ก็ยังคงตีหน้านิ่งให้กับลูกตื๊อของร่างสูง


"ยังลงโทษพี่ ไม่พออีกเหรอ" คอปเตอร์พูดออกมาอีกอย่างคนที่สำนึกผิดจริงๆ บัสเองก็รู้สึกผิดนิดๆ ที่ทำให้คอปเตอร์เศร้าใจตลอดอาทิตย์กว่ามานี้ แต่มันก็เทียบไม่ได้กับสิ่งที่คอปเตอร์ทำรุนแรงกับเขา เขาเองก็น้อยใจมาตลอดอาทิตย์เช่นกัน


"หาเงินได้ครบตามจำนวนที่คุณ...ให้ผมแล้วเหรอ" บัสทบทวนความต้องการของตนเอง ที่อยากจะเอาคืนคอปเตอร์จอมเอาแต่ใจบ้าง คอปเตอร์หน้าเสียไปนิดเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนเองกระทำลงไป


"เรื่องนั้น มันไม่ใช่อย่างที่บัสคิด ที่พี่ทำ...." คอปเตอร์พยายามจะอธิบายออกมาด้วยความรู้สึกผิด แต่ก็ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดี


"ถ้าหาได้เมื่อไร คุณจะเห็นผมที่คอนโดเมื่อนั้น" บัสรีบพูดแทรกขึ้นมาเพราะอีกใจหนึ่งเขาก็ไม่อยากนึกถึงเรื่องราวในวันนั้นให้น้อยใจขึ้นมาอีก


"เอาจริงเหรอ..." คอปเตอร์พูดขึ้นมาเสียงหงอย


"แต่ถ้าทำไม่ได้....." บัสพูดขึ้นมาเพื่อต้องการจะแกล้งคนข้างๆ และเขาก็มั่นใจว่าคอปเตอร์จะตอบอะไร


"พี่ทำได้!!" คอปเตอร์รีบร้อนรนพูดขึ้นมาอย่างกลัวว่าโอกาสตรงหน้าจะหายไป เหมือนกับไอศกรีมที่อยู่ตรงหน้า ถ้าไม่รีบกิน มันก็จะละลายหายไปในที่สุด


"หึ~" บัสกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หลุดขำออกมาเล็กน้อย คอปเตอร์หันขวับไปมองคนข้างๆ ทันที


"นี่เรา แกล้งพี่เหรอ" คอปเตอร์ขมวดคิ้วถามขึ้น


"ใครแกล้งคุณ ผมหัวเราะรถคันหน้า" บัสตีหน้านิ่งบอกออกไปเสียงเรียบ แต่คอปเตอร์ก็ไม่คิดจะเชื่อคนที่โกหกคนอื่นไม่ได้อย่างบัส


"เรียกพี่คอปเตอร์เหมือนเดิมไม่ได้เหรอ" คอปเตอร์ถามออกไปเสียงนุ่ม บัสไม่ตอบอะไรกลับไปทำเป็นสนใจกับถนนหนทางข้างหน้า


"เรียกแบบนั้น มันดูห่างเหิน พี่...ไม่ชอบเลย..." คอปเตอร์บอกขึ้นมาอีกด้วยน้ำเสียงปนเศร้า แต่ก็ไม่ทันได้เห็นคนข้างๆ แอบอมยิ้มให้กับรถคันหน้า


"บัสจะไปส่งพี่ป้ายรถเมล์ไหน มันเลยมาหลายป้ายแล้วนี่" คอปเตอร์ถามขึ้น แต่บัสก็ไม่ได้ตอบอะไร จนเวลาผ่านไปสักพัก รถของบัสก็มาจอดด้านหน้าประตูของบ้านหลังหนึ่ง คอปเตอร์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย


"ทำไม มาส่งพี่ที่บ้านหละ" คอปเตอร์ถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ


"ขึ้นรถเมล์เป็นเหรอ?" บัสตอบออกไปตามตรง เขาคิดว่าวันนี้คงจะไม่เหมาะให้คอปเตอร์ขึ้นรถเมล์กลับบ้าน และท้ายที่สุดคอปเตอร์ก็ต้องนั่งแทกซี่กลับบ้านอยู่ดี


"บอกพี่สมหมายเปิดประตูสิ" บัสพูดขึ้นอีกเมื่อเห็นว่าคอปเตอร์เอาแต่นั่งงง คอปเตอร์ทำตามที่บัสบอก จนในที่สุด รถของบัสก็มาจอดสนิทอยู่ด้านในรั้วบ้าน บัสเปิดประตูลงจากรถ ทำให้คอปเตอร์มองตามไปด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะรีบตามบัสไป


"อะ...อ้าว...บัส บัสจริงๆ ด้วย ไม่มาหาแม่ตั้งนาน แม่คิดถึงนะรู้มั้ย" จินตนาร้องทักออกมาด้วยความประหลาดใจ ที่อยู่ๆ บัสก็มาโผล่ที่บ้านของเขา


"สวัสดีครับ แม่จิน" บัสยกมือไว้ทักทายผู้ใหญ่ตามมารยาท แต่นั่นทำให้จินตนาถึงกับยิ้มกว้างที่บัสเรียกเขาเหมือนเดิม


"กินอะไรมารึยัง เดี๋ยวแม่ให้น้อยทำให้ มานั่งนี่ก่อนมาลูก" จินตนาถามออกไปด้วยน้ำเสียงตื่น ก่อนจะชักชวนให้บัสไปนั่งยังห้องรับแขก โดยมีคอปเตอร์เดินตามมาทีหลัง


"ผมแค่มาส่ง...เอ่อ...พี่คอปเตอร์เฉยๆ ครับ" บัสตอบกลับไป จินตนาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย


"อ้าว ตาเตอร์ รถเราล่ะไปไหน" จินตนาถามลูกชายที่เพิ่งจะเดินมานั่งโซฟาอีกตัว บัสเม้มปากนิดๆ เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะบอกกับจินตนาอย่างไร ว่าเขาอยากจะเอาคืนคนเอาแต่ใจบ้าง บัสลอบมองใบหน้าหล่อของคอปเตอร์ ก็เห็นว่าคอปเตอร์ก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน


"โดนบัสยึด" คอปเตอร์ตอบกลับไปสั้นๆ แต่จินตนาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี จินตนาหันไปมองบัสด้วยคำถามที่มีมากมายอยู่บนใบหน้า


"คือ..." บัสลังเลที่จะบอกออกมา เพราะเขาเองก็กลัวจะถูกผู้ใหญ่ตำหนิที่เล่นอะไรแบบนี้


"บัสกำลังลงโทษผม..." คอปเตอร์เป็นฝ่ายที่เล่าให้แม่ของตัวเองฟัง เพราะเขารับรู้ได้ว่า บัสคงอายที่จะพูดถึงต้นเรื่องของการที่ให้คอปเตอร์หาเงินให้ครบตามจำนวนที่เขาให้บัสเป็นค่าตัว คอปเตอร์เล่าออกไปโดยละเอียด ตั้งแต่เงินในกระเป๋า งานที่ต้องทำ จำนวนเงินที่ต้องหาให้ได้ รวมถึงบัตรต่างๆ และรถที่ถูกบัสยึดไป จินตนาได้ยินเรื่องราวทั้งหมดถึงกับตกใจไม่น้อย


"แกทำกับน้องอย่างนี้ได้ยังไง ทำร้ายจิตใจน้องแบบนี้ได้ยังไง มันน่านัก! ดี!! สมควรแล้ว!! บทเรียนจากบัส! ทำให้ได้ด้วยล่ะ อย่าคิดว่าพ่อกับแม่จะช่วยแก" จินตนาพูดขึ้นด้วยความโมโห ที่ลูกชายของเขาตีราคาค่าตัวของบัสเป็นทรัพย์สินเสียอย่างนั้น คอปเตอร์แอบลอบมองบัสก็เห็นว่าบัสมีแววตาผลุบลงไปครู่หนึ่ง


"ทำไมไม่บอกแม่ล่ะบัส แม่จะได้จัดการให้" จินตนาหันมาพูดกับบัสด้วยความโมโหลูกชายตนเอง


"โถ่แม่...แค่นี้ผมก็เหมือนร่างที่ไร้วิญญาณมาเป็นอาทิตย์แล้ว แม่จะให้ผมเฉาตายเลยรึไง" คอปเตอร์หน้านิ่วโอดครวญขึ้นมา


"ตอนทำล่ะไม่คิด!!" จินตนาตีหน้ายักษ์พูดออกไปเสียงแข็ง


"เอาให้หนักเลยนะลูก" จินตนาหันมาพูดกับบัสอย่างเห็นดีเห็นงาม


"แม่ครับ ผมตั้งใจเอาบัตรเครดิต กับกุญแจรถของพี่คอปเตอร์มาฝากไว้ที่แม่ก่อนครับ" บัสบอกเจตนาของตนเองออกไป


"ของๆ พี่คอปเตอร์ ก็เหมือนของๆ เรา บัสเก็บไว้เถอะลูก ไม่ต้องคืนอีกเลยก็ดี" จินตนาพูดขึ้นมาอย่างใจดี บัสถึงกับหน้าแดงเมื่อได้ยินคำพูดของจินตนาเมื่อสักครู่


"อายซะน่ารัก" คอปเตอร์พึมพำออกมาเสียงค่อย แต่ทุกคนก็ได้ยิน บัสหันขวับส่งตาขวางไปให้ แต่คอปเตอร์ก็ยังคงลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่สนใจ


"งั้น ถ้าแม่จะเอา แม่บอกผมนะครับ" บัสบอกออกไปอย่างเกรงใจ จินตนาพยักหน้ารับเล็กน้อย


จินตนาพูดคุยกับคนทั้งสองอีกสักพักก่อนจะเลี่ยงออกไป เพื่อเปิดโอกาสให้ลูกชายตัวดีได้ทำคะแนนเพิ่มขึ้นอีก บัสทำท่าจะลุกกลับเช่นกัน แต่ก็ถูกมืออุ่นคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน


"คือ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย" คอปเตอร์พูดขึ้น


"หืม?" บัสตอบกลับไปสั้นๆ


"ตามมาสิ" คอปเตอร์พูดพร้อมกับกระตุกข้อมือของบัสเบาๆ ให้เดินตาม บัสเองก็เดินตามไปอย่างงงๆ ก่อนจะชะงัก


"ไปไหน" บัสขมวดคิ้วขึ้นถาม เมื่อเห็นว่าคอปเตอร์กำลังพาเขาไปยังบันไดทางขึ้นชั้นสอง


"ห้องพี่" คอปเตอร์ตอบกลับเสียงนุ่ม แต่กลับทำให้บัสชะงักแทบจะทันที คอปเตอร์หันขวับมามองคนข้างหลังที่มีสีหน้ากังวล


"พี่มีเรื่องส่วนตัวจะคุยด้วย ไม่อยากให้ใครได้ยินหนะ" คอปเตอร์บอกออกไปเสียงอ่อน


"ได้มั้ย" คอปเตอร์ส่งสายตาอ้อนวอนพร้อมกับเสียงนุ่มลึกร้องขอออกมาอีกครั้ง บัสลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับและยอมเดินตามไปแต่โดยดี ทำให้คอปเตอร์ถึงกับยิ้มกว้างไปตลอดทาง



ปึก~


หมับ~~


ฟอด~~~



ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดสนิท คอปเตอร์จัดแจงล็อกประตูห้องก่อนจะรีบสวมกอดหมอนข้างใบโปรดจากทางด้านหลัง พร้อมกับรีบขโมยหอมแก้มคนตรงหน้าเสียฟอดใหญ่ บัสชะงักไปพักหนึ่งก่อนจะเรียกสติกลับมา



"ทะ...ทำอะไรของคุณ ไหนบอกมีเรื่องจะคุยไง" บัสเลิ่กลั่กถามออกมาด้วยใบหน้าร้อนผ่าว


"หึหึ แก้มยังหอมเหมือนเดิม" คอปเตอร์ไม่ได้ตอบคำถามของบัส แต่กลับหัวเราะออกมาจากในลำคอด้วยความสุขใจ


"คุณจะหลอกผมอีกแล้วใช่มั้ย" บัสถามออกมาด้วยความไม่มั่นใจ ถึงแม้ว่าใจของเขาจะยอมให้อภัยกับคนๆ นี้แล้วก็จริง แต่ก็แอบหวั่นใจนิดๆ


"พี่ไม่เคยหลอกอะไรบัสเลยนะ จะมีก็แค่เรื่องเดียว..." คอปเตอร์พูดขึ้นมาแล้วเว้นช่วงเอาไว้


"ยังมีอีกเหรอ...ปล่อยเลย" บัสรีบถามแทรกขึ้นมาพร้อมกับดิ้นขลุกขลักเล็กน้อยภายใต้อ้อมกอดของคนด้านหลัง


"ก็เรื่องที่พี่บอกว่า...พี่คิดกับบัสแค่น้องชายไง...พี่โกหก พี่ปากไม่ดีเอง ขอโทษนะครับ" คอปเตอร์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มที่รู้สึกผิดไม่น้อย คนฟังถึงกับร้อนวูบไปทั่วหน้า


"ผม...ลืมไปหมดแล้ว" บัสตอบกลับไปเสียงแผ่



ฟอด~~~



"คุณ!!!" บัสโวยวายขึ้นเมื่อถูกขโมยหอมแก้มอีกครั้ง คอปเตอร์ไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของบัส พลางก้าวเดินไปข้างหน้าทั้งๆ ที่ยังสวมกอดบัสอยู่ ทำให้บัสต้องก้าวไปข้างหน้าตามแรงของคอปเตอร์



พลั่ก!!



คอปเตอร์ดันให้บัสเดินไปยังเตียงกว้าง ก่อนจะดันให้บัสนอนลงกับเตียง ร่างสูงรีบกระโจนขึ้นไปอยู่บนร่างของบัสแต่ก็ยังนุ่มนวล



"จะทำอะไร" บัสถามออกไปเสียงสั่นเล็กน้อย เขากลัวว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นอีก และเขาก็ยังไม่พร้อมที่จะรื้อฟื้นบทรักกับคนตรงหน้าอีกครั้ง คอปเตอร์จ้องลงไปยังแววตาใสของคนตรงหน้า


"คุณจะทำ...แบบนั้น...อีก..." บัสพูดออกมาอีก แต่ก็ยังไม่ทันจบประโยคดี


"เรียกพี่คอปเตอร์เหมือนเดิมได้มั้ย" คอปเตอร์ถามออกมาเสียงนุ่มพลางเกลี่ยไรผมบนหน้าผากของคนใต้ร่างอย่างแผ่วเบา บัสมองสายตาอ้อนวอนของคนบนร่างก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง ทำให้คอปเตอร์รับรู้ได้ว่า เด็กน้อยตรงหน้าดื้อมากขนาดไหน เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า บัสใจแข็งมากจริงๆ ไม่ได้หัวอ่อนเหมือนเจ้าเด็กน้อยตัวบางของเขาในวัยเด็กอีกแล้ว แต่ถ้าจะบังคับขู่เข็ญกัน เขาก็กลัวว่าบัสจะตีตัวออกห่างอีก เขาทำได้แค่อดทนรอวันที่บัสจะกลับมาเป็นอย่างเดิม



คอปเตอร์สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะขยับตัวลงมานอนข้างๆ บัสและรีบตะแคงตัวกอดบัสเอาไว้ บัสทำท่าจะลุกแต่ก็ถูกรั้งเอาไว้ด้วยแขนแกร่งอย่างเหนียวแน่น ทำให้บัสตัดสินใจตะแคงตัวหันหลังให้กับร่างสูงด้วยความเขิน



"ไหนบอกว่ามีเรื่องจะคุยไง รีบๆ พูดมา ผมจะได้ไปทำงาน" บัสเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน เพราะเขาเองก็ทำตัวไม่ถูก ถึงแม้จะเคยนอนร่วมเตียงเดียวกันมาตั้งนานแล้ว แต่ความเอาแต่ใจของคอปเตอร์ มันทำให้เขารู้สึกเขินแทบจะทุกครั้ง


"วันนี้ไม่ต้องไปทำงานหรอก นะๆ" คอปเตอร์อ้อนออกมาเสียงนุ่มทุ้ม พร้อมกับจมูกโด่งที่แสนจะซุกซนคลอเคลียอยู่แถวท้ายทอยของบัส เขาโหยหาหมอนข้างและกลิ่นกายของเด็กดื้อมาแสนนาน ถึงแม้ว่าบัสจะไม่ได้นุ่มนิ่มและหอมหวานเหมือนกับสาวๆ ที่ผ่านมาของคอปเตอร์ แต่เขาก็ติดใจจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ขาดไม่ได้เสียแล้ว


"ส...เสียเวลาทำงาน" บัสอ้อมแอ้มบอกออกมาด้วยใบหน้าร้อนผ่าว เพราะความซุกซนของคนด้านหลัง


"นะๆๆ นะครับ" คอปเตอร์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพลางส่งเสียงอ้อนออกมาอีก บัสอมยิ้มด้วยใบหน้าขึ้นริ้วแดงเล็กน้อย เขาแอบคิดใจในว่า เจ้าเสือผู้เอาแต่ใจ ได้กลับกลายเป็นลูกแมวขี้อ้อนเสียตั้งแต่เมื่อไรกัน


"เวลา และ โอกาส เป็นสิ่งที่ไม่สามารถย้อนคืนกลับมาได้อีก ถ้าคุณจะนอน ก็ตามใจ แต่ผมจะไปทำงาน" บัสบอกออกมาเสียงเรียบนิ่ง จริงๆ แล้วใจของเขาก็อยากจะอยู่ตรงนี้ ในอ้อมกอดของคนๆ นี้ แต่บัสเองก็ไม่อยากจะเสียโอกาสที่จะได้ดัดนิสัยคนเอาแต่ใจไปเปล่าๆ บัสจับแขนของคอปเตอร์ออก ก่อนจะลุกนั่งดีๆ ทำให้คอปเตอร์รู้สึกเสียดายไม่น้อยเลยที่เดียว ร่างสูงลุกขึ้นนั่งตามบัสในทันที


"ถ้าคุณทำตามที่พูดไม่ได้ ก็แค่บอกมาคำเดียว ผมจะได้...." บัสแกล้งพูดขึ้นมาเสียงนิ่ง แต่ก็ยังไม่ทันจะพูดจบ


"พี่ทำได้!! บัส...รอพี่ก่อนนะ" คอปเตอร์รีบพูดแทรกขึ้นมาหน้าตาตื่น เขากลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้แก้ไขสิ่งที่ทำพลาดไปอีก บัสฝืนยิ้มเอาไว้เพราะกลัวว่าคนข้างๆ จะเห็นความเจ้าเล่ห์ของเขา



คอปเตอร์ยอมปล่อยให้บัสกลับไปทำงานที่ตัวเองรักแต่โดยดี ถึงแม้จะเสียดายอยู่มากก็ตาม เขาเองก็รู้ว่า เขาทำได้แค่เพียงคิดหาวิธีที่จะหาเงินให้ได้เร็วๆ ก็เท่านั้น เพื่อที่จะได้หมอนข้างกลับมานอนกอดอย่างสุขใจทุกคืนดังเดิม



"เดี๋ยว..." คอปเตอร์เรียกบัสที่กำลังเปิดประตูรถเตรียมจะกลับออกไป บัสหันกลับมามองตามเสียงเรียก


"เมื่อไรจะยอมให้เบอร์พี่ล่ะ พี่...อยากโทรหา" คอปเตอร์บอกความต้องการของตัวเองกลับไป แต่อีกใจเขาก็กลัวการถูกปฏิเสธกลับมา ใบหน้าคมไม่ค่อยจะสู้ดีนักกับคำถามของตนเอง บัสนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะตอบกลับไปเสียงแผ่ว


"ก็ไม่ขอเองนี่" บัสตอบกลับไปไม่เต็มเสียงนัก คอปเตอร์ที่ได้ยินคำตอบอันแผ่วเบา ถึงกับตาโตขึ้นมาพร้อมกับมุมปากที่เริ่มจะฉีกยิ้มน้อยๆ และในที่สุดคอปเตอร์ก็ได้เบอร์โทรศัพท์เบอร์ใหม่ของบัสมาครอบครองสมกับที่รอคอย

.

.

.

.


image

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น