Inred2

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่65 ออฟฟิศไมเคิล

ชื่อตอน : บทที่65 ออฟฟิศไมเคิล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 71.3k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่65 ออฟฟิศไมเคิล
แบบอักษร

​[ไมเคิล]

ตืดๆ ตืดๆ

ผมกดโทรศัพท์ขณะที่กำลังขับรถสปอร์ตสีดำสุดหรูรุ่นใหม่ล่าสุดที่วิ่งด้วยความเร็วสูงและฝ่าไฟแดงทุกแยกที่ผ่านมาเพื่อให้ไปถึงออฟฟิศเร็วที่สุด

‘เลขหมายปลายทางที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้…’

“บ้าเอ้ย!!!” ผมปาโทรศัพท์ลงที่เบาะด้านข้างก่อนหันมาเปลี่ยนเกียร์และเหยีบคันเร่งเพิ่มความเร็วจนสุดไมล์



เอี๊ยด!!รถหรูเบรกทันทีที่มาจอดอยู่ที่หน้าประตูโรงแรม

พลัก!!

ผมผลักประตูรถด้วยความแรงก่อนที่จะโยนกุญแจรถให้พนักงานที่วิ่งมารับรถ และรีบเดินตรงไปที่ประตูกระจกบานใหญ่ของโรงแรมด้วยก้าวที่ยาวและเร็ว

“สวัสดีครับคุณมะ… มะ… ไมเคิล”

เสียงพนักงานต้อนรับทักทายผมไม่ทันจบคำก็ต้องหยุดพูดไปก่อน เพราะผมรีบเดินจนไม่มีเวลากล่าวทักทายทุกคนที่เดินผ่าน

ติ้ง!!

เสียงลิฟต์หรูตัวใหญ่สำหรับผู้บริหารปิดลงทันทีที่ผมเข้าไปยืนในลิฟต์

‘เลขหมายปลายทางที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้…’

ผมยังคงกดโทรหาอรซ้ำๆไปมาก่อนที่จะเริ่มหงุดหงิดเพราะมีสายของมิรินแทรกเข้ามาตลอดเวลา

ตืดๆๆๆ ตืดๆๆๆ สายเรียกเข้าของมิรินโดนผมกดตัดทิ้งทันทีที่โชว์บนหน้าจอ

เธอคงโทรมาต่อว่าผมที่ไม่ยอมไปส่งเธอที่ร้านทำเล็บและสปาอะไรนั่น เมื่อเช้าผมก็เจอเธออาละวาดไปชุดใหญ่เรื่องที่เห็นผมโทรหาอรอินทร์

ความจริงถ้าเธอไม่มาอยู่ที่คอนโดผมตั้งแต่แรก เรื่องทุกอย่างอาจจะดีกว่านี้ก็ได้

ติ้ง!!

ประตูลิฟต์บานใหญ่ถูกเปิดออก ผมก้าวเท้าด้วยความเร็วตรงไปที่ห้องทำงานและพูดกับมณีเลขาหน้าห้องของผม ก่อนที่ผมจะถึงตัวเธอซะอีก

“มารึยัง” ผมถามมณีด้วยเสียงเรียบก่อนที่จะผลักประตูเข้าห้องทำงานโดยไม่รอคำตอบของเธอ

“มาแล้วค่ะ” มณีลุกขึ้นยืนและเดินตามผมเข้ามาอย่างรีบร้อน

“สวัสดีครับคุณไมเคิล” เสียงชายวัยกลางคนกล่าวทักทายผมพร้อมกับยกมือสวัสดีอย่างนอบน้อม

ผมเดินตรงมาที่โซฟาตัวใหญ่ตรงที่มีชายวัยกลางคนนั่งรอผมอยู่ก่อนแล้ว

“สวัสดีครับ”

“คุณไมเคิลเรียกผมมา มีอะไรด่วนรึเปล่าครับ”

ผมนั่งลงและมองไปที่มณีซึ่งกำลังเสริฟกาแฟให้ผมอย่างไม่เร่งรีบ ผมมองกลับไปที่ชายตรงหน้าเป็นสัญญาณว่ารอให้เธอออกไปจากห้องก่อนผมถึงจะพูดธุระของผมได้

“คุณไมเคิลจะรับอะไรเพิ่มมั้ยคะ” มณีหันมาถามผมหลังจากที่เตรียมกาแฟและน้ำดื่มให้ผมเรียบร้อย

“ไม่ครับ ขอบคุณ”

ทันทีที่มณีเดินกลับออกไปและปิดประตูบานใหญ่ลงสนิท ผมหันกลับมาที่ชายตรงหน้าด้วยความรีบร้อน

“คืองี้ครับคุณเชน” ผมสูดหายใจเข้าลึกก่อนที่จะถอนทิ้งเฮือกใหญ่ เพื่อรวบรวมสติในการพูดให้เชนเข้าใจและเริ่มงานได้เร็วที่สุด “ผมต้องการตามหาผู้หญิงคนนึง”

เชนเป็นนักสืบเอกชนของพ่อผมที่ทำงานได้ไวและข้อมูลถูกต้องครบถ้วนมากที่สุด เมื่อเช้าผมเลยโทรให้มณีเรียกเชนมาพบผมที่ออฟฟิศเป็นการด่วน

“นี่ครับ” ผมยื่นรูปถ่ายของอรอินทร์ที่ผมปริ้นท์มาเมื่อเช้าให้กับเชน

เป็นรูปอรอินทร์ที่กำลังใส่ชุดว่ายน้ำเล่นน้ำอยู่ริมทะเล นั่นเป็นรูปเดียวที่ผมแอบถ่ายเธอมาได้และไม่โดนเธอลบออก

“เธอชื่ออะไรครับ”

“ผมรู้แค่ว่าเธอชื่ออรอินทร์ ไม่รู้นามสกุล ไม่รู้บ้าน รู้แค่ว่าเธอทำงานเป็นแม่บ้าน เคยเป็นแม่บ้านที่บ้านผมมาก่อน มีพ่อป่วยอยู่ที่ต่างจังหวัด แล้วก็เบอร์โทรศัพท์ของเธอ”

ผมจดเบอร์โทรศัพท์ของอรให้กับเชนลงบนกระดาษโน้ตที่วางอยู่ข้างๆ เชนรับไปและพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะถามผมกลับ

“เธอไม่ใช่คนกรุงเทพใช่มั้ยครับ”

“ผมคิดว่าไม่ใช่นะ”

“เอ่อ…ต้องการให้ผมหาจากตรงไหนครับ ผมหมายถึงคุณไมเคิลเจอเธอครั้งสุดท้ายที่ไหนครับ”

“คอนโดฉัน… เมื่อคืน”

“เธอมีเพื่อนหรือคนรู้จักที่กรุงเทพมั้ยครับ”

“คิดว่ามีนะ”

“มีข้อมูลอะไรเพิ่มอีกมั้ยครับ อย่างวันเกิด อายุ ประวัติการรักษาพยาบาล”

“ไม่มี ฉันรู้แค่นี้” ให้ตายสิ!! นี่ผมแทบไม่รู้อะไรเรื่องเธอเลยหรอเนี่ย อายุเท่าไร บ้านอยู่ไหน พักที่ไหนก่อนหน้านี้ บ้าเอ้ยยยย นี่ผมทำไมแย่ขนาดนี้นะ 

จริงสิ... ยังมีอีกเรื่องนึง

 “ผมคิดว่าบ้านเธออาจทำประมง”

ความคิดเห็น