Phat_sara

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : So Good : EP. 7

คำค้น : พี่กราฟ กราฟ ปั้นหยา น้องหยา ปั้นหยาหมากระเป๋า ไอ้หล่อระยำ เลว รัก แก้แค้น เจ้าชู้

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.3k

ความคิดเห็น : 283

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2561 18:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
So Good : EP. 7
แบบอักษร

​“ไม่อยากคุยกับพี่ดีๆ เพราะกลัวตกหลุมรักพี่เหรอ”

"..." พ่อง!!!

อย่าคิดว่าพูดในใจอย่างเดียวนะคะ เพราะฉันทำปากพูดคำว่า พ่อง! ออกมาด้วยแค่ไม่ออกเสียงเท่านั้น

“พี่โคตรชอบเลยผู้หญิงหยาบๆ” ไอ้! พอเห็นฉันทำแบบนั้นเขาก็พูดแก้เกมออกมาแล้วก็อมยิ้มสะใจ

“เลิกเล่นรึยัง”

“หึๆ อาการแบบนี้กลัวตกหลุมรักพี่แน่นอน” กรี๊ด! ปั้นหยาเกลียด!  เกลียดไอ้พี่กราฟนี่! เกลียดโว้ย!

“ขออนุญาตค่ะ” เจ้พนักงานคนเดิมเดินมาพอดีฉันกับเขาก็เลยต้องสงบศึก พร้อมกับมองอาหารที่กำลังทยอยมาเสิร์ฟ กลิ่นมันหอมมากและหน้าตาก็น่ากินมาก พออาหารมาครบทุกเมนู ถึงจะหยิ่งแต่ปั้นหยาคนสวยไม่ยอมอดตายแน่นอนค่ะ นี่มัน 3 ทุ่มกว่าๆ แล้ว เรียนตั้งแต่ บ่าย 3 ยันทุ่มครึ่ง จนถึงเวลานี้ข้าวปลาอาหารน้ำสักหยดยังไม่มีตกถึงท้อง ยิ่งเจออาหารทะเลยิ่ง อื้ม~ ลองกินคำแรกก็อร่อยเลิศค่ะ!

ตอนนี้ถือคติด้านได้อายอด กับคนที่ไม่ชอบขี้หน้าจะยัดอาหารด้วยท่าทางซกมกแค่ไหนก็ไม่น่าเกลียด

“นี่ครับ”

หึ! ทำเป็นแกะกุ้งแกะปูให้เหมือนเป็นสุภาพบุรุษ มือปั้นหยาตอนนี้ก็เลยสะอาดมากเพราะมีคนคอยบริการ ไม่ได้ประทับใจนะคะแต่ก็ดีกว่าแกะเอง

“กินซะลืมเลยว่าพี่นั่งอยู่ตรงหน้า”

“ก็ไม่จำเป็นต้องเก๊กต่อหน้านาย” ฉันตอบไปสั้นๆ แล้วก็จับก้ามปูก้ามโตขึ้นมา จิ้ม จ้วง ยก ยัด เคี้ยว กลืน จบ!

“เอาอะไรเพิ่มไหม”

“หึ!” ฉันส่ายหน้าเพราะอิ่มมาก อีตาพี่กราฟแกะกุ้งแกะปูให้ฉันจนหมดทุกตัว แล้วก็กินเท่าแมวดมสลับกับจิบเบียร์ ไหนบอกคออ่อนไงวะ นี่ผ่านมาเป็นเหยือกแล้วหน้ายังไม่แดงเลยสักแอะ เกลียดความตอแหลที่ไม่ทำให้สมจริงของเขาที่สุดเลย

“ครับ ถ้างั้นพี่เช็คบิลเลยนะ”

“อือ ไม่แชร์นะอยากพามาเอง” ฉันบอกแล้วก็ทำหน้ามึนใส่ เชื่อเถอะว่าอาหารมือนี้แพงมากแน่ๆ เมื่อกี้เห็นโต๊ะข้างๆ สั่งแค่ 3 เมนู มีที่เป็นอาหารทะเลแค่จานเดียวเอง เช็คบิลมาตั้งพันกว่าบาท แล้วฉันสั่งทะเลเผาเซ็ตใหญ่ กับอีก 7 เมนูที่มีแต่อาหารทะเล เอาปืนมาจ่อหัวบังคับให้จ่ายปั้นหยาก็ไม่แคร์แล้วก็จะไม่แชร์ด้วย

“รู้น่า” ไอ้พี่กราฟทำสีหน้ากลั้นขำใส่ฉัน ทำไมวะการที่บอกว่าไม่แชร์มันดูตลกตรงไหน

“อยากไปไหนต่อไหม” พอเดินออกมาจากร้านโดยการเดินนำของฉันที่ก้าวขา ฉับ ฉับ ฉับ และมีไอ้พี่กราฟเดินตามหลังเขาก็เอ่ยถามฉันด้วยประโยคโคตรสิ้นคิด

“ตอนมายังได้ลาก คิดว่าฉันจะอยากไปต่อไหม?” หันค่ะ หันไปเอียงคอถามด้วยความสงสัย ไอ้พี่กราฟคนนี้ทำไมมันหน้ามึนจังเลยวะ ทำเหมือนเราสองคนคุยกันปกติได้ตลอดเวลาจริงๆ

“ก็เผื่อหลงเสน่ห์พี่แล้วไม่รู้วิธีเข้าหา”

“อยาก”

“หือ? อยากไปไหนจ้ะคนสวย” ชิส์ หน้าตาตอแหลมาก ทำท่าโคตรกระตือรือร้น สาบานเถอะว่าเมื่อก่อนปั้นหยาแค่หลงรูป หลงรูปจริงๆ ค่ะ ตอนหลงไหลเห็นแค่ตอนเดินหล่อผ่านหน้า และการจ้องตาผ่านจอ ไม่เคยได้สนทนาหรือเข้าใกล้ ถ้ารู้ว่าเป็นคนแบบนี้หยาเลิกชอบตั้งแต่ 3 วันแรกแล้วค่ะ ไม่ปล่อยให้เวลาลากยาวมา 3 ปีหรอก

“ไปส่งที่ท่ารถตู้ บขส. หรือหน้าห้างก็ได้จะเรียกแท็กซี่กลับเอง”

“โคตรใจเด็ด หึๆ ไปกลับได้แล้วเดี๋ยวพี่ไปส่ง เชิญคุณหมอปั้นหยาขึ้นรถ Ferrari ของผมได้เลยครับ คันนี้สำหรับคุณหมอโดยเฉพาะ”

“ฉันโคตรเกลียดรถนายเลย!” ฉันเดินกระแทกเท้าเข้าไปนั่งในรถ รถคันที่ฉันเพิ่งด่าไปเมื่อวานแล้ววันนี้กลับต้องมานั่งมัน

“ทำไมล่ะ Ferrari สีเหลืองนี่โคตรเหมาะกับผู้หญิงสวยๆ แบบหยาเลยไม่รู้เหรอครับ” เขาพูดแล้วก็ปิดประตูให้ฉันด้วยท่าทางโคตรสบาย ถึงจะเกลียดแต่ท่าปิดประตูแล้วอีกมือล้วงกระเป๋าเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ พร้อมกับยิ้มมุมปากแบบนี้มันโคตรดูดี เกลียดความดูดีของไอ้บ้านี่ที่สุดเลย! เกลียดที่ต่อให้ถ่อยแค่ไหน หยาบแค่ไหน ก็ยังดูคุณชาย เกลียด!

- 00.50 น. -

“ดึกแล้วไม่ให้พี่ขึ้นไปกินกาแฟหน่อยเหรอ” พอรถจอดหน้าหอฉัน ไอ้พี่กราฟก็พูดเสียงอ้อน ฉันก็เลยได้แต่กรอกตามองบนด้วยความรำคาญ

“ไม่มี อยากกินเดินเข้าเซเว่นโน่น กาแฟร้อนแก้วล่ะ 14 บาท”

“ไม่ดีกว่าพี่ไม่ชอบกาแฟซอง พี่ง่วงมากขับรถไม่ไหวแล้ว ของีบบนรถก่อนแล้วกัน แถวนี้ขี้เมาเยอะว่ะเฝ้ารถให้พี่ด้วยนะเดี๋ยวมีใครจัญไรมาเยี่ยวใส่ล้อรถ” ฮะ? อะไรนะพูดๆ แล้วก็เอนเบาะกอดอกและหลับตา พูดอะไรใครจะเฝ้าให้!

กึ๊กๆ

มันล็อก! ประตูมันล็อกอยู่และรถหรูมันเปิดเองไม่ได้ ปุ่มก็เยอะชิบหายไม่รู้อะไรวุ่นวายไปหมด เคยขับไหมก็ไม่ เคยนั่งไหมก็ไม่ ไม่เคยแม้แต่จะได้เอามือไปลูบไล้ เพิ่งจะเคยขึ้นวันนี้นี่แหละค่ะ

“เปิดประตู”

“พี่จะนอน เฝ้ารถให้ก่อนเดี๋ยวหมามาฉี่ใส่ล้อ” ไอ้พี่กราฟมันหลับตาแล้วก็บอกฉันเสียงอืออาเหมือนคนสะลึมสะลือ แต่! ติดอยู่บนรถแบบนี้ถ้าหมามาฉี่จริงอีหยาจะเอาปัญญาที่ไหนไปไล่มันคะ ไอ้สร้างเรื่อง!

“เปิดประตู อย่ามาแสดงละคร” ฉันเอากระเปาไปฟาดๆ สะกิดๆ แขนไอ้พี่กราฟเพื่อให้ตื่นลืมตาขึ้นมา แต่ถ้าถามว่าได้ผลไหม ก็ไม่นั่นแหละค่ะ ก็รู้อยู่ว่าไม่ได้ผล โอ๊ย!

“ไหนนายบอกจะมาจีบฉัน แต่การกระทำนี่ขอพูดตรงๆ เถอะนะ อันนี้เขาเรียกว่ามากวนตีนชัดๆ” พอทนไม่ไหวปั้นหยาก็เลยนั่งขัดสมาธิบนเบาะรถแล้วก็หันหน้าไปทางไอ้พี่กราฟพร้อมกับเอาข้อศอกยันเบาะเอามือค้ำหัวตัวเองคุยกับเขาไปเลย

“ก็จีบไง” ไอ้พี่กราฟมันตอบมานิ่งๆ แถมยังหลับตาอยู่เหมือนเดิม

“จีบอะไรวะ ใครเขาจีบแบบนี้” ถามมันให้เป็นเรื่องเป็นราวเลยเถอะ อยู่ดีๆ ก็เข้ามาวุ่นวายในชีวิตฉันเพื่อ! ไอ้พี่กราฟก็เลยลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับมองฉันหัวจรดปลายหัวเข่า ก่อนที่จะยิ้มขำกับท่านั่งของฉัน

“ก็หยาไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นจะให้พี่จีบยังไง เอาช่อดอกไม้มาให้ เอากระเป๋ามาฝากเหรอ จะรับไหมล่ะถ้ารับพรุ่งนี้จะหอบมาให้เลย”

“จีบยังไงฉันก็ไม่สนใจอยู่ดี เลิกมาวอแวสักทีเพราะฉันเกลียดนายมาก”

“ก่อนจะเกลียดก็ไม่ได้เกลียดมาก่อนนี่” เขาขยับตัวลุกขึ้นแล้วก็หันมาทางฉันพร้อมกับพูดคำงงๆ และสีหน้ายิ้มๆ

“อะไร?”

“อย่างที่พี่บอก ก่อนจะเกลียดก็ไม่ได้เกลียดมาก่อน เพราะฉะนั้นพี่ก็จะทำให้ หยารักพี่ให้ได้ เพราะก่อนจะรักก็ไม่ได้รักมาก่อน” โห~ คำพูดสวยหรูมาพร้อมกับการจบคำพูดด้วยการยิ้มละมุน มีใครมั่นหน้ากว่านี้แล้วอยากจะมาท้าชิงไหมคะ? อ้อไม่มีสินะไอ้บ้านี่มั่นที่สุดแล้ว

“แต่ก็ไม่ใช่ก่อนจะรักเคยเกลียดมาก่อนจ้ะ หรือมั่นหน้าว่าตัวเองหล่อแล้วจะทำให้ใครหลงรักก็ได้ ล้มเลิกความคิดซะเพราะฉันก็สวยเลือกได้เหมือนกัน” เอาวะไอ้พี่นี่มันมั่นหน้ามาอีหยาก็มั่นหน้ากลับ มาไฟท์กันให้รู้ไปเลย

“ก็สมกันดีไงหล่อกับสวย เนอะ” ไอ้พี่กราฟมันเอาศอกวางที่เบาะรถแล้วเอามือมาค้ำหัวทำท่าเดียวกับฉันเป๊ะ พูดแล้วก็ยักคิ้วข้างหนึ่งส่งมายั่วโมโหอีกด้วย

“เหอะ! เปิดประตูให้ฉันแล้วกลับไปหาแฟนนายเถอะ นายจะเอาเวลามากวนประสาทฉันทำไมฮะ”

“กวนประสาทตรงไหนพี่มาจีบชัดๆ พาไปกินข้าวถึงพัทยานี่ยังไม่รู้อีกเหรอว่าจีบ คุณหมอสมองเบลอจนประมวลผลช้าเหรอครับ แล้วแฟนพี่ก็ยังไม่มี”

“นายด่าฉันเหรอ” คุณหมอสองเบลอจนประมวลผลช้าเหรอครับ แปลได้ตามความเข้าใจของปั้นหยาว่า คุณหมอโง่เหรอครับ

“เปล่า พี่ถามต่างหาก เพราะหยาอาจจะเรียนหนักจนเบลอ” โอ๊ย! ตอบพร้อมรอยยิ้มและยักคิ้วอีกหนึ่งสเต็ป มีใครวอน...กว่านี้อีกไหม!

“เปิดประตูสักที ฉันเรียนตั้งแต่เช้ายันค่ำยังไม่ได้พักผ่อนเลยขอร้อง” ฉันตาจะปิดแล้วค่ะ ทั้งเหนื่อยทั้งอิ่มก็เลยยอมอ่อนให้นิดหน่อย

“อ้อนอีกนิดครับ มือพร้อมกดปุ่มปลดล็อกแล้ว แต่ขออ้อนอีกนิดหนึ่ง” ไม่น่าหลงผิดใช้ปากที่มีเสียงเพราะๆ เผลอไผลไปพูดดีกับคนแบบนี้เลยจริงๆ ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกมันก็คงเอาวา

“ขอร้อง ฉันเหนื่อยจริงๆ” ไม่พูดค่ะเรื่องอะไรจะไปพูดดีด้วยให้ได้ใจ เกลียดก็คือเกลียด

“เดินไปซื้อกาแฟในเซเว่นเป็นเพื่อนพี่ก่อน”

“ก็เดินไปซื้อคนเดียวสิเซเว่นอยู่แค่นี้” จะมาลูกไม้ไหนอีกวะเนี่ย!

“ก็เดินไปเป็นเพื่อนหน่อยสิเซเว่นอยู่แค่นี้” ไอ้บ้านี่นอกจากจะหล่อระยำแล้วยังเป็นไอ้ช่างยอกย้อน เส้นเลือดในหัวฉันมันเต้นตุบๆ แล้ว

“ไม่!”

“ถ้างั้นก็ไม่ปลดล็อก”

“เออๆ เร็วๆ ด้วย” ฉันได้แต่เออออให้มันจบๆ ไป อีตานี่ก็ยิ้มพอใจก่อนที่จะมือไวรีบคว้าเป้ของฉันไปถือ

“เอาของฉันมา!” ฉันพยายามคว้าแต่มันก็คว้าไม่ได้ เพราะไม่อยากโน้มตัวไปทางเขาเลยทำให้คว้าไม่ถนัด

“ไม่ นี่ตัวประกัน เดี๋ยวเปิดประตูให้แล้วรีบวิ่งเปิดตูดขึ้นหอพี่จะทำไง” ชิส์ แสนรู้

เราลงจากรถด้วยอารมณ์ที่โคตรแตกต่าง ไอ้พี่กราฟลงมาแล้วก็เอามือล้วงกระเป๋า สองเท้าก้าวเข้าเซเว่น โดยมีเป้สีชมพูอ่อนของปั้นหยาอยู่ที่ไหล่ขวาของเขา ส่วนอารมณ์ของปั้นหยาเหรอ หึ! อย่าให้บรรยายความเกรี้ยวกราดเลยค่ะ

“เอาอะไรไว้กินตอนดึกไหม” ทำไมไม่ซื้อกาแฟซักทีวะไอ้กร๊วก เดินวนดูของในเซเว่น 3 รอบแล้วเนี่ย เวียนครบจนเข็นขึ้นไปเผาได้แล้วโว้ย!

“เอากาแฟอะไรจะไปสั่งให้” ฉันถามไปด้วยความหงุดหงิด เดี๋ยวไปสั่งให้จะได้จบ

“หนวดพี่เริ่มขึ้นแล้วมีดโกนที่ห้องหมดพอดี เลือกให้พี่หน่อย”

“อะไร?” ฉันหันไปถามด้วยสีหน้าเอาเรื่อง จะเอากาแฟรึจะเอามีดโกนหนวดกันแน่วะ!

“มีดโกนไง มีดโกนที่คอนโดมันไม่คมแล้ว เลือกให้พี่หน่อย”

“ก็เลือกเองสิ จะเอากาแฟอะไรบอกมาจะไปสั่งให้” ตอนนี้อยู่ดีๆ คนก็เยอะค่ะ ลูกค้าเริ่มเข้ามาในร้านเรื่อยๆ ตั้งแต่เราเดินเข้ามาแล้ว ไม่สิไม่ได้เริ่มเข้ามาเรื่อยๆ แบบผิดปกติหรอก มันก็ปกติของร้านสะดวกซื้อที่คนจะเข้ามาเป็นระยะ แต่เข้ามาแล้วไม่มีใครออกไปเลยมากกว่า เพราะส่วนใหญ่แถวนี้เป็นวัยรุ่นนักศึกษากันทั้งนั้น ฉันเห็นเข้ามาแล้วก็ชะงักมองไอ้พี่กราฟกันเป็นแถว ก่อนที่สาวๆ เหล่านั้นจะเดินเลือกของด้วยท่าทางเคอะเขิน

“เลือกมีดโกนให้พี่ก่อน” มีใครมึนและอึนเท่าไอ้บ้านี่อีกไหม ตอนนี้เรายืนเถียงกันนานจนคนในร้านหันและเหล่สายตามองกันหมดแล้ว เราเป็นจุดสนใจของทุกคนเพราะนอกจากไอ้พี่กราฟจะหล่อมาก ปั้นหยาก็สวยมากเช่นกัน คนสวยคนหล่อยืนทะเลาะกันคนก็ต้องสนใจอยากรู้เป็นธรรมดา ยิ่งสาวๆ ยิ่งมองกันชนิดที่ว่า ยกกล้องขึ้นมาถ่ายลงโซเชี่ยลได้ก็คงทำถ้าไม่เกรงใจ

“ไม่เลือก!” ฉันสุดจะทน ไม่เอามันก็ได้กระเป๋า เดี๋ยวไปเคาะห้องเพื่อนแถวๆ นี้แล้วก็ขอนอนก่อนก็ได้วะ ออกไปมันตอนนี้เลยเหอะจะได้จบ ไม่งั้นได้ถีบไข่ไอ้บ้านี่แน่ แล้วยิ่งฉันตะคอกเสียงดังคนก็ยิ่งหันมามองกันหมด มองจนไอ้พี่นี่ยืดตัวขึ้นแล้วหันไปมองรอบๆ หึ! อายล่ะสิโดนผู้หญิงวีนใส่ต่อหน้าคนอื่น

“หรือว่าหยาชอบให้พี่มีไรหนวด ถ้าไม่รำคาญพี่ไม่โกนก็ได้ค่ะ”

___________________________________________________

คอมเม้นท์ของท่านมีผลต่อความขยันของไรท์ อุอิ

ปล. ตอนที่ 3 ของวันนี้เส็รจเมื่อกี้ค่ะ แต่ขออนุญาติเวทอะมินิท รอก่อนๆ อยากอ่านคอมเม้นท์ของตอนนี้ อาบน้ำเสร็จ มาอ่านคอมเม้นท์ที่เพิ่มขึ้นมาแล้วจะอัพให้เด้อ อุอิ

อย่าว่าลำไยเลยนะคะ มันเขียนตอนใหม่เสร็จเร็วมาก ใจก็อยากอัพเลยแต่ถ้าอัพเลย ตอนนี้ก็จะไม่มีใครแสดงความคิดเห็นใดๆ เลย คนที่เข้ามาอ่านใหม่ก็จะข้ามไปอ่านอีกตอนโดยที่ไม่เม้นท์ตอนนี้ จากที่เงาเยอะอยู่แล้วยิ่งเยอะหนักเข้าไปอี๊กกกก ฮ่าๆๆ เข้าใจเห็นใจไรท์หน่อยน้า ^^

ความคิดเห็น