wickedwish_

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มายาที่ 20 : จำได้ไหมเขายังเป็นห่วงคุณเหมือนเดิม

ชื่อตอน : มายาที่ 20 : จำได้ไหมเขายังเป็นห่วงคุณเหมือนเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2561 12:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มายาที่ 20 : จำได้ไหมเขายังเป็นห่วงคุณเหมือนเดิม
แบบอักษร

​มายาที่ 20





แสงอาทิตย์ในช่วงเจ็ดโมงเช้ามันควรจะสดชื่นและมีชีวิตชีวามากกว่านี้ มันควรจะเป็นสัญญาณต้อนรับการขึ้นวันใหม่อันแสนอบอุ่น ใช่...มันควรจะเป็นแบบนั้นถ้าเขาไม่ตื่นมาแล้วพบว่ามีใครบางคนกำลังไข้ขึ้นสูงอยู่ข้างๆ....ไม่เคยคิดเกลียดตัวเองขนาดนี้มาก่อนเลยให้ตายสิ


“เฟย...”


เกลียด...เกรท


และนั่นก็เป็นเสียงละเมอที่ไหลรอดออกมาจากห้วงนิทราของลูกแกะตัวเล็กที่เขาได้ย่ำยีอย่างไม่น่าให้อภัย เขาไม่ถือโทษโกรธเจ้าตัวเลยซักนิดที่ละเมอออกมาแบบนั้น เพราะไม่เพียงรังแกคนที่อ่อนแอกว่า นี่เขายังดันทำร้ายเจ้าตัวจนล้มป่วยอีก แม่งงง...โคตรไม่สุภาพบุรุษเลย


“ไปหาหมอนะ” กระซิบไปที่ใบหูของคนนอนซมอย่างรู้สึกผิด ถึงแม้จะโทรหาไอ้อุ่นให้ช่วยสอบถามรุ่นพี่หมอๆของมันให้หน่อยว่าแผลฉีดขาดจากการร่วมรักควรจะปฐมพยาบาลยังไง แต่เขาก็อยากให้ไอ้ลูกแกะไปหาหมอไว้ก่อนอยู่ดี ส่วนยาของพี่เภสัชที่ซื้อมาก็ไม่รู้จะใช้ได้ผลจริงๆหรือเปล่า


“ไม่…”


“อะ...อ้าว ตื่นแล้วหรอ...ขอโทษ” เป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับเจ้าตัว ใบหน้าของเฟยตอนนี้ดูซีดมากจนหัวใจเขาวูบโหวง “จะโกรธกูก็ได้ แต่ไปหาหมอเถอะนะเฟย”


อยากตาย


เหี้ยยยยยย! แค่ประโยคเดียวก็ทำเอาหัวใจคนฟังแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ “ไม่เอา อย่าพูดแบบนี้” เขาหอมซอกหูของเด็กหนุ่มที่นอนซมอย่างง้องอน “กูขอโทษ กูผิดไปแล้ว มึงจะด่ากูก็ได้ แต่อย่าพูดแบบนี้อีกนะ ขอร้อง”


หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน เฟยก็พลิกตัวไปอีกด้านของเตียงพร้อมกับข่มตาหลับทันที เจ้าตัวคงจะปวดร้าวมากจริงๆไม่อย่างนั้นคงลุกหนีไปแล้ว เขาที่ทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่เขยิบเข้าไปนอนข้างๆหากแต่ก็ทิ้งระยะไว้พอสมควร แม้ใจจะอยากกอดร่างตรงหน้าไว้เหมือนทุกครั้ง...แต่ก็กลัวว่าจะทำอีกฝ่ายเจ็บมากกว่าเดิม


“......”


“จะทำอะไรกูก็ยอมหมด...แต่ไปหาหมอได้มั้ย...นะเฟย”


“จะให้บอกหมอว่าอะไร...บอกว่าโดยคนที่ตัวเองรักข่มขืนหรอ?” เด็กหนุ่มแค่นเสียงอันน้อยนิดพูดในท่ากึ่งหลับกึ่งตื่น เขาไม่ได้กำลังละเมอ ก็แค่หนักอึ้งที่หัวจนไม่สามารถเปิดเปลือกตาได้เต็มที่ก็เท่านั้นเอง


เหมือนมีไฟฟ้าช็อตผ่านไปที่ขั้วหัวใจจนรู้สึกชาตื้อๆ “ตะ...ตกลง...ไม่หาก็ไม่หา...นอนเถอะนะ เดี๋ยวทำข้าวต้มให้” เกรทว่าเสียงจ๋อยก่อนจะแปะเจลลดไข้ลงบนหน้าผากคนตัวขาว แล้วจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว


มันเป็นความรู้สึกที่โคตรแย่ เขาไม่เคยทำให้ใครต้องล้มหมอนนอนเสื่อเลยซักครั้งในชีวิต ยิ่งพอเป็นไอ้ลูกแกะ เขาก็ยิ่งรู้สึกแย่ไปใหญ่ เขาอยากจะโขกหัวตัวเองกับกำแพงซักพันครั้งให้เลือดชั่วๆได้ไหลออกมาบ้าง


“กินข้าวนะ” วางชามข้าวต้มร้อนๆไว้บนโต๊ะข้างเตียง นิ้วเรียวเกลี่ยไปตามซอกแก้มนุ่ม แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือสายตาแห่งความเจ็บปวด เฟยสบตาเขาเพียงแค่สองวินาทีแล้วก็ผินหน้าหนีแทบทุกครั้ง


อื้ม...เขานึกอยากจะให้อีกฝ่ายด่าด้วยถ้อยคำแรงๆเสียยังดีกว่านิ่งเงียบแบบนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความพยายามของเขาหมดลงหรอก เกรทประคองลูกแกะตรงหน้าให้ชันตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะป้อนข้าวต้มให้ทีละนิด


โชคดีที่เฟยไม่ขัดขืนมาก ไม่รู้ว่าหิวหรือไม่มีแรงจะสู้ แต่ก็ดีแล้ว...เพราะตอนนี้เขายอมรับกับตัวเองว่าเป็นห่วง...เป็นห่วงเหลือเกิน เขาคิดว่าสิ่งที่จะสามารถชดใช้ให้อีกฝ่ายได้ในตอนนี้ก็คือการดูแลเอาใจใส่


เกรทเช็ดตัวให้คนป่วยพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้อย่างทะนุถนอม หน้าผากเนียนถูกแตะเพื่อวัดอุณภูมิร่างกายอยู่เกือบทุกชั่วโมง แต่เขาก็ทำอย่างเบาๆทุกครั้งเพราะกลัวว่าอีกคนจะตื่น


เขาไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างไอ้บลู ถ้ามันรู้ก็คงจะอาละวาดยกใหญ่ที่เขาทำนางฟ้าของมันต้องบอบช้ำ เพราะงั้นสิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือการนั่งเฝ้าอีกคนอยู่ใกล้ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงสามารถนั่งมองการนอนหลับของเด็กผู้ชายคนนึงได้เกือบทั้งวัน


ตอนบ่ายแก่ๆเขาแวะออกไปหาซื้อวัตถุดิบสำหรับมื้อเย็นให้กับใครบางคน จริงๆก็ออกไปปรึกษาพี่เภสัชใกล้ๆคอนโดรวมถึงโทรถามไอ้อุ่นด้วยแหละ จะให้ทำยังไงล่ะ ก็มันเป็นห่วงนี่นา...


กลับมาห้องเขาก็วางของทั้งหมดไว้ในครัวก่อนจะเหลือบไปเห็นลูกแกะตัวน้อยที่กำลังไถหน้าจอโทรศัพท์อยู่ สงสัยไข้คงจะลดลงแล้วมั้ง “เล่นโทรศัพท์ได้ยังไง...ยังไม่หายเลย” เกรทค่อยๆทิ้งตัวลงบนเตียงอีกฝั่ง


เป็นวินาทีเดียวกันที่เฟยหันมาปรายตามอง “คนเหี้ย” ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงแล้วค่อยๆหันหน้ากลับไปซบที่หมอนเหมือนเดิม ฮึ! ทำเขาเจ็บขนาดนี้ยังมีหน้าจะมาพูดดีอีก


อ้าว...ด่ากูเฉย T^T เกรทไม่ชินเลยที่อีกฝ่ายเป็นแบบนี้ เขาไม่สามารถรับมือกับไอ้ลูกแกะตัวร้ายในเวอร์ชั่นมึนตึงและเย็นชาได้เลยซักนิด มันปวดใจ...ปวดใจสุดๆ


แต่ทำไงได้วะ...ก็มึงทำเขาเองนี่ เกรทโคลงศีรษะเพื่อขับไล่ความฟุ้งซ่าน “หายปวดหัวหรือยัง” ก่อนจะเลื่อนมือไปแตะทาบที่หน้าผากของอีกคน มันเป็นตอนที่สัมผัสของเขาแนบชิดกับเฟยอีกครั้ง และเขาก็พบว่าเจ้าตัวกำลังลืมตาอยู่หากแต่ไม่ยอมมองมาที่เขา “ทำยังไงถึงจะหายโกรธ ขอร้องล่ะเฟย...ง้อแล้วนะ


เฟยเม้มปากแน่นพลางกับซุกหน้าไปที่หมอน แม่งเอ้ยยย...คำว่าง้อแล้วนะ ดันทำเอาหัวใจคนฟังยวบยาบลงทันที ฮือออ ปวดหัวก็ปวด...ปวดตัวก็ปวด แต่หายโกรธเลยได้ไหมอ่ะ เกรทแม่งแอทแทคหัวใจเขาชิบหาย


ยอมรับว่าตอนแรกเขาโกรธอีกฝ่ายมากๆ แต่พอพิษไข้ลดลงจนเริ่มกลับมามีสติ ผนวกกับถูกปฏิบัติอย่างเอาใจใส่แบบนั้น.... อื้ม...กับคนที่แพ้ทางก็อย่างนี้สินะ แค่เขาทำดีเข้าด้วยหน่อยก็ใจบางเป็นที่เรียบร้อย


มือหนาลูบไล้แผ่วเบาไปที่ลาดไหล่คนตัวเล็ก “กูรู้ว่าสิ่งที่กูทำกับมึงมันไม่น่าให้อภัย แต่ช่วยบอกกูหน่อยได้ไหมว่ากูจะสามารถทำอะไรให้มึงโกรธกูน้อยลงได้บ้าง” เขามันติดลบเรื่องความรักมากๆ เขาไม่รู้วิธีดีๆในการง้อคนหรอก เพราะงั้นสิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือเอ่ยปากถามอีกฝ่ายไปตรงๆ


“หายโกรธก็ได้...” เฟยกลั้นใจพูดประโยคที่ไม่อยากจะพูดออกไป “แต่ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกัน


“ทะ...ทำไม” เกรทว่าแทบจะเป็นตะกุกตะกัก “ทำไมถึงกลับมาอยู่ด้วยกันไม่ได้”


“ผมว่าคุณตอบคำถามนั้นให้ได้ก่อนเหอะ”


“คำถาม?” เกรทขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำถามที่ว่า ก่อนจะเริ่มเข้าใจคำถามนั้นในไม่กี่วินาทีต่อมา คำถามที่ว่าก็คือสถานะระหว่างเราสองคน คำถามที่ว่าก็คือเขารู้สึกอย่างไรกับลูกแกะตัวนี้


อยู่ดีๆความกระอักกระอ่วนก็ไหลเวียนขึ้นมาจุกกลางอก “กูกลัว...เฟย กูไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกแบบนั้นจริงๆหรือเปล่า” เกรทกลอกสายตาไปมาอย่างสับสัน “ถ้ามันเป็นแค่ความรู้สึกอยากครอบครองมึงล่ะ ถึงตอนนั้นจะเป็นกูที่ทำให้มึงเจ็บปวดมากกว่าเดิมหรือเปล่า”


“แค่ตอบว่ารักหรือไม่รัก


เกรทหลบตาพลางกับกำหมัดแน่นใช้ความคิด “หนึ่งเดือนมันจะไม่เร็วเกินไปหรอ...กูรู้แค่ว่าตอนนี้...กูอยากอยู่กับมึง” เขาไม่รู้ว่าไอ้ความสัมพันธ์ที่มันก้าวกระโดดเช่นนี้จะสามารถเรียกว่าความรักได้หรือเปล่า ตอนนี้เขาแค่รู้สึกอยากอยู่กับไอ้ลูกแกะตลอดเวลา...ก็เท่านั้น...


หัวใจคนฟังเต้นตึกตักกับประโยคที่ว่าอีกฝ่ายอยากจะอยู่กับเขา แต่ก็ต้องใจแข็งและทำให้ทุกอย่างมันชัดเจน เพราะในเมื่อเขาชัดเจนในความรู้สึกที่มีให้เกรทแล้ว เกรทก็ควรจะชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน


“จะหนึ่งเดือน หนึ่งอาทิตย์ หนึ่งวัน หรือหนึ่งวินาที” เฟยหันมาสบตากับชายหนุ่มตัวโต “ถ้ารักก็คือรัก เหมือนกับที่ผมตกหลุมรักคุณตั้งแต่ครั้งแรก” เขาไม่ได้บอกว่าครั้งแรกที่เจอกันคือตอนไหน รู้เพียงแค่ว่ามันเป็นครั้งแรกที่เขาหลงรักเกรททันทีที่ได้เจอ


“เฟยกู...”


“ไม่มีใครรู้อนาคต พรุ่งนี้ผมอาจจะตายก็ได้ แล้วพอถึงตอนนั้น...”


“ไม่เอา...อย่าพูดแบบนั้น...ขอร้อง”


เฟยยกมือทาบรูปหน้าคม แววตาเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาจากภายใน “ผมรักคุณ” เป็นคำบอกรักรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แต่เขาก็ไม่เคยเบื่อที่จะบอกกับเกรท เพราะเขารู้สึกแบบนั้นกับเกรทจริงๆ “แล้วคุณล่ะ...รักผมหรือเปล่า?”


เขายอมรับว่าตนเองห่วยแตกในเรื่องความรัก เขาไม่รู้ว่าความรักที่แท้จริงมันเป็นยังไง ถ้าบอกว่ารักคือการที่เขาอยากจะอยู่กับไอ้ลูกแกะตลอดเวลา ถ้าบอกว่ารักคือการที่เขาอยากจะเทคแคร์เอาใจใส่ไอ้ลูกแกะอยู่ใกล้ๆ ถ้าบอกว่ารักคือการที่เขาไม่อยากจะให้ผู้ชายหน้าไหนเข้ามายุ่งเกี่ยวกับไอ้ลูกแกะ


ถ้าแบบนั้นมันเรียกว่าความรัก เขาก็คง... “รัก...กูรักมึง


เฟยวาดยิ้มหยีจนลืมอาการป่วย และแล้วดอกไม้ที่เขาหว่านไว้ในใจเกรทก็ได้เติบโตขึ้นเสียที เป็นดอกไม้ที่ไร้ซึ่งพันธนาการและโซ่เหนี่ยวรั้ง เป็นดอกไม้ที่บานขึ้นจากน้ำหล่อเลี้ยงแห่งความรักอย่างแท้จริง


“เป็นแฟนกันไหม”


“ม...มึงจะรุกกูทุกอย่างเลยหรือไง!” เกรทว่าเสียงหลงพร้อมกระพริบตาปริบๆ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตนเองมักจะช้ากว่าอีกฝ่ายหนึ่งก้าวตลอดเลยนะ แล้วหน้าตาแบบนั้นคืออะไร ไม่รู้ว่าเป็นหน้าแดงก่ำจากพิษไข้หรือเขินเขากันแน่ รู้แค่ว่าแม่ง...น่าฟัดชะมัด


“ตอบสิคุณ เป็นไหม”


“อืม...เป็น


“กี่เดือน”


“ก็เป็นจนกว่ามึงจะเบื่อกูนั่นแหละ”


..และเฟยก็ค้นพบแล้วว่าเขาได้พ่ายแพ้ให้กับพ่อพระเอกคนนี้อย่างสิ้นเชิง คนที่ทำให้วันอึมครึมกลายเป็นวันที่แสนสดใส คนที่ทำให้วันแดดจัดกลายเป็นวันที่แสนอบอุ่น คนที่ทำให้วันเฉอะแฉะกลายเป็นวันที่แสนชุ่มฉ่ำ...

เป็นทุกๆวันที่ได้อยู่กับเกรท...












































เป็นฝันที่ไม่อยากตื่น เป็นฝันที่เขานอนอยู่ในอ้อมกอดเกรท เกรทกอดเขาแล้วเกรทก็บอกรักเขาไม่หยุด เกรทหอมเขาพร้อมกับซุกหน้ามาที่ต้นคอเขาอย่างนุ่มละมุน มันแอบจั๊กจี๋นะ แต่ทำไมเขาชอบจัง


“ลูกแกะ...”


ฮือออ ไม่อยากตื่น เกรทในฝันน่ารักมากเลย เขากลัวเกรทตัวจริงจะไม่น่ารักเหมือนคนในฝันอ่ะ


“ลูกแกะตื่นได้แล้ว!”


“อะ อืออ” คนตัวเล็กขยี้เปลือกตาสีอ่อนอย่างงัวเงีย ก่อนจะพลิกตัวหันมามองคนที่นอนกอดเขาอยู่ หืมมม ไม่ได้ฝันไปหรอกหรอเนี่ย “ใครอ่ะ ทำไมหล่อจัง


“นี่แหน่ะ กะล่อนนัก!” บีบจมูกเด็กหัวฟูอย่างเอ็นดู แม่งงง ทำไมเวลาตื่นนอนมันถึงได้น่าขย้ำขนาดนี้นะ เห้ยยย นี่เขาคิดอะไรกัน...อย่าน่าเกรท เห้ยยย แต่เขาคิดได้แล้วนี่ ก็เป็นแฟนกันแล้ว แม่งง...พอคิดได้แบบนั้นก็กลับรู้สึก...เขินว่ะ


“งือออ หน้าแดงอะไรอ่ะคุณ” เฟยยกมือถูจมูกที่โดนทำร้ายเก้อๆ “แล้วเมื่อกี้เรียกผมว่าอารายนะ”


“ลูกแกะ” คนตัวโตผินหน้าหนี “กูเรียกมึงว่าลูกแกะ” ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงอายว่าจะถูกอีกฝ่ายล้อ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว อื้อ...จะอายทำไมก็เป็นแฟนกัน...แต่ อื้อ...ก็อายแหละ อยู่ดีๆก็ดันเรียกเจ้าตัวแบบนั้น...


“แง่งงง” เด็กตัวหอมซุกหน้าไปที่หมอนใบใหญ่พร้อมกับถูไปถูมา


“หะ...เห้ยเป็นไร!” เกรทรีบเขย่าตัวคุณแฟนลูกแกะ(เป็นคำที่ผสมระหว่างไอ้ลูกแกะกับคุณแฟน)แทบจะทันทีเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะขาดอากาศหายใจไปเสียก่อน


หลังได้ปรับความเข้าใจกันและเลื่อนสถานะขึ้นมาเป็นคนรักอย่างจริงจัง จากตอนนั้นก็ผ่านมาสองวันแล้ว อาการของเฟยดูเหมือนจะดีขึ้น ก็แหงล่ะเขาประคบประหงมเสียขนาดนี้


“ใจบาง” เด็กหนุ่มเปลี่ยนมากอดเขาโยเยพร้อมแนบหน้าไปที่แผ่นอกแกร่ง “ทำไมคุณเรียกแบบนี้ มันโคตรมุ้งมิ้งเลยรู้เปล่า ฮือออ ผมจะตายแล้วนะ” คนพูดเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาออเซาะ


“เว่อร์จริงๆ...ไปอาบน้ำ จะได้กินข้าว” เกรทพยายามจะแกะนางฟ้าตัวน้อยในเวอร์ชั่นตุ๊กแกออก “นี่...ไปอาบน้ำได้แล้วไอ้เน่า” แต่เจ้าตัวก็เกาะเขาซะหนึบเลย


“แง่...ไอ้เน่ามันก็จัดอยู่ในหมวดหมู่คำมุ้งมิ้งนะ คุณไม่รู้หรือไง”


คนว่าถูหน้าไปที่หน้าอกเขาไม่ยอมหยุด อยากตายย อ้อนอะไรของมัน เดี๋ยวก็ไม่ได้กินข้าวกันพอดีหรอกแม่ง! แล้วมองมาแบบนั้นคืออะไร เอาหน้าผากโขกซักทีได้ไหม หมั่นเขี้ยว! “ปะ...ปล่อยได้ยัง”


“ไม่ปล่อย ไม่ให้ไป”


“เป็นอะไรหืม”


“อยากกอด”


“ก็กอดทั้งคืนแล้วนี่” เกลี่ยไรผมที่ปรกตาของอีกฝ่ายออก นี่ผมมันเริ่มยาวจนจะกลายเป็นแกะจริงๆอยู่แล้วนะ อื้ม...ก็ดีเหมือนกัน คนอื่นจะได้มองมันน่าเกลียด เหอะ...ใช่ซะเมื่อไหร่ ผมยาวแบบนี่ยิ่งแต่ทำให้เจ้าตัวดูเหมือนผู้หญิงขึ้นไปอีก!


“จาา กอด ตอนเช้า”


“กอดตอนไหนก็ได้น่า” ว่าพร้อมลูบไล้ที่แก้มแดงๆ “ไปกินข้าวก่อน” นึกแล้วก็ขำ ชอบเอาหน้ามาถูเขาแล้วผิวขาวๆนั่นก็ขึ้นสีอยู่เรื่อยเลย เห้อออ...น่าฟัดชะมัดเลย


เพิ่งรู้เหมือนกันว่าการเลื่อนสถานะขึ้นมาเป็นแฟนจะดีขนาดนี้ เพราะเขาสามารถแตะต้องร่างกายของอีกฝ่ายได้อย่างอิสระโดยที่ไม่ต้องยับยั้งช่างใจอีกต่อไป


อื้ม...แต่ตอนนี้เขาต้องเอาไอ้เด็กงอแงคนนี้ไปกินข้าวก่อน ไข้หายแล้วก็จริง แต่อาหารเช้าก็สำคัญมากๆ


“จูบๆ” คนเจ้าเล่ห์ยื่นหน้าเข้ามาออดอ้อน


เกรทโคลงหัวอย่างขำๆ ขำที่ไม่ว่าจะก่อนคบหรือหลังคบไอ้นางฟ้าคนนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม เขาเลื่อนริมฝีปากเขาไปใกล้กลีบปากสีพีชอิ่ม แต่ไม่ทันที่ความนุ่มหยุ่นจะได้แตะสัมผัสกันอีกคนก็รีบยกมือขึ้นมาบังเสียก่อน


“ไม่เอา ยังไม่ได้แปรงฟันเลย”


“อ้าว...ไหนจะให้จูบ”


“forehead”


เกรทแค่นหัวเราะในท่าทางเขินอายนั่น ไม่ได้อายที่เขาจะจูบนะ...อายเพราะกลัวเขาจะเหม็นต่างหาก มือหนาเชยปลายคางมนให้รับองศาจุมพิตที่ประทับบนหน้าผากอย่างอ่อนโยน จริงๆถ้าให้จูบปากเขาก็ไม่รังเกลียดหรอก ก็ไอ้ลูกแกะน่ะ....ตัวหอมจะตาย


“ทีนี้ก็ไปอาบน้ำได้แล้ว”


“ม่ายอาบได้เป่า”


“ต้องอาบ ไอ้เน่า!” เกรทผละคนตัวเล็กออกแล้วก้าวลงจากเตียง


“แง่...คุณน่ารัก...ผมจะตายแล้วนะ” เฟยเบ้ปากก่อนจะก้าวลงจากเตียงตามหลังอีกคนไป มันเหมือนหัวใจตอนนี้อ่อนยวบยาบไปหมด ฮึ่ยย ไอ้คุณแฟนอันตราย! “นี่...แล้วทำไมถึงเรียกผมว่าลูกแกะอ่ะ”


“ไม่บอกหรอก” เกรทลอบยิ้มในขณะที่กำลังจัดการอุ่นมื้อเช้าที่ซื้อมาเข้าไปในไมโครเวฟ ถ้าอยากรู้นักก็ไปส่องกระจกซี่ ไอ้ผมฟูๆแบบนั้น ไอ้ผิวขาวๆแบบนั้น มองยังไงก็ลูกแกะชัดๆ


“บอกมาเลยนะ....โอ้ยยย!” ด้วยความที่พรวดพราดเข้าไปหาอีกคนจึงกระทบต่อแผลที่ยังไม่สมานกันดี


“เห้ย! บอกว่าอย่าวิ่งไง” คุณพ่อบ้านรีบปรี่เขามาจับไปตามเนื้อตัวของคุณแฟนแกะ “เจ็บมากมั้ยเนี่ย?”


“เจ็บ” เฟยมุ่ยหน้าตอบ


“ไม่รู้จักระวัง”


“ก็คุณแหละ กระแทกเอาๆ


“อะ...ไอ้เฟยยย!!” เกรทร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินประโยคน่าอายแบบนั้น นี่การเป็นฝ่ายถูกกระทำไม่ได้ช่วยให้ความขัดเขินของเจ้าตัวลดลงเลยหรือไง แล้วทำไม...ทำไมเขาต้องหน้าร้อนด้วยล่ะโว้ยยยย


“จะอาบน้ำแล้ว ห้ามมาแอบดูด้วย” เฟยโยกหัวล้อเลียนก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูลายเจ้าอู้


“แอบดูบ้าอะไร!” ถลึงตาใส่คนยียวน “นี่! ก็บอกว่าอย่าวิ่ง” ชายหนุ่มดุไล่หลังลูกแกะจอมซน แม่ง! ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่สงสัยเขาคงต้องได้ไปแอบดูจริงๆ...เขาหมายถึงแอบดูว่าอีกฝ่ายระมัดระวังในห้องน้ำหรือเปล่าต่างหากเล่า


ไม่ถึงยี่สิบนาทีไอ้นางฟ้าตัวขาวก็เปิดประตูออกมาพร้อมกับเสื้อยืดตัวโคล่งที่เจ้าตัวชอบใส่ ส่วนกางเกงเป็นบ็อกเซอร์ขาสั้นจุดจู๋ สมกับเป็นวันอาทิตย์เพราะชุดพี่แกนี่พร้อมนอนจริงๆ แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก ถ้าอยู่สองคนอยากใส่อะไรก็ใส่ไปเถอะ...เพราะจริงๆก็...ขาวดี แน่ะ!เกรท คิดอะไรอีกแล้ว


ไม่รู้ทำไมพอยิ่งได้รู้จักอีกฝ่าย มารร้ายในตัวเขาก็เหมือนถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ยิ่งพอได้เป็นแฟนกันก็เหมือนเขาจะเริ่มขาดความยับยั้งชั่งใจให้ไม่ทำเรื่องลามก สังเกตได้จากรอยแดงช้ำสีกุหลาบบนช่วงไหปลาร้านั่น เห้อออ เผลอไม่ได้เลย ขนาดมันเจ็บอยู่ก็ยังจะหน้าด้านทำอีก...เขาหมายถึงตัวเขาเนี่ยแหละ!


“คุณ...เจ็บก้นอ่ะ”


“ไปหาหมอเหอะ...กูว่าเริ่มไม่ดีละ” เกรทว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง แหงล่ะ เจ้าตัวบ่นทุกวันเลย เขาเริ่มใจเสียแล้วนะ พอคิดถึงเรื่องนี้ทีไรก็รู้สึกผิดตลอดเลย...


“เปล่า...ผมเผลอฉีดน้ำแรงตอนอึ๊”


“โว้ย...ก็ฉีดเบาๆซี่” เกรทขมวดคิ้วก่อนจะค่อยๆเข้าไปดันแผ่นหลังอีกฝ่ายให้นั่งลงที่เก้าอี้ ไอ้เราก็ใจหายหมดคิดว่าเจ้าตัวจะอาการหนัก ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาเขาจะมีปัญญาไปหาแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก


“คุณทำอาราย”


“ไข่เจียวกุ้ง...ชอบกินนี่”


“อื้อ...ชอบ” จับช้อนส้อมแล้วยิ้มหยี “แต่ชอบกินคนทำมากกว่า


แน่ะ...เอาอีกละ ไม่เป็นแฟนก็อ่อย...เป็นแฟนก็อ่อย อ่อยอยู่นั่น แล้วเหมือนมันจะรู้นะว่าเขาชอบใจเต้นทุกครั้งเวลาโดนอ่อย เห้ออออ ไอ้ตัวร้ายเอ๊ย “กินเถอะน่า”


“อร่อยจังเลย”


“ยังไม่เข้าปาก!”


“แหะๆ”


ตอนแรกเขาก็สงสัยนะว่าทำไมไอ้ลูกแกะถึงชอบทำอาหารนัก แต่พอตัวเองได้เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายทำบ้างก็เริ่มเข้าใจ เพราะการที่ได้เห็นคนที่รักทานอาหารฝีมือเราอย่างมีความสุขนี่มันรู้สึกดีจริงๆ เอ้อออ คนที่เรารักเลยหรอ....แม่ง...เขินว่ะเกรท


เป็นตอนนั้นเองที่เสียงออดดังขึ้น เกรทลุกไปเปิดประตูให้กับแขกที่มาเยือน และคนที่ยืนอยู่หลังฟากประตูนั้นก็คือไอ้บลู เออ...เวรจริงๆ ถึงเขาจะชอบไปเล่นห้องมัน...แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะชอบให้มันมาห้องเขาเสียหน่อย ที่อีกฝ่ายเป็นเพื่อนสนิทมันก็ใช่ แต่เป็นเพื่อนสนิทที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเวลาเจอหน้าชะมัด


“ดีกันยัง”


“ดีแล้ว...แค่นี้นะ” ว่าพร้อมดันบานประตูปิด


“เห้ยๆๆ ใจเย็นไอ้เสือ” คนผิวแทนรีบแทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างเร็วพลัน “ไหนๆก็มาแล้วให้กูเข้าไปกินคุ้กกี้จิบน้ำชาหน่อยจะเป็นไร”


น้ำชาพ่อมึงอ่ะ...แต่ไม่ทันจะได้ด่า ไอ้แขกจอมสาระแนก็วิ่งเข้าไปนั่งใกล้คนของเขาเสียแล้ว แถมไอ้คนของเขายังดันขอให้ช่วยทำไข่เจียวกุ้งเผื่อคนมาใหม่อีกจานอีก


ตอนแรกเขากะจะไม่ทำแหละ แต่พอไอ้ลูกแกะบอกว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวทำเองเขาเลยต้องจำใจเดินเข้าครัวไปจัดการ เห้อออ หมั่นไส้ไอ้บลูก็หมั่นไส้ แต่ก็เป็นห่วงใครบางคนมากกว่านี่นา....


“เฟยไม่สบายหรอครับ?”


“ดีขึ้นแล้วบลู”


“เราเป็นห่วงเฟยจัง เดี๋ยวเรามาเยี่ยมเฟยบ่อยๆนะ”


ไม่ทันจะได้เต๊าะนางฟ้าหน้าหวานของเขาดี “กินเสร็จแล้วก็ลุก!” เกรทก็กระชากคอเพื่อนรักจนตัวลอย นี่มันแฟนกูโว้ยยยย อย่ามายุ่ง! แหม...รายนั้นก็ยิ้มร่าคุยกับเขาอย่างสนิทสนมเชียว “ไม่ต้องล้างจานนะ เดี๋ยวกลับมาล้างเอง” ชายหนุ่มว่าก่อนจะผลักหลังเพื่อนผิวแทนไปยังหน้าประตูอย่างเร่งรีบ แต่ท่อนขาเรียวก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวพูดขึ้นมาว่า...


“ไปหนาย...”


เป็นน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจคนฟังแทบหลอมละลาย เขานึกหน้าอีกฝ่ายออกเลยว่าเจ้าตัวคงกำลังเบ้ปากพร้อมกระพริบตาปริบๆอย่างออดอ้อนอยู่เป็นแน่ เมื่อหันไปก็พบว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ โอ้ยยย อย่าทำหน้าจ๋อยแบบนั้นได้มั้ย ใจกู…


ไปฟังรุ่นพี่พรีเซนต์งานที่คณะ

คนตัวขาวไม่ตอบนอกจากวาดหน้าสลดมากกว่าเดิม เกรทได้แต่กำหมัดแน่น เขาไม่ได้โกรธใครทั้งนั้นหรอก แค่โกรธตัวเองที่อ่อนไหวชิบหาย จริงๆเขาไม่ได้อยากไปงานนี้เลยซักนิด แต่ดันสัญญากับพี่ปีสี่ไว้แล้วเนี่ยสิ


เกรทบอกให้บลูรออยู่ตรงนั้นซักครู่ก่อนจะเข้าไปประคองลูกแกะตัวร้ายไปที่เตียง ชายหนุ่มนั่งยองๆกับพื้นในขณะที่คนตัวเล็กนั่งอยู่บนเตียงทำให้สายตาของเขาอยู่ต่ำกว่าเฟยเล็กน้อย


อีเหี้ยยยย มันเป็นท่าที่แบบละมุนสัสๆ บลูที่ยืนอยู่หน้าประตูแทบอยากจะระเบิดตัวเองออกไปจากตรงนั้น แล้วหน้าเฟยคือแบบโคตรอ้อน ไอ้เหี้ยเกรททนได้ไงวะฮือออ รุ่นพี่ก็รุ่นพี่เถอะ เขาจะขอยอมผิดใจดูซักครั้ง ยอมหมดทุกอย่างเลยถ้าเมียจะน่ารักขนาดนี้ แล้วนั่นอะไร มีลูบหัวกันด้วย แง่งงงง กูอยากตายยย....


“ลืมบอกว่าวันนี้ต้องออกไปข้างนอก...”


‘เบ้ปากทำหน้าจ๋อย’


“อย่าทำหน้าแบบนั้น กูต้องไปจริงๆ” ลูบเรือนผมนุ่มอย่างง้องอน คนอะไรทำไมผมนุ่มจังวะ แล้วหยุดทำหน้าอ้อนซักทีได้ไหม เขาเริ่มจะไม่อยากไปแล้วนะโว้ยย


“กลับตอนหนาย”


“ตอนบ่าย...จะรีบขอเขาออกมานะ”


“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ ผมเข้าใจ” ยิ้มหยีให้ดูว่าไม่ได้เป็นอะไร “งานสำคัญนี่เนอะ” เขาก็แค่เหงา เขาก็แค่อยากอยู่กับเกรท แต่ถ้าขอไปด้วยเกรทก็คงไม่ให้ไปแน่ๆเพราะเขายังไม่หายป่วย


“จะรีบกลับมา” เกลี่ยนิ้วไปตามพวงแก้มเนียน


“จะรอกินข้าวเย็น”


“กลับมาก่อนข้าวเย็น...เดี๋ยวทำให้กิน”


“อื้อ”


 อยู่คนเดียวก็ห้ามซน เข้าใจไหม เกรทขมวดคิ้วขึงขังเป็นการเตือน นี่เป็นสิ่งที่เขาห่วงที่สุด ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายเป็นคนซุ่มซ่ามอะไรหรอก แต่ไอ้ลูกแกะน่ะชอบทำอะไรเกินตัวอยู่เรื่อย


“เข้าใจครับ”


“งั้นไปนะ”


“อื้อ”


เกรทหอมหน้าผากคุณแฟนแกะหนึ่งทีก่อนจะรีบผละตัวออกมา ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังเขาคงได้เทงานนี้จริงๆแน่ ส่วนไอ้บลูไม่รู้เป็นไรแม่งยืนขาอ่อนอยู่หน้าประตู เขาเดาว่ามันคงจะเห็นช็อตเบบี้คิสเมื่อกี้


และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆเพราะไอ้เพื่อนรักเริ่มแซวเขาตั้งแต่ออกจากหอยันถึงคณะ แต่เขาไม่แคร์หรอก เป็นแฟนกันแล้วทำอะไรก็ได้นี่หว่า มันต่างห่างที่ควรจะอาย เอ๊ะ! นี่เขาติดเชื้อหน้าด้านมาจากใครบางคนรึเปล่านะ...


งานที่พวกเขามาร่วมฟังนำเสนอในวันนี้ก็คือโปรเจคของพี่ปีสี่ ไม่รู้ว่าทำไมอาจารย์ในรายวิชาถึงต้องการให้มีคนมานั่งฟังมากนัก พวกเขาที่เป็นรุ่นน้องเลยโดนพี่เทคปีสูงเกณฑ์ให้มาเข้าร่วมอย่างที่เห็น


Fall For Fei


Great Great

ทำอะไรอยู่

Fall For Fei

ดูทีวีครับ

Great Great

ดูอะไร

Fall for Fei

We bear bear

Great Great

ดูอะไรเป็นเด็ก

Fall For Fei

เห็นแล้วนึกถึงคุณเลย ตัวสีน้ำตาลอ่ะ

Great Great

น่ารัก?

Fall For Fei

โง่

55555555555555555

Great Great

เดี๋ยวกลับไปมึงโดนนะเฟย

Fall For Fei

มาเลย ถอดเสื้อรอแล้ว

Great Great

ไอ้ทะลึ่ง!!

Fall For Fei

อ้าว ไม่ใช่อย่างนั้นหรอ

Great Great

แม่ง กูฟังพรีเซนท์พี่ต่อละ

มึงก็นอนพักด้วย!!

Fall For Fei

ครับพี่หมี

*สติ๊กเกอร์หัวใจ



“คุยไปยิ้มไป รู้เลยนะครับว่าเป็นใคร”


“เสือก”


แหวด่าเพื่อนรักไปหนึ่งทีก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับสไลด์เบื้องหน้าต่อ จริงๆเขาอยากจะคุยมากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ยิ่งคุยก็ยิ่งคิดถึง ฮู่ววว ท่องไว้เกรท แค่สามชั่วโมงเดี๋ยวก็ได้กลับแล้ว


ช่วงพักไอ้บลูชวนเขาออกไปหาอะไรที่กระปี้กระเป่าดื่มซะหน่อยไม่งั้นคงได้หลับคาห้องแอร์แน่ๆ วันพักผ่อนของเขาแต่ดันต้องมาช่วยงานที่คณะ แถมงานที่มาช่วยนี่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเกรดของตัวเองซักนิดเลยนะ


เห้อออ นึกแล้วก็เซ็ง ตอนนี้เขาควรจะต้องอยู่ห้องกับใครบางคนแล้วแท้ๆ ใครบางคน... นึกแล้วก็โทรหาซะหน่อยดีกว่า จะไข้ขึ้นอีกหรือเปล่า จะยังปวดแผลอยู่หรือเปล่า....


[มีอะไรหรอคุณ]


เปล่านี่ แค่อยากโทร แหม ได้ยินแค่เสียงแต่กลับทำเอาเขาหลุดยิ้มขึ้นมาเฉย เป็นเอามากแล้วไอ้เกรทเอ๊ย


[งั้นแชทก็ได้]


“จะโทร”


[ฮั่นแน่...อยากได้ยินเสียงแฟนอ่ะดิ]


“เรื่องของกูน่า” เดี๋ยวบอกว่าใช่มันก็ได้ใจอีก ไม่เอา...สปอยมากเดี๋ยวเสียแกะ “แล้วทำอะไรอยู่”


[ก็ทำ.....เห้ยยย!!]


“เป็นอะไรเฟย”


[…..]


“เฟย...”


[…..]


“เฟย...ไอ้เฟย”


[…..]


“เห้ยเป็นอะไร ไอ้เฟยตอบบ!!”


ถ้าคิดว่าพี่เกรทคนจริงจะเข้าร่วมกิจกรรมที่คณะต่อกดหนึ่ง แต่ถ้าคิดว่าพี่เกรทคนจริงจะรีบบึ่งกลับหอทันทีกดสอง อ่ะ...มาช่วยโหวตกันครับว่าพี่เกรทจะเลือกอะไร กำลังใจของแม่ๆทุกคนสำคัญมากนะ


อื้ม...ไม่ต้องเดาเลยเนอะ...เพราะเหตุนี้เขาเลยต้องมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของตัวเอง เกรทท้าวฝ่ามือกับหัวเข่าอย่างเหนื่อยหอบเนื่องจากต้องวิ่งขึ้นบันไดมากว่าสิบชั้น


ให้ทำไงได้ล่ะ...ก็ลิฟต์มันช้านี่นา เวลากูรีบๆนี่คนก็ดันแห่กันมาใช้เสียเหลือเกินนะครับ เอ๊ะ! ทำไมเหตุการณ์นี้มันถึงคุ้นๆวะ อย่าบอกนะว่า...ไม่เอา! เขาจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นอีก!!


บานประตูห้อง1207ถูกเปิดอย่างเร็วพลัน เกรทรีบสอดส่องสายตาหาคนในห้องก่อนจะฉายให้เห็นภาพของเด็กหนุ่มในผ้ากันเปื้อนที่ยืนอยู่หน้าตาอบอย่างสบายใจเฉิบ “ลูกแกะ!”


“อ้าว กลับมาแล้วหรอครับ” เจ้าของชื่อหันมาวาดยิ้มสวยก่อนจะจดจ่อสมาธิไปยังก้อนแป้งขนมตรงหน้าต่อ


เอ้อออ...เอากับมันสิ เขาก็เป็นห่วงแทบตายคิดว่าจะเป็นอะไร งานก็เทมาแบบไม่ไว้หน้าปู่รหัสเลย โชคยังดีที่พี่แกไม่ได้ซีเรียสอะไรเรื่องนี้ แล้วดูพี่แกะ...พี่แกเคยสนใจอะไรเขามั่งมั้ย แม่มมมมม!


แต่จะโกรธก็โกรธไม่ลง หน้าไอ้ตัวขาวในตอนนี้ดูตั้งใจมากๆ จริงๆเขาก็สังเกตมานานแล้วล่ะว่าเวลาเจ้าตัวทำอาหารหรือทำขนมจะดูตั้งใจสุดๆ เห้ออออ แล้วแบบนี้ใครจะโกรธลงล่ะ...


เกรทค่อยๆเอื้อมแขนเข้าไปโอบเชฟตัวหอมจากด้านหลังพร้อมกับเกยคางวางบนบ่าของเจ้าตัว เผลอไม่ได้เลยนะเกรทมึงเนี่ย เป็นแฟนเขาแล้วก็ใช้โควตาใหญ่เชียว “ทำอาราย” ทำเสียงอู้อี้เลียนแบบใครบางคน เขาต้องติดโรคพูดไม่ชัดมาจากไอ้ลูกแกะแน่ๆ เกรท...ไม่โอเคนะเกรท


“เค้กเลม่อน” คนถูกกอดว่าสั้นๆก่อนจะหันมาเอ่ยเสียงหลง “อ๊า...ผมลืมไปว่าคุณไม่ชอบกินอะไรเปรี้ยวๆนี่นา”


“ไม่เป็นไรหรอก...กินได้” พูดพลางทำเนียนคลอเคลียไปตามซอกคออีกคน “แล้วเป็นอะไร อยู่ดีๆก็ไม่ตอบ...โทรกลับก็ไม่โทร กูห่วงแทบแย่”


“อืออ...คุณ เค้กมันไหม้อ่า ผมใช้ไฟแรงไปหน่อย” จุ๊บแก้มคุณแฟนตัวโตหนึ่งที “เนี่ยย...ผมเลยต้องทำใหม่หมดเลย...คุณไม่โกรธผมนะ” พยักเพยิดหน้าอย่างไร้เดียงสา


“ไม่โกรธ...” อื้ม...มึงมาขนาดนี้แล้วกูจะโกรธลงได้ยังไงล่ะครับ “แต่จะโดนทำโทษ”


“อ่า...ยอมให้ทำจนสาแก่ใจเลย”


เกรทลอบมองสายตาของคุณแฟนแกะที่ยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย ทำไมไอ้คำว่าสาแก่ใจของมันถึงได้ฟังดูทะแม่งๆแฮะ หืมม?....หรือการทำโทษของเขากับอีกฝ่ายจะถูกตีความไปคนละความหมายกัน แน่ะ! มันต้องคิดอะไรทะลึ่งๆแน่ๆเลย  แล้วเขาล่ะ...เห้ย เขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นจริงๆ

จริงๆนะ...













TBC

=================================================================================

โกรธได้ไม่นานร้อกก ก็รักเขาซะขนาดเนี้ยยยย


ปล. ถ้าชอบก็ช่วยคอมเม้นติชมหรือติดแท็ก #มายาดวงดาว เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยเน้อ

ทุกคอมเม้นทุกกำลังใจของทุกคน make my day มากๆน้าาา❤❤❤


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น