ฮิเมะซัง

ขอขอบคุณทุกการสนับสนุน ทั้ง เข้ามาอ่าน ไลค์ แชร์ คอมเมนท์ ให้ดาว ให้เหรียญ ให้กุญแจ ทุกๆ อย่างที่มอบให้ มันมีคุณค่ามากมายจริงๆ ค่ะ

EP.5 ดิน (แก้ไขคำผิด ให้ดินใช้ชื่อข้าว แทนคำว่า เธอ)

ชื่อตอน : EP.5 ดิน (แก้ไขคำผิด ให้ดินใช้ชื่อข้าว แทนคำว่า เธอ)

คำค้น : That's mom,คนเป็นแม่,เคะท้องได้,นิยายY,ฮิเมะซัง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2562 00:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.5 ดิน (แก้ไขคำผิด ให้ดินใช้ชื่อข้าว แทนคำว่า เธอ)
แบบอักษร

5

ดิน

[DIN TALK]

เหตุการณ์ก่อนหน้านั้น

ผมกลับจากการซ้อมดนตรีแล้วมาถึงหอก็เห็นความโกลาหลของผู้คนที่กำลังมุงดูบางสิ่งบางอย่างอยู่หน้าห้องของผม

นี่มันเกิดอะไรขึ้น

ผมแหวกฝูงชนเข้าไป แล้วก็พบว่าไอ้ต้นกล้ากำลังเคาะประตูห้องน้ำสนั่น

มันเอาแต่ตะโกนว่าขอโทษ แล้วบอกให้ข้าวสารออกมา

ผมเดินปึงปังเข้าไปกระชากคอเสื้อมันแล้วตะโกนถาม

“มึงทำอะไรข้าวสาร!”

ไอ้กล้ามองหน้าผมแล้วน้ำตาก็ไหล

“กูแค่อยากคืนดีกับไอ้ข้าว แต่มัน...”

“มึงทำอะไร!”

“...” ไอ้กล้าไม่ตอบเอาแต่ร้องไห้

“กูถามว่ามึงทำอะไรข้าวสาร!!”

ผมขยำคอเสื้อมันแล้วตะโกนถามซ้ำ แต่มันก็ยังไม่ยอมตอบ

“โธ่เว้ย!!” ผมผลักมันออกแล้วไปเคาะประตูห้องน้ำเรียกข้าวสาร “ข้าวเปิดประตูให้ผมหน่อย!”

“ฮืออออ ฮึก ฮืออออ”

“ข้าว!!”

ผมเริ่มใจคอไม่ดีเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้จากคนข้างใน

นี่ไอ้กล้ามันทำอะไร ทำไมถึงทำให้ข้าวสารร้องไห้

“มึงทำเอี้ยอะไร!”

ผมคว้าตัวไอ้กล้ามาถามด้วยความโมโห แต่มันก็ไม่ตอบเอาแต่ร้องไห้

“มึงไม่ตอบใช่ไหม ได้! ในเมื่อมึงเอาแต่เก็บปากเงียบ งั้นมึงก็ออกไป!” ผมเหวี่ยงมันให้ออกจากห้อง แล้วไล่คนที่มุงดูให้สลายกลุ่มไป

เมื่อทุกอย่างรอบตัวกลับมาสงบได้ ผมก็ปิดประตูล็อกห้องแล้วไปขอร้องให้ข้าวสารออกมา แต่ไม่ว่าผมจะพูดยังไง ข้าวสารก็เอาแต่ร้องไห้ แถมเสียงน้ำที่ข้าวสารเปิดไหลยังดังกลบจนผมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร

ข้าวสารจะทำร้ายตัวเองไหม

ผมเริ่มวิตกกังวลใจ

“ข้าว โอเคไหม”

ตุบ ตับ ตุบ!!

ผมเริ่มไม่สบายใจ

“ข้าวทุบอะไร!!”

ตุบ!! ตับ!!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะข้าว!!”

ผมกระแทกประตูห้องน้ำเพื่อพังเข้าไปหาอีกฝ่าย เมื่อประตูเปิดได้ ผมก็เห็นว่าข้าวสารกำลังทำร้ายร่างกายด้วยความเสียใจ

“ข้าวจะทำอะไร!”

ผมรีบเข้าไปคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้

“ข้าวทุบท้องตัวเองทำไม!!”

ผมตะคอกใส่ แต่ก็ดึงสติข้าวกลับมาไม่ได้ อีกฝ่ายสลัดมือผมแล้วเขยิบไปพิงผนังปล่อยให้น้ำจากฝักบัวรินรดกาย

“ทำบ้าอะไรของนาย!”

ผมกำลังจะไปลากตัวอีกฝ่ายให้ออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีสิ่งผิดปกติไหลปนมากับน้ำสีใส

ใช่ มันเป็นของเหลวสีแดงที่ใครเห็นก็รู้ว่ามันคืออะไร

เลือด!!

ข้าวสารกำลังเลือดไหล

“ข้าวตั้งสติไว้!!”

ผมเขย่าตัวอีกฝ่าย

“ฮืออออ”

ข้าวสารนิ่วหน้าแล้วเอามือกุมท้องร้องไห้

“ข้าวนายกำลังเลือดไหล!!”

ผมอุทานไม่รู้จะทำตัวยังไง ข้าวสารเองก็ดูตื่นตกใจ เขาถ่างขาออกแล้วเอามือแตะเลือดที่กำลังซึมไหลออกมาจากกางเกงใน

“ไม่จริงใช่ไหม”

ผมไม่เข้าใจว่าข้าวสารพึมพำแบบนั้นทำไม จนกระทั่งพาอีกฝ่ายไปส่งโรงพยาบาลถึงได้รู้ความจริงว่าเขาพึมพำเพราะยอมรับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปไม่ได้ เขาทำร้ายร่างกายจนทำให้เด็กในครรภ์อยู่ในอันตราย

ตอนนั้นผมตกใจจนแทบขยับตัวไปไหนไม่ได้

ข้าวสารท้อง...ท้องได้ยังไง

เขาเป็นผู้ชาย ไม่สามารถท้องได้ แล้วทำไม

“คุณเป็นพ่อของเด็กใช่ไหม”

ผมมองพยาบาลที่วิ่งเข้ามาถามด้วยความสับสนจนแทบตอบอะไรเธอกลับไปไม่ได้

“คุณคะ ตั้งสติแล้วตอบฉันหน่อยค่ะ”

ผมถูกอีกฝ่ายจับมือแล้วเรียกสติไว้

“ผะ ผมไม่ใช่...”

“ไม่ใช่?”

“ผมไม่ใช่...พ่อของเด็ก”

นางพยาบาลเม้มริมฝีปากเมื่อได้ฟังคำตอบของผม

“เป็นเพื่อนสนิทใช่ไหมคะ”

“ครับ...”

“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอเบอร์ติดต่อพ่อแม่ของผู้ป่วยหน่อยได้ไหมคะ”

ผมยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายทั้งที่ยังอึ้งไม่หาย

“ขอบคุณค่ะ”

เธอรับโทรศัพท์ของผมไปกดโทรหาแม่ของข้าวสารแล้วอธิบายเหตุการณ์ให้แม่เขาฟังเป็นการใหญ่ เมื่อเธอคุยธุระจบก็ส่งโทรศัพท์คืนมาให้

“ทำใจดีๆ ไว้นะคะ ตอนนี้ถึงมือหมอแล้ว มาค่ะ นั่งพักก่อนนะคะ”

เธอพาผมไปนั่งเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินแล้วหาน้ำหาท่าให้

“ดิฉันเข้าใจค่ะว่ามันเป็นเรื่องที่อธิบายให้เข้าใจง่ายๆ ไม่ได้ แต่อีกไม่นานคุณจะรู้ทุกอย่างเองค่ะ”

เธอปลอบผมอีกสักครู่หนึ่งก็ถูกเรียกตัวให้เข้าไปช่วยงานในห้องฉุกเฉิน

“อย่าเลิกคบกับเค้าเพราะไม่ใช่ลูกของตัวเองเลยนะคะ”

ผมนิ่งไปกับคำพูดของนางพยาบาลที่หายวับเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

เธอรู้

ผมเอามือกุมขมับแล้วก็ถอนหายใจ

ในที่สุดผมก็ปกปิดความรู้สึกของตัวเองไม่ได้

เรื่องท้องของข้าวสารทำให้จิตใจของผมอ่อนไหว

เรื่องในครั้งนี้มันรุนแรงเกินไป

ผมแทบรับไม่ได้

ผมเสียใจ

ทำไมข้าวสารต้องไปมีอะไรกับไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้นด้วย!!

.

.

‘เฮ้ยไอ้ดิน มึงไม่คิดจะบอกชอบข้าวสารเลยเหรอวะ’

ผมที่กำลังช่วยเพื่อนเก็บกีตาร์ ถูกมันถามขึ้น

‘จะบอกได้ไง เขาเห็นกูเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่ม.ต้นเสียขนาดนั้น’

‘แล้วไงวะ แค่บอกชอบไม่เห็นจะเป็นไร’

‘เป็นมึง มึงจะกล้าบอกรึไง’

‘ถ้าไม่กล้าก็ต้องเสียเค้าไป มึงทนเห็นวันที่เขามีลูกมีเมียกับคนอื่นได้หรือไงวะ’

‘ก็ถ้าเขามีความสุขกูก็มีความสุขไปด้วย’

‘โอ้โห ไอ้พ่อพระ ถึงวันนั้นมาจริงๆ มึงจะทำไม่ได้อย่างที่ปากพูด’

‘ทำไมวะ’

‘เพราะรักไง’

ผมมองเพื่อนที่กำลังสะพายกระเป๋ากีตาร์ด้วยความไม่เข้าใจ

‘กูพูดไปตอนนี้มึงก็คงไม่เข้าใจ รอให้วันนั้นมาถึง แล้วมึงจะรู้ว่าการไม่อยากเสียเค้าไปมันรู้สึกยังไง’

​.

.

ผมปาดน้ำตาที่คลอเบ้าแล้วถอนหายใจ

ผมเพิ่งจะรู้ซึ้งถึงสิ่งที่เพื่อนมันเคยพูดไว้ก็วันนี้

วันที่ผมได้รู้ว่าข้าวสารท้องกับใคร

ไม่มีผีที่ไหนมาบอกหรอกว่าข้าวสารไปมีอะไรกับไอ้ต้นกล้า

ผมแค่ปะติดปะต่อเรื่องราวจนเข้าใจว่าข้าวเอากับไอ้กล้าในวันนั้น...วันที่ข้าวไปเลี้ยงฉลองปิดเทอมหนึ่งของม.ห้ากับพวกไอ้กล้า วันนั้นข้าวมันบอกว่าเมามาก เลยสารภาพรักออกไป ไอ้กล้าที่รู้ว่าอีกฝ่ายมีใจให้ก็คงยับยั้งชั่งใจไม่ไหว ถึงมันจะเป็นเด็กเรียนดีแค่ไหน แต่พอเป็นเรื่องของหัวใจ ทุกคนก็โง่ไปต่างกันเท่าไหร่

ไอ้กล้าคงกลัวจะเสียเพื่อนไป เลยคิดว่าถ้าจูบข้าวสารแล้วจะมัดใจอีกฝ่ายให้อยู่กับมันต่อได้ แต่เพราะเมากันทั้งคู่เลยควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ จากจูบจึงเลยเถิดไปถึงขั้นมีอะไรกัน

เช้าวันต่อมาทั้งคู่ก็คงคุยเรื่องคืนนั้นแล้วตกลงกันไม่ได้ ไอ้กล้าต้องอยากรั้งให้ข้าวเป็นเพื่อนต่อไป แต่ข้าวทำใจไม่ได้เลยตัดสายสัมพันธ์ แต่ไอ้กล้าไม่ยอมเสียเพื่อนง่ายๆ มันเลยกลับมาง้อหวังจะให้ข้าวกลับไป

แต่ข้าวทำไมได้ เพราะถ้ากลับไปก็หนีไม่พ้นกลายเป็นคู่นอนให้อีกฝ่าย อีกอย่างข้าวก็ท้องอยู่จึงต้องการปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ ข้าว​รักไอ้กล้าจะตายไป คงไม่อยากทำลายอนาคตอันสดใสของอีกฝ่าย แต่เพราะข้าวเป็นคนจิตใจอ่อนแอ เลยรับแรงกดดันในหลายๆ ด้านไม่ไหว ข้าว​ถึงตัดสินใจขังตัวเองไว้ในห้องน้ำแล้วทำร้ายร่างกาย

ผมรู้สึกเจ็บใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรข้าว​ได้มากกว่าที่พักใจ

ยิ่งเห็นข้าว​ทำร้ายร่างกายเพราะไอ้สารเลวนั่น ผมยิ่งทนอยู่เฉยไม่ได้

ผมไปคุยกับแม่ข้าวสารเพื่อบอกว่าไอ้ตัวการที่ทำลูกท่านท้องคือใคร

แน่นอนว่าผมต้องเป็นคนยอมรับผิดแทนทุกอย่าง เพราะผมไม่ต้องการให้ไอ้กล้าเข้ามาใกล้ข้าวสารอีก

ผมคุกเข่ากราบเท้าท่านเพื่อแสดงความจริงใจ แม่นวลตบหน้าผมฉาดใหญ่

ท่านด่าผมเสียสารพัดมากมาย แต่สุดท้ายก็ยอมเก็บเรื่องนี้เอาไว้

ท่านตั้งใจจะให้ลูกเป็นคนพูดความจริง แต่รอแล้วรอเล่าข้าวสารก็ไม่ยอมเปิดปาก ท่านจึงขับรถมารับตัวผมไปคุยถึงบ้าน

ตอนนั้นท่านรู้ว่าผมกับข้าวสารต้องมีปากเสียกัน ท่านจึงยอมหลบฉากไม่ฟัง

ผมกับข้าวสารทะเลาะกัน ข้าว​ไม่อยากให้ผมมารับกรรมที่ไม่ได้ก่อ แต่ผมก็ดึงดันจะทำ

เพราะผมอยากจะจับข้าว​ไว้

ผมไม่อยากเสียข้าว​ไป

ไม่อยากให้ไอ้สารเลวนั่นได้คนอย่างข้าวสารไป

ผมไม่อาจทนเห็นข้าวสารร้องไห้เสียใจให้กับไอ้ควายคนนั้นได้

ผมจะเป็นพ่อของเด็ก เป็นสามีของข้าวสาร และจะทำทุกอย่างเพื่อให้ข้าว​ตัดใจจากไอ้สารเลวนั่น

ผมจะทำทุกทางเพื่อให้ข้าวหันมารักผม!!

[END DIN TALK]

​++++++++++++++++++++++++​++

เอาแล้วๆ ดินกลายเป็นพระเอกแล้วววว 555



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น