แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -06- ...เมื่อไหร่กันนะ...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -06- ...เมื่อไหร่กันนะ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.6k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2558 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (รีคอน x ทาโร่) -06- ...เมื่อไหร่กันนะ...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ตอนที่ 6

 

 

เมื่อไหร่กันนะ...

 

 

 

            “หึ” รีคอนหัวเราะในลำคออย่างพอใจที่เห็นสีหน้าหวาดหวั่นของทาโร่

 

 

 

            “เจ้ากลัวอย่างงั้นรึ” รีคอนพูดถาม

 

 

 

            “สำหรับผม ถึงผมจะถูกคุณกินไปผมก็ไม่เสียใจหรอกนะ ไม่คิดเสียดายชีวิตด้วยซ้ำ” ทาโร่พูดบอกทำให้รีคอนนิ่งไปนิดเพราะคิดว่าจะได้ยินน้ำเสียงหวาดกลัวของทาโร่และคำร้องขอชีวิตเหมือนพวกมนุษย์คนอื่น ๆ แต่สิ่งที่รีคอนได้ยินกลับตรงกันข้ามกันราวฟ้ากับเหว

 

 

 

            “เจ้านี้ชอบคิดอะไรโง่ๆตลอดเลยสินะ” รีคอนพูดว่าพร้อมกับยกมือลูบหัวของทาโร่เบาๆ

 

 

 

            “คุณด่าผมหรอ ?”

 

 

 

            “แล้วมันคือคำชมป่ะละ ? มีใครบ้างที่จะคิดอะไรโง่ๆแบบนี้ถ้าหากตายไปแล้วปัญหามันจบจริงๆนะคนเขาคงตายกันทั้งโลกแล้วละ อยู่เพื่อสู้ปัญหา ปัญหานะมีไว้ให้แก้นะรู้มั้ย” รีคอนพูดสอนทาโร่ก็นิ่งฟังเพราะไม่มีอะไรจะเถียง

 

 

 

            “แต่ปัญหาที่พ่อไม่รักนะแก้ไม่ได้หรอกนะ” ทาโร่พูดเยาะๆ

 

 

 

            “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าพ่อเจ้าไม่รักเจ้า การกระทำอย่างนั้นหรอ ข้าพูดถูกมั้ย ?”

 

 

 

            “อืม...การกระทำตลอดเวลาตั้งแต่แม่ของผมตายไป...การพูดจาและการที่คิดจัดการเองทุกอย่างโดยที่ไม่ถามความคิดของลูกตัวเองความสมัคใจของลูกตัวเอง มีแต่จะบังคับตลอดเวลาพร้อมกับไล่ไปโน่นมานี้ แถมยังไม่เป็นห่วงผมอีก” ทาโร่พูดบอกพร้อมกับน้ำตาคลอ

 

 

 

            “ข้าเคยเห็นพ่อประเภทนี้มาเยอะแล้วละ พ่อที่ต้องการสร้างภูมิคุ้มกันให้ลูกแบบผิดๆนะ” รีคอนพูดบอกและค่อยๆเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าของทาโร่

 

 

 

            “เขาไม่ได้รักผมหรอก ไม่มีใครรักผมจริงสักคนยกเว้นแต่แม่ผมที่พยายามปกป้องผม...”

 

 

 

            “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าไม่มีใคร เจ้ายังมีข้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน” รีคอนพูดบอก แต่ก็ต้องสะอึกทันทีเมื่อพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

 

 

 

            “คุณ...นะหรอ....”

 

 

 

            “อะ...เอ่อ...ก็ประมาณนั้นแหละ” รีคอนพูดบอกและหันหน้าหนีก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นทาโร่นั่งนิ่งใบหน้าแดงก่ำ

 

 

 

            “เอาเถอะ ข้าจะพาเจ้ากลับบ้านแล้วเจ้าก็ไปขอพ่อเช่าคอนโดซะเจ้าจะได้อยู่ห่างๆพ่อของเจ้าไว้ด้วย” รีคอนพูดบอกตัดบทและจัดการอุ้มทาโร่ขึ้น

 

 

 

            “ทำไมต้องไปหาเช่าคอนโดละครับ” ทาโร่พูดถามขึ้น

 

 

 

            “นายจะได้อยู่ห่างๆพ่อนายไว้ไง แล้วอีกอย่างฉันก็จะเข้าไปอยู่กับนายด้วย ห้ามนายปฎิเสธแม้ต่ำเดียว” รีคอนพูดเกมบังคับก่อนจะกระโดดออกจากบ้านของไอเดียไป

 

 

 

            รีคอนใช้เวลาไม่นานมากนักก็มายังห้องของทาโร่ โดยที่ทาโร่ขออาบน้ำแต่งใหม่อีกรอบเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ทาโร่ก็เดินไปยังห้องทำงานของพ่อตนเองโดยที่ตนไม่คิดเลยว่าจะเดินมาหาพ่อที่ห้องทำงานเองโดยที่ไม่ได้ให้พ่อของตนเองเรียกมา เพราะห้องนี้มีความทรงจำแย่ๆของทาโร่และพ่ออยู่

 

 

 

            ก็อก ๆ

 

 

 

            ทาโร่ยกมือเคาะประตูเบาๆ ด้วยความกล้าๆกลัวๆ

 

 

 

            “เข้ามาสิ”

 

 

 

            แอ๊ดดดด...

 

 

 

            “มีอะไร” เสียงทุ่มต่ำเรียบนิ่งดังออกมาจากริมฝีปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของตน

 

 

 

            “ผมมีเรื่องอยากจะคุยสักหน่อย พอมีเวลาให้ผมสัก 10 นาทีมั้ยครับ”

 

 

 

            “เวลาฉันเป็นเงินเป็นทองมีอะไรก็รีบๆพูดมาแล้วไปซะ”

 

 

 

            “ผมอยากจะไปใช้ชีวิตอยู่ที่คอนโด” ทาโร่พูดบอกนี้เป็นครั้งแรกเลยที่ทาโร่กล้าออกความคิดเห็นกับพ่อของตนเพราะปกติพ่อของทาโร่จะกำหนดชีวิตของทาโร่เสมอ

 

 

 

            “...” พ่อของทาโร่นิ่งเงียบพร้อมกับมองจ้องมาที่ทาโร่นิ่งๆ

 

 

 

            “ทำไมจู่ๆแกถึงอยากจะออกจากบ้านใหญ่ไปอยู่ห้องคอนโดแคบๆ” พ่อของทาโร่พูดถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งฟังดูน่ากลัว

 

 

 

            “ผมต้องการจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวสักพัก อยากที่จะเรียนรู้อะไร ๆด้วยตัวเอง” ทาโร่พูดบอกพ่อของทาโร่จ้องทาโร่นิ่งๆราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ทาโร่พูด

 

 

 

            “ก็เอาสิถ้าแกอยากจะไปแต่ฉันจะไม่ส่งตังให้แกแม้แต่แดงเดียว ตกลงมั้ย?” พ่อของทาโร่พูดว่า

 

 

 

            “ตกลงครับ...” ทาโร่พูดบอกเพราะเขาเองก็ไม่ต้องการเงินของพ่อตนเหมือนกันถ้าเป็นไปได้ถ้าทาโร่มีธุระกิจเป็นของตัวเอง ทาโร่คงไม่ต้องใช้เงินของพ่อเพื่อให้พ่อเยาะเย้ยว่าทาโร่ยังเป็นแค่เด็กในกรงของเขา

 

 

 

            “เดินมานี้แล้วเซ็นต์เอกสารตรงหน้าแกซะ” พ่อของทาโร่พูดว่าและหยิบเอกสารขึ้นมาวางบนโต๊ะ ทาโร่ทำหน้างงแต่ก็ยอมเดินไปที่โต๊ะและหยิบเอกสารขึ้นมาดูก่อนจะเบิงตากว้างเมื่อได้อ่านเนื้อหาในเอกสาร

 

 

 

            “พ่อนี้มัน!...”

 

 

 

            “เซ็นต์แล้วเก็บของออกไปซะ ฉันจะให้รถแก 1 คัน แล้วก็ออกไปซะ”

 

 

 

            “แต่นี้มันคอนโดของพ่อ ?”

 

 

 

            “อืม เซ็นต์ซะรายได้ของคอนโดนั้นฉันจะยกให้แกถือว่าคอนโดนั้นเป็นของแก” พ่อของทาโร่พูดบอกและหันไปทำงานต่อโดยไม่สนใจทาโร่ ทาโร่กำเอกสารในมือแน่น พลางคิดว่าถ้าหากตนเซ็นต์รับก็เหมือนว่าตนใช้เงินของพ่อตัวเองเหมือนเดิม

 

 

 

            “คอนโดนี้ไม่ใช่ของฉัน เป็นของแม่แก” พ่อของทาโร่พูดบอกราวกับรู้ทันความคิดของทาโร่โดยไม่หันมามองทาโร่สายตาของพ่อทาโร่นั้นจับจ้องที่เอกสารงานในมือเท่านั้น

 

 

 

            ทาโร่ถอนหายใจออกมาและจัดการเซ็นต์เอกสารในมือและเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ดวงตาคู่สวยหันไปเห็นเลขาของพ่อตนเองที่กำลังยืนยิ้มอย่างพอใจที่ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่

 

 

 

            “ถูกตัดหางปล่อยวัดแล้วละสิ” เลขาของพ่อทาโร่พูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

 

 

 

            “คุณคงคิดว่าถ้าผมไปอยู่ที่อื่นคุณจะได้หุบสมบัติงั้นหรอ” ทาโร่พูดถามด้วยน้ำเสียงเย็นๆพร้อมกับมองใบหน้าของเลขานิ่งๆเลขานิ่งไปนิดเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “หึ...ถ้าขนาดผมที่เป็นลูกแท้ๆมีสายเลือดของเขาคนไหลเวียนอยู่ไม่ได้สมบัติทั้งหมด ผมก็ว่าคุณที่เป็นคนนอกคงจะไม่ได้เลยแม้แต่แดงเดียวหรือแม้แต่เงินบาทเดียวคุณก็ไม่มีปัญญาที่จะได้มันหรอก ทำดีแต่ต่อหน้าลับลังนั้นคืออะไร ถ้าหากพ่อให้ผมสืบทอดธุระกิจจริงอย่างที่พ่อของผมพูดบอกผมตลอด คนแลกที่ผมจะไล่ออกก็คือ คุณ!” ทาโร่พูดว่าและเดินกระแทกไหล่ของเลขาออกมา ทาโร่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับปิดล็อคประตูทันทีก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับว่าพึ่งผ่านสนามรบมาเสียอย่างนั้น

 

 

 

            “พูดได้ดีเหมือนกันนี้” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นที่ปลายเตียง

 

 

 

            “คุณได้ยินด้วยหรอ”

 

 

 

            “อืมหูข้าดีกว่าพวกมนุษย์อย่างเจ้าหลายเท่าได้ยินแม้กระทั่งเจ้าคุยอะไรกับพ่อของเจ้า เจ้าไปเอารถเลย ข้าเก็บของให้เจ้าเสร็จแล้ว” รีคอนพูดบอก ทาโร่พยักหน้ารับก่อนหยิบของบางส่วนลงไปที่รถโดยเอากุจแจรถกับคนขับรถที่บ้าน

 

 

 

            ทาโร่เก็บของเข้ารถจนหมดก่อนจะขับรถออกจากบ้านไปโดยโดยที่รีคอนเดินไปรออยู่อีกทางที่ไกลจากตัวบ้านเล็กน้อย ทาโร่จอดรับรีคอน ทาโร่ขับมายังคอนโดที่พ่อของตนให้เซ็นต์สัญญามอบคอนโดนี้ให้ตน พอมาถึงแล้วรีคอนก็จัดการยกของทั้งหมดของทาโร่ด้วยตัวเองโดยที่ไม่ยอมให้ทาโร่จับหรือยกอะไรเลยสักอย่าง

 

 

 

            “นี้ ให้ผมช่วยเถอะ มันเยอะมากเลยนะ” ทาโร่พูดบอกรีคอนนิ่งเงียบเพราะไม่อยากจะพูดอะไรซ้ำๆ จนทาโร่ยอมให้รีคอนยกเอง ทาโร่พารีคอนมายังบนห้องที่อยู่ชั้นบนสุดห้องทางด้านขวามีห้องเดียวที่ประตูแปลกไปจากเพื่อน

 

 

 

            “คุณหิวรึเปล่า” ทาโร่พูดถาม

 

 

 

            “หิว...แต่เจ้าไปนอนพักเถอะเมื่อคืนข้าทำให้เจ้าเจ็บมากเกินไป” รีคอนพูดบอกหน้านิ่งๆไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดของตนผิดจากทาโร่ที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย

 

 

 

            “เจ็บมากรึเปล่าเวลาเดิน” รีคอนพูดถามทาโร่รีบส่ายหน้า

 

 

 

            “งั้นหรอ งั้นเจ้าไปนอนเถอะข้าจะเตรียมอาหารเอาไว้ให้เวลาเจ้าตื่น

 

 

 

            “หะ...ให้ผมช่วยเถอะครับ” ทาโร่พูดบอกรีคอนยกมือขึ้นมาหมายจะลูบหัวของทาโร่แต่ทาโร่กลับสะดุ้งเฮือกเผลอถอยหลังหนีจากมือของรีคอน รีคอนชะงักมือกลางอากาศและชักมือกลับช้าๆ

 

 

 

            “ไปนอนไป” รีคอนพูดย้ำอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวพร้อมกับปิดประตูล็อคกลอนห้องครัวเอาไว้ ทาโร่เมื่อเห็นว่ารีคอนไม่ให้ตนเองช่วยจึงเดินไปในห้องและทิ้งตัวลงนอน เมื่อหัวถึงหมอนทาโร่ก็รู้สึกผ่อนคลายและหลับลงไปในไม่ช้า

 

 

 

            รีคอนยืนทำอาหารอยู่ในครัวด้วยใบหน้านิ่งๆ ในใจพลางคิดถึงภาพเมื่อกี้ที่ทาโร่ตกใจตนเพียงแค่ตนจะยกมือขึ้นไปลูบหัวของทาโร่เท่านั้น

 

 

 

            “เจ้ากลัวข้าขนาดนั้นเชียวหรอ” รีคอนพึมพำและหยิบของที่มีอยู่ในตู้เย็นมาทำอาหารต่อเรื่อยๆจนเสร็จทาโร่ก็เปิดไฟอ่อนๆต้มเอาไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องครัวออกมา รีคอนมองหาทาโร่เล็กน้อยก่อนจะเห็นห้องนอนที่เปิดแง้มเอาไว้อยู่

 

 

 

            รีคอนเดินเข้าไปในห้องของทาโร่และยืนมองทาโร่ที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง รีคอนนั่งลงบนเตียงเบาๆเพื่อไม่ให้ทาโร่ตื่นขึ้นมา รีคอนยกมือขึ้นลูบผมของทาโร่อีกครั้งพลางนึกสำนึกผิดที่ตนเผลอเอาใจตนเองไปเมื่อวานนี้

 

 

 

            “อื้ออ...” ทาโร่ครางแผ่วในลำคอและขยับตัวเข้าหารีคอนเล็กน้อยเมื่อมือของรีคอนสัมผัสที่ผม

 

 

 

            รีคอนยกมือทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นแลงมองมือของตัวเองนิ่งๆ มือที่รีคอนใช้โอบกอดร่างกายเล็กๆของทาโร่เมื่อคืน มือที่รีคอนได้สำผัสไปทั่วร่างกายของทาโร่ มือที่รีคอนสามารถทำให้ทาโร่แสดงสีหน้าที่เย้ายวนออกมาได้ มือคู่นี้รีคอนคิดว่าจะใช้โอบกอดและให้ความอบอุ่นแก่ทาโร่และจะทำให้ทาโร่ลืมเรื่องร้ายๆที่เคยผ่านมาโดยที่รีคอนไม่รู้ว่าใบหน้าหวานของทาโร่นี้จะยิ้มแย้มและเบ่งบานเหมือนดอกไม้ที่รีคอนหวังว่าจะเห็นรึเปล่าถึงแม้จะไม่แน่นอนว่าตัวเองจะทำได้มั้ย แต่รีคอนก็ยังอยากพยายามเพื่อที่จะได้เห็นรอยยิ้มของทาโร่

 

 

 

            “เมื่อไหร่กันนะ...ที่ข้ารู้ตัวว่าข้ารักเจ้า...” รีคอนพูดขึ้นเสียงแผ่วและเดินออกจากห้องไป

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่หก!!++++++++++

เมื่อไหร่กันนะ...ที่ขี้อ้อนรู้ตัวอีกที

....ก็ใกล้เวลาจะสอบแล้ว...

ผมนี้ไม่เข้าใจหนังสือที่อ่านมาเลยครับ!!!

 

T ___ T

ความคิดเห็น