Au Elf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายตอนที่27 “โมโห(หึง)โดยไม่รู้ตัว2”

ชื่อตอน : รักร้ายตอนที่27 “โมโห(หึง)โดยไม่รู้ตัว2”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 08:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายตอนที่27 “โมโห(หึง)โดยไม่รู้ตัว2”
แบบอักษร

วันนี้มนสิชาช่วยทำกายภาพบำบัดให้ธนาธิปเหมือนที่เคยทำให้ทุกวัน ซึ่งมนสิชาเองก็ไม่ยอมคุยกับธนาธิปเลย ทำให้ธนาธิปหาเรื่องพาลใส่มนสิชา เหมือนว่าวันนี้ทั้งวันมนสิชาทำอะไรก็ขัดหูขัดตาขัดใจธนาธิปไปซะทุกเรื่อง

“โอ๊ยยย!! ฉันเจ็บนะ” ธนาธิปแกล้งร้องเพื่อเรียกร้องความสนใจจากมนสิชา

“ขอโทษค่ะ” มนสิชาพูดแค่นั้น

“เธอจะแกล้งให้ฉันพิการตลอดชีวิตหรือไงห๊ะ!!” ธนาธิปพูดต่อ

“วันนี้พอแค่นี้แล้วกันนะคะ คุณจอมทัพจะได้พัก” มนสิชาบอกเพื่อที่เธอจะได้อยู่ห่างๆ จากธนาธิป

“เธอยังทำไม่ครบทุกท่าเลยนะ” ธนาธิปรีบท้วง

“ก็คุณจอมทัพเจ็บขาแล้วนี่ค่ะ ปรางคงทำไม่ถูกท่า เอาอย่างนี้นะคะ ต่อไปนี้ปรางจะจ้างนักกายภาพบำบัดมาช่วยดูแลคุณธนาธิปแทนปรางนะคะ คุณธนาธิปจะได้หายเร็วๆ ปรางขอตัวนะคะ” มนสิชาน้อยใจเธอจึงตอบธนาธิปไปแบบนั้น

“อ๋อ เธอไม่อยากดูแลฉันแล้ว ว่างั้น?” ธนาธิปถามออกไปตรงๆ

“ค่ะ” มนสิชาตอบ

“แต่เธอเป็นเมียฉันนะ เธอนี่มัน!!” ธนาธิปพูดได้แค่นั้นเพราะมนสิชาเดินออกไปนอกห้องก่อน

จากเรื่องคืนนั้นมนสิชาและธนาธิปดูเหมือนจะห่างเหินกันออกไปพอสมควร คำที่มันยังวนเวียนอยู่ในหัวของมนสิชาคือคำพูดของธนาธิปที่พูดว่า ((“เรื่องแบบนี้ไม่ต้องใช้ความรักก็ทำได้ ขอแค่มีความใคร่ล้วนๆ พอ”)) เพราะฉะนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ ธนาธิปคงมีแค่ความใคร่สินะ


วันนี้ที่เรือนริมน้ำมีแขกมาที่บ้าน แต่ไม่ใช่แขกของธนาธิป เขาเป็นแขกของมนสิชา ศาสตรายุแวะเอาผลไม้มาให้มนสิชาที่บ้านเพราะเขาพึ่งกลับจากต่างจังหวัด

“มะปรางพี่เอาผลไม้มาฝากมะปรางเยอะเลย” ศาสตรายุบอกกับมนสิชา

“โอ้โห เยอะจริงๆ ด้วยค่ะ แบบนี้ปรางจะทานหมดได้ยังงัยค่ะเนี่ย” มนสิชาตอบกลับไป

“พอดีที่สวนแม่พี่ปลูกหลายอย่างเลย พี่รู้ว่ามะปรางชอบทานผลไม้ พี่ก็เลยเอามาฝากหนะ” ศาสตรายุรีบพูด

“ขอบคุณนะครับที่อุตส่าห์เอาผลไม้มาฝากภรรยาผม” เป็นธนาธิปที่พูดขอบคุณศาสตรายุแทนมนสิชา

“เอ่อ!! คืออออ” ศาสตรายุกำลังอึ้งในสิ่งที่ได้ยิน เพราะมนสิชาเองก็ไม่ได้บอกว่าเธอแต่งงานแล้ว

“สวัสดีครับ ผมธนาธิปหรือจะเรียกจอมทัพก็ได้ครับ ผมเป็นสามีของมะปรางครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ธนาธิปแนะนำตัวเองให้ศาสตรายุรู้จัก

“สวัสดีครับ ผมศาสตรายุหรือเมฆครับ เป็นเพื่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัยของมะปรางครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะครับ” ศาสตรายุก็แนะนำตัวเองเช่นกัน แต่ตอนนี้หน้าของศาสตรายุถอดสีเลยทีเดียว

“เชิญคุยกันตามสบายนะครับ เดี๋ยวผมไปบ้านคุณแม่ก่อน เดี๋ยวพี่มานะที่รัก” ธนาธิปทำตัวเป็นเจ้าของบ้านที่ดี

“มะปรางไม่เห็นบอกพี่เลยว่ามะปรางแต่งงาน” ศาสตรายุถามทันที

“ปรางไม่ได้บอกเพื่อนคนไหนเลยค่ะ พอดีเราจัดงานแล้วเชิญเฉพาะญาติๆ เท่านั้นค่ะพี่เมฆ” มนสิชาตอบคำถาม

“อืม พี่ยินดีด้วยนะ” ศาสตรายุจำใจพูด แต่ตอนนี้ในใจเขามันห่อเหี่ยวไปแล้ว

“ขอบคุณค่ะพี่เมฆ” มนสิชาตอบ

“งั้นพี่กลับก่อนนะมะปราง ไว้ว่างๆ เราค่อยนัดเจอกันนะ” ศาสตรายุเอ่ยลา

“ค่ะ ขอบคุณสำหรับของฝากนะคะ” มนสิชากล่าวขอบคุณ

เมื่อธนาธิปกลับเข้ามาที่บ้านอีกครั้งก็ไม่เจอกับศาสตรายุแล้ว ตอนนี้เขาเดินหามนสิชาแทนแต่ก็ไม่เห็นอยู่ในบ้าน ธนาธิปจึงเดินไปดูที่ริมสระบัวก็เจอมนสิชานั่งเล่นอยู่บริเวณนั้น

“ชู้รักของเธอกลับบ้านไปแล้วเหรอ ทำไมกลับเร็วนักหละ จริงๆ ฉันอยากชวนกินข้าวกลางวันด้วยสักหน่อย” ธนาธิปถามแต่แฝงไปด้วยความประชดประชัน

“แล้วแต่คุณจอมทัพจะเข้าใจเลยนะคะ ปรางขอตัวค่ะ” มนสิชาตอบ

“หยุด เธออย่าเดินหนีฉันนะ เดี๋ยวนี้กล้านัดชู้รักให้มาหาถึงบ้าน ต่อหน้าฉันยังกล้าทำขนาดนี้ แล้วลับหลังฉันจะขนาดไหน” ธนาธิปยังว่าต่อ

“คุณจอมทัพก็น่าจะทราบว่าเราสองคนไม่ได้มีอะไรกัน” มนสิชาตอบด้วยความโมโห

“ทำไม เธอจะบอกว่าฉันเป็นคนแรกของเธองั้นเหรอ ฉันควรจะดีใจใช่มั๊ยที่ได้เปิดซิงเธอ” ธนาธิปถามกลับไปอีก

“ถึงคุณจอมทัพจะเป็นคนแรกของปราง แต่บางทีพี่เมฆก็อาจจะเป็นคนสุดท้ายก็ได้ค่ะ” มนสิชาตอบกลับแบบเจ็บแสบแล้วเธอก็รีบเดินจากเขาไป ส่วนคนที่ยืนฟังได้แต่โมโหเท่านั้น


มนสิชาไปหาคุณอารดาที่บ้านใหญ่ เธอไปขออนุญาตหยุดงานเพื่อกลับบ้านไปหามารดาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ เพราะตั้งแต่แต่งงานมาเดือนกว่าๆ แล้วเธอยังไม่ได้ไปหามารดาเลยสักครั้งเดียว คุณอารดาเองก็แปลกใจที่ลูกสะใภ้มาขออนุญาตท่านโดยตรงแบบนี้ แสดงว่าเรื่องนี้อาจจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับธนาธิป เพราะเมื่อเช้าธนาธิปก็มีทีท่าหงุดหงิดมาหาท่านที่บ้านเช่นกัน

“คุณป้าค่ะ ปรางขออนุญาตกลับบ้านไปหาแม่หนึ่งอาทิตย์นะคะ เอ่อ!! และขอลางานด้วยเลยนะคะคุณป้า” มนสิชากล่าวขออนุญาต

“หนูมะปรางจะกลับไปหาคุณแม่ที่บ้านเหรอลูกแล้วนี่บอกพี่เขาหรือยังจ๊ะ” คุณอารดาถามกลับไป

“เอ่อ....ออออ!! ปรางยังไม่ได้บอกเลยค่ะ” มนสิชาอึกอักตอบ

“ทะเลาะกันเหรอลูก มีอะไรเล่าให้ป้าฟังได้นะจ๊ะ” คุณอารดาถือโอกาสซักถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างธนาธิปและมนสิชา

“เอ่อ...........ออออออ!!” มนสิชาไม่กล้าที่จะพูด

“เล่ามาเถอะจะหนูมะปราง ป้าก็เหมือนแม่ของหนูคนหนึ่งนะจ๊ะ” คุณอารดาพยายามเกลี้ยกล่อม

มนสิชาได้ยินดังนั้นเธอจึงเล่าเรื่องราวของเธอและธนาธิปให้คุณอารดาฟังในทุกๆ เรื่อง รวมถึงเรื่องความสัมพันธ์แบบชายหญิงที่มันเกิดขึ้นด้วยโดยไม่ได้ปิดปัง คุณอารดาเป็นผู้ฟังที่ดี ท่านฟังโดยเก็บรายละเอียดต่างๆ เพื่อช่วยแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น และลึกๆ ท่านดีใจที่สิ่งที่ท่านหวังไว้กำลังเป็นจริง บางทีอีกไม่นานท่านคงได้เห็นหน้าหลานก็เป็นไปได้

“อืม....มมม ป้าเข้าใจหนูมะปรางนะลูก” คุณอารดาพูดเมื่อมนสิชาเล่าเรื่องต่างๆ จบแล้ว

“ขอบคุณคะคุณป้าที่รับฟังปรางนะคะ” มนสิชากล่าวขอบคุณคุณอารดา

“ทีนี้ป้าขอถามหนูมะปรางกลับบ้างได้มั๊ยจ๊ะว่าหนูคิดยังไงกับพี่จอมทัพเขา หนูรักพี่เขามั๊ยลูก” คุณอารดาถามตรงประเด็น เพราะจากที่ท่านฟังมนสิชาเล่ามาดูเหมือนว่าคนทั้งสองน่าจะเริ่มมีใจให้กันแล้วแต่ทั้งสองคนยังคงไม่รู้ตัว

“เอ่อ..ออ ปรางกับคุณจอมทัพน่าจะเป็นเหมือนเส้นขนานนะคะคุณป้า เราสามารถไปด้วยกันได้แต่คงจะไม่มีทางมาบรรจบกันค่ะ” มนสิชาตอบตามความเป็นจริง

“ป้าให้หนูมะปรางตอบใหม่ ตอบตามความรู้สึกของหนูนะลูก ตอบตามความรู้สึกจริงๆ ที่อยู่ในใจ” คุณอารดาพยายามถามจี้เพราะท่านรู้ว่าผู้หญิงเราถ้าไม่รักคงไม่รู้สึกแบบนี้

“ปราง...ปราง” มนสิชาพูดติดอ่างเมื่อต้องตอบคำถาม

“ป้ารู้แล้ว หนูไม่ต้องตอบป้าก็ได้ เพราะตอนนี้หนูรักพี่เขาแล้ว” คุณอารดาช่วยพูดสรุปให้

“เอ่อออ” มนสิชายังไม่กล้ายอมรับ

“ป้ารู้ว่าผู้หญิงเราถ้าไม่รักจะไม่ยอมขนาดนี้ ยิ่งตกเป็นของเขาแล้วด้วยก็ยากที่จะเลิกรักได้ใช่มั๊ยจ๊ะ” คุณอารดาช่วยตอบอย่างอารมณ์ดี

“ค่ะ” มนสิชายอมรับแบบอายๆ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นสำหรับเธอมันคือเรื่องใหญ่มากสำหรับลูกผู้หญิง เธอเข้าใจว่ามันสามารถเกิดขึ้นได้เพราะเธอและเขาแต่งงานแล้ว

“ป้ารู้ว่าหนูกำลังคิดมากว่าพี่เขาไม่ได้รักหนูใช่มั๊ยจ๊ะ ป้าขอตอบแทนลูกชายของป้าเลยว่า อาการที่พี่เขาเป็นอยู่แบบนี้คือ พี่เขาก็รักหนูเช่นกันจะ แต่เขาน่าจะยังไม่รู้ตัว ป้าขอให้หนูเข้มแข็งและอดทนไว้นะจ๊ะ ใช้ความดีที่มีอยู่เอาชนะใจพี่เขาให้ได้นะลูก” คุณอารดาบอกในสิ่งที่เธอเองไม่เคยรู้ และท่านสอนเพื่อให้เธอประคับประครองความรักไว้ให้ดี

“ค่ะ ปรางจะพยายาม” มนสิชาตอบ

“งั้นหนูมะปรางรีบไปหาคุณแม่เถอะจะ ป้าอนุญาต เรื่องงานก็ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะป้าจะบอกพี่เขาให้ หนูมะปรางพักผ่อนให้สบายใจแล้วค่อยกลับมาเริ่มต้นใหม่นะลูก” คุณอารดาบอกกับมนสิชา

ส่วนคนที่กำลังอยู่ในหัวข้อสนทนาตอนนี้ให้นายมั่นขับรถพาออกไปบ้านนพนัยแล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น