Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.27 แม่มังกร 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 375

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 05:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.27 แม่มังกร 2
แบบอักษร

[Mel's part]

"นายขอร้าบ เปลี่ยนตาให้ข้าหน่อยยย" ผมถูไถหัวกับขานายเหนือหัว 


ผมน่ะมีตาสองข้างที่สีไม่เหมือนกันมาตั้งแต่เป็นมังกรบริวารของเทพบิดา 

ตาแบบนี้เป็นภาวะปรกติของพวกอมตะในโลกเบื้องล่าง แต่ไม่ปรกติสำหรับสัตว์อสูรในโลกเบื้องบน เป็นลักษณะพิการ ต่ำต้อยราวกับสัตว์จากโลกที่อยู่ต่ำกว่า ผมเลยถูกพวกลูกมังกรตนอื่นไล่กัดไม่ให้เข้าฝูงตั้งแต่ฟักออกจากไข่

อาจเพราะตาสองสีแบบนี้ แม่มังกรของผมถึงไข่ทิ้งแล้วหายไป ทิ้งไข่ของผมให้นายฟัก


... ผมเกลียดตาแบบนี้ มันคือคำสาป ...


ผมไถหัวคลอเคลียกับขานาย กระดิกหาง ทำหน้าออดอ้อน นายมองหน้าผม แต่สายตาลอยผ่านไปไกล 

"มังกรเอย จงอดทน ..." ผมทำหน้าจ๋อย หูลู่ "... สิ่งที่เจ้ามีจะนำพาของขวัญสุดพิเศษมาให้" นายบอกผมแบบนั้น 

นายยิ้ม แต่แววตาที่มองผมนั้นแปลกประหลาด 

ผมรู้จักสายตาแบบนั้นของนายเมื่อโตขึ้น ... เป็นสายตาสมเพชเวทนาของเทพผู้เป็นใหญ่ มองเห็นทุกข์ของสัตว์โลก


................................

................................


นัยน์ตาสองสียังคงติดตามมาจนกระทั่งนายส่งผมลงมาควบคุมมนุษย์


ณ โลกเบื้องล่างแห่งนี้ ตาสองสียังคงเป็นเรื่องประหลาดในหมู่มนุษย์ 

ทันทีที่หมอตำแยเห็นตาของผม แม่ของผมถูกปลดจากตำแหน่งสนมเอก เคราะห์ดีที่แม่มีสัญชาตญาณความเป็นแม่มากพอที่จะไม่บีบคอเด็กปิศาจอย่างผมและตระกูลของแม่ยังมีอำนาจ ผมกับแม่จึงรอดโทษประหาร 

แต่ก็ถูกเนรเทศไปจนสุดเขตวัง เป็นตำหนักซอมซ่อ ที่ควรจะเรียกว่ากระท่อมในเขตที่ไม่ค่อยมีใครอยากเข้าไปยุ่งมากนัก เล่าลือกันว่าแถวนั้นติดกับอาณาเขตของปิศาจ


คำเล่าลือพวกนั้นเป็นจริง ...

ปีที่ห้าที่ผมอยู่ในโลกมนุษย์ ยังคงไร้ความทรงจำของมังกร เวทมนตร์ยังไม่ตื่นขึ้นมา เป็นเพียงเด็กมนุษย์แสนอ่อนแอคอยรองมือรองเท้าพวกพี่น้องและลูกขุนนาง

วันที่แสงเจิดจ้าวันนั้นผมวิ่งหนีมือ เท้า ของกลุ่มพี่น้อง จนกระทั่งไปสู่ป่าไผ่ ทันใดนั้นมีฝนตกลงมาทั้งที่ฟ้าแจ้ง ผมลื่นไถลไปหลบใต้โพรงไม้ใหญ่

"จะหนีไปไหน ไอ้ปิศาจชาติหมา ออกมาหาข้าดีๆ หรือจะให้ข้าจับเจ้าตอน ไอ้หมาโง่!!" 

ปิศาจหมาที่เด็กพวกนั้นจิกเรียกคือผมเองครับ คือหมาบางตัวในถิ่นนี้มีตาสองสีน่ะ

"หมาโง่ ไอ้หมาหน้าโง่ หมาโง่ หมาโง๊ววววว์ ..."

"หมาโง่ ไอ้หมาหน้าโง๊ววววว์ ไอ้ปิศาจหน้าโง่ง่"


"หนวกหู!!! ไอ้เด็กเวรรรร!!"

เปรี้ยง!!! ตูมม!!!! 

อ๊ากกกก ฮว๊ากกกก แง๊!!!

หือ? ผมเงยหน้ามอง

จิ้งจอกขนสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่ที่กิ่งไม้ใหญ่ รอบกายมีสายฟ้าลั่นเปรี๊ยะรอบร่าง ส่งสายฟ้าไปผ่ากลุ่มเด็กที่ไล่ตามผม

ปิศาจ?!!

จิ้งจอกตรงหน้าขนฟูซีกเดียว ลำตัวอีกซีกขนลีบแบนเหมือนเพิ่งถูกปลุกให้ลุกจากที่นอน ยืนยันด้วยตาแดงก่ำ มีคราบสีน้ำตาลตรงหัวตา และรอยน้ำลายตรงมุมปาก

".........................." ผมไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกอย่างไร

"ไอ้เด็กเปรต!! แง่งงงง!! ฮื่ออออ!!" ปิศาจตนนั้นคำรามพร้อมหาวหวอด ก่อนจะหันมาเห็นผม 

"...................." "......................"

ชะงักจังหวะหาว ค่อยๆ หุบปาก สะบัดขนให้ฟูเท่ากันทั้งตัว

"..........................."

ปิศาจหรี่ตามองหน้าผม ผมยิ้มแหยให้ 

ปิศาจมองนิ่งสักพัก ตาปรือ หาวอีกรอบ แล้วกระโดดขึ้นกิ่งไม้ที่สูงกว่าเดิม

มีลูกไฟสีฟ้าลูกเล็กๆ กลิ้งมาอยู่ข้างหน้าผม 

??? 

ลูกไฟกลิ้งนำ หยุดรอให้ตามไป ผมหันไปมองจิ้งจอกตนนั้นแต่มองไม่เห็นแล้ว

วันนั้นผมตามลูกไฟจนกลับถึงตำหนัก ผมใช้เวลาอีกหลายเดือนพยายามกลับไปที่ป่าแห่งนั้นแต่ไม่สำเร็จ


ปลายปีนั้นในวันพิธีบวงสรวงเทพมารดาหนี่วา ด้วยสัญชาตญาณหรือเวรกรรมหรืออะไรก็ตามแต่ ผมเจอจิ้งจอกของผมอีกครั้ง

"พี่ฉาาววค๊าบบบ ไปกินขนมกันม้ายยอ่า" ผมเลียนแบบคำพูดของพี่ทหารยามตอนชวนสาวรับใช้ของแม่ออกไปเที่ยว

พี่สาวจิ้งจอกก้มลงมอง ตาที่มองมามีแววหงุดหงิดรำคาญ แต่ไม่มีแววรังเกียจ

นางกลายมาเป็นพี่สาว เป็นเพื่อน เป็นคนที่รักผมคนแรกในโลกแห่งนี้

แม่ของผมตายตอนผม 6 ขวบ พวกพี่น้องเล่นสนุกกับผมแรงขึ้น จนกระทั่งพี่สาวต้องมางมร่างของผมจากก้นบ่อน้ำ

นางมองผมที่ร้องไห้กระจองอแงจากประสบการณ์เฉียดตาย มองหน้ายับเยินของผม ถอนใจหงุดหงิด 

"แลกเปลี่ยนมาสิ!!" 

ผมสะอื้น "อะ อะไรก็ได้เหรอ งะ งั้นเปลี่ยนสีตาให้หน่อยสิ"

"อย่าโง่! เอาอะไรที่มันเป็นประโยชน์มากกว่านี้ ไอ้เด็กงั่ง!" พี่สาวคำรามด่า

"กะ ก็ถ้ามะ ไม่มีตา บะ แบบนี้ ... ทะ ท่านแม่คง ...."    คงไม่ถูกขับไล่ แม่คงไม่ถูกวางยาจนตาย ผมคงไม่ถูกรังแก

พี่สาวมองหน้าผมนิ่ง ... ป๊าบ!! .... แล้วตบกระโหลกเรียกสติผม แรงจนหัวสั่น

"ไอ้เด็กโง่!! ทำไมเจ้าต้องเปลี่ยนตัวเองให้พวกสวะนั่นยอมรับ? ..." พี่สาวตบกบาลซ้ายขวาเรียกสติรัวๆ นางคำรามหงุดหงิดที่ผมยังร้องไห้ไม่หยุด 

".... เปลี่ยนพวกมันสิว้อยยยย!! จงกระทืบพวกมันให้อยู่ใต้เท้า ทำให้มันยอมรับตัวเจ้าที่เป็นแบบนี้!! เข้าใจมั้ย ไอ้เด็กงั่ง!! "

เราแลกเปลี่ยนกันวันนั้น ตำหนักของผมเหลือพุทราเชื่อมใกล้ขึ้นราหนึ่งไม้ แลกกับคำสัญญาที่พี่สาวจะคุ้มครองผม สอนผมจนผมดูแลตัวเองและล้างแค้นได้

พี่สาวสัญญาว่าจะทำให้ผมอยู่เหนือทุกคน ให้พวกมันอยู่ใต้เท้าตัวประหลาดอย่างผม


อายุ 10 ขวบ เช้าวันหนึ่งผมพบว่าตาของผมกลับเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนกันทั้งสองข้าง พร้อมความทรงจำเกี่ยวกับเวทย์มนตร์ประหลาดผุดขึ้นมาที่สมอง

ผมกับพี่สาวแปลกใจ เราพยายามหาคำตอบแต่ไม่พบ 

แล้วชีวิตก็ดำเนินต่อไป

อายุ 13 ผมเริ่มมองพี่สาวเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผมเริ่มเกี้ยวนางตั้งแต่ปีนั้น นางตบผมกระเด็นตั้งแต่วันแรกที่ผมบอกรัก  

อายุ 17 ผมพลาด ถูกลอบทำร้ายปางตาย ปลายปีนั้นผมซ้อนแผน ฆ่าน้องชายล้างแค้นสำเร็จ ... เป็นคนแรก

อายุ 18 ผมยังคงไล่ตามพี่สาว 

อายุ 19 ผมยึดอำนาจจากรัชทายาท ฆ่ามัน ไล่ล้างเครือข่ายของมัน ฆ่าแม่ของมัน ยึดตำแหน่งของมัน

อายุ 20 ผมขึ้นเป็นรัชทายาท สัปดาห์ต่อมาตระกูลของจักรพรรดินีองค์ก่อน ท่านแม่เลี้ยงสุดที่รักของผม ตายในกองเพลิงทั้งตระกูล .... ปีนั้นผมจบภารกิจแก้แค้นให้ท่านแม่

และล่อลวงให้พี่สาวยอมผสมพันธุ์ด้วยสำเร็จ ... จากนั้นใช้เวลาเกือบสามเดือนนอนเจ็บด้วยน้ำมือเมียจ๋า

อายุ 22 ผมขึ้นเป็นจักรพรรดิ์ เกิดกบฎครั้งแรก

อายุ 25 ผมรวบอำนาจในมือได้เกือบเบ็ดเสร็จ

อายุ 28 เมียจ๋าตั้งท้อง ผมออกจะอายุมากแล้วที่จะมีลูกคนแรก แต่กว่าจะกล่อมเมียจ๋าให้ยอม ก็ ......

.............................

...............

.......

... ผมจำเหตุการณ์สามเดือนหลังรู้ว่าเมียจ๋าตั้งท้องไม่ได้ ....


รู้สึกตัวอีกครั้ง จิ้งจอกขนสีขาวตัวนั้นนอนจมกองเลือด รอบกายของผมมีแต่เสียงกู่ร้องของทหารชนะศึก

เรื่องราวกลายเป็นตำนาน เมียของผมกลายเป็นนางปิศาจจิ้งจอกแพศยา ล่อลวงจักรพรรดิ์ให้กลายเป็นทรราช จักรพรรดิ์กลับใจหลังรู้ความจริง ยกกองกำลังไปปราบ ฆ่านางปิศาจด้วยมือของตัวเอง นำพาแสงสว่างสู่แผ่นดินอีกครั้ง


หลังนางปิศาจตาย นัยน์ตาของผมเปลี่ยนเป็นสองสีอีกครั้ง แต่ไม่มีใครกล้าแสดงท่าทางรังเกียจจักรพรรดิ์อีกแล้ว


สิบปีหลังจากที่ผมฆ่าเมียกับลูก หน้าที่ในโลกนี้สิ้นสุด เบื้องบนยอมให้ผมจุดไฟเผาตัวเองจนตาย 


................................

................................


ตาสองสีคู่นั้นยังตามผมต่อมาทุกชาติภพ หายไปช่วงหนึ่ง กลับมาอีกครั้ง ไปมาไม่แน่นอนราวกับเกี่ยวพันกับคำสาปของเทพีหนี่วา

มาถึงชาตินี้ ตอนนี้มันหายไปแล้ว

ผมคิดถึงความฝันเกี่ยวกับนายเหนือหัว ... ไม่หรอกมั้ง

ผมรอให้นายช่วย กรีดร้องคร่ำครวญหวนไห้ ร้องเรียกหาความเมตตาจากนายทุกครั้งที่อยู่ในรอยต่อของชาติภพ   คำตอบจากนายคือความเงียบ 

ผมวอนขอ รอมาหลายชาติ จนตาสว่าง

ผมถูกพ่อ ... ไม่สิ เจ้านายทรยศ

... นอกจากคิเคียวแล้ว ผมไม่เหลือใคร ...

ช่างแมร่ง 

ผลักปัญหาออกพ้นสมอง เกาอกคันยุบยิบแกร่กๆ ...  

*'สิ่งที่เจ้ามีจะนำพาของขวัญสุดพิเศษมาให้'* งั้นเหรอ 

ถ้าเป็นแบบนั้น

"เมียต๋าาาาา เก๊ารักเมียที่สุดเลยน้า !!!" ผมเลื้อยจากห้องน้ำมุ่งสู่โปงผ้าห่มที่ของขวัญตัวน้อยสุดที่รักนอนอยู่ ไถหน้าที่ตอหนวดเริ่มงอกกับเต้าน้อยๆ ของนาง ระดมจูบแก้มนุ่--

เปรี้ยงงงง!!! เอ๋ง !! ฮว๊ากกกก!!! 

ขอโทษค๊าบบ!!!

ถูกถีบกระเด็น ตามด้วยลูกไฟสีฟ้าขั้นสูงสุดฟาดเปรี้ยงรัวๆมาที่ผมที่นอนเก็บคองอเข่า

ตาสีดำคู่นั้นแดงก่ำ งัวเงีย ขุ่นเคือง โผล่มาจากม่านผม ซีกหนึ่งของหัวมีผมชี้ฟูฟ่อง แต่อีกซีกแบนลีบ มุมปากเห็นรอยน้ำลาย รอบกายมีแต่ควันกับกลิ่นโอโซนของการปล่อยสายฟ้า

"หนวกหู!! ไอ้เด็กเวร!!"


ผ่านไปหลายชาติภพ บางอย่างยังไม่เปลี่ยนไป


................................


สิบนาทีต่อมาพายุสงบลง แสงแดดสาดเข้ามาในห้อง ส่องให้เห็นสีตาที่แท้จริง คิเคียวมองตาของผมนิ่ง

*'เกิดอะไรขึ้น?'*สายตาของนางถามมาแบบนั้น 

ผมยักไหล่ เลื้อยไปนอนข้างนาง กอดเอว

"คิดว่ากวาดปัญหาไว้ใต้พรมแบบนี้แล้วมันจะหายไปเหรอ"

"................" 

"คืนวันที่กลับมา เจ้ามีนิมิตอะไร?" นางไม่ได้หลับ? ... เผ่าจิ้งจอกมีอำนาจควบคุมฝันด้วยนี่นะ

"แค่ฝัน... นายมาคุยด้วยเฉยๆ" ผมพึมพำ

คิเคียวก้มลงมอง ผมกอดเอวนาง มือยึดเสื้อ หน้าซุกกับผ้าปูที่นอน

" .................. "

"ข้ายืนยันการปฎิเสธภารกิจ ... และหนี่วาบอกว่าชาตินี้อย่าเพิ่งรีบตาย ถ้างั้นชาตินี้..."  ปฎิเสธภารกิจถึงสองครั้ง แถมยังช่วยนางมังกรตนนั้น สำหรับบริวารคือการทรยศนาย มีโทษเพียงอย่างเดียวคือ ...

พวกมันจะเอาไป มันจะพรากสิ่งสุดท้ายที่ยังเหลือ

มันจะพราก ...

ผมคำราม มือเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ ยึดตัวคิเคียวแน่นขึ้น

"ตามมาหลายชาติภพ เจ้าไม่เบื่อ แต่ข้าเบื่อเรื่องรักน้ำเน่าแบบนี้เต็มทีแล้ว ..." 

"...................."

"ปล่อยข้าไปเถอะ"

เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! คว่ากกกก!!! 

ผมลุกพรวด กดคิเคียวลง ต่อยระบายอารมณ์จนหัวเตียงพัง ใช้กรงเล็บตะปบกระชากที่นอนข้างร่างของนาง

คิเคียวมองหน้าด้วยสายตาเย็นชา


ไม่ปล่อย!! ไม่มีทาง !! นางจะทิ้งข้า!! พี่สาวจะทิ้งข้า!!

นางมองข้าด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้ว!!

ไม่เอา!!

ผมอาละวาดทำลายห้อง ระบายความโกรธแค้นที่กักเก็บไว้ คิเคียวเพียงนอนมองกรงเล็บของผมหมุนวนคว้างทำลายที่นอนรอบตัวนาง จ้องมองผม แต่ผมไม่อยากรับรู้อะไรอีก

ผมหันมาระบายอารมณ์กับนาง ใช้เลือดของมังกรควบคุมร่าง บังคับให้นางชดใช้ด้วยเซ็กส์


หลังจากเสร็จสิ่งน่าขยะแขยงที่ควรเรียกว่าการขืนใจ คิเคียวนอนนิ่ง ส่วนผมกอดนางแน่น ไม่กล้าพูด ไม่กล้ามองหน้านาง ละอายเกินกว่าจะตอบโต้ 


___________________________________________


จากวันนั้นผมยังคงกวาดปัญหากลบไว้ใต้พรม ส่วนคิเคียวทำท่าเหมือนจะลืมๆไป ไม่ถือสาความงี่เง่าของผมไนวันนั้น  

ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป เราเลือกใช้การลืมปัญหาเพื่อที่จะหาความสุขในเวลาที่ยังเหลืออยู่

เราตั้งรกรากที่เมืองใกล้ฝูงของราเวน อยู่ช่วยอลันกับบาร์ทสร้างฝูง ผมทำงานในโรงพยาบาล คิเคียวสอนเวทมนตร์ เดินทางระหว่าโลกกับมิติกระจกและเป็นคู่ซ้อมมือให้อลันกับบาร์ท 

ชีวิตคู่ของผมกับคิเคียวยังคงเรียบง่ายแต่สุขล้นเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาหลายชาติ 

ยกเว้นแต่เสี้ยนหนามขนาดเท่าเด็กสิบขวบ

"ไปแกล้งอะไรเจ้าหยาง" เมียจ๋าบิดหูผมดึงขึ้นดึงลง กระบวนท่าเลียนแบบน้าบิลลี่ไม่มีผิด ผมไม่ควรให้นางสมาคมกับพวกแม่

'อะไรเล่า! ก็แค่จะหาวิธีคีบมันไปทิ้งที่ฮาเร็มมังกรในขอบเขตสัมปรายภพแค่นั้นเอง ไม่ตายหรอกน่า' แผนชั่วนั่นไม่สำเร็จ ไอ้เด็กเวรนั่นดันรู้ตัวหลุดมือผม

"ถามทำไมไม่พูด! อย่านึกว่าไม่รู้นะว่าคิดชั่วอะไรบ้าง!!" มือเมียพุ่งมาหยิกที่หัวนม กระบวนท่าเหมือนที่แม่เบลล์ใช้กับพ่อ เจ็บจี๊ดจนผมกรี๊ด

'บอกให้โง่เหรอวะ แหมเมียก็!' ผมคิดในใจ ได้แต่ช้อนตามองอ้อน

"มันตอแหลอ้ะ มันสำออยอ้ะ มันแย่งเมียจ๋าอ้ะ! โอ้ย!! เมียจ๋าใจร้าย!!" ผมงอแง เมียจ๋ามือลั่นอีกรอบ ก่อนจูงมือไอ้หยางกลับกระจก เข้าไปสอนเวทมนตร์ต่อ

ไอ้หยาง ไอ้เด็กเวรนั่น ผมควรจะเวทนาเด็กกำพร้า เคะน้อยที่ถูกรุมรังแกแบบมัน

ถ้ามันไม่แย่งเวลาของอลันและคิเคียวไป ...

ถ้ามันไม่แอบยิ้มเยาะผมแบบนี้ ....


................................

................................


เสี้ยนหนามความสงบของชีวิตคู่ของผมชิ้นถัดมาคือพวกผ่าเหล่ากับภารกิจหาร่างของแม่มังกร 

ปรกติพวกนี้จะน่ารำคาญเหมือนตัวประกอบกิกี๊ในหนังยอดมนุษย์ พิกลพิการ ฝีมือเข้าขั้นกาก แต่มีจำนวนมาก เหมือนของเล่นห่วยๆ ผลิตเอาจำนวน

แต่ถ้าเป็นพวกที่มีเชื้อสายมังกรเจือปนก็เป็นอีกเรื่อง

ผมพยายามกันคิเคียวไว้จากภารกิจกำจัดพวกผ่าเหล่า ถึงฝีมือจะสวะ ร่างกายไม่แข็งแกร่งเหมือนมังกร แต่พวกมังกรผ่าเหล่าบางตัวพ่นไฟได้ และผมไม่แน่ใจว่าไฟของพวกผ่าเหล่าจะทำอันตรายจิ้งจอกของผมได้ไหม

ทางแก้ที่ดีที่สุดคิอจัดการภารกิจทำลายโรงงานผลิตให้จบ

รางวัลโบนัสของภารกิจนี้คือการแก้แค้น ... เพื่ออลันและเพื่อคิเคียว 

อลันไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพ่อและแม่ผู้ให้กำเนิด แต่นางกระตือรือร้นในการตามล่าตามล้าง ส่วนคิเคียว แม้นางจะทำท่าเหมือนไม่สนใจจะยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์ แต่นางร่วมมือในการช่วยหาพิกัดของเนื้อเยื่อแม่มังกรเต็มที่ ผมคิดว่านางเองก็ผูกพันกับพ่อมดหยางกุ้ยกับหลันฮวาไม่น้อย

จิ๊กซอว์ที่คาดไม่ถึงคือลูกครึ่งอินคิวบัสที่ชื่อว่าแคลร์ ลูกสาวของเจ้ามนุษย์ดาร์วิน

เราใช้นางลวงให้ดาร์วินมาติดกับ เพื่อตอบแทน โมน่ารับนางเข้าฝูง กางปีกคุ้มกัน พร้อมส่งแวร์วูลฟกับอินคิวบัสมาเป็นอาหารให้นาง 

คิเคียวเป็นคนค้นพบว่าอินคิวบัสอ่อนแอนางนี้มีประโยชน์ ถ้าขุดคุ้ยความทรงจำของเหยื่อที่รอดชีวิตผ่านการควบคุมความฝันด้วยวิธีของเผ่าจิ้งจอก แคลร์อยู่กับมนุษย์ดาร์วินตั้งแต่เกิด นางมีเศษความทรงจำเกี่ยวกับพวกผ่าเหล่าและสถานที่ทดลองมากกว่าคนอื่น 

เราปะติดปะต่อข้อมูลจนเจอเป้าหมาย เกาะที่เคยเป็นที่ทรมานลุงเอริคและที่คุมขังหยางกุ้ยและหลันฮวา

ตลกดีไหมล่ะ พวกนั้นคงคิดว่าที่อันตรายที่สุดคือที่ทีปลอดภัยที่สุด และพวกเราก็พลาดที่ละเลยสถานที่ที่เคยสำรวจแล้ว


..............................


ผมขอให้คิเคียวรออยู่กับเจ้าเด็กหยางในมิติกระจก เกาะนี้มีพวกมังกรกลายพันธุ์ ผมไม่อยากเสี่ยงให้จิ้งจอกตัวน้อยของผมขนแหว่ง -

- อุ๊บส์!!!

หลังจากยอมโดนตบตีโทษฐานปากเสียจี้ใจดำเมียจ๋า หลังจากออดอ้อน ถูไถ คลอเคลีย ลาเมียจ๋าอีกสองชั่วโมง จนคิเคียวตบผมกระเด็นออกมานอกกระจก  ถึงตอนนี้ผมพร้อมรบกับครอบครัวแวร์วูลฟและอินคิวบัสแล้วล่ะ

เราใช้ข้อมูลจากดาวเทียมทหารประเมิณจำนวนกับอาวุธ เห็นว่าไม่ตึงมือเท่าไหร่ จึงตัดสินใจว่าภารกิจนี้จะเป็นปาร์ตี้การฆ่าของครอบครัว หนีบผู้เกี่ยวข้องไม่กี่คนไปด้วย

เหตุผลคือความสนุกในการละเลงเลือด พวกผู้ใหญ่บ่นว่าไม่ได้แปลงร่างและไล่ล่าจนถึงขีดสุดนานหนักหนาแล้ว

ผม อลัน และ แม่ แปลงเป็นมังกร จัดการพวกผ่าเหล่าที่จะบินหนีและคอยชี้ทิศทางให้พวกที่อยู่ภาคพื้นดิน ส่วนบาร์ท พวกผู้ใหญ่หัวหน้าฝูง และสมาชิกอาวุโสของฝูงจัดการพวกฝูงลูกกระจ๊อกกิกิี๊

น้าบิลลี่ดูจะเริงร่ากับภารกิจนี้เป็นพิเศษ ... ดีใจด้วยนะครับ

ในท้ายที่สุด ฝูงแวร์วูลฟไล่ล่าจนเจอมนุษย์กลายพันธุ์ดาร์วิน แม่กับอลันจัดการฉีกปีกของมันตอนทที่มันจะบินหนี พวกแวร์วูลฟเล่นกับเหยื่อจนพอใจ ก่อนที่ไอ้ไมค์กับแซคจะส่งซากรุ่งริ่งใกล้ตายของพ่อตาของมันให้แคลร์

ถึงตอนนี้ ซัคคิวบัสนางนั้นยังคงลังเลที่จะล้างแค้น

แต่ในวาระสุดท้าย พ่อสุดที่รักของนางกลับแว้งกัดจนแขนของลูกขาด อมนุษย์ตนนั้นยังคงเต็มไปด้วยความคลั่งแค้นและตายด้วยน้ำมือของลูกสาวตัวเอง

น่าสมเพช ...



ผมกลอกตากับละครน้ำเน่าของอดีตมนุษย์คู่นั้น ปล่อยให้พวกกองกำลังภาคพื้นดินเล่นสนุกต่อ ผมบินตามอลันแยกไปหาเนื้อเยื่อมังกร นางตามสัญญาณมังกรจนเจอตู้เก็บเศษเนื้อเยื่อรังไข่ของอมตะหลากเผ่าพันธุ์ ถูกซ่อนลึกลงไปในปากปล่องภูเขาไฟเก่า หนึ่งในเนื้อเยื่อเหล่านั้นมีสัญญาณคล้ายกับเกล็ดมังกรของแม่อลัน

อลันจัดการส่งชิ้นส่วนสุดท้ายของแม่มังกรของนางสู่สวรรค์ด้วยไฟมังกรของนางเอง

ผมมองเหม่อดูควันไฟเผาไหม้ แอบหงังจะเจอภาพเลือนลางเป็นวิญญาณพ่อหยางกุ้ยกับแม่หลันฮวามาลาลุกสาวเหมือนกับที่เคยเห็นในหนัง

ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

แม่เบลล์ตามกลิ่นจนเจอ ร่อนลงสมทบ ยืนนิ่งอยู่ข้างลูกทั้งสองของนาง รอให้ไฟมอดลง


'กลับบ้านเราเถอะ' แม่ใช้หัวดุนไหล่อลันราวกับบอกแบบนั้น


ภารกิจนี้สิ้นสุดแล้ว อลันบินตามแม่ไปสมทบกับสมาชิกครอบครัวของเรา


.... แต่ผมได้กลิ่นบางอย่างจากซอกหลืบของปากปล่องภูเขาไฟ 

กลิ่นของเซ็กส์ ...


ในซอกหลืบนั้น คิเคียวกระแทกตัวของนางกับร่างของบาร์ท ครางกระตุกระริกสุขสมจังหวะเดียวกับไอ้บาร์ทร้องลั่น กระตุกสั่นส่งน้ำเชื้อเข้าสู่ ...

แล้วคิเคียวก็ตวัดกรงเล็บ ตัดคออมตะใต้ร่าง


.... นางแพศยา.... 


อลันกรีดร้องโหยหวน นางพุ่งเข้าไป นางปิศาจกลายร่างเป็นจิ้งจอกพุ่งสวน อลันพ่นไฟดัก แต่จิ้งจอกหลบได้ 

เป้าหมายไม่ใช่มังกรตรงหน้า

นางปิศาจพุ่งไปหามังกรที่อยู่ข้างหลัง

.... แทงกรงเล็บเข้าไป ควักหัวใจของแม่ พร้อมดึงลูกแก้วจิ้งจอก


..... นางแพศยานั่นฆ่าแม่ของแก ......

..... ฆ่ามัน ต้องฆ่า มันทิ้งแก ทรยศ ฆ่าแม่ ฆ่า ต้องฆ่า ....

"หยุด" ผมใช้อำนาจของเลือดมังกรสั่ง ปิศาจตนนั้นชะงัก


ตอนที่ผมพ่นไฟมังกรฆ่าปิศาจตรงหน้า มีเสียงโหยหวนของพ่อแวร์วูลฟที่หัวใจสลาย



__________________________________________












แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}