Au Elf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายตอนที่28 “ตาม(หัวใจ)1”

ชื่อตอน : รักร้ายตอนที่28 “ตาม(หัวใจ)1”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2561 20:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายตอนที่28 “ตาม(หัวใจ)1”
แบบอักษร

ธนาธิปกลับเข้าบ้านมาตอนเย็นก็ไม่เห็นมนสิชาอยู่ในบ้าน เขาจึงเดินไปหามนสิชาที่บ้านใหญ่แต่ที่นั่นก็ไม่มีเธอ แล้วนี่เธอหายไปไหนกันนะ!! เมื่อเจอคุณอารดาที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน ธนาธิปจึงตรงเข้าไปถามทันที

“คุณแม่ครับเห็นมะปรางบ้างมั๊ยครับ” ธนาธิปถามมารดา

“แล้วเรามีอะไรรึเปล่าถึงมาหาน้องที่นี่” คุณอารดายังไม่ยอมตอบ

“ผมไม่เห็นเธอที่บ้านครับ เลยคิดว่าอยู่ที่นี่ครับแม่” ธนาธิปตอบมารดา

“น้องไม่อยู่จะ วันนี้ลูกก็ทานข้าวเย็นที่นี่แล้วกันนะ พรุ่งนี้และวันอื่นๆ แม่จะให้พี่หวานเอาไปให้ที่บ้านจะ” คุณอารดาบอกบุตรชายแค่นั้น

“อ้าววว!! แล้วเธอไปไหนครับ คุณแม่พูดเหมือนเธอจะไม่อยู่บ้านหลายวันเลย” ธนาธิปถามสิ่งที่สงสัย

“น้องมาขออนุญาตลางานแล้วกลับไปเยี่ยมคุณแม่จะ แม่เลยอนุญาตไป” คุณอารดายอมบอก เพราะท่านเห็นท่าทางหงุดหงิดของบุตรชาย

“แล้วทำไมเธอไม่มาบอกผมเองครับ” ธนาธิปเริ่มจะโมโห

“ลูกน่าจะไม่อยู่บ้าน น้องเลยมาขออนุญาตแม่แทน” คุณอารดาบอกบุตรชาย

“วันนี้ผมไม่ทานมื้อเย็นนะครับคุณแม่ ผมทานมาจากบ้านนพแล้ว ผมขอตัวครับ” ธนาธิปบอกมารดาก่อนเดินออกไป

เมื่อมาถึงเรือนริมน้ำ ธนาธิปรีบโทรศัพท์หามนสิชาทันที เขาตั้งใจจะโทรไปต่อว่าเธอที่ไม่ยอมขออนุญาตจากเขาก่อน แต่ปรากฎว่ามนสิชาปิดเครื่องทำให้โทรหาเธอไม่ได้ เป็นแบบนี้ธนาธิปยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น


มนสิชาได้ลุงเกริกขับรถมาส่งที่บ้านของมารดาตามคำสั่งของคุณอารดา มนสิชาถือกระเป๋าเสื้อผ้าขนาดย่อมมาด้วยเพราะเธอจะกลับมาอยู่ที่บ้านกับมารดาหนึ่งสัปดาห์นั่นเอง

“อ้าวมะปรางทำไมวันนี้มาได้หละลูก พรุ่งนี้หนูต้องทำงานไม่ใช่เหรอ” นางอารีรัตน์ถามเมื่อเห็นบุตรสาวถือกระเป๋ามาด้วย

“สวัสดีค่ะแม่ หนูลางานมาค่ะ ว่าจะมาอยู่กับแม่สักหนึ่งอาทิตย์จะได้หายคิดถึงหน่อย ไม่เจอตั้งนานแหนะ” มนสิชาอ้อนมารดา

“แล้วใครจะดูแลคุณจอมทัพหละลูก ขาของคุณเขายังไม่หายดีไม่ใช่เหรอ” นางอารีรัตน์ถามต่อไปอีก

“ค่ะ แต่ที่บ้านมีคนดูแลค่ะแม่ แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ” มนสิชาตอบมารดา

“ไปๆ เอาของไปเก็บไว้ในห้องก่อน” นางอารีรัตน์บอกบุตรสาว

“ค่ะแม่ เดี๋ยวปรางออกมาช่วยทำอาหารนะคะ” มนสิชาบอกมารดา

“จะ” นางอารีรัตน์รับคำ

วันนี้ที่บ้านของมนสิชาครึกครื้นเพราะมีสมาชิกอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้


ส่วนคนที่ไม่มีมนสิชาคอยดูแลเหมือนเช่นทุกวัน วันนี้เขากำลังหงุดหงิดตัวเองมาก เพราะเรื่องที่เคยทำได้ปกติก็ทำไม่ได้ จะหยิบจะจับอะไร จะทำอะไร ก็ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง แล้วยิ่งคืนนี้ไม่มีมนสิชาให้นอนกอดธนาธิปเองก็เหมือนจะนอนไม่หลับเอาเสียดื้อๆ เขานอนกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมาอยู่หลายตลบกว่าจะข่มตาให้หลับได้ก็นานพอควร

เช้าวันใหม่ที่อะไรๆ ก็ดูจะไม่ลงตัว วันนี้ธนาธิปเกือบตื่นสายเพราะลืมตั้งนาฬิกาปลุก ด้วยความเคยชินเพราะมนสิชาจะเป็นคนปลุกเขาให้ตื่นไปทำงาน เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยธนาธิปออกมาจากห้องนอนเพื่อจะมารับประทานอาหารก็เห็นพี่หวานกำลังจัดโต๊ะให้พอดี

“คุณจอมทัพอาหารเช้าเสร็จแล้วนะคะ” พี่หวานบอกกับธนาธิป

ธนาธิปไม่ได้ตอบอะไรเขาเดินมาทานอาหารเช้าตามปกติ โดยมีพี่หวานคอยช่วยอำนวยความสะดวกอยู่ใกล้ๆ วันนี้รสชาติอาหารที่ไม่คุ้นเคยมันทำให้เขารับประทานได้ไม่มากนัก

“คุณจอมทัพอิ่มแล้วเหรอค่ะ คุณจอมทัพจะไปทำงานเลยมั๊ยค่ะ หวานจะได้เรียกน้ามั่นให้ค่ะ” พี่หวานถาม

“อืม เรียกมาเลยครับ” ธนาธิปตอบ

เมื่อธนาธิปเข้าไปในห้องทำงานของตนเองก็ไม่เจอมนสิชาอยู่ดีเพราะว่าเธอลางานด้วย ธนาธิปลองโทรศัพท์หามนสิชาอีกครั้งแต่โทรศัพท์ของเธอก็ยังติดต่อไม่ได้อยู่ดี ทำให้เขาอารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก


วันนี้มนสิชาช่วยมารดาทำงานที่ร้าน เธอตื่นแต่เช้ามาช่วยมารดาทำกับข้าวเพื่อนำออกไปขาย มนสิชาให้มารดาได้พักผ่อนบ้างโดยให้ท่านแค่ช่วยหยิบจับอะไรเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

เมนูกับข้าววันนี้มี แกงเหลืองมะละกอ แกงจืดผักกาดดอง ยำไข่ดาว สตอผัดกุ้ง ผัดพริกแกงหมูสามชั้น และกะหล่ำปลีทอดน้ำปลา ส่วนขนมหวานวันนี้มีกล้วยไข่เชื่อม

มนสิชาเป็นคนออกมาช่วยมารดาตักอาหารขายที่หน้าร้านและช่วยขายของที่ร้านขายของชำด้วยตัวเอง เพราะวันนี้น้องๆ ของเธอต้องไปโรงเรียน มนสิชามีความสุขที่ได้กลับมาอยู่บ้านกับมารดาแบบนี้


ผ่านไปสามวันแล้วที่ธนาธิปต้องอยู่ที่เรือนริมน้ำเพียงคนเดียว ดีที่ตอนนี้เขาสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ดีมากขึ้น วันนี้ตลอดทั้งวันเขามัวคิดถึงแต่มนสิชา เขาเองก็ไม่รู้ตัวเองว่าจะคิดถึงเธอทำไมกัน เมื่อใจมันเรียกร้องมากๆ ธนาธิปจึงตัดสินใจไปหามนสิชาที่บ้านของเธอโดยที่เขาเองก็ไม่ได้บอกบุพการี ธนาธิปเตรียมเสื้อผ้าใส่กระเป๋าไปด้วย เขาตั้งใจจะไปนอนค้างที่บ้านของมนสิชาด้วยจนกว่าเธอจะกลับมาที่บ้านเขานั่นแหละ ธนาธิปให้นายมั่นขับรถไปส่งที่บ้านของมนสิชาทันที โดยที่ธนาธิปนัดหมายให้นายมั่นมารับตนเองไปทำงานในตอนเช้าด้วย

“ทับทิมออกไปดูสิลูกใครมาบ้านเราตอนเย็นแบบนี้” นางอารีรัตน์ให้บุตรสาวคนรองออกมาดูแขกที่มาบ้าน

“ค่ะแม่” มนสิริรีบวิ่งออกไปดูทันที

“สวัสดีค่ะคุณจอมทัพ มาหาพี่มะปรางเหรอค่ะ” มนสิริถามพี่เขยออกไป

“อืม มะปรางอยู่ในบ้านใช่มั๊ย” ธนาธิปถามกลับไป

“ค่ะ พี่มะปรางกำลังทำกับข้าวอยู่ค่ะ งั้นเชิญคุณจอมทัพในบ้านก่อนนะคะ เดี๋ยวทับทิมจะไปตามพี่มะปรางให้ค่ะ” มนสิชาตอบคำถาม

“อืม” ธนาธิปรับคำแค่นั้น

“น้ามั่นส่งกระเป๋ามาก็ได้ค่ะ เดี๋ยวทับทิมช่วยถือไปให้เอง” มนสิริช่วยรับกระเป๋ามาถือไว้

“ขอบใจนะหนูทับทิม” นายมั่นกล่าวคำขอบใจ

“ใครมาลูก” นางอารีรัตน์ถามมนสิริที่เดินกลับเข้ามาในบ้าน

“คุณจอมทัพค่ะแม่” มนสิริตอบคำถามของมารดา

“อ้าวคุณจอมทัพมาเหรอลูก เชิญเข้ามานั่งในบ้านก่อนเร็ว” นางอารีรัตน์รีบเชื้อเชิญลูกเขยเข้าบ้าน

“แม่เดี๋ยวทิมเอากระเป๋าคุณจอมทัพไปไว้ในห้องพี่มะปรางก่อนนะคะ” มนสิริขอตัวเอากระเป๋าไปเก็บให้ธนาธิป

“เดี๋ยวเชิญทานอาหารเย็นด้วยกันนะจ๊ะ” นางอารีรัตน์ชวนลูกเขยทานอาหารมื้อเย็นด้วยกัน

“ครับ” ธนาธิปตอบตกลงทันที

“แม่จ๋าใครมาบ้านเราจ๊ะ” มนสิชาถามมารดาเมื่อออกมาจากห้องครัว

“คุณจอมทัพลูก” นางอารีรัตน์ตอบบุตรสาว

“เอ่อ” มนนิชาตกใจที่เจอธนาธิปที่นี่ เธอจึงไม่ได้พูดอะไรออกไป

“ไปจัดโต๊ะได้แล้วลูก จะได้ทานข้าวกัน” นางอารีรัตน์สั่งให้บุตรสาวจัดเตรียมอาหาร

“ค่ะแม่” มนสิชาตอบแค่นั้นแล้วรีบออกไป

ขณะรับประทานอาหารมนสิชาที่นั่งข้างธนาธิปเธอคอยดูแลเขาเป็นอย่างดีเหมือนตอนอยู่ที่บ้านของเขา ถึงแม้ว่าเธอและเขายังไม่คุยกันก็ตาม ธนาธิปเองก็สังเกตว่าทุกคนในบ้านนี้ต่างดูแลเอาใจใส่กันในทุกๆ เรื่อง ดูแล้วช่างเป็นครอบครัวที่อบอุ่นจริงๆ บางทีธนาธิปยังแอบคิดว่าสิ่งที่มนสิชาทำมันคือการเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดีเพื่อให้มารดาเขาตายใจ แต่เมื่อได้เข้ามาสัมผัสเรียนรู้ทำให้เขามองมนสิชาในมุมที่ดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

เมื่อรับประทานอาหารเสร็จทุกๆ คนในบ้านต่างช่วยกับเก็บโต๊ะอาหารโดยไม่ต้องบอก จากนั้นจึงไปนั่งเล่น พูดคุย และดูโทรทัศน์ร่วมกัน มองดูแล้วช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจมากๆ เลยทีเดียว

มนสิชาเองก็แปลกใจว่าทำไมธนาธิปถึงยังไม่กลับบ้านเขาไปเสียที เมื่อเธอเข้ามาในห้องนอนของตนเองตอนนี้เธอได้คำตอบแล้วเพราะเธอเห็นกระเป๋าของธนาธิปว่าอยู่บนเตียงนอนของเธอ

“เตรียมชุดนอนให้ฉันหน่อยสิ ฉันจะไปอาบน้ำ” ธนาธิปออกคำสั่ง

“เอ่อ คุณจอมทัพทำไมไม่กลับไปนอนที่บ้านค่ะ” มนสิชาไม่เก็บความสงสัยไว้ เธอจึงถามออกไป

“อ้าววว ฉันจะมาเยี่ยมแม่ยายบ้างไม่ได้เหรอ ฉันก็ถือว่าเป็นลูกของท่านคนนึงเหมือนกันนะตอนนี้” ธนาธิปรีบเถียง

“ค่ะ” มนสิชาตอบสั้นๆ เพราะเธอไม่อยากชวนธนาธิปทะเลาะ

มนสิชาจึงต้องเตรียมชุดไว้ให้กับธนาธิป และจัดชุดทำงานที่เขานำมาเข้าตู้เสื้อผ้าด้วย แบบนี้ก็หมายความว่าสี่วันที่เหลือธนาธิปจะอยู่ที่นี่กับเธอใช่มั๊ย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น