tauruss
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : FALL IN LOVE -4-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2562 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
FALL IN LOVE -4-
แบบอักษร

 

 

Chapter 4

 

21.40 น.

 

ติ๊ง !!

Pinkkk : เอสไปเจอกันที่ผับ Z นะเรากำลังไป

พิงค์ไลน์มาบอกสถานที่กับฉัน อ่อ ถึงว่าให้ไปส่งเพราะไปที่ผับนี่เอง พวกฉันไม่ค่อยเที่ยวกันหรอกวัน ๆ เอาแต่เรียนกับกิน อ้อ ยกเว้นนังตุ๊ด มันอ่ะสายบันเทิง รู้จักไปทั่ว เที่ยวบ่อยที่สุดในบรรดาพวกฉันแล้ว อุ๊ย มัวแต่เพ้อ รีบไปดีกว่าเดี๋ยวพิงค์รอ

S : โอเคจ้า เจอกัน

 

 

22.20 น.

 

ฉันขับรถมาถึงที่ผับแล้วกำลังหาที่จอดรถอยู่ พิงค์โทรมาบอกเมื่อกี้ว่ารออยู่หน้าประตู สงสัยถึงสักพักแล้วแหละ ฉันกำลังมองหน้าที่จอดรถอยู่ อ่ะนั่น เจอพอดีเลย รีบจอดรีบไปหาพิงค์ดีกว่า

 

“พิงค์ รอนานมั้ย”

ฉันรีบเดินเข้าไปหาพิงค์ทันที เห็นยืนทำหน้ามึน ๆ อยู่คนเดียว ดีไม่มีใครมาฉุดไป

“ไม่เลย มาถึงตอนที่โทรหาแหละ”

 

“อ่อ แล้วนี่ให้เรามาส่งทำไรเนี่ย ที่แบบนี้”

ฉันถามพิงค์ คืองงมากที่นี่ไม่มช่สถานที่ที่คนแบบพิงค์จะมา แล้วคือมาหาพี่ พี่พิงค์ก็น่าจะรู้ป่าวว่าที่แบบนี้ไม่เหมาะกับน้องอ่ะ

“คือพี่ชมพูอ่ะ ให้เรามาเอาของที่เฮียแซม”

หืม?? คือพี่ชมพูอ่ะรู้จัก พี่สาวพิงค์ แต่เฮียแซมนี่ใครวะ?

“ใครเฮียแซม?”

 

“ลูกพี่ลูกน้องเราเอง พี่ชมพูไปเที่ยวอ่ะดิก็เลยฝากเรามาเอาของ”

 

“อ่ะ ๆ รีบเถอะ รีบไปรีบกลับ”

ฉันตัดบทไปแล้วรีบลากพิงค์เข้าผับไป

“เฮียแกอยู่ไหนอ่ะ”

 

“ชั้น3อ่ะ”

“งั้นป่ะ”

ฉันกับพิงค์ขึ้นลิฟมาที่ชั้น 3 แล้ว น่าจะโซน VIP เพราะแบ่งเป็นห้อง ๆ

 

“ห้องไหนอ่ะแก”

 

“ห้องสุดท้ายอ่ะ ห้อง 3 “

อืม มีแค่3 ห้อง แต่กินพื้นที่ทั้งชั้น กว้างมากกกกกกก

ก๊อก ๆ ยัยพิงค์เคาะห้อง เมื่อพวกฉันเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง

 

“เข้ามา”

มีเสียงผู้ชายตะโกนออกมา ยัยพิงค์เลยเปิดประตูเข้าไป

“มาหาใคร?”

นี่มันพี่วินเพื่อนพี่คิงนี่ งั้นแสดงว่าเฮียแซมที่พิงค์พูดถึงคือพี่แซมเพื่อนกลุ่มเดียวกับพี่คิง งั้นพี่คิงก็ ... ฉันหันไปอีกฝั่งของโต๊ะ พี่คิงจริง ๆ ด้วย ยัยพิงค์ทำไมไม่เคยบอกว่ามีพี่อยู่กลุ่มเดียวกับพี่คิง เดี๋ยวต้องเครียกันยาว

 

“เอ่อ มาหาเฮียค่ะ”

พิงค์ตอบพี่วินไป

“เฮีย เฮียไหน? เด็กมึงหรอไอ้เกอร์”

พี่วินหันไปถามพี่ไทเกอร์

 

“เด็กกูพ่อมึงสิ”

เอ่อ ...

“เฮียแซมค่ะ”

พิงค์ชิงตอบก่อนที่พี่เค้าจะทะเลาะกันใหญ่โต

 

“ไอ้แซมอ่ะนะ”

พี่ไทเกอร์พูดออกมาได้แค่นั้นพี่แซมก็โผล่มาพอดี

“อ่าวพิงค์”

 

“ดีค่ะเฮีย”

“เอ่อ หวัดดีค่ะ”

ฉันสวัสดีพี่ ๆ ทุกคน เป็นคนมารยาทดี 555555

“อ๋อ นี่เอสเพื่อนหนูค่ะ”

พิงค์แนะนำฉันกับพี่แซม

 

“อืม แปปเดี๋ยวเฮียไปเอาของให้ นั่งรอก่อน”

“ค่ะ”

 

“พวกมึงอยู่เฉย ๆ นี่น้องกูโอเคนะ”

พี่แซมหันไปสั่งพวกเพื่อน ๆ ของเขา

“เออ พวกกูรู้ละน่า หวงไปได้”

พี่วินตอบกลับมา

“สัส ให้ดีนะมึง”

พี่แซมพูดแค่นั้นพร้อมเดินออกไป

 

“เชิญนั่งครับสาว ๆ”

พี่วินเชิญพวกฉันนั่ง พิงค์นั่งลงตรงที่ว่างข้าง ๆ พี่วิน ส่วนฉันหรอ อิอิ ข้างพี่คิงยังว่างอยู่ฉันเดินไปนั่งลงทันที

 

“พี่คิงคะ”

ฉันอยากชวนพี่เค้าคุยเฉย ๆ เห็นพี่เค้านั่งดีเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา

“...”

ค่ะ นั่นล่ะเสียงตอบรับของพี่คิง

“รู้จักกันด้วยหรอ”

พี่วินถามขึ้นมา

 

“ไม่” / “ค่ะ”

อ่าว เออไม่รู้ตักก็ไม่รู้จัก พี่เค้าไม่รู้จักฉันแต่ฉันรู้จักพี่เค้านะ

“อ่าวยังไงไอ้คิง”

พี่ไทเกอร์ถามขึ้นมาอีกครั้ง คงซับซนกับคำตอบของฉันกับพี่คิง

“ค่ะไม่รู้จัก แต่พี่คิงนะคะที่ไม่รู้จักหนู แต่หนูรู้จักพี่คิงค่ะ”

ฉันตอบพี่ไทเกอร์ออกไปตามที่คิด

 

“ว๊าววววว น้องแม่งได้ว่ะไอ้วิน”

พี่ไทเกอร์หันไปพูดกับพี่วิน

“หนูชื่อเอสค่ะ เรียนอักษรปี 2 ค่ะ ตอนนี้พี่ก็รู้จักหนูแล้วใช่มั้ยค่ะพี่คิง”

ฉันถามออกไปพร้อมกับจ้องหน้าพี่เค้า พี่เค้ามองหน้าฉันนิ่งมาก นิ่งแบบนิ่งไปเลยอ่ะ เราสองคนต่างมองหน้ากันอยู่แบบนั้นโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

 

“เหยดดดดด!! ไอ้วินมึงเห็นแบบที่กูเห็นมะ”

 

“เออไอ้สัส เพื่อนคิงโดนรุกว่ะ”

 

“หึ มึงหรอดูหน้าเมียบอสวิศวะได้เลยไอ้วิน กูเอาหัวเป็นประกัน”

 

“คุยไรกันวะ”

พี่แซมเดินเข้ามาพอดี ฉันกับพี่คิงเลยเลิกจ้องตากัน คือถ้าเป็นปลากัดป่านนี้ฉันท้องไปละ - -

“ป่าวค่ะเฮีย ไหนของที่พี่ชมพูฝากไว้คะ”

พิงค์รีบตัดบทก่อนที่พี่แซมจะถามยืดยาว

“อ่อ นี่จ๊ะ”

 

“ขอบคุณนะคะ งั้นพิงค์ขอตัวกลับก่อนนะคะ ดึกแล้ว”

“มายังไงกัน เดี๋ยวเฮียให้ลูกน้องไปส่ง”

 

“ไม่เป็นไรค่ะเฮีย พิงค์เอารถมา เอสก็เอารถมา กลับได้ค่ะสบายมาก”

“งั้นตามใจ ไว้เจอกันนะ”

 

“หวัดดีค่ะ”

พิงค์ร่ำลาพี่แซมเสร็จเรียบร้อยแล้วก็หันมาหวัดดีพวกเพื่อน ๆ ของพี่แซม

 

“งั้นเอสลานะคะพี่แซม”

“ครับ”

 

“หวัดดีค่ะพี่วิน พี่ไทเกอร์”

 

“คร๊าบบบ” พี่วินกับพี่ไทเกอร์รับไหว้ฉัน แต่พี่คิงนี่ซินั่งนิ่งเลย

 

“พี่คิงคะ”

“...”

กริบบบบ เงียบกริบ

“ไอ้คิงน้องเอสเรียก”

ขอบคุณค่ะพี่วินที่ช่วยน้องคนนี้

 

“อืม”

คนอะไรประหยัดคำพูดซะจริง

“มันก็เป็นแบบนี้แหละไอ้คิงอ่ะ”

พี่ไทเกอร์บอกฉัน

“ค่ะ เอสรู้ค่ะ งั้นเอสไปนะคะพี่คิง ไว้เจอกันค่ะ”

หลังจากร่ำลากันเสร็จฉันกับพิงค์ก็เดินมาที่รถแล้วเราก็แยกกันกลับบ้านทันที

 

 

 

ความคิดเห็น