Au Elf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายตอนที่30 “เรียกว่ารักได้หรือยัง”

ชื่อตอน : รักร้ายตอนที่30 “เรียกว่ารักได้หรือยัง”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2561 00:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายตอนที่30 “เรียกว่ารักได้หรือยัง”
แบบอักษร

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนธนาธิปเองมีความสุขมากถึงมากที่สุด เขาเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเขาขาดมนสิชาไม่ได้ เขาไม่รู้จะเรียกความรู้สึกแบบนี้ว่าอะไร เพราะจะให้บอกว่า “รัก” ก็คงจะเร็วเกินไปสำหรับเขา

เช้ามามนสิชาอายแทบแทรกแผ่นดินหนี เพราะเธอตื่นขึ้นมาก็เห็นสายตาของธนาธิปที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว มนสิชารีบเอาผ้าห่มดึงขึ้นปิดมิดจนถึงลำคอ เพราะก่อนหน้านี้ผ้าห่มของเธอมันไหลลงไปอยู่ที่เอวนั่นเอง

“อายอะไรฮึ ไม่ต้องปิดหรอก ของสวยๆ แบบนี้น่ามองจะตายไป” ธนาธิปสนุกที่ได้แกล้งให้เธอเขิน

“คุณจอมทัพตื่นนานแล้วเหรอค่ะ” มนสิชาถามธนาธิปแต่ไม่ยอมมองหน้าเขา

“อืม...ตื่นนานแล้ว นานจนจะลักหลับใครบางคนอยู่แล้วเนี่ย เสียดายที่เธอดันตื่นก่อน” ธนาธิปเย้าแหย่

“เอ่อ...อออ” มนสิชาไม่รู้จะตอบเขากลับไปแบบไหน เพราะเธอกำลังอาย

ธนาธิปรู้ว่ามนสิชาคงอายเขาอยู่ไม่น้อย เขาจึงสอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วลากตัวเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของตนเอง

“อุ๊ย!! ปล่อยปรางเถอะคะคุณจอมทัพ” มนสิชารีบบอกให้ธนาธิปปล่อย

“ไม่ปล่อย จะกอดไว้แบบนี้แหละ” ธนาธิปตีมึน แถมมือที่อยู่ใต้ผ้าก็ขยับไปจับโน่นจับนี่ของเธออย่างสนุกมือเชียวหละ

“เอ่อ...คุณจอมทัพปล่อยปรางก่อนนะคะ มันเช้าแล้วปรางออกไปสายมันน่าเกลียด เดี๋ยวปรางจะได้ไปเตรียมอาหารให้คุณจอมทัพด้วยนะคะ” มนสิชาพยายามพูดหว่านล้อม

“เธอก็บอกคุณแม่ของเธอสิว่า เธอกำลังทำหลานให้ท่านอยู่ วันนี้ก็เลยตื่นสายเลย” ธนาธิปพูดหน้าตาย

มนสิชาได้แต่อายกับสิ่งที่เขาตอบ แต่ว่าใช่สิ!!สองครั้งแล้วที่เธอกับธนาธิปมีอะไรกันโดยไม่ได้ป้องกันเลย แล้วในแต่ละครั้งเขารักเธอไม่รู้กี่รอบ เธอเองถึงจะไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องนี้ดีมากนัก แต่เธอก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของชายหญิงแบบนี้มันสามารถทำให้ท้องได้ แล้วป่านนี้เจ้าตัวเล็กจะมาอยู่ในท้องเธอหรือยังนะ

ธนาธิปแกล้งมนสิชาอยู่สักพักจึงยอมปล่อยเธอออกไปจากห้อง ส่วนตัวเขาเองก็นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนเตียงนอน บางทีเขาก็หาคำตอบให้ตัวเองได้แล้วเพียงแต่ว่าไม่อยากที่จะยอมรับความจริงนั่นเอง เพราะความเป็นคนปากแข็งฟอร์มจัดแบบนี้


วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่มนสิชาจะได้อยู่บ้านกับมารดาแบบนี้ ดังนั้นเวลาทั้งหมดที่เหลือเธอจึงดูแลมารดาและยายของเธอ วันนี้เธอออกไปซื้อของมาไว้ขายที่ร้านขายของชำด้วย โดยปล่อยให้ธนาธิปอยู่คนเดียวไปก่อน คนที่ถูกภรรยาทิ้งได้แต่นั่งหน้างอ หน้าบึ้งเท่านั้น ถ้าถามว่าเขาเข้าใจมนสิชามั๊ยที่ทิ้งเขาไว้แบบนี้ ธนาธิปก็คงตอบว่าเข้าใจแต่เขาก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้เท่านั้นเอง

เมื่อถึงเวลากลับบ้านน้ามั่นเป็นคนขับรถมารับธนาธิปและมนสิชา เขารอให้มนสิชาร่ำลามารดา ยาย และน้องๆ ของเธอจนเสร็จเรียบร้อยก่อน ธนาธิปไม่ได้พามนสิชากลับบ้านทันที เขาพาเธอแวะรับประทานอาหารก่อนกลับบ้าน

“เราไม่กลับบ้านเลยเหรอค่ะคุณจอมทัพ” มนสิชาถามด้วยความสงสัยเพราะเธอเห็นรถจอดที่ร้านอาหาร

“แวะกินข้าวก่อนแล้วกัน กลับถึงบ้านเธอจะได้ไม่ต้องทำอาหารเย็น” ธนาธิปตอบ

“ค่ะ” มนสิชารับคำ

มนสิชาเห็นธนาธิปค่อยๆ ใช้ไม้ค้ำพยุงเดินไปอย่างช้าๆ เธอสังเกตว่าเขาสามารถสามารถเดินได้มั่นคงมากขึ้น อีกไม่นานขาของเขาคงกลับมาหายเป็นปกติในไม่ช้านี้แน่ มนสิชาเดินอยู่ข้างๆ ธนาธิปตลอดเวลา เธอคอยช่วยพยุงเพื่อให้เขาเดินได้สะดวกมากขึ้นโดยไม่สนใจสายตาของคนที่กำลังมองมา

เมื่อมาถึงโต๊ะอาหารมนสิชารับไม้ค้ำมาพิงแอบไว้ แล้วช่วยประครองให้ธนาธิปนั่งลงที่โซฟาก่อนที่เธอจะเดินไปนั่งอีกด้านหนึ่ง

“เธอไม่อายคนอื่นเหรอที่มากับคนพิการแบบฉัน” ธนาธิปถามทันทีเพราะตั้งแต่เดินเข้ามาสายตาของใครหลายคนมองมาที่เขาอย่างสมเพช

“ไม่ค่ะ” มนสิชาตอบ

“ทำไม” ธนาธิปถามกลับ

“ก็ไม่เห็นต้องอายนี่ค่ะ เรามาทานอาหาร ไม่ได้มาแคร์คนที่ดูถูกเรา ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วพวกเขาก็ไม่ได้รู้จักเราดี จริงมั๊ยค่ะ” มนสิชาตอบคำถามออกไปตามที่เธอคิด

ธนาธิปรู้สึกเห็นด้วยกับคำตอบของมนสิชา แต่เขาก็ยังแอบสงสัยว่าสิ่งที่มนสิชาตอบออกมาเธออาจจะแค่สร้างภาพให้ตัวเองดูดีเท่านั้น

ธนาธิปให้มนสิชาเป็นคนสั่งอาหารทั้งหมด ซึ่งมนสิชาช่างรู้ใจเขาเป็นอย่างดี เธอเลือกสั่งเฉพาะอาหารที่เขาชอบเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็น ปลากระพงนึ่งมะนาว เต้าหู้ไข่ทรงเครื่อง และต้มยำขาหมู พร้อมด้วยข้าวสวยอีกคนละหนึ่งจานเท่านั้น

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟมนสิชาจัดการแบ่งข้าวของเธอครึ่งหนึ่งใส่ในจานของธนาธิป

“กินแค่นี้เธออิ่มเหรอ” ธนาธิปถามมนสิชา

“อิ่มค่ะ จริงๆ มื้อเย็นปรางไม่ค่อยทานค่ะ” มนสิชาอธิบายให้เขาเข้าใจ

“มิน่า ผอมจนจะเห็นกระดูกแล้ว ดีนะที่ตรงนั้นไม่หายไปด้วย” ธนาธิปพูดแหย่ให้มนสิชาได้เขิน

“ทานข้าวนะคะจะได้กลับบ้านกัน” มนสิชารีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันที

ขณะรับประทานอาหารมนสิชาช่วยดูแลธนาธิปเหมือนเช่นทุกครั้ง เธอช่วยตักเนื้อปลาและแยกก้างออกให้ธนาธิปก่อนที่จะนำใส่จานให้เขา ธนาธิปเริ่มรู้สึกดีกับมนสิชามากขึ้นจริงๆ เขามองดูทุกการกระทำของเธออย่างเงียบๆ

“ขอบใจนะ” ธนาธิปพูดขอบใจมนสิชา

“ค่ะ” มนสิชารับคำแบบงงๆ เพราะปกติจะไม่ค่อยได้ยินเขาพูดแบบนี้เท่าไรนัก

ทั้งสองคนนั่งรับประทานอาหารกันไปเรื่อยๆ จนอิ่ม แล้วจึงพากันกลับบ้าน ธนาธิปเองก็พึ่งสังเกตว่ามนสิชายอมคุยกับเขาบ้างแล้ว ไม่เหมือนก่อนหน้านั้นที่แทบจะถามคำตอบคำด้วยซ้ำไป

มนสิชาเตรียมชุดนอนรอไว้ให้ธนาธิปเหมือนเช่นทุกวันที่เคยทำ ก่อนนอนเธอไม่ลืมที่จะทำกายภาพบำบัดให้เขาด้วย ธนาธิปได้แต่แอบมองมนสิชาแล้วยิ้มไปด้วย เขารู้สึกได้ว่าเขามีความสุขมากขึ้นเมื่อมีมนสิชาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้

“เสร็จแล้วค่ะคุณจอมทัพ” มนสิชาบอกกับธนาธิป

“อืม ขอบใจนะที่ยอมกลับมาดูแลฉันหนะ” ธนาธิปตอบ มนสิชาได้แต่ยิ้มตอบกลับไปเท่านั้น

“นอนกันเถอะฉันง่วงแล้ว” ธนาธิปบอก

“ค่ะ” มนสิชาตอบแล้วจึงปิดไฟเพื่อเข้านอน

ธนาธิปรั้งตัวมนสิชาเข้ามาในอ้อมกอดของเขา เขาทำแค่เพียงกดจมูกลงไปบนแก้มนวลเบาๆ เท่านั้น แล้วจึงนอนหลับไปทันที

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น