ชุนอา (아 천)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

3.ความตายที่ใครก็เลี่ยงไม่ได้ nc นิดๆ 100%

ชื่อตอน : 3.ความตายที่ใครก็เลี่ยงไม่ได้ nc นิดๆ 100%

คำค้น : Wife angels เมีย...ยมทูต (Yaoi,BL,NC) 25+ , ตลก , ดราม่า , ชุนอา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2561 08:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3.ความตายที่ใครก็เลี่ยงไม่ได้ nc นิดๆ 100%
แบบอักษร

​ตอนที่ 3


ผมออกจากโรงพยาบาลในเช้าวันถัดมา ค่าใช้จ่ายพี่ฟาร์มเป็นคนออกให้ทั้งหมด บอกตามตรงว่าโคตรเกรงใจแต่ก็ต้องยอมรับเพราะทั้งตัวผมมันไม่จริงๆ พี่ฟาร์มขับรถพาผมกลับบ้านด้วยมอเตอร์ไซด์คันโก้ของเขา คือพี่ฟาร์มดูอบอุ่นนะครับ แต่เรื่องความชอบนี่คือเป็นอะไรที่เท่ห์มาก คือชีวิตอินดี้สุดๆ ไม่ติดหรู ชอบขับรถตามลม มากกว่าขับในแอร์ ชอบชีวิตเรียบง่าย สงบ มากกว่าหรูหราและฟุ่มเฟือย ทั้งที่พี่แกก็ค่อนข้างจะรวย เป็นคนเก็บเงินเก่งมาก ไม่เหมือนผม....ทำงานให้ตายสุดท้ายเงินก็ได้แค่พอยัดไส้ T^T คืออาหารมื้อนึงผมต้องยอมรับเลยว่ามันแพงมาก ไหนจะค่าเดินทางที่ต้องจ่ายกับรถเมล์ ไหนจะค่าน้ำค่าไฟที่บ้าน แม้ว่าบ้านผมจะเล็กแต่บอกเลยว่าพวกอุปกรณ์ไฟฟ้ามันเก่ามาก เลยกินไฟเป็นพิเศษ จะถอดทิ้งก็ไม่ได้นะครับ เสียดายที่มันจะพัง ผมนั่งซ้อนท้ายพี่ฟาร์มโดยเว้นระยะห่างไว้พอสมควร พี่ฟาร์มส่งหมวกกันน็อคให้ผม ผมก็ใส่และรัดคางเรียบร้อยจนรถถูกเคลื่อนตัวออกไป แอบจับเสื้อพี่ฟาร์มไว้นิดนึงครับ กลัวตก 


"เราหิวหรือเปล่า? จะแวะกินข้างทางหรือกลับไปกินที่บ้านดี?" พี่ฟาร์มถามผมในขณะที่รถกำลังติดไฟแดง ผมทำหน้าคิดอยู่นิดๆ ก่อนที่ตาจะเหลือบไปเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง เจ้าของร้านกำลังไหว้เรียกสิ่งที่เลี้ยงเอาไว้เพื่อให้ขายของได้ดีเลยครับ คือเห็นแบบนั้นแล้วบอกตรงๆ ว่าผมไม่อยากแวะไหนเลย


"กลับไปกินที่บ้านได้มั้ยครับพี่ฟาร์ม คือผมรู้สึกเพลียๆ อยู่นิดหน่อย" ผมหาข้ออ้างออกไป พี่ฟาร์มก็พยักหน้ารับ คือไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของบ้านกันแน่ ผมนี่จะเอาอย่างเดียวเลยครับ คือทำตัวยิ่งกว่าเจ้าบ้านอีก รถเทียบจอดหน้ารั้วบ้านขนาดกลาง ผมก็ลงไปเปิดประตูให้เพราะพี่ฟาร์มต้องขับรถเข้าไปเก็บ บ้านพี่ฟาร์มมาบ่อยนะครับ และตอนนี้ผมก็ปิดประตูรั้วพร้อมกับเดินเข้ามาด้านใน แต่ตามันดันเหลือบไปเห็นบางอย่าง


"เอ่อ.....คือผม....เป็นลูกน้องของพี่ฟาร์มครับ จะขอมาอยู่ที่นี่สักสองสามวัน" ผมบอกกับใครบางคนที่มายืนจ้องหน้าผมเขม็ง เหมือนต้องการถามเป็นในๆ ว่ามีธุระอะไร ลักษณะก็คนแก่เราดีๆ นี่ล่ะครับ แต่สิ่งแรกที่ผมนึกถึงก่อนเลยคือเจ้าที่เจ้าทางแน่


"พูดกับใครน่ะเรา?" พี่ฟาร์มเดินนำผมเข้าบ้านไป ผมก็อึกอักเล็กน้อยก่อนจะทำตัวลีบเดินผ่านท่านเจ้าที่มา ภายในบ้านยังคงน่าอยู่เหมือนเดิม คือบ้านพี่ฟาร์มที่เป็นอยู่ตอนนี้สำหรับผมมันสวรรค์ดีๆ เลยล่ะ


"นั่งรอก่อนนะเดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน" ฟาร์มบอกแล้ววางเสื้อคลุมที่พนักพิงโซฟา 


"เดี๋ยวผมช่วยดีกว่าพี่...คือ....ผมเกรงใจ" ผมบอกออกไป ความจริงไม่อยากอยู่คนเดียว 


"จะดีหรอ....ไหนบอกเพลีย?"


"ผมหายแล้วครับ กินเสร็จค่อยพักก็ได้" ผมบอกแล้วรีบเดินตามพี่ฟาร์มเข้าไปในครัว บ้านพี่ฟาร์มดูไม่มีอะไรนะครับ คือผมไม่เห็นหรือรู้สึกอะไรเลยเว้นเจ้าที่หน้าบ้านที่ออกมาต้อนรับผมในตอนแรก ก็ต้อนรับกันแบบดุๆ นะครับ หน้าเขาดุ


"พี่ฟาร์ม....ผมขอโทษนะที่กลายมาเป็นภาระของพี่แบบนี้" ผมพูดขึ้นในขณะที่ช่วยพี่ฟาร์มจัดเตรียมของ พี่ฟาร์มมองหน้าผมก่อนจะหัวเราะเบาๆ


"หึหึ....ไอ้แสบประจำร้านพี่หายไปไหนแล้ว ปกติไม่เคยเห็นว่าจะทำตัวสงบเสงี่ยมแบบนี้เลย" ฟาร์มเอ่ยแซว ผมก็เบะปากออกมา


"ผมก็ไอ้แสบประจำร้านพี่นั่นแหละ แค่บางทีจิตใต้สำนึกมันก็สั่งให้เกรงใจบ้างน่ะครับ" ผมบอกออกไป เล่นหัวเล่นหางกับพี่เขาได้ครับ พี่ฟาร์มเขาเป็นกันเอง


"พี่ไม่ซีเรียสหรอกไอ เราย้ายมาอยู่กับพี่เลยก็ได้นะ พี่อยู่บ้านหลังนี้คนเดียว ครอบครัวพี่ก็อยู่ต่างจังหวัด เขาคงไม่อยากเข้าเมืองกรุงหรอก" พี่ฟาร์มบอกแล้วหันไปล้างผัก ผมเองก็แอบคิดถึงครอบครัวเหมือนกัน แต่ผมไม่มีใคร...แล้วทำไมตอนผมลงไปนรก ผมถึงไปไม่ขอรับโทษแล้วไปเกิดใหม่เลยวะ เผื่อจะได้ชีวิตที่ดีขึ้น....แต่ถ้า.....ผมดันไปเกิดเป็นหมาล่ะ? โอ๊ยยย....มีสิทธิ์เลือกมั้ยเนี่ย?


"หันอันนี้ให้พี่หน่อยสิ" ฟาร์มบอกแล้วส่งผักมาให้ ผมก็รับมาหั่น งานครัวอะไรผมก็ทำได้ ถ้าไม่มัวแต่คุยก็ไม่ค่อยพลาดหรอกครับ พี่ฟาร์มเขาเปิดคล้ายร้านเหล้าแบบนั่งชิว คือไม่มีเต้นหรืออะไรนะครับ นั่งฟังแล้วดื่มเบาๆ บรรยากาศจะดีมาก ลูกค้าชอบเพราะแหวกออกไป บางคนก็ไม่ได้ชอบเสียงดังแต่อยากดื่มเลยมาร้านของพี่ฟาร์ม ผมจะเข้างานห้าโมงเย็นถึงเที่ยงคืน มันเป็นเวลาที่ดีมากเลยเพราะผมยังสามารถไปทำอย่างอื่นได้อยู่ แต่ตอนนี้คงไม่อยากจะกระดิกตัวไปไหนทั้งนั้น กลัวเจออะไรแปลกๆ อีก 


"อ่ะ! ซี๊ดดด" ผมร้องลั่นเมื่อมีดหั่นใส่นิ้วตัวเองจนได้ พี่ฟาร์มรีบเข้ามาจับมือผมไปดูทันที มีเลือดไหลซึมออกมาบ้าง


"ซุ่มซ่ามตลอดเลยนะเรา มาล้างน้ำก่อน" พี่ฟาร์มไม่ได้ดุอะไร แค่บ่นตามภาษาผู้ใหญ่ ผมก็เดินไปที่ก๊อก เปิดน้ำลงมาล้างแผล มันแสบจนต้องเบ้หน้านิดๆ พี่ฟาร์มก็ดูแผลให้ผมด้วย


"รอพี่ก่อนนะ เดี๋ยวไปเอาพลาสเตอร์มาแปะให้" พี่ฟาร์มบอกแล้วเดินออกไปจากห้องครัว ผมก็ยืนมองแผลตัวเองนิ่งๆ คือกำลังคิดไงครับ //กูจะตายเพราะมีดบาดมืออีกเปล่าวะ? อยากหาเหตุผลในการตายที่มันดูดีจัง ไม่ใช่ตายเพราะลูกบอลอัดหน้าเหมือนคราวที่แล้ว พี่ฟาร์มเดินกลับมาพร้อมพลาสเตอร์ ลงมือแปะให้ผมและเป่าส่งท้ายให้เบาๆ ผมก็หัวเราะขำ


"คิกๆ พี่ฟาร์มทำอย่างกับผมเป็นเด็ก" 


"เราน่ะยิ่งกว่าเด็ก นั่งรอเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเองดีกว่า เกิดได้แผลขึ้นมาอีก วันนี้พี่คงไม่มีกะจิตกะใจไปดูร้านกันพอดี"


"อ้าว....แล้วไม่ให้ผมไปด้วยหรอ?"


"ไม่ล่ะ เราเพิ่งออกมาจากโรงพยาบาล นอนอยู่บ้านพี่ไปเถอะ"


"แต่ว่า.....ผมกลัว.....ผีอ่ะพี่ฟาร์ม บ้านพี่มีผีมั้ย?" ผมถามเสียงเบา คือไม่ได้ขึ้นไปชั้นบนไงครับ เลยไม่รู้ว่ายังมีอะไรนอกจากเจ้าที่อีกหรือเปล่า เกิดนอนๆ ไปแล้วมีผู้หญิงผมยาวตัวซีดมาคร่อมทับตัวคงช็อคตายแน่


"ไม่มีหรอก เราน่ะคิดมาก เมื่อก่อนไม่เห็นมีอะไรจะกลัว"


"ก็เมื่อก่อนมันไม่เห็นนี่ครับ" 


"เราว่าอะไรนะ?" 


"ปะ....เปล่าครับ ผมแค่บ่นอะไรไปเรื่อย พี่ฟาร์มอย่าสนใจเลย" ผมบอกปัดเพราะกลัวจะสร้างปัญหาให้ฟาร์มอีก พี่ฟาร์มทำกับข้าวเสร็จก็นั่งทานข้าวกับผม หลังจากนั้นผมก็ออกมานั่งดูทีวีอยู่ห้องนั่งเล่น พี่ฟาร์มล้างจานและออกมาเรียกให้ผมขึ้นไปด้านบน ผมก็เดินตามขึ้นไปด้วยความระแวง ไม่รู้จะมีอะไรโผล่มาอีกหรือเปล่า?


"นอนห้องพี่นี่แหละ อีกห้องนึงพี่ไม่ได้ทำความสะอาด" ฟาร์มบอกแล้วหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่ไซด์เล็กน้อยมาส่งให้ ผมก็รับมาถือไว้งงๆ


"แต่ว่า....เอ่อ....ผมลงไปนอนข้างล่างก็ได้นะพี่ หน้าทีวีอ่ะ ผมนอนไม่ยากอยู่แล้วตรงไหนผมก็หลับ" ผมบอกเพราะรู้สึกว่าพี่ฟาร์มจะให้ความสำคัญกับผมเกินไปแล้ว


"ไหนบอกว่ากลัวผีไง?" 


"อึ๋ย.....แหะๆ ไม่ไปก็ได้ครับ งั้นไม่เกรงใจละนะ" ผมบอกแล้วหนีไปเข้าห้องน้ำเพราะอยากจะทำความสะอาดร่างกายนี้เต็มที คือนอนอยู่โรงพยาบาลก็ไม่ได้อาบนะครับ กลับมาทั้งเหม็นๆ แบบนี้เลย ผมยืนแช่อยู่ใต้ฝักบัวนานมาก จนได้ยินเสียงบางอย่าง


(คิกๆ.....ว้าววววว หุ่นดีจัง.....อื้อออ หน้าตาก็น่ารัก....เป็นแฟนป่ะป๊าฟาร์มเหย๋อ?)


"ห๊ะ?! ดะ....เดี๋ยวนะ นั่นเสียงใครอ่ะ?" ผมถามขึ้นราวกับพูดคนเดียว คือตอนแรกก็กะจะไม่ทักหรอกแต่ไอ้สิ่งที่เข้าใจผิดนั่นมัน...


(อาโหย๋วววว)


"ว๊ากกก!!"


ตุ้บ! โครม!!


ฟาร์มกำลังเตรียมตัวออกไปทำงานก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเหมือนบางอย่างล้มโครมในห้องน้ำ ร่างสูงเดินไปเคาะประตูถามคนที่อยู่ด้านในทันที


ก๊อก! ก๊อก!


"เป็นอะไรหรือเปล่าไอ?"


"ปะ....เปล่าครับ! คือผมลื่นนิดหน่อยน่ะ แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว" เสียงตอบรับกลับมาทำให้ฟาร์มเลือกจะไม่สนใจและเดินกลับไปเตรียมของตัวเองต่อด้วย


"เธอ....เป็นใครอ่ะ? แล้วก็ลงมาคุยกันดีๆ ทีหลังอย่าห้อยหัวลงมาแบบนี้อีกนะ แล้วก็ห้ามแอบดูคนอื่นแอบน้ำด้วย" ผมพูดดุเด็กผี? หน้าตาน่ารักมากเลยครับ เด็กผู้หญิงซะด้วย เธอก็ลอยลงมายืนที่พื้น คือสายน้ำมันผ่านตัวเธอแบบไม่กระเทือนหรือทำให้เปียกเลย


(หนูเป็นลูกสาวของป่ะป๊าฟาร์มค่ะ) เด็กน้อยแนะนำตัวเสียงใส เพราะอยากทำความรู้จักกับไอมาก 


"อ่ะ...เอ่อ....แล้วทำไมถึง...."


(ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้หรอ? ก็หนูตายแล้วไงคะ ^^) คือแม่งพูดแบบหน้าตาเฉยมาก


"นะ...นั่นสิเนาะ ก็ต้องตายแล้วสิ ถึงได้ห้อยหัวลงมาจากเพดานได้" ผมยืนทำสติแป๊บก่อนจะพูดดีๆ กับเธอ


"เด็กน้อย....คือพี่ชื่อไอนะ และตอนนี้พี่กำลังอาบน้ำอยู่ หนูช่วยออกไปรอด้านนอกได้มั้ยลูก?"


(พี่ชายจะออกไปเล่นกับหนูใช่มั้ย?)


"เอ่อ....ตอนนี้พี่ไม่ค่อยสบาย อาบน้ำเสร็จแล้วต้องนอนพัก ไว้พี่หายดีก่อนแล้วเราค่อยมาเล่นด้วยกันนะ" ผมบอกกับเขาดีๆ เด็กน้อยยิ้มหวาน เหมือนดีใจมากที่ได้เพื่อนเล่น


(ก็ได้ค่ะ หนูชื่อลิลลี่นะคะ แล้วหนูจะมาหาพี่ใหม่นะ)


"จะมาหาใหม่? แล้วตอนนี้หนูอยู่ไหน?"


(หนูอยู่บนเพดานค่ะ หนูจะลงมาก็ต่อเมื่อเจ้าที่ไม่เห็น เพราะถ้าเจ้าที่เห็นเขาจะไล่หนูออกจากบ้าน... หนูต้องไปแล้ว พี่หายดีแล้วหนูจะมาใหม่นะคะ พี่ไอ....) เด็กตรงหน้าบอกแล้วลอยตัวหายขึ้นไปบนเพดานจริงๆ คือผมช็อคมาก....อยู่บนเพดาน? คงไม่ได้ขึ้นไปตายบนนั้นใช่มั้ย? ผมอาบน้ำต่อไม่ไหวแล้วครับ รีบแต่งตัวแล้วออกจากห้องมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี พี่ฟาร์มก็เหมือนจะรอผมอยู่ด้วย


"นึกว่าเป็นลมในห้องน้ำไปแล้ว"


"ปะ...เปล่าหรอกครับ คือ....พี่ฟาร์ม...ผมมีเรื่องจะถาม"


"หืม....ถามมาสิ?"


"เอ่อ....พี่มีลูกสาวชื่อลิลลี่หรอครับ?" คำถามของผมทำเอารอยยิ้มที่แสนอบอุ่นของพี่ฟาร์มจางหายไปทันที ตาก็ดูเย็นชาขึ้นมาจนน่ากลัว หรือว่าผมผิดที่ถามออกไป


"ขะ....ขอโทษนะครับ คือผม...เอ่อ....."


"ไม่มีหรอก พี่ยังไม่มีคนรักเลยแล้วจะมีลูกได้ยังไงล่ะ" พี่ฟาร์มปฏิเสธและยิ้มอ่อนให้ผม //นั่นสินะ เมียพี่ฟาร์มผมก็ไม่เห็น แต่เด็กคนนั้นบอกว่าเป็นลูกของพี่ฟาร์มจริงๆ หรือว่า...เธอจะอยู่บ้านหลังนี้มาก่อนที่พี่ฟาร์มจะมา...


"เดี๋ยวพี่ต้องไปแล้ว เรานอนพักเยอะๆ นะ ไว้กลับมาแล้วจะซื้อของอร่อยมาฝาก" พี่ฟาร์มบอกแล้วเดินมาขยี้หัวที่เปียกชื้นของผมเบาๆ ผมก็ยิ้มรับมองตามร่างสูงที่เดินออกจากห้องไป ตอนนี้ผมเริ่มกังวลแล้วสิ...คือไม่รู้จะคิดยังไงดี...จะขึ้นไปดูข้างบนดีมั้ย? หรือจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเหมือนที่เอ็นบอกดีนะ


"ยุ่งไม่เข้าเรื่อง...."


"เออ นั่นสิ....ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ หะ...เห้ย!" ผมร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อมีใครบางคนมาตอบคำถามกับความคิดของผม พอหันหน้าไปก็เจอไอ้ยมทูตหน้าตากวนตีนมันยืนอยู่ที่ระเบียงด้านนอก ก่อนที่มันจะเดินเข้ามาในห้องแบบไม่เปิดกระจก?


"ไหนบอกไม่ว่างไง แล้วมาตามติดกันแบบนี้นี่คงไม่ได้มีคนจะตายแถวนี้อีกหรอกนะ?" ผมถามประชด เอ็นมองหน้าผมนิ่งๆ ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นเขกหัวผม


ปั่ก!


"โอ๊ยยย! เจ็บ....เป็นยมทูตแล้วยังมาทำร้ายมนุษย์อีก เดี๋ยวก็ฟ้องท่านพญายมเลย" ผมบ่นออกมาเมื่อถูกอีกคนทำร้ายร่างกาย ผมก็ลืมไปว่าเอ็นเองก็แตะต้องเนื้อตัวผมได้เหมือนกัน


"ถ้ากูไม่มาดู จะได้รู้มั้ยว่ามึงกำลังหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว" เอ็นบอกแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของพี่ฟาร์ม //เอ่อ....มันทำตัวสบายยิ่งกว่าผมอีก


"ก็....ใครจะไปอดทักได้ล่ะ เล่นห้อยหัวลงมาแบบนั้น...แล้วคุณมาที่นี่ทำไม?" ผมถามพร้อมกับเดินเอาผ้าขนหนูไปตาก ก่อนจะเห็นเจ้าที่ยังคงยืนเฝ้าอยู่ที่หน้ารั้วบ้าน คือเขาแทบไม่ขยับไไปไหนเลย


"เข้ามาดูผลของการต่ออายุขัย....ตอนนี้กูกำลังประเมินผลว่ามึงจะตายอีกทีตอนไหนดี?" //แม่งช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ มียมทูตใส่ใจว่าผมจะตายตอนไหนขนาดนี้ =_="


"แล้ว....คุณผ่านท่านเจ้าที่มาได้ยังไง? เขาให้คุณเข้ามาได้หรอ"


"ต่างคนต่างอยู่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกันสำหรับเจ้าที่กับยมทูต เพราะยังไง....ยมทูตก็เข้ามาเพราะมีคนตายในบ้านและต้องการเก็บวิญญาณไปเท่านั้น....."


"มะ...หมายความว่ายังไง งั้นที่คุณมาแปลว่า...บ้านหลังนี้จะมีคนตายหรอ?!!"


"ก็ประมาณนั้น" เอ็นบอกแล้วหลับตาลง ทำเหมือนจะนอนพัก ผมก้าวยาวเข้าไปหาเขากระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมา //ไอ้ชุดสูทสีดำนี่มันอะไรกันฟ่ะ? เห็นแล้วขัดลูกหูลูกตาชะมัด


"คนที่อยู่บ้านหลังนี้มีแค่พี่ฟาร์ม....คุณจะเอาเขาไปไม่ได้" ผมบอกกับเอ็นเหมือนคำสั่ง ซึ่งความจริงก็ห่วงพี่ฟาร์ม ถ้าคนดีๆ แบบนั้นหายไป แล้วในชีวิตผมยังจะเหลือใครอีก


"มึงห้ามคนจะตายได้หรือไง?" เอ็นถามและจับมือผมให้ออกจากคอเสื้อเขา ตาสีแดงนั่นจ้องหน้าผมนิ่งๆ


"ห้ามไม่ได้ผมก็จะห้าม พี่ฟาร์มเป็นคนดีทำไมจะต้องตายเร็วด้วย!"


"ดีหรือไม่ดี เมื่อถึงเวลาก็ต้องตายทุกคน จะช้าหรือเร็วก็ต้องจากไป...." 


"แต่ว่า.......ฮึ่ก....." พอคิดว่าพี่ฟาร์มถึงเวลาที่ใกล้จะตายแล้วน้ำตาผมมันก็พาลจะไหลออกมา พี่ฟาร์มเป็นคนเดียวที่มีอยู่ในตอนนี้ ทั้งงานและหน้าที่ทุกอย่าง ถ้าพี่ฟาร์มไม่อยู่ชีวิตผมคงลำบากเพิ่มขึ้น


"ไม่เอานะ ไม่ยอมให้คุณเอาพี่ฟาร์มไปหรอก...ฮึ่ก....ยังไงก็ไม่ยอม" เสียงร้องไห้งอแงของคนตรงหน้าทำให้เอ็นรู้สึกขัดใจนิดๆ มือหนากระชากอีกคนให้ขึ้นคร่อมทับบนตัวของเขาจนไอผงะ


"ทะ...ทำอะไรของคุณ...." 


"จะร้องไห้ทำไมของมึง? เสียใจหรือไงที่กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง"


"ฮึ่ก....ผมไม่ได้เสียใจเรื่องนั้นซะหน่อย แต่ผมกำลังเสียใจคือพี่ฟาร์มจะตายต่างหาก ผมไม่อยากให้พี่เขาตาย..."


"มีพบก็ต้องมีจาก....ทุกคนฝืนกฏธรรมชาติไม่ได้หรอก"


"ไม่มีวิธีไหนที่จะเพิ่มอายุขัยได้อีกบ้างหรอ?"


"ไม่มี..."


"แล้วที่คุณทำให้ผมล่ะ?"


"มึงจะให้กูลดอายุขัยร้อยปีของตัวเองเพื่อไปเพิ่มให้มันหรือไง?"


"ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น" จริงๆ ผมก็คิดแบบนั้นล่ะ แต่มันก็คงไม่ถูกต้องที่ผมจะเห็นแก่ตัวแล้วสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น


"แต่ก็มีวิธีนึงที่สามารถเปลี่ยนแปลงการตายได้ หากเหตุการณ์ตายในตอนนั้นทำให้คนที่ถึงเวลาตายไม่สำเร็จ ชื่อของเขาจะต้องไปต่อแถวใหม่และคงอยู่ต่อได้อีกนาน"


"จริงหรอ! ละ....แล้วทำไมตอนแรกคุณไม่ทำแบบนั้นให้ผม..."


"มึงน่ะตายแล้วกูถึงเก็บวิญญาณมา ถ้ามึงหลบลูกฟุตบอลนั้นพ้น ก็คงเดินไปตกท่อตายอยู่ดี"


"ทำไมชีวิตผมมันตายอนาถขนาดนั้น?" ผมถามแล้วก้มหน้างุดเมื่อเจอสายตาดุๆ ของเอ็น


"วิธีนั้นไม่เคยมีใครทำได้...เพราะความตายมันอาฆาต ไม่มีใครหนีรอดซักคน งั้นเปลี่ยนวิธีใหม่ มึงจะทำมั้ย?"


"ทำสิ...ทำ ยังไงผมก็ต้องทำอยู่แล้ว" ผมนี่ตอบแบบไม่คิดเลย


"งั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว...."


"ห๊ะ? ถะ....ถึงเวลาอะไร?"


"มึงต้องสละร่างกายให้กู"


"ห๋า?? เดี๋ยวนะ...ผมงง ไม่เข้าใจสุดๆ เลย"


"มึงต้องเอากับกู"


"จะบ้าหรอ! ผมไม่มีทางไปนอนอยู่ใต้ร่างคุณอีกเป็นอันขาด!!" ผมส่ายหน้าดิ๊กเลย ให้ตายยังไงก็ไม่ยอม แล้วเหตุผลอะไรผมจะต้องเสียสละร่างกายตัวเองด้วยล่ะ


"เสียสละอายุขัยของมึงไง....อายุขัยสองปี แลกกับการต่อความตายให้มัน"


"แล้วคุณดึงอายุขัยได้หรอ?"


"กูจะเขียนเพิ่มอายุขัยให้ใครก็ได้ ถ้าคนนั้นยังไม่ทันได้ตาย" เอ็นบอกแล้วส่งมือเลื้อยเข้าไปในเนื้อผ้า ผมสะดุ้งนิดๆ จะปัดออกแต่เอ็นกลับพลิกกายจนสุดท้ายผมก็ตกลงมาอยู่ใต้ร่างเขาอีกครั้ง


"คุณมันเจ้าเล่ห์ที่สุด...."


"กูแค่ฉลาด....มึงต้องสำนึกในบุญคุณของกูบ้าง เพราะกูไม่ชอบแตะต้องตัวมนุษย์ และการที่กูสานสัมพันธ์ทางกายกับมึง มันก็ฝืนความรู้สึกของกูเหมือนกัน" //ทำไมผมรู้สึกแปล๊บๆ กับประโยคนี้จังวะ


"งะ...งั้นคุณก็ไม่ต้องทำสิ"


"งั้นมันตาย..."


"ยะ....ยอมแล้ว ไม่เอานะ ไม่ให้พี่ฟาร์มตาย...."


"หึ...." มีเพียงแค่เสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนที่เอ็นจะบดเบียดริมฝีปากลงมา ร่างกายเย็นเฉียบของเอ็นมันทำให้ผมสะดุ้งเป็นระยะเวลาถูกสัมผัส ว่าแต่....ทำไมผมถึงเป็นฝ่ายที่ต้องอยู่ข้างล่างล่ะ? ให้ผมไปอยู่ข้างบนบ้างไม่ได้หรือไง > <

.

.

"อื้อออ อืมมม" อาลัวลืมตาขึ้นมาหลังจากพลังฟื้น ใช้เวลาพอสมควรเหมือนกันนะที่ร่างกายเขาจะกลับมาเป็นปกติ แม้ว่า...ด้านหลังมันจะเสียดและเจ็บจี๊ดบ้างก็ตามที


"นอนหลับเป็นมนุษย์เลยนะ" เสียงทักนั่นทำให้อาลัวต้องรีบลุกขึ้นจากเตียง


"นายท่าน....ผม....."


"ไม่เป็นไรหรอก จะนอนต่ออีกหน่อยก็ได้ ช่วงนี้ไปเที่ยวเล่นโลกมนุษย์บ่อยหรือไง?" ราวี่ถามและจ้องหน้าอาลัวอย่างต้องการคำตอบ อาลัวหลบสายตานิดๆ


"ครับ ผมชอบไปเดินเล่นอยู่บ่อยๆ"


"มีอะไรในโลกมนุษย์ที่ทำให้ติดใจถึงขนาดชอบหนีไปเที่ยว"


"ก็.....บางสถานที่มันก็น่าเที่ยวนะครับ อย่างเช่นพวกห้าง....สวนสนุก มีเครื่องเล่นที่ทำให้คิดว่าตัวเองใกล้ตายให้ได้เล่นเยอะแยะเลย" อาลัวบอกด้วยน้ำเสียงสนุก ราวี่กระตุกยิ้ม


"งั้นสงสัยว่าทีหลังคงต้องลองไปดูบ้างซะแล้ว..."


"ห๊ะ?! เอ่อ....นายท่านจะไปโลกมนุษย์หรอครับ?"


"ทำไม? มีอะไรปิดบังนักหรือไงถึงไม่อยากให้ฉันไป"


"เปล่าครับ....ผมแค่แปลกใจเฉยๆ"


"อืม....ไว้จัดการต้อนรับธิดาปีศาจเสร็จ จะลองไปดูสักครั้ง"


"ธิดาปีศาจ? เธอจะมาหานายท่านหรอครับ?" อาลัวถามเสียงอ่อน เขาเคยเจอกับผู้หญิงคนนั้นมาแล้ว ร้ายกาจและน่ากลัวมาก แม้ว่ารูปลักษณ์ของเธอจะสวย แต่สิ่งเลวร้ายที่มาพร้อมกับความสวยนั้นไม่น่าอยู่เข้าใกล้เลยสักนิด


"อืม.....มาเป็นเจ้าสาวของฉัน"


"จะ...เจ้าสาว!!" อาลัวรู้สึกใจกระตุก เขารู้ว่าฐานะตัวเองมันเป็นได้แค่ของระบายการมณ์ ไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนั้น


"ยังจะทำหน้าตกใจอะไรอีก....ปกติพวกเหล่าปีศาจก็มักจะส่งธิดามาเป็นของบรรนาการให้ฉันอยู่เสมอ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนะ...ลืมไปแล้วหรือไง"


"ผมไม่ได้ลืมครับ...แต่ว่า......." เมื่อก่อนผมยังไม่ได้มาอยู่กับนายท่านสักหน่อย และตอนนั้นผมก็ไม่ได้มีสัมพันธ์อะไรแบบนี้ด้วย อาลัวแอบมองหน้าราวี่ด้วยความน้อยใจ ยังไงความรู้สึกของเขา...มันก็ไม่มีทางเป็นจริงอยู่ดี


"คิดอะไรไร้สาระอยู่หรือไง?"


"เปล่าครับ....ผม...."


"อ่อ เรื่องการต้อนรับธิดาปีศาจ ฉันยกให้นายเป็นคนดูแลเธอละกัน"


"ผมหรอครับ?!" 


"ใช่ มีปัญหาหรือไง?" 


//ก็ถ้าเลือกได้ ผมก็ไม่อยากยอมรับ แต่ผมมีสิทธิ์ปฏิเสธหรือไง


"ไม่มีครับ ผมทราบแล้ว" อาลัวบอกออกมา ราวี่กระดิกนิ้วเรียกคนตัวเล็กให้เข้าไปใกล้ เพราะร่างสูงนั่งอยู่ปลายเตียง อาลัวส่ายหน้าน้อยๆ เหมือนรู้ว่าราวี่คิดจะทำอะไร จนร่างสูงใช้สายตาคบกริบนั้นมองเหมือนบังคับ อาลัวกำผ้าห่มแน่นเพราะร่างกายเขายังคงเปลือยเปล่าและไม่ยอมขยับตัว


"อาลัว.......นี่ครั้งที่สองแล้วที่นายคิดขัดคำสั่งฉัน....." น้ำเสียงที่แสนน่ากลัวถูกแผ่ออกมา


"ผม.....ไม่อยาก....ทำแล้ว.........อ่ะ!! ฮึ่ก!" ร่างเล็กลอยวืดจากการถูกพลังของนายท่านดึงตัวไป ราวี่คว้าเข้าที่ลำคอเล็กและออกแรงบีบจนอาลัวต้องยกมือขึ้นมาจับเอาไว้ ตากลมสั่นระริกและเต็มไปด้วยความกลัว


"นะ...นายท่าน...ผมเจ็บ....ฮึ่ก"


"อย่าคิดขัดคำสั่งฉัน...ถ้าไม่อยากถูกแส้ฟาดใส่หลัง" อาลัวได้ยินดั่งนั้นก็รีบพยักหน้ารับ 


"ไม่ขัดแล้ว....ผมจะไม่ขัดอีกแล้ว" อาลัวบอกเสียงสั่น ราวี่จึงปล่อยมือออกจากลำคอเล็ก 


"ดี.....งั้นขึ้นมาจัดการมันซะ" ราวี่สั่งและปลดปล่อยส่วนอันตรายที่แข็งขื่นออกมา แม้อาลัวจะไม่รู้ว่านายท่านเกิดอารมณ์ตอนไหน แต่ในเมื่อมันขึ้นแล้วเขาก็ต้องทำให้มันลง ร่างเล็กก้าวขึ้นไปคร่อมทับในส่วนอันตราย จับอาวุธใหญ่โตนั่นจ่อที่ปากทางเข้า ซึ่งมันยังคงบวมช้ำแม้จะได้รับการรักษาบ้างแล้วแต่ก็ยังไม่หายดี


"ฮึ่ก....อ่ะ อ่าาาา" อาลัวครางแผ่วเมื่อกดตัวทับลงไปกลืนกินตัวตนของราวี่จนหมด ราวี่ประคองร่างเล็กเอาไว้และเลื่อนมือไปบีบบั้นท้ายกลมกลึง ใบหน้าหวานและตาสีแดงของอาลัวมันยิ่งทำให้ราวี่อดที่จะขย้ำให้หายอยากไม่ได้


"นายท่าน...ฮึ่ก...อ่ะ อ๊าาา" อาลัวครางขึ้นเมื่อเริ่มขยับสะโพกของตัวเอง ราวี่ก็บีบเค้นสะโพกกลมให้ขึ้นลงเร็วในจังหวะที่ตัวเองต้องการ ร่างสูงซุกไซ้ลำคอขาวของอีกฝ่ายจนอาลัวยกแขนกอดลำคอแกร่งไว้แน่น ทำหน้าที่ของตนอย่างถึงที่สุด แม้ว่าภายในใจจะกำลังเจ็บปวดมากก็ตามที


"อืม....อ่า อ่า ซี๊ดดด แบบนั้นล่ะเด็กดี...."


"อ่ะ อ่ะ อ่าาา นายท่าน...ฮึ่ก มันลึกไป...อ่ะ อ๊าา!" อาลัวร้องลั่นเมื่อราวี่ตั้งใจกระแทกส่วนขึ้นมา ปากร้อนก้มลงกัดที่ยอดอกของร่างเล็ก ดูดมันจนแดงช้ำ อาลัวจิกกำมือตนเองไว้แน่นเพราะไม่กล้าที่จะทำให้ร่างกายของราวี่เป็นรอยด้วยซ้ำ


"จำเอาไว้....นายคือของฉัน...." ราวี่กระซิบบอกข้างหูนิ่ม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจับร่างเล็กให้นอนลงกับเตียงแล้วเป็นฝ่ายทำด้วยตัวเอง ตากลมปรือลอยได้แต่ปล่อยเสียงครางดังออกมาไม่ขาดหู อาลัวเองก็ทำใจรับไว้อย่างหนึ่งแล้วว่าราวี่คงทำจนกว่าจะพอใจ และเขาต้องตอบรับต่อไป...

.

.

Tru...Tru...Tru....


เสียงมือถือของอาลัวดังขึ้นเมื่อร่างเล็กออกจากนรกและกลับมายังห้องพักบนโลกมนุษย์อีกครั้ง ห้องพักที่เขามักชอบมานอนซุกเล่นและเปิดเอาไว้เวลาอยากหนีจากเรื่องวุ่นวายที่ใต้ดิน


(อาลัว......พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันอีกมั้ย?) เสียงใสของเพื่อนสนิทในโลกมนุษย์ดังขึ้น อาลัวยังคงมีสีหน้าไม่สู้ดีนักเพราะพลังเขาแทบฟื้นกลับมาไม่ทัน


"เรายังเหนื่อยอยู่เลยไทม์ เอาไว้เราจะโทรหาอีกทีนะ วันนี้เรามีงานต้องทำเยอะแยะไปหมด ไม่โกรธเราใช่มั้ย?" อาลัวพูดคุยกับเพื่อนสนิทตัวเอง เขาเจอกันตอนที่อาลัวแปลงกายไปเที่ยวเล่นในร่างมนุษย์ จนได้เจอกับเพื่อนชายนิสัยดีพึ่งพาได้ แม้ว่าอาลัวเองก็ต้องโกหกเพื่อปิดบังตัวตนก็ตาม และเรื่องนี้ท่านพญายมไม่รู้ หากสิ่งที่เขาปกปิดไว้ถูกเปิดเผย เขาคงถูกลงโทษแน่ แต่ก็ยอมตัดเพื่อนกับไทม์ไม่ได้ซะที


(อ่า....ไม่สบายหรือเปล่า ให้เราไปดูแลมั้ย?)


"มะ....ไม่เป็นไร เราคงต้องนอนพักอีกหน่อยน่ะ ไว้เราจะโทรกลับนะไทม์" อาลัวบอกแล้วชิ่งตัดสายหนีก่อน เขายังมีงานที่ต้องต่อ รายชื่อของมนุษย์ที่เขายังต้องกรอกเลขและวันที่เพื่อส่งให้พี่ชายจัดการไปเก็บตามงานที่ได้รับมอบหมาย ตอนนี้ถึงเวลาต้องส่งแล้วด้วย เขาจะมามัวไปเที่ยวเล่นโดยไม่สนใจอะไรเลยไม่ได้


"ถ้านายท่านรู้....ว่าเราคบเพื่อนมนุษย์....จะเป็นยังไงนะ?" อาลัวพึมพำเบาๆ เดินไปดูกระจกที่เขามีติดห้องและยกมือขึ้นลูบไล้ตามลำคอที่เกิดร่องรอยช้ำเลือด มันเจ็บ...แต่เขากลับชอบใจและไม่อยากให้ร่อยรองนี้ถูกลบหายไปเลย....ไม่อยากให้นายท่าน...แต่งงานเลย....



++++++++++++++++++++++++++++++++

nc ของเอ็นไอ ยกไปไว้ตอนหน้านะ

คำผิดเดี๋ยวตามแก้ให้ทีหลังนะ ฝากเม้นๆ และกดถูกใจให้ด้วยนร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}