Au Elf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายตอนที่29 “ตาม(หัวใจ)2”

ชื่อตอน : รักร้ายตอนที่29 “ตาม(หัวใจ)2”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2561 23:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายตอนที่29 “ตาม(หัวใจ)2”
แบบอักษร

ธนาธิปเตรียมตัวเข้านอนเพราะเขาอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนมนสิชาก็กำลังเตรียมตัวไปอาบน้ำเช่นกัน ธนาธิปนอนลงบนเตียงที่มีขนาดไม่ได้กว้างขวางมากนัก แต่ก็พอสำหรับนอนได้สองคนโดยไม่เบียดกัน เมื่อมนสิชาอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยเธอเห็นธนาธิปนอนอยู่บนเตียงก่อนแล้ว มนสิชาจึงตัดสินใจไปหาที่นอนมาปูนอนที่ข้างเตียงแทน

“เธอจะทำอะไร” ธนาธิปถามเมื่อเห็นมนสิชายกที่นอนออกมา

“เดี๋ยวปรางนอนที่พื้นเองค่ะ เพราะเตียงที่นี่ไม่ได้กว้างเหมือนที่บ้านคุณจอมทัพ ปรางกลัวคุณจอมทัพนอนไม่สบายตัวค่ะ” มนสิชาอธิบายให้ธนาธิปฟัง

“มานอนที่เตียงนี้ด้วยกันเดี๋ยวนี้” ธนาธิปเริ่มออกคำสั่ง

“คุณจอมทัพนอนเถอะค่ะ ปรางนอนที่พื้นได้” มนสิชายังคงไม่ยอม

“ฉันบอกให้เธอมานอนตรงนี้” ธนาธิปเริ่มเสียงดังมากขึ้น

ด้วยความที่ตอนนี้ห้องนอนของเธออยู่ข้างๆ ห้องของมารดาที่นอนกับยาย มนสิชากลัวว่าเสียงของธนาธิปจะดังจนมารดาของเธอได้ยิน มนสิชาจึงเลิกที่จะทำตามใจตัวเองแล้วมาทำตามที่ธนาธิปสั่งโดยไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรออกไป ธนาธิปเองเมื่อเห็นมนสิชายอมทำตามที่เขาสั่ง เขายิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัยชนะกับเรื่องนี้

“ก็แค่นี้” ธนาธิปพูดเมื่อมนสิชาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เขา

ธนาธิปขยับตัวเองเข้ามาใกล้ๆ กับมนสิชา เขาเอื้อมมือมากอดตัวเธอไว้แน่น ก่อนที่จะฝังใบหน้าของตนเองกับแก้มนวล เขาสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากแป้งเด็กที่เธอทาไว้ที่ใบหน้า ธนาธิปเองก็รู้สึกว่าตนเองจะเสพติดกับกลิ่นตัวของมนสิชาเข้าให้แล้ว แค่เขาได้กอด ได้หอมแบบนี้มันก็ทำให้เขามีความสุขและนอนหลับได้แล้ว

“เอ่อ นอนเถอะค่ะคุณจอมทัพ พรุ่งนี้คุณจอมทัพต้องไปทำงานนะคะ” มนสิชารีบพูดเตือน

“แค่กอด แค่หอมเอง เป็นผัวทำได้มากกว่านี้อีกเธอเองก็รู้” ธนาธิปตอบ

ธนาธิปไม่ได้ทำอะไรมนสิชามากไปกว่านี้อย่างที่เธอกลัว เขาแค่กอดเธอไว้ในอ้อมกอดแล้วก็นอนหลับไปเท่านั้น


ผ่านไปสองคืนที่ธนาธิปมาอาศัยอยู่ที่บ้านของมนสิชา วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์วันแรกเขาจึงไม่ต้องตื่นเช้าเพื่อออกไปทำงาน แต่คนที่เขานอนกอดอยู่เมื่อคืนหายไปไหน ธนาธิปรีบอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุดแล้วออกมาจากห้องนอนทันที ธนาธิปใช้ไม้ค้ำช่วยพยุงตัวเองเดินตามหามนสิชาไปรอบๆ บ้าน

“คุณจอมทัพ เดินหาอะไรอยู่ครับ” มนต์มนัสถามพี่เขย

“เอ่อ มะปรางอยู่ไหน” ธนาธิปถามออกไป

“พี่มะปรางออกไปช่วยแม่จัดของอยู่ที่ร้านครับคุณจอมทัพ” มนต์มนัสตอบคำถาม

“อืม” ธนาธิปตอบไปแค่นั้น

“เอ่อ คุณจอมทัพจะให้ผมไปเรียกพี่มะปรางมั๊ยครับ หรือคุณจอมทัพต้องการอะไรบอกผมได้นะครับ” มนต์มนัสยังคงถามต่อไปอีก

“อืม ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ดูแลตัวเองได้” ธนาธิปตอบน้องชายของภรรยาไป

ธนาธิปเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี เขาจะเดินไปหามนสิชาที่ร้านก็กลัวจะเกะกะขวาวทาง ดังนั้นจึงนั่งรอมนสิชาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้านแทน

มนสิชาช่วยแม่จัดร้านเสร็จแล้ว วันนี้มนสิริและมนธิราน้องสาวทั้งสองคนของเธอเป็นอาสาสมัครช่วยมารดาทำงาน มนสิชาจึงเข้ามาเตรียมอาหารให้ยายและธนาธิปแทน เมื่อเข้าบ้านมาเธอเห็นธนาธิปนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“เธอไปไหนมา” ธนาธิปหาเรื่องชวนมนสิชาคุย

“ไปช่วยแม่จัดร้านมาค่ะ ขอตัวนะคะ” มนสิชาเองก็ตอบไปสั้นๆ

“เธอโกรธอะไรฉัน” ธนาธิปถามสิ่งที่สงสัย

“ไม่ได้โกรธค่ะ ปรางไปได้รึยังค่ะ” มนสิชาตอบ

“เธอโกรธฉันแต่เธอไม่ยอมพูด เธอโกรธที่ฉันล่วงเกินเธอเหรอ” ธนาธิปถามอย่างตรงจุด

“ปรางไม่มีสิทธิ์โกรธคุณจอมทัพหรอกค่ะ ปรางขอตัวนะคะ” มนสิชาตอบตามความเป็นจริง ถึงเธออยากโกรธเขาแค่ไหนแต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์

มนสิชาเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารให้ยายและธนาธิป วันนี้เธอทำข้าวต้มกุ้ย โดยมีกับข้าวเป็น ยำไข่เค็ม ยำผักกาดดอง หมูผัดซีอิ๊ว ผัดคะน้าน้ำมันหอย เมื่อทำอาหารเสร็จมนสิชานำอาหารมาวางไว้ให้ธนาธิปก่อน จากนั้นจึงยกอาหารเข้าไปให้ยายที่ห้อง เธอดูแลยายทานอาหารจนเสร็จเรียบร้อยก่อนจึงออกมาจากห้อง แต่เมื่อมองไปที่อาหารที่เตรียมไว้ให้ธนาธิปเหมือนว่าเขายังไม่ได้ทานอาหารเลย

“คุณจอมทัพไม่ชอบทานข้าวต้มกุ้ยเหรอค่ะ เดี๋ยวปรางไปทำอาหารมาให้ใหม่นะคะ” เป็นครั้งแรกที่มนสิชายอมคุยกับธนาธิปก่อน

“เปล่า ฉันกินได้” ธนาธิปตอบ

“ค่ะ” มนสิชาตอบแค่นั้นแล้วกำลังจะเดินจากไป

“นี่!! เดี๋ยวสิ!! มากินเป็นเพื่อนฉันหน่อย” ธนาธิปบอก

“ปรางทานแล้วค่ะ เชิญคุณจอมทัพตามสบายเลยนะคะ” มนสิชาตอบ

“แล้วนี่ใจคอเธอจะให้ฉันกินข้าวคนเดียวเหรอ” ธนาธิปท้วง ทำให้มนสิชาต้องรีบเอาถาดอาหารของยายไปเก็บ แล้วออกมานั่งเป็นเพื่อนธนาธิปเพื่อรอเขาทานอาหารให้เสร็จ

วันนี้ทั้งวันธนาธิปแทบจะไม่เห็นหน้ามนสิชาเลย เพราะถ้าเธอไม่ออกไปช่วยนางอารีรัตน์ขายของที่ร้าน เธอก็จะอยู่ในห้องกับยายของเธอ ธนาธิปจะเจอมนสิชาก็ต่อเมื่อเธอออกมาเตรียมอาหารให้เขาเท่านั้น


เสียงโทรศัพท์ของธนาธิปดังขึ้นก่อนที่เขาจะเข้านอน เมื่อดูที่หน้าจอโทรศัพท์ปรากฎชื่อของคนที่โทรเข้ามาคือมารดาของเขานั่นเอง เขาจึงรีบกดรับสายของท่านทันที

“สวัสดีครับแม่” ธนาธิปพูด

“นี่ลูกไปบ้านหนูมะปรางเหรอลูก” คุณอารดาถาม

“ครับแม่ ผมมาตั้งแต่วันพฤหัสฯแล้วครับ” ธนาธิปตอบมารดา

“อ้าวว...วววแล้วลูกไปบ้านน้องทำไมจ๊ะ แทนที่น้องจะได้มีเวลาอยู่กับครอบครัวบ้าง ลูกไปอยู่กับน้องแบบนี้ น้องก็ต้องมาดูแลลูกสิจ๊ะ” คุณอารดาถามต่อไปอีก

“โธ่!!แม่ครับ ผมก็เป็นลูกเขยบ้านนี้นะครับ ผมจะมาหาแม่ยายบ้างก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร เมียผมอยู่ที่ไหน ผมก็ควรอยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอครับ” ธนาธิปตอบตามความเป็นจริง

“แล้วไม่รำคาญน้องเหรอลูก ปกติไม่เห็นอยากจะอยู่ใกล้” คุณอารดาถามออกไปตรงๆ

“เอ่อออ ผมขอตัวนอนแล้วนะครับแม่ วันนี้ง๊วง ง่วงครับ” ธนาธิปไม่ยอมตอบคำถาม

“นี่ลูกยังไม่ตอบคำถามแม่เลยนะจอมทัพ” คุณอารดายังคงไม่ยอมให้ธนาธิปวางสาย

“โธ่!!แม่ครับ อย่ามาถามอะไรผมเลยนะครับ มันไม่มีอะไรหรอกครับแม่ ผมก็แค่อยากมาเยี่ยมแม่ยายของผมบ้างเท่านั้นเอง” ธนาธิปเฉไฉตอบ

“แม่ไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็เอาเถอะ แล้วนี่จะกลับบ้านเมื่อไรลูก” คุณอารดาไม่อยากจะเถียงกับคนไม่รู้ใจตัวเอง

“ผมกลับพร้อมมะปรางพรุ่งนี้ครับ” ธนาธิปตอบ

“อืม แล้วอย่าไปชวนน้องทะเลาะให้อายแม่เขาหละ ไปนอนได้แล้ว ฝันดีนะจ๊ะ” คุณอารดารีบสั่งบุตรชาย พร้อมกับลาไปนอน

“ครับแม่ ฝันดีนะครับ” ธนาธิปตอบกลับมารดาไป

มนสิชาเองที่อยู่ในห้องก็ได้ยินทุกคำที่ธนาธิปสนทนากับมารดาด้วยเช่นกัน เธอก็แอบน้อยใจเขาอยู่ลึกๆ เหมือนกัน นี่เขาคงไม่ได้รักเธอเหมือนที่เธอรักเขาแล้วสินะ

ธนาธิปวางโทรศัพท์ไว้ข้างเตียงก่อนที่จะล้มตัวนอน ธนาธิปไม่ลืมที่จะดึงมนสิชาเข้ามาในอ้อมกอดด้วย แต่เขาเองก็รับรู้ถึงแรงขัดขืนจากเธอ

“เป็นอะไรอีก กอดนิด กอดหน่อย ไม่ได้หรือยังไง” ธนาธิปถามอย่างมีอารมณ์ เพราะคิดว่ามนสิชาจะหวงตัวไว้ให้ผู้ชายคนอื่น

“เอ่อ ปรางอึดอัดค่ะ” มนสิชาตอบ

“ก็กอดแบบนี้ทุกคืน ไม่เคยเห็นจะเป็นอะไร”ธนาธิปตอบแบบติดโมโห

“นอนเถอะค่ะ” มนสิชาพูดแค่นั้นแล้วนอนหันหลังให้เขาทันที

ธนาธิปที่เริ่มจะมีอารมณ์โกรธเขาไม่ยอมให้มนสิชาทำแบบนี้ เขาดึงให้มนสิชานอนหงายแล้วกดตัวเธอไว้ เขาจ้องหน้ามนสิชา แต่เธอก็หันหน้าหนีเพื่อหลบสายตา ธนาธิปจูบไซร้ลงไปที่ซอกคอขาว มนสิชาเองก็เอียงหน้าหนีเธอไม่ยอมให้เขาทำตามอำเภอใจได้ ธนาธิปเองก็เป็นประเภทชอบเอาชนะอยู่แล้วเขาจึงกดจูบลงไปบนริมฝีปากบางอย่างเรียกร้อง มนสิชาที่ไม่เคยชินกับเรื่องแบบนี้จึงยอมอ่อนให้เขาทันที เธอหมดหนทางที่จะต่อสู้กับเขาต่อไป ธนาธิปเลื่อนริมฝีปากมางับเต้าทรวงทีี่เขาเป็นคนจัดการถอดบราลูกไม้ออกด้วยตนเอง เมื่อยอดประทุมถันถูกกระตุ้นมันก็แข็งเป็นตุ่มไตสู้กับลิ้นร้อนๆ ของธนาธิปทันที ธนาธิปเองก็ชื่นชอบประทุมถันแฝดคู่นี้เป็นอย่างมากเช่นกัน เขาเอามือบีบ คลึง นวดเฟ้นอย่างเมามัน ธนาธิปยังคงสนุกกับประทุมถันแต่เขาก็ไม่ลืมที่จะเตรียมความพร้อมให้กับดอกไม้งามด้านล่าง ธนาธิปใช้นิ้วกดตรงจุดเกสรดอกไม้อันอ่อนไหวเพื่อให้มนสิชาคลายน้ำหวานออกมาก่อนที่ภมรตัวโตของเขาจะเข้าไปดื่มกินน้ำหวาน ธนาธิปเลื่อนริมฝีปากขึ้นไปจูบริมฝีปากของมนสิชาอีกครั้ง เขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กของเธอ อารมณ์ของธนาธิปพุ่งทะยานไปไกลมากแล้วเขาจึงรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทันที ภมรตัวผู้ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ตอนนี้มันพร้อมยิ่งกว่าพร้อมเสียอีก ธนาธิปค่อยๆ กดภมรตัวผู้เข้าไปในกลีบดอกไม้เพื่อสร้างความสุขให้กับตัวเอง ครั้งนี้หนทางก็ยังคงคับแคบเหมือนเดิม ธนาธิปจึงค่อยๆ ขยับภมรตัวโตเข้าออกช้าๆ ไปก่อน เมื่อใกล้จะถึงจุดที่สิ้นสุดธนาธิปจึงกระแทกภมรตัวผู้ให้บินเข้าออกอย่างรัวเร็วซ้ำไปซ้ำมาจนดอกไม้งามเองก็ยอมคลายน้ำหวาน ภมรตัวผู้ของเขาก็ปล่อยเหล็กในไว้ในดอกไม้งามเช่นกัน ตอนนี้ธนาธิปเป็นผู้คุมเกมรักไว้ทั้งหมดเขาพามนสิชาไปท่องดินแดนสวรรค์ด้วยกันหลายต่อหลายรอบก่อนปล่อยให้เธอได้นอนพักอย่างสบายตัว

คืนนี้ธนาธิปหลับไปพร้อมกับความสุขที่ได้รับจากมนสิชา เขากอดเธอไว้ในอ้อมกอดของตนเองอย่างหวงแหน ส่วนมนสิชาก็มีความสุขกับรสรักที่เขามอบให้เช่นกัน เธอพยายามไม่คิดถึงเรื่องที่มันยังค้างคาอยู่ในใจของตนเอง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น