Pim.nr

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

DADDY ผู้ชายคนนี้เเหละพ่อของลูกฉัน 11

ชื่อตอน : DADDY ผู้ชายคนนี้เเหละพ่อของลูกฉัน 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2561 06:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DADDY ผู้ชายคนนี้เเหละพ่อของลูกฉัน 11
แบบอักษร


image



11


“ ตอนนอนเธอเหมือนเด็กจริงๆเลย ถ้าเด็กน้อยคลอดออกมาหน้าตาเหมือนเธอฉันคงต้องหวงน่าดูเลยเนอะ ”


“ ............ ”


หลังจากที่เพื่อนเพื่อนของเขาออกจากห้องไป พยาบาลก็นำอาหารมาให้ พอฉันทานเสร็จฉันก็เเกล้งนอนหลับทันที

ทำไมถึงเเกล้งหลับนะหรอเพราะฉันไม่อยากรบกวนเขาต่างหาก ฉันเห็นเขานั่งทำงานเซ็นเอกสารตั้งเเต่เช้าจนตอนนี้เขายังไม่เสร็จไม่รู้ว่างานเขาจะเยอะไปไหน


ไม่นานฉันก็สัมผัสได้ว่าเขาเดินใกล้เข่ามาหาฉัน เขามองฉันสักครู่ก่อนที่จะค่อยค่อยหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ฉัน ฉันเป็นคนไม่ค่อยชอบห่มผ้าเพราะฉันเป็นคนขี้ร้อน

พอเขาห่มผ้าเสร็จแล้วเขาก็ลากเกาอี้มานั่งเเล้วก็จับมือของฉันนวดไปเบาเบา


“ เเต่งงานกันไหม “


ฉันสตั้นไปพักกับคำพูดที่เขาเปล่องออกมาถึงเขาจะพูดตอนที่ฉันหลับเเต่ฉันนี่สิที่เเกล้งหลับได้ยินสิ่งที่เขาพูด



“ ฉันขอโทษนะกับเรื่องทุกอย่างที่ผ่านมา ตอนนี้ฉันพร้อมที่จะมีเธอกับลูกเข้ามาในชีวิตเเล้วนะ ฉันหวังว่าพรุ่งนี้เธอจะตอบตกลงกับฉันนะอัญชัน ”


จุ๊ฟ.


พรุ่งนี้งั้นหรอ ฉันพร้อมหรือเปล่าที่จะให้โอกาสเขา ถ้าเขาถามฉันตอนนี้ฉันตอบเลยเเบบไม่ต้องคิดว่าไม่ ฉันตั้งมั่นกับตัวเองได้ว่าฉันยังสามารถเลี้ยงลูกเเละดูเเลฉันด้วยตัวฉันคนเดียวได้อย่างไม่ค้องการมือคนอื่นมาช่วยถึงเขาจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูกก็ตาม


เช้าวันต่อมา


ฉันตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน เเละฉันมองไปรอบๆห้องก็ไม่มีผู้ชายคนนั้นอยู่ในห้องเเล้วนอกจากจะเห็นเพียงกระเป๋าเดินทาง หรือว่าเขาจะเดินทางไปไหนกัน


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“ ขออนุญาตนำอาหารวางไว้ตรงนี้นะคะ “


คนที่เดินเข้ามาเขาคือพยาบาลที่นำอาหารเเละยามาวางให้ฉัน


“ ขอบคุณนะคะ เเต่ว่าเห็นผู้ชายที่อยู่กับฉันเมื่อคืนไหมคะ ”


“ เห็นออกไปตั้งเเต่เช้าเเล้วนะคะ”

“ ค่ะ ”


ออกไปเเล้ว ตั้งเเต่เช้าเเล้วกระเป๋าเดินทางใบนี้หละอย่าบอกนะว่าลืมไว้ ในกระเป๋ามันมีอะไรสำคัญหรือเปล่า เบอร์ติดต่อก็ไม่มี

เอ๊ะ ! เเล้วนี่ฉันจะไปเป็นห่วงเขาทำไมกัน มันก็เรื่องของเขา งานก็งานของเขาฉันไม่เห็นมีส่วน/ด้ส่วนเสียอะไรนิ ชั่งปะไร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“ ฮายยยย เจ๊ ”


ฉันที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากก็มีเก้งเปิดประตูเข้ามาเซฮายฉัน เเละก็ตามมาด้วยหวายกับโซ่


“ พวกเเกมากันทำไมเนี่ย ”

ฉันถามออกไปปกติเวลานี่พวกมันทั้งสามคนต้องอยู่ที่ร้านเเล้วนี่อะไรมาหาฉันกับครบเเบบนี้เเล้วร้านฉันละ


“ ก็มาหาเจ๊ไง ไม่สิต้องเรียกว่าคุณเเม่ต่างหาก ”

“ นิ ”

“ เออน่า ไม่เป็นไรฉันก็กำลังจะเป็นเเม่จริงจริงนิ ”


“ นี่เจ๊โซ่ขอถามอะไรหน่อยสิ ”

“อะไร ”


อยู่ดีดีคนที่เงียบที่สุดอย่างโซ่ที่เดินเข้ามาก็นั่งลงที่โซฟาทันทีก็เดินเข้ามาถามฉัน


“ เจ๊ไปได้เจ้าของโรงเเรมเป็นผัวได้ไงวะ ”


อึ้งเลย คำถามมันจี้ใจดำฉันชัดๆ


“ ใช่เจ๊ / ใช่เจ๊ ”


ซันนี่กับหวายก็หันมาถามฉันพร้อมกันอีกด้วย


“ เรื่องนี้มันซับซ้อน ”

“ มีเวลานั่งฟังทั้งวันเจ๊ ”


มีเวลานั่งฟังทั้งวัน เเล้วร้านฉันละอย่าบอกนะว่าปิด ลูกค้าฉันด่าเเน่เเน่ถ้าเป็นเเบบนั้น


“ เเล้วร้านละ ”

“ ก็ผัวเจ๊ให้พวกเรามาอยู่เป็นเพื่อนเจ๊อะ เขากลัวว่าเจ๊เหงา ”

“ ตกลงใครกันเเน่ที่เป็นคนให้เงินค่าจ้างพวกเเก ”

“ แหะๆ ชั่งเหอะเจ๊ปิดสักวันไม่เจ้งหรอกน่า อีกอย่างพวกเราก็อยากมาเยี่ยมเจ๊ด้วยไม่ได้เข้าร้านมาเป็นอาทิตย์ละ ”


จริงสิฉันนอนโรงพยาบาลมาเป็นอาทิตย์เเล้ว เเละก็ยังต้องนอนเฉยเฉยเเบบนี้ไปอีกนานสินะ เบื่อชะมัด


“ พวกแกนี่นะ ”

“ เจ๊อย่าเปลี่ยนเรื่อง บอกมา ”

“ เออเออ ”


เเละฉันก็เล่าเรื่องให้พวกมันฟังตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ เเต่ก็ไม่ได้เล่าละเอียดขนาดนั้นเพราะทั้งเรื่องเมื่อคืนฉันก็ไม่ได้เล่า


“ ซันอิจฉาเจ๊อัญอะ มีสามีดี๊ดีเเถมยังหล่อรวยอีก ”

“ หรอ ฉันยังมองไม่เห็นสิ่งที่เเกบอกเลยนะซันนี่ ”


“ เเล้วนี่เจ๊จะเลี้ยงลูกคนเดียวจริงจริงหรอ ”

หวายที่เอ่ยขึ้นมาถามฉัน


“ ใช่ ตอนนี้ฉันมีพร้อมทุกอย่างฉันสามารถเรียกเขาคนเดียวได้ ”

“ เจ๊ หวายว่านะลูกก็ต้องการพ่อเเละอีกอย่างลองคิดดูนะ เราสองคนเติบโตจากบ้านเด็กกำพร้าไม่รู้จักพ่อเเม่ที่เเท้จริง หวายไม่เชื่อหรอกนะว่าเจ๊ไม่ต้องการความรักจากพ่อเเม่ เจ๊ก็รู้ว่าความขาดมันทำให้เจ๊ต้องดิ้นรนขนาดไหน ”


มันก็จริงนะ ฉันไม่มีพ่อมีเเม่ ถ้าฉันเจอท่านฉันก็อยากถามว่าทิ้งฉันไปทำไม


“ คิดให้ดีดีนะเจ๊ โซ่ว่าเฮียหลุยซ์เขาก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายอะไร อีกอย่างโซ่มองออกนะว่าเขาเป็นห่วงเจ๊กับลูกมากขนาดไหน ”


“ จริงนะเจ๊ไม่งั้นเขาไม่ขอให้พวกเราปิดร้านเเล้วมาอยู่กับเจ๊หรอก ”


ทำไมนะ ทำไมทั้งสามคนต้องคอยมาบอกให้ฉันให้โอกาสเขาให้ฉันตัดสินใจใหม่อีกครั้ง ทำไมทั้งสามคนมองเห็นสิ่งที่ฉันมองไม่เห็นในตัวของเขา

หนึ่งเดือนผ่านไป



“ นี่ เจ๊ถามไรหน่อยสิ ”


เเหละนี่ก็เป็นอีกวันที่พวกมันทั้งสามคนมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน เเละตอนนี้ฉันก็ท้องได้สี่เดือนเเล้วท้องที่เคยเเบนราบก็นูนออกมาเยอะเหมือนกัน


“ เจ๊ลองเก็บเอามาคิดดูเเล้วนะตั้งเเต่วันนั้นที่พวกเเกบอกเจ๊ เเต่เจ๊ก็ยังไม่เห็นอะไรที่พวกเเกบอกเลย ”


“ เจ๊ก็ลองเปิดใจสิคะ เจ๊อย่ามามัวอคติกับคุณหลุยซ์ ”


ฉันอคติกับเขาหรอฉันก็ว่าไม่นะ ฉันก็พยายามที่จะพูดคุยกับเขามากขึ้นเเต่เขาก็ไม่เห็นสนใจอะไรเลย นอกจากทำงาน เช้ามาเซ็นเอกสาร บ่ายมีประชุม เย็นก็เซ็นเอกสาร บางวันฉันไม่เคยได้เห็นน่าเขาเลยด้วยซ้ำ เเล้วเเบบนี้ตะให้ฉันเปิดใจได้ยังไง


“ เมื่อก่อนเจ๊ยอมรับว่าอคติเเต่ตอนนี้ก็ยอมเปิดใจเเล้วนะเเต่กับเขาทำเเต่งาน ”

“ เจ๊น้อยใจหรอที่เฮียทำเเต่งาน ”


น้อยใจ อะไรคือน้อยใจเเบบไหนที่เขาเรียกว่าน้อยใจ


“ เเบบที่เจ๊เป็นนี่เเหละคะเขาเรียกว่าน้อยใจ ”

“ อือ ”


@ช่วงเย็น


ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียว ทั้งสามคนกลับไปเเล้ว ฉันเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้เพื่อไม่ให้ห้องมันเงียบเหงาเกินไป


เเอด


ฉันหันไปมองประตูที่มีคนเปิดเข้ามาเเละก็เป็นเขาที่ฉันไม่ค่อยได้เห็นหน้าเขานานจนตอนนี้ใบหน้าเขาเริ่มมีหนวดมีเคราเเซมขึ้นมาบ้างเล็กน้อย


“ ทานข้าวหรือยังคุณ ”

“ ยัง คุณละ ”

“ ยังเหมือนกัน ทานไหมเดี๋ยวผมลงไปซื้อข้างล่างให้กิน ”


“ ไม่เอายังไม่หิว ”

“ ดื้อ! ลูกผมหิวเเล้วถ้าคุณไม่หิวคุณก็ต้องกินเพื่อลูก ”


ลูก อะไรก็ลูกถ้าฉันไม่ท้องนายคงไม่มานั่งเฝ้าฉันที่โรงพยาบาลเเบบนี่สินะ


“ เป็นอะไรไป ”

“ เปล่า ”

“ ปากแข็ง !!! ”


———————————————————-

คุณแม่น้อยใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น