ชุนอา (아 천)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

2.บำเรอการมณ์ nc 100%

ชื่อตอน : 2.บำเรอการมณ์ nc 100%

คำค้น : Wife angels เมีย...ยมทูต (Yaoi,BL,NC) 25+ , ตลก , ดราม่า , ชุนอา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2561 12:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
2.บำเรอการมณ์ nc 100%
แบบอักษร

ตอนที่ 2


"มะ.....ไม่เอาครับ ผมไม่อยากให้นายท่านโมโห...." อาลัวบอกเสียงติดขัด จับอาวุธที่แสนใหญ่โตของราวี่ ในตอนที่นายท่านคงร่างมนุษย์ไว้มันก็ไม่เท่าไหร่นัก แต่หากกลับคืนร่างของผู้คุมนรกของจริง เขาคงแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แน่ถ้าต้องยัดเจ้านี่เข้าไป


"เด็กดี....." ราวี่เชิดหน้าครางอย่างพอใจ เมื่อปากเล็กนั้นครอบกลืนกินเอากลางกายของเขาเข้าไปจนเกือบหมด อาลัวเองก็รู้อยู่แล้วว่าทำแบบไหนราวี่ถึงจะพอใจ แต่ยังไงก็ไม่เคยชินซะที เพราะการปรนนิบัติที่เกินขอบเขตนี้มันเลยทำให้เขาได้สิทธิ์ไปเที่ยวเล่นบนโลกมนุษย์อยู่เป็นประจำ แต่ก็มีกฏด้วยเช่นกันคือห้ามพูดคุยหรือกระทำให้คนอื่นเดือดร้อนเด็ดขาด 


"อื้อออ อุ่ก อุ่ก!" อาลัวครอบครองแท่งร้อนด้วยลิ้นเล็กๆ ของตน มือเล็กก็พยายามสาวรูดในส่วนที่เอาเข้าไม่หมด ราวี่ก้มลงมองใบหน้าหวานที่ตั้งใจทำให้เขาแบบแน่วแน่ แก้มซีดนั้นออกแดงน้อยๆ เมื่อได้แตะส่วนที่ร้อนระอุที่สุด มือหนาขยุ้มกลุ่มผมสีขาวของอาลัวไปมาเมื่อการมณ์กำลังจุดติด


"อ่าา....อืมมม...." ราวี่เลื้อยมือต่ำลงไปบดขยี้ยอดอกเล็กภายใต้เนื้อผ้า ความร้อนของมือแทรกซึมจนอาลัวเกิดความรู้สึกบางอย่าง


"ดูดมันเข้าไปเยอะๆ หรือต้องให้ฉันเป็นฝ่ายกระแทกเข้าไป?" ราวี่ถามเสียงเข้มเมื่ออาลัวนั้นกลืนเข้าไปไม่ได้ทั้งอัน อาลัวช้อนตาขึ้นมองอย่างขอร้องเพราะถ้าลึกกว่านี้คงลงคอแน่ ราวี่ที่เห็นท่าทางปฏิเสธของอาลัวจากมือที่ขยุ้มผมเปลี่ยนเป็นกระชากให้ผละออกแล้วเป็นฝ่ายหยัดกายเข้าใส่ปากเล็กนั้นด้วยตัวเอง อาลัวน้ำตาเล็ดเมื่อแท่งร้อนถูกดันลึกลงไปในคอจนเขาเกือบสำลักหลายครั้ง


"อึ่ก อึ่ก อื้ออออ" ราวี่กดสะโพกเน้นๆ แช่ค้างแก่นกายเมื่อดันเข้าไปลึกจนสุด อาลัวใช้มือดันหน้าขาของราวี่ไว้เบาๆ ไม่กล้าใช้แรงมากนักกลัวจะถูกทำโทษด้วยการทรมานบนเตียง


พรึ่บ!


"แค่กๆ เฮือก!!" อาลัวไม่ทันได้พักนานนัก ราวี่ก็กระชากร่างเล็กขึ้นมาจากพื้นแล้วเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรง อาลัวแอบหวั่นกลัวเล็กน้อยเพราะทุกครั้งที่ถูกกระทำ เขาแทบจะเดินต่อไม่ได้ ขนาดจะหายตัวยังรู้สึกว่าพลังไม่พอเลย


"อย่าทำหน้าเหมือนไม่เคย และห้ามร้องไห้....บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ชอบน้ำตา....." ราวี่บอกเสียงแข็ง ถอดเสื้อผ้าตนเองออกจากร่างกาย อาลัวนอนนิ่งไม่ได้คิดหนีเพราะรู้ตัวว่าหนีไปก็เท่านั้น ราวี่ตามขึ้นมาคร่อมทับร่างกายเล็กที่สั่นเทาราวกับลูกนก เสื้อผ้าของอาลัวเริ่มเกะกะในสายตาของราวี่มาก ร่างสูงก้มลงมองแล้วปัดมือแค่ครั้งเดียวเสื้อผ้าทั้งหมดก็ฉีกออกเป็นชิ้นๆ อาลัวหลับตาแน่นเพราะมันเจ็บนิดๆ 


"อืมมม ยังน่าขย้ำเหมือนเดิมเลยนะอาลัว....." ราวี่บอกเสียงร้าย ก้มลงไปที่ยอดอกเล็ก ลิ้นร้อนเลียตวัดและดูดกลืนจนอาลัวจิกกำผ้าปูเตียงแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะยกมือขึ้นกอดคอของร่างสูงเพราะรู้ดีว่าเขาไม่มีสิทธิ์ในสถานะนั้น


"ฮึ่ก....นายท่าน....อื้ออออ" อาลัวครางหวิวเมื่อยอดอกถูกดูดเม้มจนแดงก่ำทั้งสองข้าง ลิ้นของราวี่มันร้อนจนแทบทำร่างเล็กละลาย ราวี่ไล้เลียต่ำลงไปจนถึงหลุมกลางกาย หยอกล้อเล่นกับมันจนอาลัวบิดตัวหนี ตาคมเหลือบมองแก่นกายเล็กที่กำลังตอบสนองต่อสัมผัสของเขา ทั้งที่ไม่ได้แตะต้องด้วยซ้ำ


"ต้องการอะไร?" ราวี่ผละหน้าขึ้นมาถามอาลัว ตากลมช้อนมองราวี่แล้วเอื้อมมือลงไปจับที่แก่นกายใหญ่นั่น ขาเรียวอ้าออกน้อยๆ เหมือนจะบอกให้ราวี่เข้ามาในตัวของเขา ราวี่หัวเราะในลำคอ


"อยากได้ขนาดนั้น?" ราวี่ถามราวกับกลั่นแกล้ง อาลัวพยักหน้ารับอย่างเขินอาย


"งั้นก็ขึ้นมาทำเองสิ" ราวี่บอกแล้วรั้งตัวเล็กให้ลุกขึ้นโดยที่เขาขยับไปนั่งพิงหัวเตียง ร่างเล็กกำลังนั่งทับในส่วนอันตราย ก้นกลมกลึงบดเบียดไปมาจนราวี่กัดฟันนิดๆ นิ้วยาวเกลี่ยกลีบปากบางแล้วสอดดันลึกเข้าไปหยอกล้อเล่นกับลิ้นเล็ก อาลัวก็พยายามจะดูดกลืนให้ด้วยจนราวี่ยิ้มพอใจถอนนิ้วออกมาจนน้ำหวานไหลเยิ้ม นิ้วที่พร้อมจะเปิดทางก็เลื่อนไปด้านหลังและทำหน้าที่ของมัน อาลัวสะดุ้งน้อยๆ เมื่อนิ้วที่เคลือบไปด้วยน้ำลายกำลังแทรกเข้ามาในช่องทางของเขา


"ฮึ่ก อ่ะ อ่าาาา" อาลัวก้มหน้าลงกับไหล่แกร่ง ราวี่ไม่ได้คิดจะรอช้าขยับในทันที ครูดไปตามผนังจนอาลัวแทบไม่ไหว ขาสั่นระริก


"อ่ะ อ่ะ นายท่าน...อื้อออ เสียว....อ๊าาา" นิ้วที่สองเพิ่มเข้ามาแล้วถอนเข้าออก อาลัวแทบเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่ หันหน้าหนีสายตาคมที่มองตนราวกับเหยื่อ


"กล้าหลบตาฉันหรออาลัว?" เสียงแกมคำสั่งดังขึ้น อาลัวหันหน้ากลับมาหาราวี่ น้ำตาคลอเต็มเบ้า ราวี่จ้องหน้าอาลัวนิ่งๆ ถอนนิ้วตัวเองออกมาแล้วยกสะโพกเล็กขึ้น


"บอกกี่ทีแล้วว่าไม่ให้ร้อง....ต้องให้สั่งสอนอีกใช่มั้ย?"


"มะ...ไม่ครับ อ๊าาาา!!!" อาลัวกำลังตอบกลับก็ต้องร้องลั่นเมื่อช่องทางรักถูกรุกล้ำด้วยอาวุธที่ใหญ่โต ราวี่กดสะโพกนิ่มลงกลืนกินตัวตนจนหมดและแช่ค้างทิ้งไว้แบบนั้น น้ำตาที่คิดไว้ว่าจะกลั้นตอนนี้อาลัวกลับปล่อยให้มันหยดเผาะ เขาต้องถูกทำโทษแน่ๆ ราวี่ต้องโกรธแน่ๆ


"หืม?......หึหึ" ราวี่ยิ้มร้ายเมื่อน้ำตาเม็ดใสของอาลัวมันหยดใส่ไหล่ของเขา ก้นกลมกลึงถูกจับให้ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ราวี่จะเป็นฝ่ายสวนสะโพกขึ้นไปแทน อาลัวจิกเล็บลงกับผิวหยาบ ร่างกายของราวี่ร้อนเหมือนไฟ ยิ่งจุดที่เชื่อมต่อกันยิ่งร้อนจัดจนเขารู้สึกเหมือนจะละลายแล้ว


พั่บ! พั่บ! พั่บ!


"อ๊า! อ๊า! อื้อออ อึ่ก...นะ..นายท่าน...ฮึ่ก นายท่าน อ๊าาา!!" อาลัวซุกหน้าลงกับบ่าแกร่งแน่น ครางเรียกหาแต่ผู้ที่กระทำใส่เขาไม่หยุด ราวี่ยกยิ้มพอใจเมื่อกระแทกจนร่างเล็กโยกคลอนเหมือนกำลังกระโดดทับอยู่บนตักของเขา แก่นกายเล็กสั่นจนตีใส่หน้าท้องน้อยของอาลัวเอง ปลายเท้าเหยียดเกร็งเมื่อผู้บุกรุกถลำเข้ามาจนลึก


"อืมมม...อ่า......ซี๊ดดดด" ราวี่ฮึมฮัมอย่างพอใจ ช่องทางเล็กตอดรัดเขาไม่หยุด แต่มือของอาลัวนี่สิกำลังจิกกำจนแทบจะฝังลงไปในเนื้อเขา ราวี่จึงผลักอีกคนนอนหงายลงไปกับเตียงโดยที่อาลัวไม่ทันได้ตั้งตัว


"ดะ....เดี๋ยวฮะ...อ่ะ อ๊าาา อื้อออ" อาลัวครางลั่นเมื่อขาเล็กถูกจับให้อ้าออกแล้วแทรกเข้ามาด้วยอาวุธใหญ่โตนั่นอีกครั้ง กายบางสั่นคลอนจนแทบรั้งตัวเองต่อไปไม่ไหว มือหนาก็จับตรึงแขนของอาลัวทั้งสองข้างลงกับเตียง ไม่มีสิทธิ์จิกกำผิวเนื้อของเขาให้เกิดรอย อาลัวส่ายหน้าดิ๊กเมื่อถูกกระแทกย้ำๆ ในจุดกระสัน ตากลมจ้องมองคนที่กระแทกใส่ตนอย่างรุนแรง ไม่มียั้งหรือถนอมเหมือนของล้ำค่า มันก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งที่อาลัวชอบใจ แต่เขาจะพอใจกว่านี้ถ้าราวี่จูบเขา เซ็กซ์ที่เขาต้องบำเรอให้ครบทุกอย่างยกเว้นจูบที่มาจากความรัก....เพราะเขาแค่ของเล่นบนเตียง และเป็นเพียงยมทูตตัวน้อยที่แสนต่ำต้อย ถูกยกขึ้นมาบนเตียงเพียงเพราะเหตุผลเดียว....บำเรอการมณ์ให้ผู้เป็นนายอย่างพึงพอใจ...


"อ่ะ อ่ะ อึ่ก...มะ...ไม่ไหว....ฮึ่ก ผม...อ่ะ จะ...อื้อ ไปแล้ว อ๊า!" อาลัวบอกขึ้นเมื่อแก่นกายเล็กเริ่มจะปล่อยบางอย่างให้ทะลักออกมา ราวี่ก้มลงมองด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่ยังคงไม่หยุดกระแทก ยิ่งอาลัวบอกว่าใกล้ถึง ช่องทางเล็กยิ่งรัดแก่นกายเขาแทบกระอัก และนั่นทำให้เส้นอดทนบางอย่างของราวี่หมดลง


"ฮึ่ก อ่ะ มะ....ไม่เอาครับ อื้อออ นายท่าน...อ่ะ อย่า อ๊า!!" อาลัวเริ่มดิ้นหนีน้อยๆ เมื่อใบหน้าหล่อเริ่มเปลี่ยนไป เขาที่น่าเกรงขามทั้งสองข้างโผล่ออกจากหัวนั้น ร่างกายเริ่มใหญ่ขึ้นและเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ตาคมนั้นดำมืดสนิทราวกับปีศาจร้าย แก่นกายที่ฝังตัวอยู่ด้านในก็ขยายขึ้นจนช่องทางเกินจะรับไหว อาลัวปล่อยน้ำตาทะลักออกมาอย่างหนักเมื่อเริ่มเจ็บปวดแทนสุขสม


"อ๊า! อ๊า! ผม...ฮึ่ก....เจ็บ อื้อออ" ราวี่ในตอนนี้ไม่ใช่ในร่างมนุษย์อีกแล้ว ความสูงและใหญ่โตนั้นทำเอาอาลัวแทบแตกสลายของจริง แก่นกายยักษ์ถูกสอดแทรกเข้าไปอย่างรุนแรง อาลัวแทบคงพลังตัวเองไว้ไม่อยู่ พลังที่น้อยครั้งจะถูกปลดปล่อยออกมา เพราะทุกคนนั้นได้รับพรสวรรค์ที่แตกต่างกันออกไป เอ็นเองก็มีบางอย่างที่ทำได้โดยเฉพาะการเล่นกับไฟ เผาวิญญาณร้ายให้สิ้นซากโดยไม่ต้องจับลงมาถึงนรก แต่พลังพวกนั้นจะใช้ได้ก็ต่อเมื่อคนที่ขยับโยกอยู่บนร่างกายนี้อนุญาตเท่านั้น และเขากำลังเผลอปล่อยมันออกจนลืมตัว สิ่งของที่อยู่ภายในห้องเริ่มลอยขึ้นเหนือพื้น ราวี่เองก็หายใจฟึดฟัด อารมณ์ใกล้ถึงขีดสุด แม้ว่าช่องทางเล็กจะฉีกขาดแล้วก็ตามที อาลัวส่ายหน้าดิ๊กเมื่อภายในกายเขากำลังได้รับความร้อนจากนายท่านจนเกินขีดจำกัด


"อ่ะ มะ...ไม่...ไหว...อื้ออออ" อาลัวตัวสั่นคลอนไม่หยุด สิ่งของรอบตัวที่ลอยเหนือพื้นกำลังจะทิ้งตกตามอารมณ์ของร่างเล็ก


"แฮ่กๆ....ซี๊ดดดดด" ราวี่ตอนนี้ก็คล้ายอสุรกายร้าย ร่างที่แท้จริงมักจะปรากฏออกมาในตอนที่อารมณ์อยู่เหนือสติ และกระทำแบบไม่ยั้งแรงตามความร้อนในร่างกาย เอวหนากระแทกดันลึกทุกครั้งที่หยัดใส่ อาลัวตาลอยก่อนจะร้องลั่น


"อ่ะ อ๊าาาา!!" แก่นกายเล็กฉีดน้ำออกมาก่อนของภายในห้องที่ลอยอยู่จะตกสู้พื้น แต่ราวี่ยังคงไม่หยุดจับขาเล็กขึ้นพาดบ่าหนาแล้วขยับเข้าออกถี่ๆ ความร้อนจากมือที่จับขาเล็กนั้นทำให้เกิดรอยแดงจนอาลัวรู้สึกเจ็บ อาวุธที่แสนใหญ่โตสั่นกระตุกอยู่ในตัวของอาลัว มันแทงลึกจนดันหน้าท้องของเขาจนเกิดลูกคลื่น ราวี่ถอนออกจนสุดแล้วฝังเข้าไปใหม่ปลดปล่อยเชื้อพันธุ์ที่ร้อนระอุเข้าไปในท้องของร่างเล็ก และนั่นคือการสร้างความทรมานให้อาลัว ยมทูตตัวน้อยแทบช็อคค้างกับน้ำรักนั่น น้อยครั้งที่ราวี่จะปล่อยใส่ในตัวเขา เพราะปกติราวี่จะไม่เปลี่ยนร่างแบบนี้ และไม่เคยทำเขาเจ็บหนัก...แต่ครั้งนี้....มันทำเอาวิญญาณของเขาเกือบแตกสลายเลยด้วยซ้ำ แก่นกายใหญ่ถอนตัวออกไป เชื้อพันธุ์มากมายก็ไหลย้อนจนเปื้อนลงเตียง ขาเล็กยึดไว้ไม่อยู่ทิ้งมันอ้ากว้างในสภาพที่แสนน่าอาย ราวี่ลุกขึ้นไปยืนมองด้วยลมหายใจที่หอบแรง ก่อนที่ร่างสูงจะหลับตาลงช้าๆ แล้วคืนสู่สภาพมนุษย์ ก้มลงช้อนตัวยมทูตที่เขากระทำจนอาการหนักยิ่งกว่าบาดเจ็บสาหัสไปรักษากายเพื่อส่งกลับคืนสถานที่เดิม...

.

.

"อึ่ก...เจ็บ ฮือออ พี่เอ็น....ผมเจ็บ..." เสียงหวานพึมพำขึ้นเบาๆ ราวี่ก้มลงมองร่างเล็กที่หมดพลังซบคาอกของเขา ทั้งสองคนแช่อยู่ในสระน้ำสีแดงขนาดใหญ่ มันคล้ายโลหิตแต่มีฤทธิ์ช่วยบรรเทาอาการเจ็บช้ำจากแผลของเหล่ายมทูตได้ แม้แต่ตัวท่านพญายมเองก็ตาม...


"ยังจะร้องหาพี่อีก?......โตแต่ตัวจริงๆ" ราวี่พึมพำเบาๆ ลูบไล้น้ำสีแดงไปตามร่างกายของอาลัว ก่อนจะสอดนิ้วลงไปด้านล่างวนเวียนกับช่องทางที่ปิดไม่สนิทเพราะโดนรุกล้ำอย่างสาหัส ตอนแรกเขาก็คิดเช่นกันว่าไว้แค่ระบายการมณ์ แต่ตอนนี้...เขาชักไม่มั่นใจแล้วที่ตัวเองเผลอไผลจนเปลี่ยนร่างได้เพียงเพราะสุขสมกับร่างกายของอีกคน เขากำลังคิดแค่นั้นอยู่จริงหรือเปล่า?


"ฮึ่ก....อ๊าาา!!" อาลัวครางลั่นทั้งที่ตาไม่ได้ลืมเมื่อนิ้วร้อนแทรกเข้ามากวาดน้ำรักออกจากช่องทางที่บวมช้ำ ปากเล็กกัดเม้มเข้าหากันด้วยความอดทน ราวี่ก็จ้องมองใบหน้าหวานไม่วางตา เชื้อพันธุ์ทั้งหมดถูกกวาดออกไป จนอาลัวคลายอาการเกร็งและซุกหน้าเข้ากับอกแกร่งอีกครั้งไม่ยอมลืมตาขึ้นมา ราวี่ก็กระชับกอดเพิ่มขึ้นเช่นกัน อาลัวอยู่กับเขาได้อีกแค่สองร้อยห้าสิบปี หลังจากนั้น...พวกเขาทั้งสองคนจะเจอกันอีกครั้ง ก็ต่อเมื่ออาลัวสิ้นอายุขัยในฐานะมนุษย์และกลับลงมา....

.

.

ตื๊ด...ตื๊ด...ตื๊ด...


เสียงสัญญาณที่ดังรอบตัวมันทำให้ไอรู้สึกรำคาญเป็นที่สุด นอกจากจะหนวกหูแล้วเขายังรู้สึกปวดตัวอีกด้วย ร่างกายหนักอึ้งจนแทบขยับไม่ได้ เอ๊ะ! แต่เขาตายไปแล้วนี่?.....ไม่สิๆ เขาต่ออายุขัยแล้ว เขาจะตายได้ยังไง เพราะฉะนั้นตอนนี้


พรึ่บ!


ตากลมลืมขึ้นมาจนเต็มตาและมองเห็นเพดานสีขาวตรงหน้า สัญญาณชีพจรที่ดังอยู่ข้างๆ ทำให้ไอเริ่มมองไปรอบตัว อาการมึนงงยังคงไม่หาย เขาจำได้ว่าถูกไอ้ยมทูตบ้ากามลากไปข่มขืน? ทั้งที่เขาเป็นวิญญาณ แล้วตอนนี้เขากลับเข้าร่างแล้วใช่มั้ย?


(หึ....หึ....) เสียงหัวเราะปนน่าสยองดังมาจากใต้เตียงของเขา ไอรู้สึกเหมือนตัวเองหูแว่วจนต้องลุกขึ้นมานั่ง อาการมึนงงและปวดหัวยังคงอยู่ เขาไม่รู้ตัวว่าหลับไปนานแค่ไหน แต่ร่างกายเขาแทบขยับไม่ได้เลยด้วยซ้ำ


(ตาย~ตาย~) เสียงนั่นลอยดังมาอีกแล้ว ไอขมวดคิ้วมุ่น มันเหมือนหูเขาแว่ว แต่ก็ไม่ใช่ ร่างเล็กขยับไปขอบเตียงแล้วก้มลงไปมองต้นตอของเสียง


(แฮ่.......แกเห็นใช่มั้ย!!) หญิงผมขาวสวมชุดคนไข้เหลือบมามองคนที่ก้มลงดู ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวให้ไอพร้อมเสียงที่ตะวาดออกมา


"เหี้ย!! มาทำอะไรใต้เตียงคนอื่นเขาวะป้า!! ไม่มีเตียงให้นอนหรือไงห๊ะ!!" ไอพูดด่ายกใหญ่เพราะตกใจ นึกว่าคนไข้ด้วยกัน พยาบาลได้ยินเสียงโวยวายภายในห้องก็ต้องเดินเข้ามาดู


"ฟื้นแล้วหรอคะ?" พยาบาลเข้ามาเช็คดูไอ และจับไปตามเนื้อตัวเพื่อดูอาการ ไอจึงมั่นใจแน่ๆ ว่าเขาเข้าร่างแล้ว


"เอ่อ.....คุณพยาบาลครับ ทำไมมีคนไข้มานั่งคลานเข่าอยู่ใต้เตียงของผม" ไอบอกกับพยาบาลด้วยความงง แต่สิ่งที่พูดไปนั้นทำให้พยาบาลงงหนักกว่าไออีก พยาบาลก้มลงไปดูใต้เตียงแต่มันว่างเปล่า


"ไม่มีนี่คะ?"


"มีสิครับ ก็เมื่อกี้.........." ไอกำลังจะพูดบอกแต่ตากลมกลับเห็นหญิงสาวคนนั้นโผล่ขึ้นมาเกาะไหล่ของพยาบาลสาว ใบหน้าซีดเซียวและกำลังยิ้มให้เขาราวกับยินดีที่ได้พบ


"คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" พยาบาลถามอย่างเป็นห่วงเมื่ออยู่ดีๆ ไอก็นิ่งไป และเข้าไปจับตัวคนไข้เพื่อเรียกสติ แต่กลายเป็นทำให้ผีตัวนั้นเข้าใกล้ไอมากขึ้นเพราะเกาะอยู่บนหลังของเธอ หญิงชรายิ้มกว้างก่อนจะแลบลิ้นออกมาแล้วส่งเสียงหลอกไอ...


(แฮ่!!) 


"แฮ่พ่องมึงหรอ!!!!"


พลั่ก!!


ไอยันเท้าใส่พยาบาลสาวจนอีกฝ่ายล้มไปอย่างตกใจ ไอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย ก้าวลงจากเตียงด้วยความทุลักทุเล สายน้ำเกลือก็ถูกดึงออกจนเลือดกระเซ็น ร่างเล็กวิ่งออกมาจากห้องนั้นเมื่อผียัยแก่ยังคงพยายามจะขยับเข้ามาหาเขา


"แฮ่กๆ" ไอวิ่งไปด้วยความหอบ คนไข้หลายคนก็มองไออย่างตกใจ ร่างเล็กมองไปรอบโรงพยาบาลถึงได้เห็นอะไรมากมาย สถานที่แห่งนี้แทบจะเป็นจุดรวมของวิญญาณเลยก็ว่าได้ เพราะมีคนตายมากมายทุกวัน บางคนนั่งร้องไห้เพราะเสียคนรัก ทั้งที่วิญญาณกลับยืนอยู่ข้างๆ แต่กลับไม่มีใครเห็น วิญญาณบางคนก็ไม่รู้ตัวว่าตาย เดินเข้าไปหาคนนู้นคนนี้เหมือนต้องการจะพูดคุย แล้วทำไมเขาถึงมาเห็นอะไรแบบนี้?


"หมอครับ ผมรู้สึกปวดต้นคอมากเลย เหมือนมีอะไรหนักๆ ทับเอาไว้อยู่" เสียงคนไข้ที่มาหาพยาบาลกล่าวขึ้น ไอเหลือบตาไปมองก็ต้องชะงักเมื่อเจ้ากรรมนายเวรกำลังขี่คอชายหนุ่มคนนั้นอยู่เลยด้วยซ้ำ และก็กำลังหันหน้ามามองทางเขา


(เห็นใช่มั้ย?......) เสียงทักถามกลับมา ไอส่ายหน้าดิ๊ก ก้าวถอยหลังแล้ววิ่งออกไปที่ประตูทางออก แสงสว่างที่เปิดออกทำให้ไอไม่มองอะไรทั้งสิ้น วิ่งออกไปจนเกือบจะข้ามถนนซึ่งรถกำลังวิ่งผ่านด้วยความเร็ว เสียงบีบแตรดังสนั่น ไอตาค้างเพราะเขายืนอยู่กลางถนนไปแล้ว


พรึ่บ!


"อึ่ก!!" เพียงแค่เสี้ยววินาทีร่างเล็กก็ถูกกระชากออกจากถนนด้วยฝีมือใครบางคน ไอหลับตาแน่นเพราะนึกว่าถูกชนแน่ๆ //คราวนี้ตายของจริงแน่เลยกู > <


"ทำบ้าอะไรของมึง?" เสียงถามอย่างหงุดหงิดทำให้ไอต้องลืมตาขึ้นมามองแบบระแวง ใบหน้าที่จำได้ดีทำให้ไอต่อว่าทันที


"นี่คุณ!! คุณทำอะไรกับผมอีกห๊ะ?! ทำไมผมถึงมองเห็นอะไรแปลกๆ เต็มไปหมดเลย คุณทำให้ผมกลับเป็นเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้!!" ไอชี้หน้าว่าใส่เอ็นที่ริมฟุตบาท เจ้าของรถคันเมื่อกี้จอดรถสนิทก็ลงมาดูว่าไอบาดเจ็บอะไรหรือเปล่า


"คุณ!! คุณเจ็บตรงไหนมั้ย?!" เสียงทักทางด้านหลังทำให้ไอหันไปมอง


"มะ...ไม่เจ็บครับ ผมต้องขอโทษด้วย" ไอบอกกับคนขับรถเพราะเขาผิด คนขับรถก็มองไออย่างเป็นห่วง เพราะไอกำลังโวยวายใส่อากาศ มันไม่ได้มีใครยืนอยู่ตรงนั้นในสายตาของคนธรรมดา


"เอาล่ะ คราวนี้มาถึงเรื่องของเรา ทำให้ตาของผมกลับไปเป็นเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้ ผมไม่ได้ต้องการมองเห็นปีศาจหรือผีสางนางไม้อะไรที่ไหน" 


"ทำไม่ได้...." เอ็นตอบกลับนิ่งๆ เขามีตารางงานเก็บวิญญาณที่นี่เลยมาทำหน้าที่ กำลังจะเข้าไปในตัวโรงพยาบาลก็ต้องมาดึงไอ้แสบที่สติแตกจากการมองเห็นผีแล้ววิ่งออกนอกถนน จนเขาต้องกระชากร่างบางออกมาจากตรงนั้นทำให้อีกฝ่ายยังมีแรงเหลือพอมายืนต่อว่าเขาฉอดๆ แบบนี้ไง


"ทำไมจะทำไม่ได้?! ผมไม่ต้องการอะไรแปลกๆ แบบนี้....มันสร้างปัญหาการใช้ชีวิตให้กับผม และตอนนี้ผมเหมือนคนจะเป็นบ้า!" ไอบ่นสารพัด เอ็นเลือกที่จะไม่สนใจแล้วมองไปอีกฝั่งของถนน ถึงเวลาที่เขาต้องเก็บวิญญาณแล้ว ไม่มีเวลามากพอมายืนเถียงกับไอหรอก


"ดะ....เดี๋ยวสิคุณ เฮ้!!" ไอตะโกนเรียกคนที่เดินตรงดิ่งไปยังอีกฝั่งของถนน ชายสูงวัยกำลังจะเดินข้ามด้วยท่าทางแปลกๆ รถก็วิ่งผ่านไปมาเร็วเหลือเกิน เอ็นเดินตรงดิ่งไปจุดนั้นผ่านรถมากมายที่ขับผ่านเขาเหมือนอากาศ ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครสนใจ เอ็นยืนอยู่ที่ริมขอบถนนข้างชายคนดังกล่าว รถบรรทุกขนาดใหญ่กำลังมุ่งตรงมาทางนี้ และมันก็เกิดเสียหลักขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ พุ่งตรงเข้าไปหาทั้งสอง ไอที่เห็นทุกอย่างคาตาร้องเสียงหลง


"ระวัง!!!" 


ปัง!! โครม!!!!


ร่างชายสูงวัยถูกกลืนไปกับรถพุ่งเข้าชนและอัดเข้ากับเสาไฟด้านข้าง สร้างความตกใจให้คนรอบบริเวณเป็นจำนวนมาก เอ็นที่ยังคงยืนนิ่งไม่ได้กระเด็นไปตามแรงชนเพราะเขาเหมือนอากาศ โซ่เส้นยาวถูกดึงออกมาและคล้องเข้ากับร่างของชายสูงวัยที่นอนนิ่งหลังจากถูกชนเต็มๆ วิญญาณถูกดึงให้ออกจากร่าง แม้ว่าโรงพยาบาลจะอยู่แค่ตรงหน้า แต่เมื่อถึงเวลาต่อให้หมอเก่งแค่ไหนก็ช่วยอะไรไม่ได้ เอ็นยืนมองไออยู่ตรงข้ามของฝั่งถนน


"ทุกอย่างมันถูกกำหนดไว้แล้ว...จงใช้ชีวิตให้คุ้มค่ากับร้อยปีของกูซะ" เอ็นบอกไว้เท่านั้นและหลุมใหญ่ตรงพื้นดินก็เปิดออก ก่อนที่เอ็นและวิญญาณที่มาทำการรับตัวจะลงหายไป ไอยืนนิ่งค้างเพราะรับสถานการณ์ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ มันมึนงง และน่าตกใจจนถึงที่สุด


"นั่นไง คนไข้คนนั้นที่พยายามหนีออกไป!" พยาบาลที่เพิ่งจะตามหาตัวของไอเจอก็บอกกับบุรุษพยาบาลให้พาตัวคนไข้กลับมา แต่ไม่ต้องบังคับให้เปลืองแรง เพราะไอคงสติไว้ไม่ไหวจนปล่อยทิ้งร่างกายให้ล้มลง //นี่มันเรื่องบ้าที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาเลย

.

.

"ไอ......" เสียงเรียกพร้อมแรงเขย่าทำให้ไอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เพดานสีขาวตรงหน้าบ่งบอกได้ดีว่าเขากลับมาอยู่ที่ห้องเดิม และผียัยแก่ก็ยังคงอยู่ ยืนมองเขาอยู่ปลายเตียง แต่โทษทีที่ตอนนี้เขาไร้ความรู้สึกจะกลัวไปแล้ว 


"พี่....ฟาร์ม.....?" ไอเรียกคนที่รู้จักตนดีในฐานะนายจ้างที่เขาไปทำงานอยู่ด้วย ฟาร์มเช็คอาการไอด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่เขาเพิ่งได้รู้ข่าวเพราะโรงพยาบาลพยายามจะติดต่อหาญาติจนประกาศตามหาไปทั่ว ไอไม่มีญาติที่ไหน เขาที่เป็นนายจ้างเลยมารับผิดชอบด้วยตัวเองเพราะไอก็ถือเหมือนน้องชายเขาคนหนึ่ง


"เป็นยังไงบ้างเรา? กินยาลืมเขย่าขวดหรือไงถึงได้สร้างวีรกรรมถีบพยาบาลจนล้มแล้ววิ่งหนีออกไปนอกถนนน่ะ" ฟาร์มเอ่ยแซวน้อง เพราะเขาได้ยินเรื่องทั้งหมดมาแล้ว แม้จะตกใจตอนแรกที่ไอถูกนำตัวมาส่งเพราะโดนลูกบอลอัดใส่หน้าจนบาดเจ็บสาหัส? ทั้งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้แต่กลับไม่ได้สติ และชีพจรเต้นอ่อนลง


"ผม......ผมแค่ตกใจน่ะครับ ผมคิดว่าตัวเองมองเห็น......." ไอกำลังจะพูดบอกบางอย่าง ผียัยแก่นั่นก็ขยับมาเกาะหลังฟาร์มอีกครั้ง //ทำไมมึงชอบเกาะหลังคนนู้นคนนี้ไปทั่วเลยวะ!?


"ไปให้พ้น!!" ไอพูดด่าไล่วิญญาณร้าย ฟาร์มถึงกับชะงักเพราะเขาไม่เห็นอะไรและเหมือนไอพูดใส่เขา


"พี่ขอโทษ...." ฟาร์มบอกอย่างรู้สึกผิด ไอส่ายหน้าไปมา


"ผมไม่ได้บอกพี่....คือว่าเมื่อกี้ผมเห็นเหมือน...ตัวแมลงมันเกาะหลังพี่น่ะ" ไอบอกแล้วยังคงจ้องยัยแก่ที่เกาะอยู่หลังฟาร์มตลอดเวลา


"งั้นหรอ.....แล้วเราไม่รู้สึกเจ็บปวดตรงไหนแล้วใช่มั้ย? บอกตามตรงนะพี่ตกใจมากเลยตอนรู้ข่าว" ฟาร์มบอกและยกมือขึ้นลูบหัวน้องอย่างเอ็นดู ไอผงะเล็กน้อยเพราะยัยแก่นั่นเริ่มขยับมาหาเขาอีกแล้ว


"อ่า....ครับ พี่ฟาร์ม....คือผมหิวมากเลยพี่...." ไอบอกกับร่างสูงอย่างรบกวน เพราะเขายังไม่ได้กินอะไรเลย ฟาร์มก็เป็นเจ้านายที่พึ่งพาได้และดูแลเขาดีทุกอย่าง ถึงขนาดอยากให้เขาไปอยู่ด้วยที่บ้าน เพราะพี่ฟาร์มอยู่คนเดียว แต่เขาก็ปฏิเสธเพราะไม่อยากรบกวนไปมากกว่านี้ แค่ให้งานทำกับเด็กการศึกษาต่ำเขาก็ขอบคุณสุดๆ แล้ว


"ได้สิ....เดี๋ยวพี่ออกไปซื้ออะไรให้กิน เห็นพยาบาลบอกว่าถ้าร่างกายเราไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก็กลับได้แล้วละ ถ้ากลับไปคราวนี้เราไปอยู่กับพี่ก่อนนะ พี่อดเป็นห่วงเราไม่ได้ถ้าต้องปล่อยให้อยู่คนเดียว" ฟาร์มบอกน้ำเสียงนุ่ม ไอพยักหน้ารับ เพราะบอกตามตรงมองเห็นอะไรมากมายขนาดนี้ก็ไม่อยากจะอยู่คนเดียวสักเท่าไหร่ ฟาร์มลุกขึ้นและเดินไปที่ประตูโดยมียัยแก่เกาะหลัง แต่พอก้าวเดินพ้นห้องยัยแก่นั้นก็ต้องปล่อยออกเพราะไม่สามารถไปด้วยได้ ทำให้ไอพอจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว


"นี่ป้า....!" ไอเรียกวิญญาณตัวแสบที่ชอบแลบลิ้นปริ้นตาใส่เขาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด วิญญาณลอยตัวเข้ามาหาไอจนใบหน้าชิดกัน ไอ้หันหน้าหนีนิดๆ //มึงไม่ต้องเข้ามาใกล้กูขนาดนี้ก็ได้....


"ออกไปให้ไกลๆ หน่อย อึดอัด" ไอบอกแล้วปัดไล่ วิญญาณตนนั้นก็ถอยออกมาเล็กน้อยและหัวเราะชอบใจเหมือนเจอเพื่อนเล่นสนุกๆ


"ทำไมป้าไม่ไปเกิดใหม่ล่ะ? ปกติยมทูตต้องมาเก็บวิญญาณแล้วสิ มาสิงสถิตอยู่ที่นี่รู้มั้ยลำบากคนไข้คนอื่นเค้า" ไอได้ทีต่อว่าสั่งสอน วิญญาณตัวนั้นดูหม่นหมองลงเล็กน้อย


(ฮึ่กๆ.....ฮือออ) แล้วเสียงร้องไห้ก็เกิดขึ้น ใบหน้าที่ซีดเผือกนั้นดูเศร้าสร้อย เท้าลอยเหนือพื้นก็ค่อยๆ ทรุดลงไปนั่งคุกเข่า เหมือนชีวิตนี้มันไม่เหลืออะไร ไอมองวิญญาณตรงหน้าแล้วก็รู้สึกสงสารขึ้นมา


"ป้าจะร้องไห้ทำไม มีอะไรที่ทำให้ป้าไปจากที่นี่ไม่ได้หรอ?" ไอถามเหมือนนึกอยากช่วย วิญญาณตนนั้นเงยหน้าขึนมองไอทั้งน้ำตา


(ไปไม่ได้.....ไปจากที่นี่ไม่ได้......)


"ทำไมถึงไปไม่ได้? ก็เห็นลอยตัวไปไหนมาไหนได้ทั่วห้อง...."


(ต้องมี....หึ่ก.....ต้องมีใครมาแทนที่....ต้องมีมาแทนที่.......) ไอเริ่มชะงักกับคำพูดนั้น //อืม...รู้สึกเหมือนหาเรื่องเข้าตัวยังไงไม่รู้แฮะ?


"ไว้ผมออกจากโรงพยาบาลแล้วจะทำบุญกรวดน้ำไปให้นะ...จะได้ไปที่ชอบๆ" ไอบอกอย่างตัดบทเพราะรู้สึกเหมือนสิ่งที่ผีตัวนี้ต้องการไม่ใช่บุญ 


(กูไม่เอา!!) เสียงตะคอกพร้อมใบหน้าที่พุ่งเข้ามาหาจนบีบคออันจมเตียง //เหี้ย! เป็นผีแล้วยังเสือกทำร้ายคนได้อีกหรอวะ?!


"ปล่อย......อึ่ก!" ไอบอกเสียงตะกุกตะกักเมื่อรู้สึกว่าแรงกดนั้นทำให้เขาเริ่มอึดอัด


(มาแทนสิ....มาอยู่แทนที่ฉัน......มาอยู่ตรงนี้......!!) เสียงพูดพร้อมรอยยิ้มที่พึงพอใจหากอันจะตาย แรงกดตรงคอมันหนักหนาขนาดว่าเขาไม่สามารถดึงออกได้ ก่อนจะเกิดไฟบางอย่างเผาร่างของวิญญาณตัวนั้นขึ้นมากะทันหัน


พรึ่บ!


(กรี๊ดดดดด!!!) เสียงร้องโหยหวน พร้อมไฟที่มอดไหม้ไปทั้งร่างทำให้วิญญาณตัวนั้นค่อยๆ สลายหายไปพร้อมกับเปลวเพลิง


"นอกจากมึงเป็นมนุษย์ที่ดวงซวยแล้วยังโคตรโง่อีก" เสียงต่อว่าดังมาจากข้างเตียง ไอตกใจเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าเอ็นโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่


"แค่กๆ คุณต่างหาก...ทำไมถึงปล่อยให้คนที่ตายแล้วอยู่รังแกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ คุณทำงานไม่รอบคอบเลยนะ เก็บวิญญาณคนตายไปไม่หมดใช่มั้ย?" ไอว่าใส่เอ็นเพราะนึกโมโห ถ้าเอ็นเก็บวิญญาณตนนั้นไป เขาคงไม่ต้องมานั่งสู้รบกับผียัยแก่ตั้งแต่ตื่นมาหรอก


"สิ่งนั้นมันเกินขอบเขตที่จะเก็บแล้ว....ต้องทำให้แตกสลายอย่างเดียว....ไม่มีสิทธิ์กลับไปเกิดใหม่ได้อีก...." เอ็นบอกขึ้นยืนกอดอกมองหน้าไอนิ่งๆ


"อะไรของคุณ?" 


"จะแนะนำวิธีการใช้ชีวิตสงบๆ ให้....อย่าพูดหรือทักวิญญาณที่เห็น เพราะคนตายมักมีสิ่งสุดท้ายที่ต้องการทำ ถ้ามึงยังหาเรื่องใส่ตัว....วิญญาณพวกนั้นจะเกาะติดมึงเพื่อความต้องการของตัวเอง" เอ็นพูดเตือนไอในบางเรื่อง


"แล้วทำไมคุณไม่เก็บพวกเขาไปให้หมด"


"มึงคิดว่าวันนึงมีคนตายกี่คน? กูไม่ได้ว่างมากถึงขนาดมาไล่ผีให้มึงได้ตลอดเวลาหรอกนะ...ต่อไปนี้ดูแลตัวเอง...." เอ็นบอกแล้วทำท่าจะหายตัวไปอีก ไอรีบรั้งไว้ก่อน มือเล็กเอื้อมไปจับเอ็นอย่างเผลอตัว และเขาก็จับได้ด้วย?


"โอ๊ะ! จับได้ด้วย? คุณไม่มีอะไรให้ผมไว้ป้องกันตัวบ้างเลยหรือไง? แบบพวกของขลังน่ะ..." ไอถามเสียงเบา เอ็นปลดมือเล็กนั่นออกเพราะไม่ชอบให้มนุษย์แตะต้องเนื้อตัว ไอจับต้องเขาได้อยู่แล้วก็ต่ออายุขัยจากพลังชีวิตของเขานี่


"ไม่มี.....ถ้าไม่อยากเจอผีหลอกอีกก็หลอกผีก่อนสิ... ทำเป็นมองไม่เห็น... อย่าให้พวกมันรู้ว่ามึงเห็นมัน...." เอ็นบอกแล้วหายตัวไป ไออยากจะเรียกไว้แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว


"เป็นยมทูตที่กวนโอ๊ยชะมัด.....แล้วกูจะเอายังไงกับชีวิตดีวะเนี่ย เฮ้อ......"



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบแนวเกริ่นเรื่อง ฮ่าๆ....ต่อไปนี้ล่ะคือความปวดหัวที่แท้จริง

อ่านแล้วฝากเม้นๆ และกดถูกใจให้ด้วยนะ




ความคิดเห็น